SPRONGEN VAN DE RODE KAT IN HET NAUW

Het lijkt wel of er een niet aflatende stroom kritiek [soms bikkelhard] over de PvdA blijft uitstromen. En ik ben eerlijk: ik kan daar geen traan over laten.
Meer dan de helft van de PvdA-stemmers van 2012, wat met terugwerkende kracht een inktzwart jaar voor Samsom c.s. lijkt te zijn geworden, geeft aan de partij de rug toe te keren. Dat zou zo’n 20 zetels betekenen. En dreigend verlies vanuit andere gelederen van het electoraat schroeft dat komende echec tot apocalyptische hoogten op.
Tegen die niet te stoppen stroom in zijn er natuurlijk PvdA-ers , die proberen alvast op papier het tij te keren.  Door er op te wijzen, dat de PvdA voorafgaand aan die verkiezingen 2012 ook in een kansloze situatie verkeerde. Introductie van het plastic artikel Samsom in de verkiezingsrace bleek om naar is gebleken volstrekt onjuiste gronden de redding van de partij te zijn.
Die groep schrijvende PvdA-ers spreidt het soort naïef optimisme ten toon, die doet denken aan de wanhoop, die een man staande voor een vuurpeloton moet voelen. Een identiek soort bewegingen herken je bij [nu nog] kamerleden van de PvdA-fractie. Neem ene Bouwmeester, die dingen mag zeggen over de zorg. Velen onder ons hebben met woede vernomen van de miljardenwinsten, die zorgverzekeraars weigeren om in de vorm van een premieverlaging terug te geven aan de verzekerden.
Met als door de coalitiepartijen gesteunde verklaring, dat de verzekeraars terecht zo hoog mogelijke buffers aanleggen.
En dan verschijnt ineens die Bouwmeester in beeld, die komt vertellen, dat wat de PvdA betreft zo’n 4-5 miljard uit die buffers kunnen worden gehaald. Mochten de verzekeraars niet meewerken dan is de PvdA van plan een en ander in wettelijke vorm te regelen. Een puntgaaf voorbeeld van het komen tot inkeer, ingegeven door electorale paniek. En eens te meer het bewijs, dat onder hoge druk vrijwel alles vloeibaar wordt.
De hoop, dat via profilering van de eigen partij en haar ware, inmiddels zwaar beschadigde uitgangspunten, de val tijdig kan worden gestopt doet haast kinderlijk aan. Vooral omdat men 3 majeure zaken bewust onbenoemd laat.
a. de PvdA vertrouwt er blijkbaar op, dat de kiezer straks een identieke draai [lees: enorme fout] zal maken als hij pal voor de verkiezingen 2012 deed. Veel wijst erop, dat dit vertrouwen op niets is gebouwd;
b. het is de PvdA, die bij de decentralisatie van de zorg de hoofdrol heeft gegrepen in de persoon van Martin van Rijn. Na een aanvankelijk schuchtere aanloopperiode is het protest vanuit de burger 3 maanden voor de decentralisatie inmidddels fors aangezwollen en richt zich vanuit die hoofdrolpositie van van Rijn voornamelijk op de PvdA. Minister Schippers [VVD] blijft als eindverantwoordelijke vreemd genoeg vrijwel buiten schot;
c. de PvdA heeft in 2012 op volkomen absurde gronden Jetta Klijnsma een plaats in het kabinet gegund, die ongetwijfeld als het “sociale gezicht” van de partij dienst moest doen. Klijnsma werd naast van Rijn gezet als staatsecretaris SZ en kreeg “de pensioenregelingen” en “de bijstand” als taakgebieden.
In de afgelopen 2 jaar is de aanstellling van Klijnsma een schot in de eigen beide voeten van de PvdA gebleken. “Moedertje Jetta” bleek al snel zo uit te zijn op een glansrol in het sociaal-liberale kabinet, dat de burger in haar een stasi-achtige persoonlijkheid begon te herkennen. Met haar bekende [ en inmiddels even weerzinwekkende als huiveringwekkende] flemende stemgeluid heeft zij vooral op het gebied van de bijstandsregeling de meest kille en a-sociale wijzigingen tot wetten weten te transformeren. Nederland [het VVD-legioen uitgezonderd] geloofde zijn oren niet, reden waarom daadkrachtig, georganiseerd verzet tegen Klijnsma’s aanpassingen niet van de grond is gekomen.
Klijnsma werkt momenteel aan mutaties in de pensioenregelingen. Het verkrijgen van een beeld van waar dat op gaat uitdraaien is mogelijk door de aflevering van maandag 29-09 jl. van TROS Radar te bekijken. Daarin worden namelijk de effecten voor de drie belangrijkste groepen, t.w jongeren t/m 30 jaar, de groep t/m 50 jaar en de gepensioneerden, helder uit de doeken gedaan. Om een tipje van de sluier op te lichten: alle groepen staan na de aanpassingen van Klijnsma forse koopkrachtverliezen te wachten. Die gepensioneerden meteen zullen ondervinden, voor beide andere groepen blijven die koopkrachtverliezen nog in het vat zitten. Hoofdoorzaak: door de verplichte dekkingsgraad voor pensioenfondsen van 105% naar 110% te brengen wordt indexatie van de lopende én toekomstige pensioenen vrijwel zeker een fata morgana. En koopkrachtverliezen van 10-20% in de aankomende jaren een zekerheid. De verwachting is, dat Klijnsma binnen enkele maanden met haar aanpassingsvoorstellen gaat komen.
Zo er nog een restje begrip voor Klijnsma’s aanpak [ het is tenslotte nog steeds crisis] bij mij bestond, dan heeft Jetta dat afgelopen dinsdag wel verspeeld. In het NCRV [of heet die omroep tegenwoordig PO7?] programma “Altijd wat Monitor” werd verslag gedaan van de resultaten t.a.v. het naar de arbeidsmarkt terugbrengen van moeilijk reïntegreerbare “gevallen”, bij de Gemeenten meestal aangeduid als “de Kaartenbakkers”. Ook hier kan ik alleen maar aanbevelen dat programma van 30-9 terug te kijken.
Kort samengevat bleken die resultaten er op neer te komen, dat inderdaad een aantal langdurig werkzoekenden en bijstandsgerechtigden voor een bepaalde periode aan werk [de woorden passend en zinvol laat ik hier graag onbesproken] konden worden geholpen. Lokale overheden gebruiken daarvoor het zogenaamde aanbestedingsproces en koppelen daar de voorwaarde aan, dat bedrijven [meestal in de kleinere groepen], die werk aanbesteed krijgen verplicht zijn een aantal “kaartenbakkers” voor bepaalde tijd in dienst te nemen. En geloof het of niet, dat kan er op uitdraaien, dat een klein hoveniersbedrijfje een ex-bakker en een ex-stratenmaker krijgt “aangeboden”.
Dat is op zich al erg vervelend, maar in de praktijk, zo bleek, is het vaak nog erger. Zo’n klein bedrijfje heeft niet de kapitaalkrachtigheid om meer personeel aan te houden dan voor voorradig werk nodig is. Wat tot gevolg kan hebben [en vaak ook heeft] dat het eigen personeel moet wijken voor die verplicht af te nemen “kaartenbakkers”. Op de arbeidsmarkt noemt men dat wel het “verdringingseffect”. Door de lokale overheden opgelegd en met een grote kans, dat het met een hoge frequentie meerdere malen optreedt.  [Volgende aanbesteding – weer verplichting kaartenbakkers aan te nemen – weer ontslag bestaand personeel ….. een soort everturning wheel]

Klijnsma werd door “Altijd wat Monitor”naar haar mening gevraagd over dat “verdringingseffect” en waar de “winst” ligt als er om 2 kaartenbakkers aan het werk te krijgen 2 werkenden werkloos worden.
Jetta koos de aanval. “Gaat u me nu zeggen, dat volgens u mensen die al jaren buiten het arbeidsproces zijn gehouden niet de kans mag worden geboden om aan dat arbeidsproces te gaan deelnemen?”
De interviewer was perplex. Maar wist nog net te mompelen “niet als dat werkenden hun baan kost. Of vindt u van wel?”

Zelf was ik net zo perplex van Klijnsma’s  van grote visie getuigende repliek. Met zo’n “Feldwebel” op Sociale zaken is een keiharde nederlaag bij komende verkiezingen en de teloorgang van je partij gewoon een gegeven. Het is dat het “verdringingseffect”feitelijk niets ander is dan administratieve handel in mensen en in menselijke ellende waar ik me onwel bij voel, want anders had ik Jetta’s laatste woorden met een grimlach beloond. Zo’n grimlach, die betekent “jij komt nog aan de beurt, tante”.

Advertenties

DE GROTE LIJNEN VAN DE VRIJHEID BLIJHEID LEER

Misschien is domineren een te sterk aangezette woordkeus, maar het is zeker niet overdreven te zeggen, dat berichten m.b.t. de over 3 maanden plaatsvindende transitie c.q. decentralisatie c.q. monsterbezuiniging op de zorg de media steeds meer beginnen te beheersen.
Niet zo vreemd natuurlijk, want al maanden wordt er door onafhankelijke deskundigen, pubieke en commerciële partijen gewaarschuwd voor een dreigende naderende chaos vanaf januari 2015. En nu ook de verantwoordelijke politiek via de Algemene beschouwingen de “nieuwe zorg” duidelijker dan voorheen heeft geschetst is er een situatie aan het ontstaan, waarin de directe slachtoffers van straks meer en meer er in slagen om de gevolgen helder op het netvlies te krijgen.
Met als gevolg, dat de onrust, verontwaardiging en het verzet [eindelijk] echte vorm beginnen aan te nemen. Vooral omdat uit veel blijkt, dat Martin van Rijn en zijn ambtenaren en adviesorganen niet de zorgvuldigheid  in acht lijken te hebben genomen, die bij een onderwerp als de zorg vereist is.
Wie maandag de nieuwsrubrieken volgde zal met mij hebben kunnen constateren, dat er bij meerdere deelgebieden grote gaten dreigen te ontstaan, die voor specifieke groepen verregaande gevolgen zullen hebben.
zorgZZPMijn indruk is, dat van Rijn c.s. de grote deelgebieden, zoals jeugdzorg, ouderenzorg, langdurige zorg, thuiszorg e.d. best in het vizier hebben, maar om duistere redenen niet of onvoldoende hebben onderkend dat zich binnen al die deelgebieden meerdere subdeelgebieden bevinden met ook hun eigen kenmerken en behoeften en zorgbehoeftigen [zie ZZP-ers, die niet langer toestemming hebben om terminale zorg te verstrekken, want de fiscus, hoe vreemd het wellicht zal klinken de ideale Cerberus voor de VVD, weerhoudt de zorgZZP-er om te doen wat als hoogst noodzakelijk moet worden beschouwd: terminale zorg verlenen aan MENSEN in de allerlaatste fase van hun leven].
Zo werd inmiddels ook onthutsend duidelijk, dat de Jeugdzorg nieuwe stijl een krakend vehikel wordt als er niet tijdig aanvullende plannen komen. Over de problemen t.a.v. de thuiszorg werd eerder al genoeg kritiek gespuid.
Ik vertel nieuws noch onwaarheid als ik zeg, dat sinds jaar en dag de VVD de partij is, die het “in grote lijnen” denken aanhangt en praktiseert. Het past perfect bij de liberale leer, die vrijheid blijheid predikt en er niet tegen op ziet om tegenstanders van die leer afhankelijk van de situatie met snoepjes te verleiden [ hypotheekaftrek] dan wel met de Zijlstrazweep te dwingen [sloop sociale stelsel] de route van “vrijheid blijheid” te volgen.
In dat opzicht past de even laconieke als schofterige uitlating van de kilste Fries van Nederland, Halfje Zijlstra [moge hij bij de eerstvolgende 11 Stedentocht in een wak rijden, waar hij nooit meer uit komt], perfect in het plaatje. Zijlstra liet weten te beseffen, dat er bij en na de zorgtransitie per 1-1-2015 best “het een en ander mis zal gaan”. Maar, zo zei hij daar meteen bij, “dan lossen we dat gewoon op”. En voor een systeemdenker [het spiegelbeeld van de MENSdenker] als Halfje betekent dat vrijwel altijd, dat wat wórdt gemist blijkbaar ook gemist kán worden. Want dat systeem laat er immers geen ruimte voor toe? MENSEN willen nu eenmaal altijd maar meer, maar zo werkt het niet in de VVD-wereld van vrijheid en blijheid. En je moet de VVD nageven, dat zij [veel beter en slimmer dan welke andere politieke partij ook, hoewel D66 het ook begint te leren als VVD “light”] door de decenia heen altijd de juiste mensen in voorraad hadden en hebben, die het verhaal op de meest succesvolle manier [voor de partij, zeker niet voor de samenleving] kunnen brengen. Nu is dat Rutte, hij werd voorafgegaan door “iconen” als Wiegel, Bolkestein en Zalm. En inmiddels is in de media Halfje Zijlstra tot opvolger van Rutte gebombardeerd. Dus als de kiezer het wil [en uiteraard wil hij dat, zo wijzen cijfers uit] kan hij nog 25 jaar door blijven genieten van het “grote lijnen denken” van de VVD.
En onderhand zal er best wel een instantie worden gevonden, die ondertussen keurig tabelletjes vult met aantallen slachtoffers van de vrijheid-blijheid leer.
Zoals een andere “hard liner” van de VVD, Fredje Teeven, het een na het ander onzinnig voorstel verzint om het gevangeniswezen te ontmantelen en daarmee klaar te maken voor privatisering, zo mag niet worden uitgesloten, dat Halfje Zijlstra, kijkend naar de tabellen met groeiende aantallen slachtoffers van zijn vrijheid blijheid leer, op pijphet idee komt te laten onderzoeken of de uitvaartbranche aan een transmissie kan worden onderworpen, waardoor zij de groeiende markt op de meest winstgevende wijze zal kunnen bedienen. En de mantra kan probleemloos hetzelfde blijven: “er gaan dingen mis, maar die lossen we dan gewoon op”. En de VVD-pijp zal meer rook spuwen dan ooit te voren.

WINSTZORG

Al eens eerder roerde ik het punt in het verleden aan. Toen de eerste geluiden naar buiten kwamen, dat de nog altijd aan marktdenken verslaafde en dus gebonden 0Schipperspolitieke kopstukken bij monde van minister Schippers voorzichtig wat aas uitgooiden om de sfeer te proeven.
Reacties waren over het algemeen lauw te noemen. En dus zagen Schippers c.s. de weg vrij om hun plannen te concretiseren. Na allereerst het toestaan van winst streven door de zorgverzekeraars via hen toegang tot dat jachtterein te gunnen. Inmiddels weten we, dat die zorgverzekeraars de 1 miljardgrens aan winst hebben overschreden.
Inmiddels is de 2e slag m.b.t. het introduceren van winstjacht in de zorg ook gemaakt. Na winst op de premie is nu winst op het verlenen van zorg werkelijkheid aan het worden.
Er gaat dus winst worden gegenereerd op wat wij betalen voor zorg én op het verlenen van die zorg zelf.
Wederom zijn de reacties op dat 2e plan zeer lauw. Het lijkt er op, dat velen van ons niet lijken te [willen] begrijpen, wat er de aankomende jaren gaat gebeuren. “Velen van ons”, dat zijn net als u en ik de mensen, die:
– al een zodanige hoge premie betalen, dat het de zorgverzekeraars prima mogelijk is hun beoogde winst binnen te halen;
– straks zorg behoeven, waarvan bij de leverancier het voornemen bestaat ook daar winst op te behalen.
Zouden mensen wel beseffen wat winst eigenlijk is [in materiële zin] en hoe het kan worden bevorderd en vervolgens binnengehaald? En waar winst grosso modo terecht komt?
Laat ik het met een eenvoudig voorbeeld proberen te verduidelijken.
Albert Heijn houdt zijn prijzen zo laag mogelijk en adverteert daar ook luidruchtig mee. Wat Heijn echter niet zegt, maar voor het bedrijf net zo logisch is als ademhalen voor ons is, dat er ook nadrukkelijk naar maximale winst wordt gestreefd. Die attitude zit het grote bedrijfsleven nu eenmaal al 20 jaar in het bloed. En Heijn haalt die maximale winst moeiteloos door vlees, groente, fruit met water vol te spuiten, door lendelappen als entrecôtes, taaie biefstuk als kogel te verkopen, jaren opgeslagen en ingevroren citrusvruchten met chemische smaakversterkers te “verversen” e.d.
mangoOok ik behoor tot de groep mensen, die diverse malen de aangeprezen “eetrijpe” mango kreeg geleverd om te constateren, dat er een betonnen vrucht [want keihard ingevroren] bij mij was aangeland. Het zijn maar kleine voorbeelden, maar ze staan wel voor de realiteit.
En ik vrees, dat het moment niet meer ver weg is, dat iets soortgelijks gaat plaatsvinden in een winstgedreven zorg. Want winstmaximalisatie is nu eenmaal slechts te behalen door “te rommelen” met de kwaliteit en/of de prijzen. Winst is het best te halen door de “klant” wijs te maken, dat hij iets goeds gaat krijgen om vervolgens, via een net zo oncontroleerbaar traject als Heijn met zijn vlees e.d. doorloopt, het produkt zodanig te manipuleren, dat die “klant” het gevoel krijgt tegen een schappelijke prijs prima te zijn bediend. Je zou dat het ABC-tje van het grootschalig ondernemen kunnen noemen.
Voor de zorg geldt nog een specifieke situatie. Wij zijn sinds 2006 gehersenspoeld, dat de zorg onbetaalbaar aan het worden is. Laat dat even inwerken en vrij snel komt dan de vraag boven “hoe kan het mogelijk zijn om op een onbetaalbare dienst [waar overigens elke burger altijd recht op zou moeten hebben, eerder dan op 37 JSF’s om maar iets te noemen] winst te genereren?” Op die onbetaalbare dienst winstopslag leggen zou alleen maar tot nog onbetaalbaarder leiden toch?
zustersDe oplossing is niet zo moeilijk te vinden. Die winst kan er alleen maar komen als een deel van die onbetaalbare zorg wordt omgezet [in geld] naar winst. En er daarmee een stuk van de zorg als produkt wordt verwijderd [10 miljard zorgdiensten worden 10 miljard winst]. M.a.w. het behalen van winst op de zorg zal in zijn geheel ten koste gaan van die zorg. Met alle voor de hand liggende consequenties van dien.
En, ook een nauwelijks herkend risico, zoals Heijn met zijn produkten rommelt zal de winstgedreven investeerder in de zorg ook als ondernemer naar die zorg laten kijken. Waar valt de meeste winst te behalen? In welke behandelingscategoriën? Bij welk soort mensen [rokers, drinkers, vreters] is er sprake van weggegooid geld?
Net als u zelf constateert, dat het oude Opeltje nieuw leven inblazen eigenlijk onverantwoord is, zal straks een winstgedreven zorgleverancier zeggen, dat een ander hart weinig tot geen soelaas gaat bieden. Vooral als de investeerder van die zorgleverancier een pensioenfonds is. Want laten we elkaar niets wijsmaken: een pensioenfonds is er geenszins bij gebaat, dat u de 100 gaat halen.
Tot slot nog de bijna stereotiepe opmerking van mijn kant: u wordt geacht te hebben geleerd de afgelopen 10 jaar, dat winst in de vorm van geld nooit het algemeen nut ten goede komt, maar altijd de investeerders. Het zou goed zijn als u in relatie tot het zoveelste vervloekte zorgplan van Schippers c.s. zich realiseert, dat een winstgedreven zorg totaal niets aan die situatie zal veranderen. En u voor minimaal dezelfde prijs als nu met water volgespoten zorg gaat ontvangen. Tenzij u lid en financieel ondersteuner van de VVD bent en zich “the real thing” kunt veroorloven.

JEROEN ROEPTOETER

Het hoge woord is eruit. Het was Mister Euro, de door Bolkestijn als geschikte opvolger van Barroso in Buitenhof naar voren geschoven Dijsselbloem in eigen persoon, die dat hoge woord eruit perste: de economische CRISIS is VOORBIJ.
Het is werkelijk grenzenloos tot hoever men tegenwoordig gaat als er verkiezingen op stapel staan.
Is de crisis voorbij? Voor wie dan precies, Jeroentje?
– voor die bijna 800.000 werklozen, die met het verliezen of het niet vinden van een baan met een inkomen moeten rondkomen, wat hen nu juist in die crisissituatie heeft gebracht?
– voor jeugdigen, die als ze één of meerdere  parttime-baantjes vinden daar alleen terecht kunnen tegen niet een jeugdloon, maar een minimumjeugdloon?
– voor die velen gepensioneerden, die hun pensioen onthoofd zagen worden en ook al een inkomen overhielden, waarvan je alleen in crisis wilt kunnen rondkomen?
– voor de ook al niet kleine groep onder ons, die in zware crisis verkeert bij slechts de gedachte aan de zorgslooppartij, die hen in 2015 wacht?
Zijn in die centra van die tientallen steden al die winkels vandaag weer open gegaan, Jeroen?

Wat een retoriek, van jouw kant dan welteverstaan!
Al peins ik me suf, ik kan werkelijk geen concreet voorbeeld vinden waaruit kan worden opgemaakt, dat jullie, kabinet en politiek, die crisis  tot stadium passé hebben gedwongen.
Sinds 2009 verloor Nederland 15-20% van haar economie aan de crisis. Wat jullie slechts hebben gedaan is eenzelfde percentage van onze welvaart afzagen via bikkelhare negatieve inkomenspolitiek. En nu, in 2014, komen berichten, dat met de Euro-economie ook de Nederlandse economie weer gaat groeien. Met zo’n 1,2% nog wel [is de voorspelling]. Dat betekent, dat we minimaal 15 jaar of meer nodig zullen hebben om ons verlies weg te werken. Pas wanneer dat lukt zijn we “uit de crisis”.
A propos, hoe lang duurt het voor een volgende flinke crisis [in de vorm van een luchtbel o.i.d.] zich aankondigt, Jeroen? Als dat korter dan binnen 15 jaar gebeurt dan blijven we dus onafgebroken in crisis.
Ik begrijp het misverstand wel; je verwart ons burgers met de banken. Die zijn per definitie al uit de crisis, zelfs als ze er middenin zitten. Anno 2014 zijn die banken uit de crisis, want de bankenunie is in de maak. Dan wordt too big too fail vanzelf too big for a crisis.

Advies mijnerzijds: schei uit met het roeptoeteren van dingen, waarvan vrij eenvoudig zijn vast te stellen, dat ze uit die roeptoeter komen. Hou ons burgers eens wat meer in “the equation”. Burgers, je weet wel, veelal mensen, waar die partij van jou jarenlang van heeft gepretendeerd [tot op de dag van vandaag] dat ze jullie belangrijkste doelgroep zijn.
Ik had je uitlatingen nog een beetje kunnen plaatsen als die had geslagen op Ieltje en Weelon, die met de ongetwijfeld door het CPB in nauwe samenwerking met de TROS opgestelde voorspelling. de halve finale gaan halen. Maar wees je er van bewust, dat het 6 mei is, 16 dagen voor de Europese Verkiezingen. En die 16 dagen mag je scharen onder de noemer “The Calm before the Storm”.

ZORG IS ECHT WEL BELANGRIJK …… VOOR DE DURE PAKKEN IN DE BESTUURSKAMERS

In 2012 nog 745 miljoen als zorgverzekeraar [toch ooit een non-profitbedrijfstak] aan winstuitkeringen doen. In 2013 vervolgens 4.000 f.t.e’s [hele maar ook halve mensen zijn dat] inkrimpen [4.000 plus mensen raken hun baan kwijt] en daarbij de brutaliteit hebben te stellen, dat het veranderende consumentengedrag daarvoor verantwoordelijk is.
Wie er nu werkelijk denkt , dat de haaienmentaliteit en het moeiteloos over lijken gaan inmiddels zou zijn verdwenen moet bij wat bij Achmea gebeurt toch flink uit zijn lood zijn geslagen.
Het is er nog, dat gierenvirus, met daar omheen nog steeds die lijkenlucht. Het laat zich niet zo gemakkelijk uitroeien. Zeker niet door de onhandige schijnbewegingen van politiek betrokkenen resp. verantwoordelijken.
Het lijkt me interessant [iets voor Zembla, Reporter, Tegenlicht of misschien wel Nieuwsuur] om eens te onderzoeken, welke heren of dames met een politieke achtergrond in de top van Achmea zitten [RvB, RvC RvT, ze kunnen overal zitten om hun “expertise” te gelde te maken].
Verder wordt het steeds belangrijker, dat de burger zelf in coöperatief en/of collectief verband gaat zoeken naar mogelijkheden om een alternatieve zorgconstructie te beginnen, waarbij niet een absurd salaris voor het medische kader + een zo hoog mogelijke winst voor de dure pakken in de bestuurskamer het belangrijkste oogmerk is, maar het verlenen van benodigde en verlangde zorg. Waar de politiek hier [ook al] halsstarrig blijft tekort schieten is zelf regelen het enige en toevallig ook nog het betere alternatief.

WAT LOS ZAND

In  die zee aan nieuws en informatie, die je dagelijks over je krijgt uitgestort zijn er altijd wel een aantal feitjes, die niet belangrijk of amusant genoeg zijn om er een blog aan te wijden, maar wel in mijn hoofd blijven rondzingen.
En dus ga ik die paar feitjes maar in een soort samenvattende vorm lozen.

Onderzoeksjournalistiek.
Eerder deze week zond de onbetwiste koning van de onderzoeksjournalistiek, de BBC, de documentaire uit getiteld “The Spies Who Fooled The World”.
Daarin wordt messcherp uiteengezet op welke wijze Groot-Brittannië [maar in het verlengde daarvan dus ook  Nederland] de Irak-oorlog in werd gerommeld.
Voor geïnteresseerden is de docu hier te bekijken. Voor de echte liefhebbers wijs ik erop, dat de docu ook via de gebruikelijke kanalen te downloaden is.

Wat is je prioriteit?
De werkloosheid in  Nederland is inmiddels tot boven 600.000 opgelopen; een cijfer wat de laatste keer werd gemeten in de donkere jaren 80. De stijging in februari 2013 bedroeg 20.000.
Ik kon de aandrang niet onderdrukken en deel dat getal van 20.000 op een ander getal 575.000.000. En kwam daarbij uit op bijna 30.000.
20.000 dat zijn mensen. 575.000.000. zijn euro’s, die Nederland mede uitgeeft om een volgend ondempbaar gat in Euroland, t.w. Cyprus nog even drijvende te houden.
Die 30.000 zijn ook euro’s en zouden het jaarsalaris van bijvoorbeeld 20.000 banen in de zorg, maar er zijn andere mogelijkheden te over zoals de Bouw, hebben kunnen zijn.
Maar zoals altijd geldt: het blijft, vooral voor onze overheid, een kwestie van prioriteiten stellen.

I-Lingo.
We kennen al langer het begrip “turbotaal” wat zijn ontstaan te danken heeft aan de inmiddels alweer sterk afgenomen SMS-verslaving. Ik ving, al kijkend naar de overigens erg amusante film “This is 40“, een voorbeeld op van wat ik maar “I-taal” zal noemen.
Een woordenwisseling tussen Alex [Paul Rudd] en een moeder van een leerling op de school van zijn dochter bracht diezelfde Alex ertoe het volgende I-proza te produceren:
“If you don’t shut up I’ll take your I-mac, I-Pad and I-Pod and shuff them all up your I-cunt”.
Het is maar dat u het weet, dat mocht iemand in uw richting de woorden I-Dick of I-Ass gebruiken, hij of zij zich niet aan u voorstelt maar u koosnaampjes toewerpt.

Sixties
“Up and again” cruise ik door mijn verzameling werk uit de Sixties. En dat eindigt altijd in hetzelfde: het gehoor geven aan de niet te onderdrukken impuls om te gaan luisteren.
Gisteren viel mijn oog op het oeuvre van The Moody Blues, bij velen van ons onwrikbaar gelinkt aan Days of Future Past en de daarop aanwezige song Nights in White Satin.
Veel minder bekend is de gemiddelde liefhebber met het vele andere werk van de heren  Moodies. Ik koos voor mijn “Back to the Sixties”-trip het uit 1968 stammende album “In Search Of The Lost Chord”, wat in Nederland destijds redelijk succesvol was en hits produceerde als “Ride my SeeSaw” en “Voices in the Sky”.
Maar de interessantste en fraaiste song van het album is met afstand “Legend of a Mind”, waarvan in de clip een uit 1970 stammende live-uitvoering in Parijs te beluisteren is.
Waarin de fraaie vocalen van Graham Edge, Justin Hayward en John Lodge en het King Crimson-achtige mellotronwerk van Mike Pinder vooral opvallen.

EEN SCHERPE TEGENSTELLING

Al meerdere malen was ze me opgevallen. In positieve zin welteverstaan.
Vandaag schoof zij aan bij Buitenhof, waar zij als directe sparringpartner een PvdA-regent van het zuiverste water Klaas de Vries aantrof.
Lilian Marijnissen, inderdaad de dochter van, maakt inmiddels naam als een vertegenwoordigster van de ABVA/KABO. In Buitenhof kreeg zij de kans toe te lichten hoe 1LilianMhaar vakbond aankijkt tegen de keiharde bezuinigingen, waaronder de nullijn, die het kabinet Rutte II in petto heeft. Zij deed dat op een rustige, vakkundige en buitengewoon heldere wijze.
De SP mag zich gelukkig prijzen, dat zij in de dochter van Jan een waardig opvolgster heeft gevonden voor Agnes Kant. Wiens deskundigheid Lilian minstens evenaart, maar zij blijkt ook over de rust te beschikken die haar illustere voorgangster zo node miste.
Haar opponent aan tafel Klaas de Vries gebruikte veel tijd om een verklaring te geven van het feit, waarom de 1e Kamer, die door de fratsen van het kabinet Rutte II ongewild en volgens de Vries ook ongewenst in zo’n belangrijke positie is terecht gekomen. Waar de Vries kritiek uitte op de wijze, waarop politici uit de 2e Kamer de macht over de Senaat lijken te kapen, vindt hij mij aan zijn zijde.
De rest van de Vries’ verhaal kan kortweg worden samengevat als een pleidooi voor het behoud van die 1e Kamer in zijn huidige, door de wetgever lang lang geleden zo bedoelde, oorspronkelijke vorm. Als onafhankelijke toetssteen van die 2e Kamer. In dat opzicht toonde de Vries zich een zeer conservatief denkend mens.
Dat laatste zeg ik met opzet, omdat deze vanuit zijn eigen positie uiterst conservatief redenerende PvdA-er in het vervolg van zijn betoog de burger een lesje dacht te kunnen geven. De Vries is van mening, dat het door de burger willen vasthouden aan het sociale stelsel, zoals wij dat kennen, vooral wordt ingegeven via een door puur conservatisme gevoede vrees om te willen veranderen. Spreker pleitte voor meer modernisme in het denken bij de burger. De voorgenomen sloop van het sociaal stelsel [WW-duur e.d.] zouden moeten worden gezien als een modernisering van dat stelsel, waar we met zijn allen reeds lang aan toe zouden zijn.
Ik vond het pijnlijk om aan te moeten horen. Want het leidt onvermijdelijk tot de conclusie, dat we hier voor de zoveelste maal met een regenteske sociaal-democraat te maken hadden, die zonder een spier te vertrekken eerst pleit voor het instandhouden van “zijn eigen winkel” en vervolgens moeiteloos de burger verwijt aan conservatisme te lijden. Je moet het maar durven.
Lilian Marijnissen kreeg vervolgens nog een andere tegenpool gepresenteerd. Een oud mannetje van 24 jaar [Thijs Kleinpaste] kreeg solo de gelegenheid een verhandeling te houden over zijn vers verschenen boekwerkje, waarin hij de stelling verkondigt, dat de natiestaat [in gewoon Nederlands: een land als Nederland] gedoemd is te vervliegen. Het bleek om de voorzitter van de Jonge Democraten te gaan [inderdaad: Jong D66] en het 24 jarige oude mannetje bleek een technocraat van het zuiverste water te zijn.
Normaliter zou ik aan dat gortdroge en vroegoude heertje geen woord vuil maken. Maar dit keer wel, omdat ik de tegenstelling tussen aan de ene kant Lilian Marijnissen, die, dat proef je uit alles, met haar “poten” midden in de modder van de huidige maatschappij staat, en aan de andere kant dat tweetal, de gearriveerde, arrogante regent + dat vroegoude knulletje, dat waarschijnlijk nog nooit modder aan zijn schoenen zal hebben gehad, om van enige eeltvorming aan zijn handen nog maar niet te spreken, zich zo scherp voor me zag aftekenen.
En ik realiseerde me “dit is het!”. Dit is de keuze die wij als burger elke keer weer voorgelegd hebben gekregen en nog krijgen als het gaat om de vraag “wie vertrouwen we? In wiens handen is ons lot in goede handen?
Zonder zelf arrogant te willen overkomen durf ik te stellen, dat ik het wel weet.