EVEN OVER WAT CENTJES

Tot vervelens toe blijft de politiek er maar inhameren, dat wij teveel kosten aan zorg genereren. Cijferneukers hebben al de prognose gebracht, dat binnen afzienbare tijd de magische grens van 100 miljard [het bedrag slaat terug op alle zorgkosten, zoals die ook uit de AWBZ worden gefinancierd] zou kunnen worden overschreden.
Ik zal de laatste zijn, die de formidabele hoogte van die zorgkosten bestrijd. Wel degelijk doe ik dat waar het de reden ervan betreft.
Kosten pleeg je als verstandig beheerder van financiële middelen normaliter omlaag te brengen door een scala aan maatregelen. Die allemaal gemeen hebben dat ze daadwerkelijk tot die beoogde daling leiden.
In de praktijk loopt dat niet geheel verrassend echter anders. Kosten verlagen kun je ook gebruiken om “de winst op zorg” [ik word elke keer onpasselijk als ik die combinatie  neerschrijf; winst op zorg is voor mij hetzelfde als winst op andermans ellende] te optimaliseren of op zijn minst te verveelvoudigen.
vgzVGZ [4,2 miljoen verzekerden] is zo’n zorgverzekeraar en zeker niet de enige of laatste, die erin is geslaagd de verder exploderende zorgkosten hand in hand te laten gaan met meer winst. 510 miljoen in 2013, 3x zoveel als in 2012. Daarvan, zo beweert men, is 290 miljoen aan verzekerden teruggegeven middels premieverlaging; 210 miljoen is in de eigen pot gegaan met het label “versterken financiële positie onderneming”.
Het “grappige” is, dat VGZ als coöperatie geen winstoogmerk heeft!!! Maar toch is er extra geld nodig, bijvoorbeeld om vertrekkend bestuurder Rob Hillebrand boven op zijn “normale” beloning van 472.000 euro een vertrekpremie mee te geven van 330.000 euro. En dat allemaal volgens de speciale “Balkenende-norm” voor bestuurders van zorgverzekeraars.

800.000 euro voor Hillebrand, niets in verhouding tot die miljarden van onze zorgkosten. Maar Hillebrand is niet de enige, die zich mag koesteren in dat heerlijkje “beloningszonnetje”.
En de 210 miljoen, die in dat potje verdwijnt, dat tikt al wel aardig aan.
Maar VGZ is maar een druppel op de gloeiende plaat. Zoals er waarschijnlijk tientallen, zo niet meer, van dergelijke drupppels zijn.

Neem nu het Radboud Ziekenhuis uit Nijmegen. Daar werd het voor bij elkaar [inclusief opleidingskosten personeel] voor zo’n 6 miljoen aangeschafte Amerikaanse EPIC-systeem in huis gehaald en via de “big bang” gedachte ingevoerd. EPIC zou je kunnen betitelen als een verkapt EPD of EDS. Over de voor sommige zorgbehoeftigen schrikbarende gevolgen daarvan deed Zembla al eerder verslag. U kunt dat terugkijken.
6 miljoen, toch weer een bedrag wat aantikt.

overheidMaar de kroon spant natuurlijk de partij, die voor allerlei zaken, dus ook de zorg, de besluiten voor ons neemt: de overheid.  In het kader van het project “De Slager Keurt Zijn Eigen Bedorven Vlees” onderzoekt een commmissie onder leiding van deskundige bij uitstek Tom “Billie” Elias hoe het toch komt, dat ICT-projecten bij de overheid al sinds de introductie van de Atari altijd mislukken. Wat een gemiddelde jaarlijkse verspilling aan gemeenschapsgeld van 4 miljard [erg conservatieve schatting] met zich brengt.
Ja ja, now we’re talking. Het gaat om miljarden!! Elias

Het geld ligt en zit overal en wordt aan veel, maar liefst zo weinig mogelijk aan zorg besteedt.  Het is even waar als triest. En het meest trieste is nog wel, dat al die geldsmijters; -wegsluizers en -verspillers de zorgbehoeftigen vertellen, dat “het” zo niet langer kan doorgaan. Alsof wij dit niet begrijpen!!! Alleen de definitie van dat “het”, daar verschillen de meningen over.

Advertenties

DE POEPVLEES SAMENZWERING

Voor de mensen met de vereiste sterke maag een tip: kijk vanavond om 21.10 uur naar Zembla en u zult kunnen horen en zien, dat wij zonder het te weten al lang regelmatig gehaktballen, hamburgers e.d blijken te eten , die u als van  “half om half gehakt gemaakt koopt , maar voor een deel ook uit “poepvlees” .bestaan.

Voor de duidelijkheid: dat is geen vlees wat uw stoelgang makkelijker doet verlopen. Het is vlees, waar tijdens de slacht de inhoud van de darmen van rund of varken als een sausje overheen gelopen is. Een poepsausje, zou je kunnen zeggen. Wat wemelt van de bacteriën, die niet bevorderlijk zijn voor onze gezondheid. Sterke maag vereist!!!

FROM ICE AGE TO ICE WAR

Er is weer behoefte aan een Lange Pier! Aan een vrijheidsstrijder, die opkomt voor het belang van zijn volk. Net als zijn beruchte voorganger deed tijdens de Tweede Belegering 0Lange Piervan  Medemblik in 1517. De heroprichting van de Arumer Zwarte Hoop is hard nodig, want Friesland wordt opnieuw en in de rug nog wel aangevallen. Door het leger van Grote Annemarie, die stiekem in de vers gewonnen klei haar strategie verder heeft uitgewerkt, die tot doel heeft haar rijk tot het grootste gewest van de Nederlanden te maken.
Ja, de geschiedenis blijft zich maar herhalen. Niet zo vreemd overigens, omdat menselijke gedragingen zich immer blijven herhalen.

Door de eeuwen heen heeft Friesland een geweldige naam opgebouwd als het schaatscentrum van Nederland. Al decennia zijn winters, waarin steevast schaatsfeesten uitbreken in het roemruchte Thialf Stadion, een gegeven.
Schaatsen is als exportprodukt de status genaderd van het Friese stamboekvee.
Het is een economische factor van betekenis voor Heerenveen en zelfs heel Friesland geworden. En een heel groot deel van Nederland geniet elk jaar weer opnieuw mee van die schaatsfeesten. Van dat soort Sterren op het IJs, wat nog wel zonder omgekeerde maag kan worden bekeken.
Hoewel echte urgentie niet aanwezig was besloot men vorig jaar, dat de schaatstempel die Thialf heet een upgrade diende te krijgen. En toen maakten de frisse Friezen een inschattingsfout, die ze weleens duur kan komen te staan.
Want werd aanvankelijk gedacht over sec een upgrade van Thialf, opeens kwam er een geest uit de fles, die met het idee op de proppen kwam “Waarom bouwen we geen nieuwe Friese schaatstempel?”. Zonder het op dat moment beseft te hebben, denk ik, werden daarmee zaken geïntroduceerd, die de aandacht van het schaatsen sec deed verbreden naar kosten, economische impact en aanzien in de wereld van de kleine grote sport.
Tja, en dan is het wachten op de hongerige, kwijlende wolven en wolvinnen, die prooi ruiken. Zoetermeer bracht razendsnel een plan op tafel voor een schaatswalhalla in het toch ook heel erg schaatsminnende Zuid-Holland. Terwijl , gelooft u mij, in dat hele Zuid-Holland geen mens zit te wachten op weer zo’n duur prestigeobject voor geile lokale bestuurders, te financieren door het bedrijfsleven, dus met op voorhand de zekerheid dat er een groot aantal skyboxen zullen komen.
En plan-Zoetermeer lag er nog niet, daar kwam de [letterlijke] kanjer uit Flevoland, de 0Annemariezelfbenoemde Queen of Almere, Grote Annemarie aangesneld. Nog volop bezig om het prestigeobject Poort van Almere tot een fiasco te draaien [zie de Zembla-uitzending over de gang van zaken rond dit “sportthema-winkelcentrum”] komt het Beest van Almere, wiens honger naar erkenning onstilbaar is en dientengevolge heel veel eurootjes kost, met haar plan. Grote Annemarie wil van haar Almere de nieuwe schaatsstad maken. Waarvan uiteraard >90% van de eer en glorie op Annemarie zelf moet gaan afstralen. Ik acht het Beest van Almere zelfs in staat om met allerlei suggesties te komen, uiteraard met haar keurmerk erop, om het schaatsen nog meer leven in te blazen.  100 meter sprint voor schaatsrodelaars, 250 meter slalomstayeren, 750 meter bergop sprinten [Annemarie bouwt er desgewenst de berg voor bij het nieuwe paleis].
Gewoontegetrouw ben ik altijd tegen zaken, waar de geur [stank] van Annemarie rond hangt. Dus ook in dit geval. En dus heb ik direct mijn steun toegezegd aan de Friese tegenbeweging, die iets aan het virus Annemarie gaat doen.
Maar uiteraard verdient het wat mij betreft verre de voorkeur, dat er een nieuwe Lange Pier opstaat, die Grote Annemarie met de grond gelijk maakt. Alleen daarvoor koop ik een kaartje Almere.

EEN STRALENDE BABY

Zo midden vorig decennium [mij staat het jaartal 2003/2004 voor ogen] wakkerde er in Nederland een discussie aan, die met mogelijke gezondheidsrisico’s in relatie tot UMTS-straling te maken had.
UMTS [Universal Mobile Telecommunications System] manifesteerde zich niet alleen in de verschijningsvorm, waar we in die jaren met opgetrokken wenkbrauwen kennis van namen [telefoneren in het openbaar [vervoer] met een volumesterkte, waardoor iedereen die dat het wilde maar ook die het persé niet wilde kon meeluisteren hoe “Patries” aan “Deb” omschreef waar ze was, wat ze deed, wat ze ging doen en waar ze heen ging], inderdaad “het mobieltje”, maar ook via in woonwijken in steeds grotere aantallen oprijzende UMTS-torens. Toen al werden de eerste zorgen geuit over mogelijke gezondheidsrisico’s, die via een paar knap in elkaar gedraaide onderzoeken werden weggemoffeld. Ik herinner me in die tijd zelf het nodige over UMTS te hebben geschreven.
Anno 2012 is het leven van veel Nederlanders overgenomen door de mobiele telefoon in al zijn verschijningsvormen. Nederland is koploper wat mobieltjesdichtheid betreft, er zijn 20 miljoen van die dingen in omloop. Mensen staan er mee op en gaan er mee naar bed. Het mobieltje is een extra lichaamsdeel geworden. Met zijn vele goede, maar zeker ook zeer vele slechte kanten. Daarop ingaan zou te ver voeren, maar het voorbeeld van de vrouw die midden in de nacht wordt wakker gemaakt door haar mobieltje, razendsnel een Woordfeud intikt, vervolgens weer direct inslaapt en zich de volgende morgen niets herinnert van haar Woordfeud spreekt boekdelen.
En kijk ik naar Twitter dan constateer ik met zowel leedvermaak als verbazing, dat zich onder de 19 twitteraars die ik volg [mijn keiharde grens ligt op 20 following] een man bevindt, die de hele dag door een onafgebroken stroom aan tweets op de wereld loslaat. Hij produceert op een dag meer tweets dan ik in een half jaar. Zijn mobieltje moet wel zijn 3e hand zijn.
Ik ben allang gestopt met me af te vragen, waar en waarom zoveel mensen die onbedwingbare behoefte hebben ontwikkeld om iets, maakt vaak niet uit  wat, van zich te moeten laten horen. Ik herken slechts een schoolvoorbeeld van wat een verslaving mag worden genoemd.
Die verslaving blijkt dus één van die zeer vele slechte kanten van het mobieltje te zijn. Maar er is meer en van een veel ernstiger aard, zoals Zembla in haar uitzending van jl zaterdag aantoonde. En opnieuw heeft dat met die straling te maken, die destijds bij het verschijnen van die UMTS-torens ook al stof tot discussie opleverde.
Hoewel Nederland zichzelf in slaap heeft gesust en de overheid het standpunt inneemt, dat alleen keihard wetenschappelijk onderzoek en bewijs reden zou kunnen zijn om iets aan een mogelijk “mobieltjes-risico” te gaan doen, is men in het buitenland al wakker geschrokken. Omdat uit aldaar verricht en gepubliceerd onderzoek duidelijk is geworden, dat niet alleen de gemiddelde woning zo langzamerhand vol schadelijke straling zit [draadloos internet, draadloze game-consoles, zelfs draadloze babyfoons en uiteraard een trosje mobiele telefoons zorgen voor een risicovol nivo aan straling in zo’n woning],  maar heel veel jongeren als het ware met een tumor-veroorzaker aan hun oor lopen, dag in dag uit.
In Zembla werd getoond welke schadelijke impact de straling van het mobieltje heeft op het hersenweefsel van kinderen tot 10 jaar [extreme impact] en jongeren [duidelijk waarneembare zeer verontrustende impact].
Ander onderzoek heeft vastgesteld, dat de groei in het optreden van hersentumoren sinds de vlucht die de mobiele telefoon heeft genomen zo groot is, dat een oorzakelijk verband als vaststaand kan worden aangenomen. Het lijkt er dus op, dat u en uw kinderen door aan de nog steeds groeiende en ook driftig door de producenten aangemoedigde verslaving toe te geven wel een enorm risico lopen. En u weet: met risico’s is het per definitie zo, dat er altijd onontkoombaar werkelijke slachtoffers vallen.
Daarom is het misschien verstandig, ik raad het u zelfs aan,  de uitzending van Zembla eens te bekijken.
Daarin zult u als teken van de complete gekte ook kunnen zien, dat er inmiddels voor de kleinsten onder ons digitale rammelaars op de markt zijn. De rammelaar maakt niet alleen geluid, maar heeft ook een digitaal schermpje waarmee de kleine vanaf zijn eerste levensdagen naar een digitaal filmpje kan kijken. Maar bovenal is de rammelaar zo geconstrueerd, dat er een uitsparing in is aangebracht waarin een mobieltje kan worden geplaatst. Zodat Mama of Papa, als zij/hij even naar de kleine komt kijken ook optimaal bereikbaar zal kunnen zijn. Jaren later vragen diezelfde Mama en Papa zich af hoe het toch komt, dat hun inmiddels tot kleuter getransformeerde ex-rammelbaby zo vaak hoofdpijn heeft en zich zo anders gedraagt dan zij zich hadden voorgesteld.
Maar de Nederlandse overheid zal ze gerust stellen, want er is geen wetenschappelijk onderbouwd bewijs, dat het iets met een mobieltje te maken heeft.
Maar het is en blijft uw risico: dat u of uw kind straks wel een heel hoge prijs zal moeten betalen voor uw verslaving aan optimale bereikbaarheid. Hoe stralende baby’s in werkelijkheid tot bestraalde baby’s werden gemaakt.

GROEI EN BLOEI

Zembla toonde in haar uitzending van vrijdagavond nog maar eens aan hoe ziek het vrije markt denken is en hoe verwoestend het neo-liberale denken en handelen is. In de uitzending werd de ondergang van onderwijs-gigant Amarantis onder de loep genomen. Een scholengemeenschap van 30.000 leerlingen [bij wie komt niet de associatie met de megastallen en de varkensflats opborrelen?] en 3.000 man personeel, waaronder een aanzienlijke hoeveelheid “overheaders”.
Geleid als een multinational door een Raad van Bestuur onder voorzitterschap van Bert Molenkamp en “bewaakt” door een Raad van Toezicht waar de burgemeester van Zeist Koos Janssen de voorzittershamer hanteerde.
Het verhaal van Amarantis laat zich vertellen als dat van andere soortgelijke dossiers als Vestia, de Universiteit van Maastricht, Philadelphia e.a..
Een Raad van Bestuur ook al besmet met het groeivirus en die er niet voor terugdeinsde om zoveel mogelijk op de kwaliteit van het onderwijs en het onderwijzend personeel te beknibbelen teneinde miljoenen te kunnen spenderen aan een niet te bedwingen expansiedrift.
Iedereen, van Raad van Toezicht, Onderwijsinspectie tot aan minister, was al jaren op de hoogte hoe mis het in de onderwijskolos aan het gaan was. Zoals te doen gebruikelijk deed niemand iets, bleef elke verantwoordelijke persoon of instantie muisstil. Tot het moment waarop het faillissement dreigde, omdat de betrokken bank waarmee Amarantis zaken deed betaling van een opeisbare lening van 50[!] miljoen verlangde.
Toen gleed het morsige kleed er vanaf en openbaarde zich voor iedereen de zoveelste beerput, de zoveelste stinkende zweer van het neo-liberale gedachtengoed.
Molenkamp moest uiteraard weg, maar kreeg niet alleen 2,5 ton euro mee als dank voor zijn prestaties, maar mocht ook meteen een ander bestuursbaantje in het onderwijs gaan vervullen.
RvT voorzitter Janssen liep letterlijk overal weg als hij werd aangesproken op zijn verantwoordelijkheid in het debacle.
Minister van Bijsterveldt [de incompentie in persoon] koos de gebruikelijke vluchtroute en gaf opdracht voor “een grondig onderzoek”. Terwijl alle relevante feiten al sinds 2009 op tafel liggen.
Nadat men Molenkamp alle gelegenheid en ruimte had geboden om zijn narcistische gedrag in daden om te zetten en een onbestuurbare onderwijskolos had laten scheppen, waarin leerlingen werden opgehokt zonder verder te beoordelen of er wel enige vorm van passend onderwijs werd gegeven, nadat het dus helemaal fout was gegaan werd alsnog besloten deze onderwijskolos tot kleinere onderdelen op te splitsen.
Er is nog steeds geldnood en dus kan worden verwacht dat het onderwijzend personeel om aan het werk te kunnen blijven een deel van het salaris blijvend zal moeten inleveren.

Amarantis, het staat voor “groei en bloei”. Met groei op de 1e plaats, want als je als scholenkolos jaarlijks van de overheid 250 miljoen krijgt toegeschoven om naar gelieven te besteden dan is groei niet echt moeilijk te realiseren. Maar voor bloei heb je een echte “tuinman” nodig, iemand met gevoel voor de breekbare materie waar hij mee moet omgaan. Vriend Molenkamp en burgervader Janssen hebben eens te meer aangetoond hoe het screenings- en aanstellingsbeleid van de overheid faalt.
Maar diezelfde overheid heeft een plaat voor de kop van enorme dikte en weigert lessen te trekken die velen van ons allang geleerd hebben. Die overheid blijft zich als ware zij de VVD zelve maar verder terugtrekken op maatschappelijke terreinen, waar zij wel degelijk een niet te veronachtzamen taak te verrichten heeft. En het ronduit zieke is daarbij, dat men die terugtrekking beargumenteert door de inmiddels wel heel erg schimmige neo-liberale slogan “meer concurreren drukt  de kosten”.
De voorbeelden van het tegendeel liggen inmiddels in vele branches voor het opscheppen. En het is ongetwijfeld maar kort wachten op de volgende “Molenkamp en Janssen”, want Nederland verzuipt in dergelijke lui, die zich op grond van hun uiterst discutabele kwaliteiten van een warme zetel in een gloednieuwe glazen toren hebben verzekerd en op kosten van de burger hun narcisme kunnen botvieren.
Hoe lang pikken we dit nog, vraag ik me steeds vaker af. Wanneer spijkeren we dergelijke figuren nu eens letterlijk aan de schandpaal? Want dat ze die behandeling verdienen staat voor mij al een tijdje heel erg vast.

ARM, ARM NEDERLAND

Er moet een reden voor zijn, dat wij in  Nederland door de media nauwelijks worden bediend met beelden van her en der in de wereld, die duidelijk maken dat niet iedereen alles maar voor lief neemt zolang de dagelijkse hoeveelheid fabrieksvoer maar op het bord blijft verschijnen.
In ons land maken we ons drukker over een zangeresje met indianentooi, de laatste haar-implant van Joling of de komst van de nieuwste I-pad e.d. dan over de besluiten van de G20 of de Eurogroep.
Het lijkt wel of “we” het allemaal gewoon niet willen horen, omdat het “ons” leventje teveel verstoort, “ons” tot nadenken probeert te dwingen en dat is wel het laatste waar de meerderheid van dit land zin in heeft.
De media lijken dat perfect aan te voelen en gedragen zich er ook naar. Slechts in enkele uitzonderingsgevallen [Zembla, Tegenlicht, soms Nieuwsuur] worden serieuze pogingen gedaan de werkelijke gebeurtenissen in de wereld van nu te tonen. Nieuwsuur [ik plaatste er nog maar pas geleden een clipje uit dat programma] dissoneert t.o.v. de andere twee doordat wel regelmatig pogingen worden gedaan een kwestie aan te slingeren, maar de gedwongen keuze voor snelheid in dat programma maakt, dat het vrijwel altijd bij “te kort en dus onvolledig” blijft en er vrijwel nooit sprake is van een follow-up. Het is als een kind, wat een likje aan het ijsje neemt om het vervolgens op tafel te laten liggen, waar het vervolgens verandert in een vies plasje niets wat wordt opgeveegd en weggegooid.
Voor het overige is het emo, plat amusement, wat afgestemd is op een doelgroep, die als indolent wordt gezien.
Als je werkelijk wilt weten wat er allemaal speelt [en zo zit ik al heel lang in elkaar] ben je dus aangewezen op andere bronnen. En gelukkig zijn die andere bronnen er ook, je moet er alleen even naar zoeken.
Puur bij toeval liep ik aan tegen de 1,5 uur durende documentaire “Capital is the crisis“, waarin zo bleek al snel een onderwerp als rode draad fungeert, waar ook Nederland niet alleen de laatste 1,5 jaar maar ook de komende 5 – 10 jaar dagelijks mee te maken heeft resp. zal krijgen: “the austerity regime“.
In goed Nederlands: de rechtse gesel van de alles verwoestende bezuinigingen. Ja rechts, want “austerity” is een term, die zijn opgang heeft gemaakt vanaf het moment, dat het neo-liberalisme zich als een kankergezwel over de wereld heeft verspreid. En naast [neo-]liberale politici instanties als het IMF als de grootste veroorzaker en  “caretaker” ervan kent.
De documentairemakers laten niet alleen zien wat er zich buiten ons gezichtsveld werkelijk allemaal afspeelt, maar ook in welke mate en welke omvang er op heel veel plekken in de wereld mensen vrijwel dagelijks bezig zijn hun verzet tegen dat neo-liberalisme en de vernietigingsdrang van “austerity” in praktijk te brengen. Heel veel plekken op de wereld, zei ik. Maar anders dan in bijv. de jaren 70 en 80, toen nog de wereldmedia werden bereikt, geen beelden, nog geen seconde, uit Nederland. En dat maakte dat, nadat in eerste instantie bij het kijken naar de beelden woede overheerste, het mij droef en teleurgesteld en zelfs een beetje beschaamd te moede werd.
Arm, arm Nederland ……… wat ben je geworden?????

Uiteraard adviseer ik, zelfs tegen beter weten in, jullie die dagelijkse anderhalf uur emo en plat amusement voor één keer op te offeren voor het bekijken van de documentaire. Daarvoor kunnen jullie HIER terecht. Het is niet uitgesloten dat er iets van geleerd kan worden. Wellicht zelfs wat jullie te wachten staat. Je moet er toch niet aan denken: geen gefakede emo meer maar echt eigen drama, geen plat amusement meer, maar plat leed.