ROYAAL

Het debatje van gisteren tussen de ondanks de qua intensiteit niet te missen Koerden-problematiek buitengewoon jolige en bijdehante Rutte en het Playmobil gezelschap aan de andere kant van het spreekgestoelte kan ik niet anders dan als achter de feiten aanlopen categoriseren. Niets ongewoons eigenlijk, want daar blinkt het gezelschap in Den Haag in uit.
Toen ik een maand geleden iets schreef over dat peperdure hek, wat de koning om zijn laatst aangeschafte vakantieverblijf heeft laten plaatsen, deed ik dat m.n. om de verspilling, blijkbaar royalty eigen, aan de kaak te stellen. 4 ton euro uitgeven, waar een beetje Hollandse koopman met slechts 1/10e had kunnen, nee, behoren te volstaan gaf daar alle aanleiding toe.
Het Playmobil gezelschap zat er een maand geleden niet echt mee en dus meende ik, dat verdere discussie achterwege zou blijven. Vooral omdat er zo veel andere prangende zaken op het bordje lagen. Zo had ik me goed kunnen voorstellen, dat de dames en heren van ons parlement met enorme hangsloten op alle toegangsdeuren zouden worden opgesloten om eindelijk eens een niet clowneske, maar volwassen beslissing te nemen over steun aan die Koerden, die openlijk als kanonnenvlees worden gebruikt in het conflict met IS. Want wat er rond het schilderachtige Kobani gebeurt mag men zelf dan wel als een voorbeeld van een politiek schaakspel duiden, het heeft in werkelijkheid alles weg van het terugbrengen van Koerdische “boots on the ground”, tot door de gehaktmolen te halen vlees.
Wat dat betreft werden er gisteravond bij Pauw veel menselijker en zinvoller dingen gezegd, met Karabulut [SP] in een prima rol, dan in dat parlement. En dan doel ik even niet op die militair, die 20 minuten nodig had om ons te vertellen, dat er 2[!] rood-wit-blauwe JSF’s in de weer waren geweest om 2 pickup trucks weg te bombarderen. Het zat daarbij een beetje tegen, want 1 van de bommen bleek een Ruttetje te zijn. Een losse flodder,die nu ergens in die zandbak ligt.
Waar men blijkbaar in het parlement meer waarde hechtte aan het gesmijt met [ons] geld door de koning, hield men het aldaar op een goed gesprek over een speedboot van 800.000 euro, een prijzige aanlegsteiger, een verbouwing van 35 miljoen om die koning op zijn werkpaleis met zijn laptop te kunnen laten spelen én , vers van de pers,
het plaatsen van 35 meter roestvrij staal a raison van 4 ton euro om terwijl die verbouwing van dat werkpaleis loopt, die koning een paar keer Armin van Buuren uit te laten nodigen om een Eikhorst Dance Party te verzorgen.
Rutte noemde die 35 meter grinnikend “Dance containertjes”. Wie is in de stemming om “een muurtje van 35 meter hoog” om het Torentje te komen helpen metselen?
Laat ik niet vergeten zowel mooi en leuk te eindigen. Waarvoor ik terugga naar “Pauw” [Captain Peacock is ook goed] . Want daarin verscheen Hans Dorresteijn met Zazi, een trio erg mooie meiden [was het nou Jeroen Pauw of was ik het die als eerste ineens rechtop in zijn stoel zat?]
In dit clipje zingt het trio een Dorresteijn-chanson getiteld “Lente”.

Dorresteijn is een briljante malloot, die enorm op mijn lachspieren werkt. En dat heb ik net even nodig na dat slappe gezever in het parlement. Dus de heren Dorresteijn en van Dijk, die even de staalborstel halen over de ouderdom. Waarmee mijn dag toch goed is begonnen.

Advertenties

HEK

Een hek van 460.000 euro om een stuk grond met een waarde van 35.000 euro?
Wat zouden Alex en  Max in hemelsnaam van plan zijn in die vakantiewoning  in Griekenland?
Volgens Big Ivo Opstelten is dat hek heel belangrijk voor de veiligheid van The Royal Two + Kids.
Zou er niet doorheen kunnen worden gekeken? Dan is het eerder een muur dan een hek, lijkt me. En veiligheid waarvan?  We kunnen natuurlijk allerlei geintjes maken over de mogelijke ondeugende spelletjes, die het duo Ma[le]x gaan spelen achter de veilige bescherming van dat hek. Ik zou zeggen laat de fantasie maar de vrije loop. Maar persoonlijk denk ik dat Alex meer geïnteresseerd is in het aanleggen en bewaken van een koninklijke biervoorraad dan in spannende lichaamsbeweging. En hij is natuurlijk zeker geen Dutch Silvio. Dergelijke types hebben we nauwelijks in Nederland, een paar misschien nog in de Sint Jan of de Westerkerk. Of Urk natuurlijk.
tuinhekNee, ik gok op een rijke vooraad aan Heineken special brand en die stop je niet achter een tuinhek met koninklijke boog.
Wie wat mij betreft zeker achter een heel hoog op 10.000 volt staand hek mogen zijn The Golden Oldies. Nee, niet die plaatjes uit de jaren 50 en 60 van de vorige eeuw, maar die rollator popgroep uit toevallig diezelfde periode. Na het eerste tenenkrommende succes met schoolconcerten [ja, zelfs ik heb daar iets van meegekregen, met open mond en rommelende ingewanden overigens] brengt de baggerpijp der baggerpijpen BNN een nieuwe reeks, waarin rollatorpop Duitsland moet gaan veroveren. Nederlandse omroepen zijn uitblinkers als het om het vinden van nieuwe markten gaat waar bagger [zou Boskalis  de Goldies trouwens sponseren?] naar kan worden geëxporteerdhoogspanning. Natuurlijk begrijp ik best  waarom BNN met die kwal als snelle presentator nog voor een seizoen gaat. Wat vorig jaar niet is gelukt moet dit seizoen wel kunnen. Één van de oudjes, die onder het krijsen van “I want to live forever” rochelend ter aarde stort en daarmee de AOW iets betaalbaarder en houdbaarder maakt. En ik maar blijven hopen, dat die lolbroek van een Nicolai zelf …… nou ja, dat moment komt ooit.
Trouwens, ik zag iets van dei Goldies [een trailer] omdat ik zat te wachten op de herhaling van een aflevering van Tegenlicht uit november 2013 met de titel “Persoonlijke data zijn goud waard”. Die bracht mij trouwens op het idee om in dit blog dataminingHEK als centraal onderwerp te kiezen. Want als jullie [alsnog?] naar die Tegenlicht aflevering zouden kijken dan zouden jullie waarschijnlijk net als ik de gedachte voelen opkomen “waarom staat er geen hek van bijna 5 ton om onze persoonlijke data”?  Want daar is het al jaren hoog tijd voor, want als één ding duidelijk wordt dan is dat wel dat er een hele goede boterham is te verdienen met het puur persoonlijk managen van onze eigen data. Maar Big Ivo zal dat wel als uiterst onveilig gedrag bestempelen. Ten opzichte van al die grote bedrijven, die elke scheet, die we laten, beheren als ware het een goudstaaf uit Fort Knox. Die goedzak.

EEN GEWONE ZONDAG

Een beetje  verdwaasd gevoel beving mij bij de start van deze [alhier] druilerige zondag 27 april 2014. Het drong namelijk tot mij door, dat vandaag geen feestdag is. Na 2 dagen Willem Pils fêteren is er vandaag niets.
Nou niets, dat is ook niet helemaal waar. Want sowieso blijven hangen de onafgebroken stroom huldes die aan Willem én namens Willem [de stadhuizen liepen vol om ruim 3100 lintjes in mensen te prikken] werden gebracht.
Op de radio kwam gisteren muts na muts uit de branche van de “royalty watchers” [als je helemaal niets blijkt te kunnen dan word je dat] opdraven om op een meer dan hijgerige manier [de radiostudio veranderde in een sopstation] duidelijk te maken, dat Willem het “goed doet” en waarom. De NOS, ooit toch een serieus genomen staatsomroep, had er nog een “Maurice de Hondje” tegenaan gegooid en meldde groot, dat 75% van de Nederlanders vindt “dat Willem het goed doet”. Waarbij de eerste vraag van mijn kant natuurlijk moet zijn wat Willem goed doet.
Op een fluitje blazen op een schoolplein vol met oranje gehersenspoelde kinderen?
Van bil gaan  met Max? Bij Armin van  Buuren op het podium klimmen? Een mooie Facebook-page van koninklijke allure maar tegelijk zo “benaderbaar” [al 13.000 likes meldde de RVD gisteren trots] voor “ons” maken?
Zeker is in ieder geval, dat de EO naast flapdrol Bertje een volgende kijkhit kan noteren: want Blauw bloed [alleen de titel al doet mij huiveren] gaat een gouden tijd tegemoet.

Maar om op mijn begin terug te komen, Nederland valt even in een feestdag gat. 1 mei kunnen we niet serieus nemen, want de Dag van de Arbeid gedenken met meer dan 700.000 [and still rising] werklozen, dat is pijnlijk. 1 mei leent zich eigenlijk al 4 jaar om met rookbommen en molotovcocktails herdacht te worden, maar daar doet Nederland niet aan.
Gelukkig staarden gisteren het vierkante hoofd en de ballonkuiten van Annechien Gesthuizen mij aan. Vrouw Antje van het journaal las keurig van de autocue voor, dat zij met 4 mei op komst voortdurend moet denken aan de jonge jongens, die 70 jaar [!!!!] geleden in een zoveelste zinloze oorlog het leven hadden verloren. En smachtend keek vrouw Antje naar een keurige rij grafstenen. En opeens moest ik aan de woorden van Youp van ’t Hek denken: “Ach flikker toch op, zeg. Met je walgelijke confectiehoofd”.
Dus 4 mei en gelijk daar achter 5 mei naderen. Twee gelegenheden waarop Willem Pils weer een goede beurt kan maken. Podia genoeg om uit te kiezen met daarop het topje van wat Nederland te bieden heeft: Ali B [[met een kudde oudjes in zijn kielzog], The Common Shitnets [warm draaien voor Kopenhagen] en ik heb het sterke vermoeden, dat de Toppers op 4 mei weleens op de Dam live The Mattheus nog eens over zouden kunnen gaan doen. En het jongere zusje van Trijntje Oosterhuis mag een gedicht voorlezen.

Ik werd er nog op gewezen, dat vandaag best wel een feestdag zou kunnen worden. Als Ajax-supporters in Almelo het toch op de nominatie voor sloop staande Heracles-stadionnetje hebben verbouwd [fluitje van een cent] en Ajax een punt overhoudt aan het schaatsen over kunstgras, dan wordt het in Amsterdam een feestdag.
Maar daar tegenover staat uiteraard, dat op hetzelfde moment de kans groot is, dat in Kerkrade deze zondag een rouwdag gaat worden als het arme Roda uit de eredivisie moet verdwijnen.
Het is daarom dat ik vandaag, die druilerige zondag waar de afterglow van Willem Pils nog duidelijk is waar te nemen, niet als een feestdag aanmerk. Want een feestdag is pas een feestdag als we hem met zijn allen vieren. Zoals we gisteren in Utrecht, Den Haag, de Rijp, Amstelveen… ach, eigenlijk overal mochten waarnemen.
Vandaag mag een dag worden van:
– schaamte in Amsterdam, want met zo’n kutploeg op zo’n manier toch kampioen worden, dan kun je je alleen maar schamen;
– droefheid in Limburg, als die provincie met Roda JC haar laatste vertegenwoordiger in “de Hollandse voetbalhemel” zal blijken te hebben verloren.
En als het ene confectiehoofd [Dione de Graaf] zegt, dat een ander confectiehoofd [Bauke Mollema] één van de grote favorieten is om LBL te winnen, dan neem ik het Bauke helemaal niet kwalijk als hij toch weer 7e wordt. En daarmee deze zondag gelukkig een gewone zondag blijkt te zijn geworden,

HET ZOOITJE-SCENARIO

Natuurlijk zijn wij ondanks het gewenningsproces blij met Irene en Jan, die europees kampioen werden, en met Yvonne en  Koen, die in de slipstream van de favorieten het zilver opeisten. Er zitten ongetwijfeld al wat Awards aan te komen. Vraag is wel steeds meer van welk Europa Ireen en Jan eigenlijk kampioen zijn: de EU? Of toch nog het Europa uit de Bosatlas?
Anyway, wie niet blij is met de suprematie van die Hollandse kaaskoppen is natuurlijk Ruslands stoerste dwerg Poetin. Die heeft ruim 50 miljard [net zoveel als wat wij in een luttel jaartje Markje en Diedje hebben zien verhuizen van onze portemonnee naar duistere doelen als JSF, missietje Mali, kopen van een bankje e.d. ] gestoken in het onleefbaar maken voor russische sloebers van hun dagelijkse woonomgeving om zijn Sotsji de award voor beste winterspelen ooit te laten binnenslepen.
Rusland kent ook het fenomeen van de medaillespiegel en als Poetin daar tot voor kort in keek zag hij o.a. een paar gouden medailles voor Russische schaatsers en schaatssters. Maar na het weekend Hamar, waar meer onvermijdbare Oranjefans op de tribune zaten dan Noren, zal Poetin een onaangenaam voorgevoel hebben gekregen. Er zullen dus wel wat Russische coaches worden uitgenodigd voor een nadere verklaring, vooral omdat het keurkorps van Wladimir aan alle kanten werd weggereden.
Onze Mark lijkt dat allemaal te hebben voorzien, want hij koos er voor om straks met WAlex en Max mee te gaan naar Sotsji. [bijna maakte ik de voor de hand liggende vergissing door “zooitje” te schrijven. Want zo zou je het volgens Paulien “Het sprekende paard” Cornelisse moeten uitspreken].
Te zwaar die delegatie vond rimpeldoos Neelie Kroes en inmiddels heeft Diedje zich achter die mening geschaard. Diedje ziet een mooie kans, om nu maart nog maar weken weg is, zich te onderscheiden van de VVD. Markje piekert al over een tegenzet.
Het zou ook een beetje zonde zijn, als die zware delegatie zou worden teruggeschroefd naar sec het staatshoofd en echtgenote. Om twee redenen.
Ten eerste gaat Markje natuurlijk mee om ook van onze jongens en meiden te genieten. Maar zijn andere speerpunt is het vervullen van de hem op het lijf geschreven rol van dominee en koopman tegelijk Als dominee zal hij zijn gastheer aanspreken op diens homowetten [volgens sommigen zou het hier wel eens kunnen gaan om het preken voor eigen parochie door Markje].
Om Poetin gunstig te stemmen heeft ons trio al wat geoefend. WAlex’ rol is vrij simpel; die kucht wat, lacht wat, zegt wat over de mooie inrichting van Poetin’s kamertje. Max heeft zich 0SharonStonebereid verklaard om, als de situatie daarom vraagt en Markje het afgesproken signaal geeft [het bewegen van de immer groeiende bult op zijn rug], om de Basic Instinct pose van Sharon Stone aan te nemen. Dan hebben ze Poetin meteen plat. Markje zelf, dat zal geen verbazing wekken, doet het woord. Ook als koopman om te weten te komen of er nog wat te doen valt met wat Siberische bagger of ontbrekende dijken aan de Noordelijke IJszee,
Ten tweede ligt nogal voor de hand. WAlex is koning en dus geen koopman. Dominee zou nog lukken. Stel je voor dat Poetin hem een zwaard, ooit gebruikt door een verre neef van Raspoetin om hier en daar wat koppen te laten rollen, zou uitreiken. Daar komen gegarandeerd ongelukken van.
Buiten dat, WAlex zou zonder begeleiding hoofdzakelijk juichend praten over zijn meiden, die het zo fantastisch doen. Ziet u de rook al, die uit Poetin’s oren zal komen? Voor je het weet wordt er weer een onschuldige Nederlandse diplomaat in elkaar geramd.

Nee, hard nodig die zware delegatie. By far het beste scenario voor 14 dagen zooitje.

DE ONMENSELIJKE TAAK VAN DE NIEUWSLEZER

Één van de dingen die ik mezelf zo af en toe afvraag is waar het rust- & herstellingsoord voor overspannen en geflipte nieuwslezers zou zijn.
Dat het er moet zijn is voor mij een vaststaand feit. Want dat de gemiddelde nieuwslezer na verloop van tijd wel moet flippen is onvermijdelijk.
Zo’n man of vrouw moet dagelijks meerdere malen iets voorlezen, wat valt onder:
– de grootst mogelijke leugens en huichelarij
– complete onzin
– diep ingrijpend leed.
Vooral dat laatste zal , nee moet er inhakken, dat kan niet anders. Alleen een robot kan de meest vreselijke dingen blijven voorlezen, die ons via het nieuws worden gevoerd. Alleen een emotieloze cyborg kan zonder in hysterisch lachen uit te barsten keurig voorlezen wat er voor te lezen is.
Neem nu gisteren, toen ik onder het schillen van de piepers twee berichten opving. Het ene betrof het bezoek van Willem en Max aan de Russische Beer. Het bericht ging vrijwel letterlijk zo:
“Koning en koningin zijn met alle egards ontvangen door Puta , sorry Putin.”
[Kijk, zo’n amusante verspreking alleen al zou ik me goed kunnen voorstellen na al die zeikberichten, die je over dat uitje van WimMax al hebt moeten voorlezen.] “Uit meerdere waarnemeningen blijkt, dat het koninklijk paar alle eer krijgt die het toekomt. Zo werd bij hoge uitzondering de Paradetrap gebruikt om de ontvangstzaal te betreden. Later op de avond wordt gesoupeerd in de Fidel Castro-zaal, die ook alleen voor bijzondere gelegenheden wordt opengesteld.”
Het zou zo maar een bericht uit de glorietijd van Louis XIV kunnen zijn, vindt u niet? Of een extract uit het sprookje van de prinses op de erwt.
Zo’n nieuwslezer moet van zulke berichten op een gegeven moment toch walgen en de neiging voelen om aan dat specifieke bericht iets te voegen in de zin van: “Willem heeft zelfs om poepoe te doen het schijthuis van Iwan de Verschrikkelijke tot zijn beschikking. Geruchten gaan, dat dat schijthuis van alle gemakken is voorzien. Zoals een gedigitaliseerde encyclopedie van de bekendste Russische hoeren, nachtclubs, donkere kamers e.d”.
Ik zou me die aandrang best kunnen voorstellen. Nee, niet van Willem om eens door die encyclopedie te bladeren, maar van die nieuwslezer.
Het 2e bericht gold onze politieke kopstukken. Er schijnen in Friesland en een enkel ander gehucht nu al gemeenteraadsverkiezingen op handen te zijn. En in hun gebruikelijke geilheid hebben onze kopstukken zich al die kant op gespoed om campagne oefenen te spelen. Het bericht wat ik opving was het volgende. [Even het raam dicht doen, want het hoost weer]
“De partijleiders zijn in Friesland om met de burgers in contact te treden. Men wil graag tot in detail weten wat de burger het meest bezighoudt. Zodat er in de campagne in het voorjaar 2014  rekening mee kan worden gehouden”.
Die nieuwslezer moet wel heel sterk in zijn schoenen hebben gestaan. Of het was toch een cyborg. Want zou ik zo’n bericht hebben moeten voorlezen, het zou vrijwel zeker iets als het volgende zijn geworden.
“Beroepsleugenaar Samsom en  afgestudeerd uit de nek-zwetser Rutte bevinden zich in Friesland, waar binnenkort gemeenteraadsverkiezingen worden gehouden. Beide politici zijn voornemens de succesvolle strategie van 2012 ook nu te gebruiken. Onder een andere slogan weliswaar, maar qua aanpak dezelfde. Men poogt de plaatselijke burgers [gekscherend de lokale onnozelaars genoemd door het duo] zover te krijgen om hun verhaal te doen. Opdat Samsom en  Rutte zo helder mogelijk op het netvlies zullen krijgen waar straks over gelogen moet gaan worden. De verwachting is overigens, dat de plaatselijke burgers geen bezwaren zullen hebben om aan deze farce mee te werken.”

Ja, was ik nieuwslezer, ik zou frequent bezoeker zijn van dat rust- en herstellingsoord. Tenzij ik Cyborg was, want dan zou ik die oorspronkelijke berichten direct wissen, mijn geheugen leegmaken. Zeg maar, zoals de gemiddelde kiezer al jaren doet.

TALENT

In het log “Adempauze” besteedde ik er al aandacht aan. Maar helemaal kwijt was ik het onderwerp daarmee nog niet. Zoals mij wel meer overkomt was er ook nu een cumulatie van feitjes, opmerkingen en meningen, her en der gehoord en opgepikt, die mij weer  bij het onderwerp deed terugkomen.
Die “ziekelijke zucht tot overdrijving”, waar komt die toch vandaan bij die Nederlander van nu? Al geruime tijd is het niet meer voldoende om iets gewoon goed, leuk of mooi te vinden.
ADwddNeem nu een favoriet “aanstootblok” van mij, Matthijs van Nieuwkerk. Wiens snelheid van praten slechts geëvenaard wordt door de vloed aan superlatieven, die hij fanatiek uitbraakt. Elk bandje, zangeresje of zangertje wat hij op het podiumpje sleurt kwalificeert hij moeiteloos als “maakt het helemaal – stond al voor volle zalen all over Nederland én buitenland – speelde in het voorprogramma bij de puntje puntje band en dat zegt heel veel – is genomineerd voor – werd niet voor niets gekozen als 3FM Talent – stond in de studio waar de groten van deze aarde ook hun platen hebben opgenomen – enzovoort enzovoort”. Er is geen moment waarop Matthijs zijn vaste riedel niet afdraait. En vervolgens hoor je een zangeresje, die eigenlijk nooit uit haar badkamer had mogen worden losgelaten, een zangertje met een geluid met een baard van 3 meter, zo saai, zo uitgekauwd en zo matig, een soort bandje, dat wij in het verleden al na eén nummer van het podium joegen met het dringende verzoek eerst eens behoorlijk een instrument te leren bespelen. Kortom: 90% is puur puin.
En elke keer vraag ik me weer af, wat die malloot van een Matthijs er toch toe brengt zich als een puisterige puber te gedragen door zo zichtbaar en hoorbaar te blijven overdrijven. Een ziekte, waar hij snel aan moet worden geholpen. Als het al niet te laat is.
Maar Matthijs is niet de enige met die kwaal. Er zijn voorbeelden te over. Meest sprekend is wel de wijze waarop volkssport no. 1 wordt benaderd. Zodra er een jong voetballertje is, die een keer van zich doet spreken, wordt hij door de van Nieuwkerk-types in de voetbalwereld zonder enige terughoudendheid tot giga-talent gebombardeerd. Toen ene Locadia van PSV 3x scoorde tegen PEC/Zwolle was hij meteen het supertalent. Als eneAVilhena Vilhena van Feijenoord een paar aardige dingen laat zien staat voor die hijgerige types a la Matthijs meteen vast, dat “hij een hele grote gaat worden”.
Victor Fischer van Ajax is een prima voetballertje, die leuk een mannetje kan passeren, snel en behendig is; allemaal eigenschappen die standaard horen bij een profvoetballer. Dezelfde Fischer is echter ook verreweg het grootste deel van een wedstrijd volkomen afwezig, stapelt fout op fout, is te egoïstisch.
Ook allemaal eigenschappen die bij een jonge talentvolle voetballer horen, die nog nauwelijks droog achter zijn oren is. Desondanks wordt dezelfde Fischer meteen tot supertalent bestempeld.
Niemand schijnt te beseffen, dat het snel en maar al te vaak spreken van supertalenten [zonder dat daar werkelijk aanleiding toe is] er toe leidt, dat het begrip “talent” [aanleg om ergens goed in te worden] ten grave wordt gedragen. Er is in de wereld van de overdrijvers nog maar plaats voor 2 groepen: zij die er geen hout meer van kunnen en zij, die supertalent zijn.
Die laatste groep wordt met zorg aangekweekt, geheel passend in de maatschappelijk opgedrongen opdracht om te excelleren.

Inmiddels is er onvermijdelijk een categorie supertalenten aangelegd, waarvan je als je er nuchter naar kijkt nu al kunt vaststellen, dat ze gedoemd zijn hun status snel weer kwijt te raken. Tenzij ze het Beckham-traject doorlopen en zich tot een soort popster [ook daar kunnen we Matthijs dankbaar voor zijn, want hij is de architect achter een ontwikkeling, dat iedereen [schrijver, wetenschapper, modeontwerper, kok, tafelheer e.d.] een “popster” kan worden] weten om te vormen.
Al die zeker floppende “supertalenten” dreigen het risico te lopen straks bij het groot vuil terecht te komen. Zoals winnaars van die stijf van de glamour staande  talentenjachten inmiddels ook ondervinden. Velen verdienen hun brood inmiddels in het schnabbelcircuit, waar talent van geen enkel belang is, waar het om keihard werken gaat.
Een tweede risico met dat eindeloos opvoeren van supertalenten is, dat binnen die grote groep de schaarse echte supertalenten niet meer worden gezien of niet de onderscheidende waardering krijgen, die zij wel verdienen.

Af en toe een supertalent ontdekken,  dat doet bijzonder aan. Elke week met een supertalent op de proppen komen devalueert het begrip tot iets normaals, iets alledaags. Alsof onze samenleving overstroomt van de supertalenten, alsof er een moeilijk leeg rakend reservoir ergens in Nederland staat. Naast een vele malen groter reservoir, waarin de  “misfits” van nu watertrappelen: de ongetalenteerden.

AoranjefestHet talent om te overdrijven, waar sommigen onder ons rijkelijk mee zijn gezegend, leidt in meer gevallen dan u en ik weten tot veel pijn en schaamte.
Ik hoef alleen maar in herinnering te roepen beelden van dikke, domme, narcistische, zichzelf overschattende kinderen, die te horen krijgen, dat “ze niet door zijn” bij voorrondes van talentenjachten. Levens kunnen daar al in de knop ernstige schade oplopen.
Talent om te overdrijven treffen we ook aan bij de mensen, die zijn belast met de voorbereidng van het grote Oranjefeest op 30 april. Eerder, ik zei het reeds, plaatste ik daarbij al de nodige kanttekeningen.
De reden dat ik er nu nog even op terugkom is de column, die ik tegenkwam in de Volkskrant. Waarin gelijksoortige kanttekeningen bij dat komende Oranjefeest worden geplaatst als ik zelf al deed.

Talent is er om te koesteren, om te begeleiden bij de belofte die het in zich draagt: het uitgroeien tot iets waardevols. Talent om te overdrijven is daar een uitzondering op. Dat veroorzaakt teleurstelling en niet uitgekomen [te hoge] verwachtingen.
Weinigen in mijn directe omgeving hebben [gelukkig] die door derden aangestuurde overdrijving nodig om feest te vieren. Omdat zulks de enige manier is om echt feest te vieren. Zoals het Oranjefeest nu al voor iedereen duidelijk wordt gepusht kan het bijna niet anders dan dat teleurstelling op de loer ligt. We hebben geen “fake” feeststemming nodig om onszelf vervolgens in de ook al “fake” veronderstelling te brengen, dat het eigenlijk prima gaat in en met Nederland. [Het kantelmoment waarover in de VK-column wordt gesproken.] Na 30 april zal, zelfs met de mokken en bordjes en tegeltjes met afbeeldingen van Alex en Max erop in de woonkamer of aan de muur in de gang, Nederland gewoon nog dat land in [politiek en economisch] verval blijken als voor 30 april. Het je daar bewust van zijn hoeft echter geen beletsel te zijn om spontaan feest te vieren als daar behoefte aan is. Met de nadruk op spontaan, want slim geregisseerd en aangestuurd, geloof me, dat maakt de kater na 30 april alleen maar zwaarder te dragen.

MET ORANJEKOORTS OP DE BEDBANK

Eindelijk was er dat moment waarop hordes tutjes, mutsjes, eikeltjes en nerds al geruime tijd hadden gewacht. Toen gistermiddag doorkwam, dat een 75-jarige vrouw [alweer] een toespraak tot haar volk zou houden moeten er bij de gebruikelijke  “Oranje-watchers” hoge gilletjes zijn uitgestoten, wellicht wel vermengd met een snuifje ontroeringssnik.
Binnen de kortste keren slibden de wegen richting mediapark dicht door de onafzienbare rij “Beatrix-kenners”, die hun gezicht op de platte buis moesten laten zien.
Ik vraag me dan ook af hoe onze “grande dame” zou kijken naar die kudde nitwits, die bijna over elkaar heen vallend ons proberen te laten geloven hoe goed zij onze nog even koningin wel niet kenden. Tutjes, mutsjes, eikeltjes en nerds [waaronder uiteraard de alom aanwezige Jan Mulder] in de gedaante van mensenkenner, royalty-watcher, psycholoog en historica [wellicht is hysterica beter op zijn plaats].
De aankondiging van haar troonsafstand maakte Beatrix tot een kijkcijferkanon en daar moest men bij zijn.
Tot 30 april a.s. gaan we worden overvoerd met beelden, die we al ettelijke malen zagen. Opnieuw gerangschikt, opnieuw geanalyseerd, opnieuw geduid. Zou Beatrix wel beseffen wat ze mij [en wellicht ook sommigen onder jullie] aandoet?
Het staat in ieder geval vast, dat zich vanaf nu een koorts van Nederland meester gaat maken. Een speciale vlag komt er, een hele nieuwe serie koffiemokken, een andere Koning[inne]dag, een andere kop op de euromunten, een andere werker op het Noordeinde, een andere gezin als bewoner van Huis Ten Bosch ……ga zo nog maar even door.
Rutte heeft al gezegd, dat wij deze gebeurtenis als één groot feest moeten beschouwen en dat als “one nation” zullen vieren. Nu ontbraken ze nog maar ongetwijfeld komen er straks bij stromen cijfertjes los, die duidelijk moeten maken wat een geweldige impact de retirade van Beatrix zal hebben op de economie, op het consumentenvertrouwen, op het geluksgevoel van ons allemaal.
Zojuist zag ik, dat er zelfs een extra-ministerraad voor vandaag is uitgeschreven en je kon aan onze bestuurders merken hoe opgewonden ze wel niet waren. Bij Frans Timmermans was duidelijk zichtbaar dat hij nog maar heel weinig nodig had om de schone onderbroek, die hij van huis had meegekregen, te moeten gaan gebruiken.
Tijdens die ministerraad zal er ongetwijfeld ook gesproken worden over een nationaal afscheidscadeau voor onze [ook door mij] hoog gewaardeerde a.s. Queen Mum. Dus heb ik Rutte onmiddellijk een mailtje gestuurd om hem en zijn clubje gerust te stellen. Voor een meerderheid van de bevolking is al geruime tijd duidelijk wat dat afscheidscadeau gaat worden.
Beatrix krijgt van ons een “bedbank” van het fabrikaat SNS Reaal. Het lijkt op het oog een beetje aan de dure kant, ca. 1 miljard voor een “bedbank” maar die is dat zeker waard. Want het is een “bedbank” die nooit “faills”, want daar is-ie te groot voor. Je kunt er in groepsverband op slapen en dan is er nog ruimte om wat te rommelen ook.