PAUW VERRAST EN BEVALT ME WEL

Als er iemand verbaasd over is dan ben ik dat zelf wel. Maar het is ook een beetje eigen schuld dikke bult. Omdat een eigen gewoonte er de oorzaak van is.
Aan het eind van elke “normale dag”, wat inhoudt op een tijdstip, waarin we in de kleine uurtjes zijn beland, mijn drankje uit de eigen voorraad zijn bodem begint te bereiken en het dekbed al uitnodigend opengeslagen ligt, maak ik steevast een laatste rondje “langs de velden”. Wat bestaat uit een bezoekje aan de vaste nieuwssites, sportsites en de NPO-stream. Ik doe dat haast zonder nadenken, maar wel met reden.
pauwNamelijk om up to date onder het dons te kruipen. Ik behoor niet tot de mensen, die als ze een kussen voelen door de slaap overmand worden. Ik heb altijd even nodig om te “unwinden” en dat doe ik door een deel van mijn hersencapaciteit op een niet te zwaar boek te richten, terwijl het andere deel van mijn grijze cellen begint met de informatie/infotainment, die die dag tot en met dat laatste rondje langs de velden over me is uitgestort, te ordenen. En daarbij komt verhoudingsgewijs een ruime hoeveelheid vrij snel in “my mind’s prullenbak” terecht. Niet zo opmerkelijk, want er wordt dagdagelijks een flinke hoeveelheid non-nieuws aan ons doorgesluisd, wat linea recta die prullenbak in kan. Op goede dagen blijft er echter wel wat over en dat leidt er niet zelden toe, dat een blogje mijnerzijds zich al redelijk gedetailleerd begint te vormen, voordat de echte nachtrust begint.
En de volgende morgen, na een bescheiden doch voedzaam ontbijt, de zinnen uit mijn keyboard beginnen te rollen, omdat die zich al “unwinding” reeds vormden.
Dat “rondje langs de velden” heeft zich dus tot een vaste gewoonte ontwikkeld. En toen ik daar een stukje evaluatie overheen haalde, kwam ik tot de vaststelling, dat ik de laatste weken veel meer dan verwacht blijf hangen bij “Pauw”, de solo tour de force van krullebol en “womanizer” Jeroen. Omdat er een ruime schakering van onderwerpen wordt behandeld op een wijze, die mij wel aanstaat. Onderwerpen, die mij interesseren ook. Zoals de Koerdenkwestie, de IS-kwestie, nu weer de Wilders-kwestie, de Zorgkwestie, de PvdAkwestie enzovoort. Er wordt doorgaans verstandig gepraat en daar hou ik nu eenmaal van.
Dus “Pauw” heeft bij mij wat terrein teruggewonnen, wat een jaar geleden definitief verloren leek.
En als leeftijdsgenoot van die middelbare puber in zijn overgetailleerde pak, die zoveel gehijg tussen zijn teksten stopt, heeft “Pauw” er brutaalweg voor gekozen om ook plek in te ruimen voor muziek. Zo voelde de gastheer zich gisteren prima, toen er samen ziggymet de heren Ad Visser en Buwalda tijd werd besteed aan David Bowie. Het was een beetje jammer, dat het jankorgel van Dik Hout de Bowieklassieker “Ziggy Stardust”mocht verminken. Maar de andere 3 heren haalden met glanzende oogjes mooie Bowie-schetsjes boven tafel. En dat werden 10 hele leuke minuten televisie, vond ik.
Overigens heb ik onder dat dons na rijp beraad besloten het op één punt niet met de 3 heren eens te zijn. “The Rise and Fall of Ziggy Stardust and The Spiders from Mars” is een juweel van een album vol ijzersterke songs, maar de titelsong [heerlijke riff] is wat mij betreft niet de beste. Dat blijft voor mij altijd deze!

Advertenties

OOGST VAN DE GEKTE

Het begon eigenlijk redelijk herkenbaar, zo rond half maart. De GR-verkiezingen kwamen er aan en dan behoort een rij aan Tv-debatten tot het dagelijks brood. Fabrieksbrood, dat wel.
Maar wat zich sinds dat moment en tot op vandaag heeft ontwikkeld heb ik ervaren als de oogst van complete gekte. Ik zet het even op een rijtje.

Verkiezingen leveren per definitie verliezers op. En die verliezers zijn aan zichzelf verplicht een verklaring te geven voor hun nederlaag. Het bruinst bakte het wat dat betreft de PvdA, die bij monde van Samsom doodleuk verklaarde, dat kiezer niet begrijpt waar de PvdA mee bezig is In zekere zin klopt dat wel, denk ik
Sinds 19 maart zijn allerlei PvdA-prominenten bezig die nederlaag wat meer in detail te duiden. Sla de krant er op na, kijk de geëigende TV-programma’s en je komt die prominenten tegen.

Op verkiezingsavond zelf ontstond de “kwestie Wilders” .Wie kon vallen viel er hartstochtelijk overheen. Tot vandaag doen de media er alles aan om de kwestie “hot” te houden. Inhoudelijke discussie vindt nauwelijks plaats; volstrekt onduidelijk is welk doel er mee wordt nagestreefd.
Nederland verheerlijkt zich in de wetenschap, dat er zo’n 500 burgeraangiften liggen tegen Wilders. Opvallend is dat de politiek zelf daar niet aan deelneemt.

Naast die verkiezingen liepen er 2 andere zaken vrijwel tegelijk op. Om de 2 dagen werden berichten verstrekt over weer een andere mogelijke plaats waar dat Maleisische vliegtuig zou zijn verdwenen. “De hele wereld” zocht mee, dus wekt het nauwelijks verwondering, dat er op Twitter en Facebook mee wordt gezocht. Een soort game “Find the plane”
En daar was de NSS-poppenkast, waarbij Rutte ons presenteerde in de vorm van een digitale clip. waarin geen ruimte was vrijgemaakt voor Zwarte Piet. Maar dat weerhield Rutte niet om het kwijl op de mond te krijgen.

Het dreigde een beetje teveel voor Nederland te worden om te kunnen verdragen. Maar de koek was nog niet op. Want gisteren verscheen van een fraai blauw oog voorziene Fred Teeven op het scherm om ons te vertellen. dat Volkert v.d. G. toch vervroegd in vrijheid wordt gesteld.

Telt u met mij mee terug, dan treft u sinds 19 maart maar liefst 6 [!] hypes aan, ons geschonken om uit te kiezen. Maar kiezen is, zo merkten we op 19-3, verdraaide moeilijk. Dus worden alle 6 hypes vol overgave gebruikt om ons geschreeuw, geblèr en gezwets op Nederland los te laten. Sla er de kranten maar op na, dan zult u zien dat ik niet overdrijf.
Zelf werd ik al na de 2e hype [Wilderskwestie] bevangen door een zware vorm van vermoeidheid, die me deed besluiten het allemaal maar langs me heen te laten gaan. Een samenvatting zou genoeg moeten zijn.

En ik vraag me af, hoe dat verder moet. Waar moeten de hypes voor april vandaan komen. Wie het weet mag het zeggen.

RUGGENGRAAT.

Verwacht van mij geen logje over “het geval Wilders”. Om de [belangrijkste] reden, dat ik mij, in tegenstelling tot politici, wel aan mijn eigen uitgangspunten en gedragsregels houd.
En met de komst van Blondie en de vrijwel onmiddellijk oplaaiende geilheid bij de media om u en mij van het bestaan en de idiote bokkensprongen van die man om het uur op de hoogte te brengen, koos ik voor “het cordon sanitaire”. En het verbaast mij niets dat ik mezelf daar moeiteloos aan heb weten te houden, en dat vandaag ook doe.
Alle mensen om mij heen van enig belang zijn op de hoogte van wat ik van blondie vind. En dat is meer dan genoeg.
In plaats van op het “fenomeen” zelf richt ik me bij voorkeur op die zogenaamd keurige heren in de wereld van de politiek. Daar zou m.i. namelijk de oplossing van het probleem van moeten komen.
0 EberhardIk hoorde zojuist Eberhard van der Laan, burgemeester van D66-city sinds gisteren, moeiteloos beweren, dat hij nadrukkelijk met mij van mening verschilt. Eberhard vindt, dat wij, de samenleving, onze kracht moeten tonen en Wilders moeten “demoniseren”.
Een even utopische als idiote stelling wat mij betreft. Omdat v.d. Laan van een samenleving, waarvan het grootste deel door de overgrote meerderheid van de politieke partijen vrijwel constant wordt voorgelogen en misleid, zo ver probeert te krijgen één hem en zijn gelijken onwelgevallige politieke partij in de ban te doen. V.d. Laan wil van ons wat de politiek bij voortduring zelf niet durft.
Het meest onwelriekende voorbeeld is wel Mark Rutte. Die maar al te graag voor de camera mededeling doet van de vieze smaak in zijn mond, die de uitlatingen  van Wilders  teweeg brengen. Of hoe verschrikkelijk hij die uitlatingen vindt.0 blondie
Maar nooit nalaat om daar vervolgens aan toe te voegen, dat hij politieke samenwerking met Wilders nooit uitsluit.
Voor de Rutte’s, maar ook van der Laan’s van dit land is politieke macht per definitie belangrijker dan fatsoen en integriteit.
Dus probeert men op een slinkse manier de aanhang van Wilders terug te krijgen op het rechte [VVD of PvdA] pad. En wil men daar graag ons als samenleving voor gebruiken. De eigen lafheid en machtsgeilheid verbergen achter de brede rug van die samenleving vol mensen, die zich al jaren heeft laten manipuleren. Dus waarom niet deze keer?
De politiek lijdt al jaren aan een chronisch gebrek aan ruggengraat. Vandaar ook dat het nooit lukt de rug een keer recht te houden. In plaats van empathie roept dat bij mij alleen maar onpasselijkheid op.

OFF TOPIC voor de vaste bezoekers:

Vooropgesteld, jullie zijn weer voortreffelijk bezig. Objectief en met humor, waar vind je dat nog tegenwoordig? Zeker niet bij de leden van het kabinet, die bezig lijken met een gecombineerde aanval op “arme blondie”.
Waarom even deze inbreuk? Wel, heel simpel, het moment waarop ik even off line moet en dus minder dan gebruikelijk aan het log kan besteden nadert met rasse schreden.
Dus heb ik een ‘overbruggingspresentje” voor vooral jullie klaar gezet op de Catchwebsite.
Muziek dus, t,w,:
een al eerder richting Willem toegezegde clip van The Alman Brothers met daarop een monumentale 2013 liveuitvoering van waar Wilders momenteel door een stel fijne PvdA-collega’s aan wordt gespijkerd, de schandpaal c.q Whipping post;

een tweetal clipjes van Enigma, waarvan ik weet dat ik Lottie een groot plezier mee doe. Maar jullie mogen gewoon meegenieten 🙂

een tweetal clips van de man, die in mijn ogen vrijwel de enige is, die muziek van Nederlandse bodem van niveau produceerde de afgelopen 15-20 jaar:  Arjen Lucassen c.q. Ayreon.

een clipje van een mooi brandje.

Maar laat ik jullie niet verder afleiden 😀

SPIEGELTJE, SPIEGELTJE AAN DE WAND……

Er zullen ongetwijfeld bijna overal ergens in ons “home sweet home” spiegels hangen. Die letterlijk heel vaak gebruikt worden [zit mijn jasje goed? mijn dasje goed? toon ik echt dik in  deze jurk? heb ik wel de goede lippen gestift?zijn mijn “heineken aandelen” niet al te zichtbaar en profiel? is mijn kalende kruin goed verborgen?] en daar is niets mis mee. Maar gebruiken wij die spiegel ook nog in figuurlijke zin? Houden wij die onszelf nog wel voor?

Die laatste vraag kwam bovendrijven bij me, toen mij niet voor de eerste keer opviel, dat met op zijn minst verbazend gemak mensen stempels ergens opdrukken; vooral op andere mensen en hun gedragingen en de voorkeuren, waar die gedragingen van kunnen zijn afgeleid.
0lachspiegelWe houden elkaar maar wat graag zo’n spiegel voor, zo blijkt. Maar doen we dat onszelf ook nog wel?
Het leek mij in deze donkere tijden wel aardig om daar zelf een testje mee te doen. Aanleiding daarvoor vond ik in het feit, dat al enige tijd het usance is geworden, dat de een de ander zonder enige aarzeling het stempel “populist” geeft. Het is bijna gemeengoed geworden, dat wanneer je een mening hebt, die afwijkt van de op dat moment vrij algemeen geldende mening, er op een zeker moment dat woord “populist” valt.
Het betreft geen enge ziekte of iets dergelijks, dus zo erg is het allemaal niet.
Maar als een woord zo in de mode raakt, dan treedt er dat papegaai-effect op. Kuddegedrag mag  je het ook noemen. Wat je overal tegenkomt. Muziek bijvoorbeeld, TV bijvoorbeeld. Iets wordt gepushed als zijnde “geweldig vet” en bijna iedereen praat dat na of koopt dat plaatje, zonder zich überhaupt nog af te vragen of het wel werkelijk “geweldig baggervet” is. Met woorden en uitdrukking gebeurt iets dergelijks ook. De trend schrijft voor dat je handelt als de kudde en daarbij je verstand, voor zover aanwezig, op nul zet. Je maakt jezelf van alles wijs en zo nodig breng je dat over op anderen. Als een griepvirus.

Opeens dacht ik “Ben ik misschien een populist en zo ja, in de werkelijke betekenis van het woord of in de betekenis, die de kudde er aan geeft, namelijk een verkapt scheldwoord?”
En als je jezelf die vraag stelt wil je een antwoord.  Maar wat is populisme eigenlijk? Mijn woordenboek was er kort over:
“een politieke stroming waarin de rol van de gewone man bij de machtsuitoefening sterk wordt benadrukt en waarin gestreefd wordt naar een sterke directe band[s] en tussen leider[s] en het volk”.
Hmmmm. klinkt niet al te beroerd, bijna als “democratisch”; en niet als iets waar je je voor zou moeten schamen.
Wikipedia zegt er dit over:
“Het is moeilijk een sluitende definitie te geven van populisme, omdat er verschillende opvattingen zijn over wat populisme eigenlijk is. Ook wetenschappers als Ghita Ionescu en Ernest Gellner[1], Margaret Canovan[2] en Paul Taggart[3] kunnen niet met een goede definitie komen. Wel kunnen er kenmerken worden gegeven, al zijn die ook aanvechtbaar, afhankelijk van wat men onder populisme verstaat.

Politicologen kennen kenmerken toe aan populistische politici:

1 afkeer van het partijestablishment;
2. het volk staat op een voetstuk en aan haar wil wordt constant gerefereerd;
3. charismatisch leiderschap;
4. er wordt een beroep gedaan op eenheid en vaderlandsliefde.”

Meer gedetailleerd, meer aanhakingspunten, waar ik mezelf aan kan “spiegelen”.

Ad 1.  dat klopt wel, dat heb ik. Als het om het partijestablishment in de huidige tijd en in zijn huidige vom gaat. In the old days had ik geen enkele moeite met de PvdA en de PSP en D66 als partij. Maar toen waren het ook de partijen waar het werkelijk om ging en niet zoals nu de poppetjes, zoals Samsom, Bos, Pechtold en de rest van die rij “spitting images”, die als popidols worden gezien en behandeld. [De ene maand een hit, een volgende rechtstreeks bij het groot vuil]

Ad 2. Op een voetstuk? neen! Wel als een deel van het geheel, wat gezien zijn belang en betekenis met respect en vooral eerlijk dient te worden behandeld. Geen makkelijk op te drijven stemvee, maar verzamelingen van individuen, waar naar geluisterd wordt, die de aandacht krijgen waar ze terecht aanspraak op maken.

Ad 3. Je kunt mensen niet verbieden over charisma te beschikken. Dus charismatische leiders [die wij nota bene zelf die status geven] mogen wat mij betreft, maar zijn zeker geen vereiste. Maar al te vaak blijkt, dat charismatische leiders in werkelijkheid ideale marionetten voor machtsgeile [partij]bonzen zijn, die in staat zijn het gewenste [wat nadrukkelijk niet het benodigde is] verhaal voor het voetlicht te brengen. Per saldo is de wereld m.i. beter af zonder charismatische leiders, omdat 99 van de 100 na verloop van tijd “fake” blijken te zijn. Een marketingproduct, zoals Geer en Goor of Matthijs van Nieuwkerk zijn.
Mijn persoonlijke uitgangspunt is: beter 1 integere leider dan 100 charisma-bommen.

Ad 4: dat herken ik niet in mijzelf. Wat mij betreft gelden het gezond verstand en integriteit [een oud woord daarvoor was vroeger “eer[lijkheid”] ] als zaken, waar een beroep op moet kunnen worden gedaan.
Vaderlandsliefde [in een tijd waarin we met zijn allen de Verenigde Staten van Europa in worden bedrogen een “hot item” is] ken ik niet in enge zin.”Liefde” [raar woord in deze context, genegenheid, empathie zou beter zijn] ken ik wel voor mijn medemens. Zonder daarover overigens al te open over naar buiten te willen treden. Als mens koester ik mijn eigen gevoelens en ik bepaal zelf wel wanneer er reden zou zijn om die openbaar te ventileren.

De conclusie lijkt voor de hand te liggen: RadaR is geen populist naar de alom geldende definitie van het woord. Dank je wel, spiegel; nu nog even kijken of mijn “buikje” echt niet te zichtbaar is 🙂
Waarom blijven andere mensen dan toch volharden om niet alleen mij maar ook mensen als ik, mensen met een vrijwel gelijk gedachtegoed als ik dat stempel op te drukken? Zou dat zijn omdat ze zichzelf niet in die spiegel durven te bekijken? Zo drijven ze mij vanzelf wellicht tot extremistische keuzes.
En als ik iets niet wil dan is het wel in de armen van Geertje worden gedreven. Maar alleen is maar alleen en dus ook niet alles.
Vat u hem?????

CALL OF DUTY

Na de “Palet-sessies”, waarvan de resultaten in het vorige log te zien zijn [en waar op passende wijze een afsluiting aan is gegeven; mocht ik wat warrig overkomen, met een droge mond en een lichte kater is bloggen niet direct iets wat je soepel afgaat] was ik eigenlijk voornemens om weer op het volgende VVD-schandaal te springen. Dat schandaal heet Fred de Graaf: de man, die met Tosca van Miltenburg [het VVD-elitetutje, wat als Kamervoorzitter in ruim een half jaar meer onrust heeft veroorzaakt dan haar 10 voorgangers in de afgelopen 30-40 jaar bij elkaar] in zijn slipstream, de Grote Blonde Leider op de Grote Dag vakkundig bij Lex & Max wist weg te houden. Zal wel iets te maken hebben met het feit, dat Blondie de tekst van het  Koningslied maar niet onder de knie kon krijgen.
Ik zei “volgende VVD-schandaal” omdat het er inmiddels wel een hele hoop aan het worden zijn. “The pile of shit rises” ……zou zo maar de titel van de nieuwste Tom Cruise film kunnen worden of de volgende sequel van de game “Call of Duty”.
In ieder geval is de sterke indruk ontstaan, dat die de Graaf en die muts van Miltenburg het als hun “call of duty” beschouwden om Blondie vakkundig op een zijspoor te zetten. Of, zoals dat in Haagse kringen sinds enige tijd heet, op een Fyra-spoor.
Dus, kunt u het nog volgen?, rees bij mij de gedachte [“the pile of thought” zullen we maar zeggen] om eens te inventariseren hoeveel en welke VVD-schandalen er sinds de niet te stuiten opkomst van die ballenpartij uit de shit zijn opgestegen.
Een beetje tot mijn teleurstelling, want VVD-schandalen opzoeken is best aardig om te doen omdat Google je een berg hits oplevert, maar toch ook tot mijn opluchting bleek dat inventariseren al enige tijd geleden te zijn gedaan. En realisme gebiedt me te zeggen, waarschijnlijk veel beter dan ik in een log had kunnen doen.
Ik houd het dus kort [ben inmiddels al aan mijn 4e bak zeer sterke koffie toe] en plaats voor hen onder jullie, die graag lezen hoe de partij, die als belangrijkste boodschappen uitdraagt “zuinig met gemeenschapsgeld” en “per definitie tegen verhoging van lasten voor de burger”, haar eigen spelregels in de praktijk hanteert even het linkje.
En jullie weten dat als ik iets link dan gaat het ook ergens over, dus even lezen.
I0kortepantsk duik, onder het genot van mijn 5e bakje met stroopwafel deze keer, even in de krant van vandaag. Ik zag daar namelijk de  kop “Scholen worstelen met te korte broekjes tienermeisjes”. En daar wil ik toch wel het naadje van het slipje van weten. Klopt, mijn Call of Duty.

HET ETTERBAKJE

Laten we de 2e en laatste week van de Olympische Spelen [prachtig zoals “The Lightning Bolt” het complete sprinterskorps declasseerde, vindt u niet?] eens beginnen met een aantal citaten.

“Het geduld in Europa met het eurosceptische Nederland is op. Verlies aan macht en geld dreigt als een ommekeer uitblijft na de verkiezingen. ‘Het probleem is niet dat Nederland dwarsligt, het probleem is dat Nederland bijna altijd dwarsligt.”

“Het optreden van premier Mark Rutte tijdens de laatste EU-top is exemplarisch. Hij eist – en bereikt – dat de moeizaam in elkaar gesleutelde compromistekst over Europees banktoezicht en noodsteun nogmaals wordt doorgelopen. Woord voor woord, zin voor zin, glijdt Ruttes rechterwijsvinger over de tekst. Het is inmiddels 3 uur in de ochtend, zijn zestien eurocollega’s kijken vermoeid, verbaasd en vol afgrijzen toe.”

“Nederland mag zijn buik vol hebben van Europa, Europa heeft het langzamerhand ook gehad met Nederland. Dat de verkiezingen over Europa gaan, is in alle Europese hoofdsteden genoegzaam bekend. Alsook het feit dat nergens anders in de EU de eurohaat zo intens en zo wijdverbreid is als in Nederland. ‘Nedergif’, noemt een hooggeplaatste EU-ambtenaar het. ‘En we appreciëren het nog minder dan de nederwiet.’

“Nederland ziet geen oplossingen in Brussel, het zoekt alleen maar problemen”

“Een ambassadeur: ‘Rutte straalt het beeld uit van een machteloze leider, een bange premier. Steeds opnieuw mekkert hij tijdens de EU-toppen: ‘Ik kan niet tegen de wensen van de Tweede Kamer ingaan.’ Het geeft de andere leiders het idee dat hij Wilders’ marionet is. Denk je dat Merkel geen lastige Bondsdag heeft? Heeft zij soms geen Constitutioneel Hof als waakhond? Denkt Rutte nu echt dat hij de enige premier is met verkiezingen in aantocht? Een politiek leider vindt een compromis in Brussel en overtuigt thuis zijn parlement. Rutte behoort overduidelijk niet tot die categorie.”

Oei, “Mama [Brussel] is boos” zo lijkt het er heel erg op. Als u geïnteresseerd bent in het complete artikel dan kunt u dat hier vinden.

Allereerst is het nuttig te vermelden, dat de kritiek niet uit de mond van de Angela’s e.a. van de Europese schijnwereld komt. Het zijn Europese loopjongens als ambtenaren, diplomaten e.d., die de grote broek blijken te hebben aangetrokken. Geen reden tot echte zorg dus.
Tweede punt van belang is, dat wij Nederlanders door dat gezelschap Europese loopjongens nogal worden geschoffeerd. Dus zou je verwachten, dat door ons aangewezen vertegenwoordigers zoals Nederlandse Europarlementariërs als door een wesp gestoken zouden wakker schieten en op de barricades zouden klauteren. Want als grootste bijdrager van de kleine landen aan al die steun, die aan feitelijk al failliete lidstaten wordt weggegooid, verdienen wij zeker meer respect.
Maar geen spoor te vinden van enig protest na de tuchtiging, die ons vanuit Brussel wordt opgelegd.
Het verreweg belangrijkste punt in dit verhaal is m.i. echter, dat door loopjongens een beeld wordt geschetst van een Rutte, die de euroscepticus aan de vergadertafel met de groten van deze Europese aarde uithangt. Opmerkelijk op zijn minst, omdat wij “homelanders” zelf Rutte veel meer de trekjes vinden hebben en de gedragingen vinden vertonen van een bijna volbloed Eurofiel. En gezien zijn opstelling in anderhalf jaar crisisbestrijding “The Europe Way” is er alle reden om onze mening over Rutte hoger aan te slaan dan dat gestook, geneuzel en de achterklap van een stelletje Europese loopjongens.
Wij Rutte-kenners weten, dat als Rutte tot diep in de nacht uur na uur en woord voor woord op een concept-besluit gaat zitten kauwen dat niets te maken heeft met vertragingstactieken e.d.  Mark heeft gewoon meer tijd dan de gemiddelde VMBO-er nodig om te kunnen begrijpen wat er staat in dat concept; vooral als er cijfertjes en getallen opduiken springen er allerlei blokkades in zijn hoofd omhoog.

Maar wat zit er nu werkelijk achter deze “tuchtiging” uit het echelon van de Brusselse loopjongens? Dat zal ik u uitleggen.
Er wordt van Rutte het beeld geschetst van een “leider”, die zich bijkans Wilderiaans gedraagt binnen de Brusselse burelen. Een half jaar geleden zou Rutte zelf daar, hoewel met de voorgedrukte lach op het gezicht, fel op hebben gereageerd. Vraag is zelfs of de Europese loopjongens een half jaar geleden ook maar een seconde zouden hebben gedacht aan “de tuchtiging van Nederland en haar leider”.
Maar in augustus 2012  liggen de kaarten duidelijk anders. Zo’n maand voor de verkiezingen komt dat beeld van “het etterbakje” Rutte helemaal niet slecht uit. Sterker nog: hij kan er gul lachend de verkiezingen mee in. En bijvoorbeeld zijn would-be aartsvijand Wilders er de wind mee uit de zeilen nemen. En de nog steeds omvangrijke groep alles gelovende kiezers moeiteloos mee in het pak steken.
En als straks, onverhoopt wat mij betreft, zal blijken dat de truc heeft gewerkt, wordt het laatste hoofdstukje van dit politieke toneelstukje opgevoerd.
Geconfronteerd met de “tuchtiging” van augustus en de vraag waarom hij er nooit op gereageerd heeft zal Rutte zeggen, dat het maar ging om wat geneuzel van een paar kwaadwillende Europese loopjongens waar hij ver boven staat.
En na de verkiezingen, als Rutte weer aanschuift bij zijn Europese vakgenoten zal hij met applaus worden ontvangen en onder aanvoering van Angela zal er een communiqué worden uitgegeven, waarin collectief wordt uitgesproken dat men verwacht op dezelfde constructieve en vruchtbare wijze als altijd met Rutte te zullen kunnen samenwerken in de komende jaren.
En Rutte zet met een brede glimlach zijn handtekening onder de volgende overeenkomst om de Feurozone een stapeltje miljarden toe te schuiven.

Zo koop je je herverkiezing, lieve mensen. Echt waar. Want zeg nu zelf: wat zou Rutte er met de verkiezingen voor de deur aan hebben als vanuit Europa louter positieve geluiden over hem overwaaien? Het plakplaatje “Eurofiel” zou worden veranderd in een levensgrote en levenslange tatoeage “Eurofiel”. En daar win je geen verkiezingen meer mee in Nederland, nietwaar?

PEILINGEN

Links 29 , 25, 3, 1
Rechts 35, 18, 2
Midden 14, 6, 13
Weet Niet 4

Zie hier de politieke barometer van vrijdag 6 juli
Een links blok van 58 peilzetels; zou je  “weet niet” erbij optellen dan kom je op 62.
Een rechts blok van 55 peilzetels, wat met “weet niet” erbij 59 kan worden.

De “extremisten” in ons politieke universum ontlopen elkaar in de peilingen dus nauwelijks qua aantal. Het “grote midden” van weleer, waar de PvdA en het CDA elkaar de tent uitvochten om meer dan 80 zetels [velen van ons, het is werkelijk waar, waren destijds compleet dolletjes van het politieke midden. Inmiddels zitten we al bijna 2 jaar midden in de [politieke] ellende.] is verder geslonken tot een luizige 33 peilzetels. Feitelijk alle aanleiding dus om dat politieke midden maar door te spoelen, vindt u niet? En de zetels gelijkelijk te verdelen over links en rechts. Die dan, zo constateer ik tot mijn eigen groot vermaak, toch pas ieder een meerderheid kunnen vormen als de Groene Zelfvernietigingscommando’s van “weet niet” kunnen worden overgehaald om ook deze keer hun bedrijfsfilosofie “links lullen, rechts handelen” verder op te poetsen.

Klinkt dit al voor de doorsnee Nederlandse kiezer erg ingewikkeld, de werkelijkheid is nog veel complexer. Want zoals het ene links het andere niet is geldt ook dat het ene rechts het andere niet is. Met simpel optellen van peilzeteltjes kom je er dus niet.
Rechts 1 kan bij voorbeeld met Links 2 de kleur paars aannemen. Terwijl Rechts 2 + Rechts 1 een goor kleurtje bruin  oplevert. Zou je daar “groen” van het midden aan toevoegen, zo heeft de praktijk van de afgelopen anderhalf jaar geleerd, dan ontstaat er niet alleen een nog goorder kleurtje maar dan gaat de boel nog stinken ook.Je kunt er eindeloos mee excerceren en politieke analisten likken daar hun vingers bij af.

Laat ik me daar maar niet aan wagen en me op dit nog vroege tijdstip in de race naar het torentje vooralsnog beperken tot één vooronderstelling. Anderen kunnen in de aankomende 12 weken nog voldoende worden belicht.
Laat ik het scenario pakken wat bij mij persoonlijk de maag zich doet omkeren: Rutte wint de verkiezingen op basis van de cijfers, zoals bovenaan dit verhaaltje vermeld. Wat is er dan mogelijk?
In ieder geval niet hetzelfde zooitje als in 2010. Alleen als 1 van 2 grote linksen [100% uitgesloten] of het lichtgroen van het midden aanschuift kan een meerderheidskabinet [een door bruin gedoogd minderheidskabinet lijkt mij niet een te verwachten keuze, wat u?] worden gevormd wat op het thans demissionaire lijk van Rutte 1 lijkt.
Kan dan de Kunduz-club wel? Neen, dat allegaartje van poltieke zwalkers en droomkastelen bouwers haalt het ook niet. De  kiezer toont daarmee aan, dat hij zijn voornemen om de Kunduz-club te straffen voor haar “verraad” van eind mei jl. werkelijkheid zal laten worden. Zelfs Kunduz-plus [inclusief de SGP] redt het niet.
Een mens zou er bijna een drankje opnemen, maar daarvoor is het wat aan de vroege kant. Ik neem wel een tomaat. 🙂

Zijn er nu in de aankomende weken nog forse verschuivingen in de gepeilde zetelverhoudingen te verwachten? In principe niet, zo is mijn inschatting.
Wat er al sinds de val van Bruin Likken 1 aan de gang is, kan worden gezien als verschuivingen intern binnen de politieke blokken.
Waar de ene week VVD +2 en PVV -2 geldt, is de andere week het tegengestelde aan de orde. Aan de linkerkant eet vooral de PvdA de “weet niet” club langzaam leeg. Echt veel zal dat niet meer opleveren voor de Diederikjes van deze wereld, die wel nog steeds het concrete risco lopen dat echt links wat bij ze weg eet.
Maar politici is niets te gek om een slag te kunnen slaan, dus mag niet worden uitgesloten dat als er een stunt wordt uitgehaald de uiteindelijke uitkomst alsnog substantieel kan worden beïnvloed. Als bijvoorbeeld Rutte begin september uit de kast komt en publiek maakt, dat zijn man en hij een huwelijksdatum hebben gekozen ligt electoraal Nederland voor 70% in katzwijm. Wilders kan daar pas echt wat tegen in brengen als hij op de dag van de verkiezingen Nederland vertelt, dat hij al sinds de Catshuis-sessies een aan alle kanten spetterende relatie heeft met Fleur Agema, die voor Geert zelfs haar kuisheidsgordel heeft laten verwijderen.
Ik wil maar zeggen: echt zeker is in de politiek nooit iets. Misschien zouden we die peilingen dan ook maar beter als reetveegpapier kunnen afdoen. Maar ja, ze zijn zo lollig om mee te spelen.