DE BUMA-KIP ZONDER KOP

Hoewel we het allemaal [zouden moeten] weten op basis van jarenlange ervaringen, blijft het elke keer weer ook bij mij verbazing wekken hoe dik de plaat voor de kop van vooral politici blijkt te kunnen zijn.
bumaHet bewijs daarvan levert CDA-nerd Sybrand Buma in een opiniestuk in de Volkskrant van 28-08 jl. , getiteld “Word eindelijk wakker voor de dreiging van buitenaf”. Ja, dat is even schrikken!
Het roept het beeld op van [om er maar een paar te noemen] de kleine Bush en zijn puppet Colin Powell, die de As van het Kwaad voor ons uittekenden. Andere”puppets”, waaronder de momenteel zakken tekort komende om te vullen Balkenende deden dat ook door op de Tony Blair-manier Nederland de Irak-oorlog in te loodsen en Afghanistan deed leren kennen en proeven.
Het “toeval” wil, dat Balkenende van dezelfde politieke religie was als Buma  is. In dat opzicht is het nauwelijks verrassend, dat Buma een verhaal afsteekt wat in grote lijnen past op dat van Jan-Peter Onbenul. Je zou het iets als “oude kogels in nieuwe lopen” kunnen noemen.
Er is, zo viel mij op, zowel bij politiek als journalistiek een trend ontstaan, waarin krijgshaftig Nederlands wordt gesproken en geschreven. Net alsof we langzaam doch gestaag op iets worden voorbereid. Op die manier wordt het spel al heel lang gespeeld.
Wat Buma uiteraard niet aan de orde stelt is wie hoe en waarom verantwoordelijk zijn voor die dreiging van buitenaf. Zeker is in ieder geval, dat u en ik dat niet zijn. Want het is noch mijn noch uw [ben ik zo vrij aan te nemen] levensdoel  om anderen onder dreiging te plaatsen. Wij worden slechts gebruikt om die dreiging in de praktijk van meestal een grote zandbak in op bevelen gebaseerde daden om te zetten.
Die bevelen komen vrijwel altijd van mensen als Balkenende en dus ook Buma. Zij creëren het benodigde beeld, zoals Buma ook nu weer doet in zijn “opiniestuk”. En daar zijn vele kritische opmerkingen bij te plaatsen, waarvan ik er twee wil uitpikken.
1. Wat is er overgebleven van de mantra, dat een EU[ropa] de garantie was voor vrede en voorspoed? Hoe kan onder een dergelijke garantie toch een situatie ontstaan van significante dreiging van buitenaf? Wie heeft er zitten slapen? Of misschien nog beter: wie heeft er over EU[ropa] gelogen?
2. Buma’s verhaal eindigt nauwelijks onverwacht met een pleidooi voor versterking van onze defensiecapaciteit. Zinloos uiteraard, maar Buma zegt ook maar wat hem van hogerhand wordt opgedragen. Zoals Jan-Peter Onbenul deed.
Veel opvallender is echter, dat het CDA als partner in de As van het Kwaad die Rutte 1 heette, in de persoon van drankorgel Hans Hillen [minister van Defensie] maar liefst 1 miljard bezuinigingen op Defensie doorvoerde.
En dan nu pleiten voor extra-inspanningen ter opvoering van het defensiebudget? Dan lijk je wat mij betreft de weg kwijt.
Nu is algemeen bekend, dat politici collectief lijden aan een chronische ziekte, die “voortschrijdend inzicht” heet. Balkenende was de eerste, die dat in de Irak-kwestie openlijk toegaf [en begrip bij zijn collega’s ontmoette… een kwestie van herkenning].
kipkopDoor de jaren heen wijzer geworden ben ik inmiddels van mening, dat “voortschrijdend inzicht” feitelijk niets anders is dan grootschalig lullen als die bekende kip zonder kop. En dat doet Buma in de Volkskrant gewoon ook.  En als u niet oppast [zelf sta ik al op scherp; het eerste wat ik doe als ik een stembiljet ontvang is altijd meteen een groot vet kruis zetten over de CDA-kandidaten] stinkt u er gewoon weer in.

DE VOORGEKOOKTE ONDERZOEKSDIARREE DIE ONS STEEDS ZIEKER MAAKT.

Zo niet dagelijks dan wel wekelijks denderen de onderzoeksrapporten van deskundigen over ons heen. Voor de liefhebbers: in de Volkskrant verscheen vandaag een artikel over de “participatiewet” ]

Het artikel van onderzoeker Kampen en hoogleraar Tonkens kopt met “Participatiewet-is-niet-zo-stupide-als-hij-wordt-voorgesteld”.
M.n. gaat men in op de kwestie van de tegenprestatie-eis, zoals staatssecretaris Kleinsma deze m.b.t. bijstandsuitkeringen bij wet wenst vast te leggen.

Van Kampen en Tonkens deden [zeker geen empirisch] onderzoek onder mensen, die belast worden met zinvol werk als nietjes uit papieren halen, planten via een strak schema water blijven geven tot ze volledig verzopen zijn en dood gaan. En o jee, als je dat sterven van die planten niet direct meldt. Kan je zo maar 3 maanden uitkering kosten. Meld je keurig op tijd, dan komt een andere participatiemedewerker prompt een nieuwe plantenbak plaatsen en word je geacht ook de daarin aanwezige planten te bewateren tot de verdrinkingsdood er op volgt. En wees niet zo brutaal te gaan vragen wat de zin daarvan is. Want ook dan [onwilligheid] volgt de schorsing van de uitkering.

Van Kampen en Tonkens boeren een typisch rapportartikel op, zoals van dergelijke mensen mag worden verwacht. Veel gezwets als onderbouwing van een enkele stelling en uiteraard wat statische cijfers.
Volstrekt bewust trekken zij de voor de hand liggende, voorgekookte conclusies. Bewust, omdat dergelijke onderzoekers vrijwel altijd de omgekeerde weg bewandelen.
Voor hen is de uitkomst van het onderzoek van te voren al een gegeven, omdat dit moet stroken met een op de achtergrond al vaststaand doel.
En dus interpreteren ze vastgestelde gegevens ook op die manier. Normaliter is het zo, dat eerst gegevensverzameling plaatsvindt, gegevensordening wordt uitgevoerd, waarna wordt gezocht naar herkenbare trends [analyses]. En daar kun je dan met de nodige slagen om de arm wat conclusies aan verbinden.
Het doel en tegelijk de opdracht van Kampen en Tolkens is echter kort omschreven: gegevens zodanig rangschikken, dat daaruit kan worden geconcludeerd, dat de “participatiewet” en de daaraan gerelateerde “tegenprestatie eis m.b.t. bijstandtrekkers” tot positieve ontwikkelingen leiden.
En dan met conclusies komen als bijvoorbeeld de volgende:
“‘met rust gelaten worden’ is voor de meeste bijstandsgerechtigden geen route naar een ontspannen bestaan.
Integendeel: het leidt tot negatieve spiraal van minderwaardigheidsgevoelens, onzekerheid, angst voor veroordeling, terugtrekking uit het sociale leven en isolement, en vervolgens een nog sterker minderwaardigheidsgevoel en onzekerheid enzovoorts. Vrijwilligerswerk is meestal een welkome doorbreking van deze spiraal. Eindelijk weer zinvol bezig zijn, contacten opdoen en trots zijn op wat je voor anderen kunt betekenen. Je weer op een feestje te durven vertonen, zonder angst voor de vraag ‘wat doe jij?’.”.
Zou u de film 12 years A Slave [2013] hebben gezien, dan zou u zijn opgevallen, zoals het mij deed, dat de slavenhandelaren uit de US destijds in gelijksoortige woorden hun slaven toespraken [“hard werken en niet nadenken in combinatie met een zeer strenge tucht, dat maakt jullie bruikbaar”].

Zo’n achteloze paragraaf uit zo’n pseudo wetenschappelijk onderzoek doet mij door muren heen gaan. Ik heb van Kampen en Tolkens dan ook laten weten, dat de bedoelde conclusie klinkt alsof hij uit de mond van slavenhandelaren komt. En heb hen de in mijn ogen correcte formulering laten weten [ik heb mezelf nog net kunnen weerhouden hen wat tips te geven hoe je werkelijk onafhankelijk onderzoek zou moeten verrichten].
Mijn formulering van de bedoelde conclusie is:
Deze gevoelens zijn m.i. niet het gevolg van “met rust gelaten worden”. Een in mijn ogen bewust opgevoerde misvatting, omdat hij zo mooi in het gewenste plaatje past. Dergelijke gevoelens ontstaan in hoofdzaak, wanneer mensen in een “loser” situatie worden gedrongen, bijvoorbeeld door het verlies van een volwaardige en inspirerende, vaak al jaren naar volle tevredenheid uitgevoerde,  met positieve effecten op het sociale leven, baan.
De “tegenprestatie”eis  en de praktische vertaling daarvan werkt juist in de hand, dat mensen zich sterker “loser” en minderwaardig zullen gaan voelen.Omdat die tegenprestatie zaken, die nog maar kort geleden als heel normaal werden ervaren, zoals:
– passend werk
– interessant werk
– voldoende beloond werk
– lerend werk
– werk met doorgroeimogelijkheden
compleet van tafel vegen. Een dergelijke eis correspondeert vooral met het beeld van iemand duidelijk maken dat hij een “loser” is of in ieder geval als zodanig in de databestanden geregistreerd staat. En een “loser” wordt pas mogelijk weer een “winner” als hij strikt het pad volgt wat de overheid voor hem uitstippelt. En alle borden met voorschriften even strikt volgt.
Zolang op het pad kan de uitkering [waar in sommige gevallen 10 jaar of meer voor betaald is] worden opgehaald. Maar één stapje buiten dat pad en sirenes gaan loeien en een kortingsbrief is onderweg.
Ik ben de stellige overtuiging toegedaan, dat er zo snel mogelijk duidelijk en eenduidig grootschalig protest moet worden aangetekend tegen de steeds dichter bij voltooiing komende plannen van Kleinsma c.q. dit kabinet. Omdat , zoals ook uit het aangehaalde onderzoeksrapport  blijkt, er een fundament wordt gelegd om een situatie, die duidelijk de kenmerken heeft van een 21e eeuwse variant van slavernij en verontmenselijking, maatschappelijk geaccepteerd te krijgen. Want zo werkt het immers? Produceer maar genoeg “wetenschappelijke rapporten”, die allemaal dezelfde richting op wijzen [dat de wetenschap of wat er voor door moet gaan daarin uitblinkt hebben we de afgelopen tijd bij voortduring kennis van kunnen nemen] en je hebt voldoende munitie om tot wetgeving en [uitvoering van] beleid te geraken.
En moderne slavernij, dat moeten we de jongere generatie van nu en volgende generaties [die blijkbaar onvoldoende geëquipeerd zijn om er zelf krachtig genoeg tegen in het geweer te komen] niet laten overkomen. Als er nog een schijntje moreel besef in ons schuil gaat tenminste.