DE VERLOEDERING

Een gevoel van onpasselijkheid schoot door mij heen. Omdat mijn oog viel op 2 vrijwel gelijktijdig in mijn blikveld opdoemende berichten.

Bericht 1 betrof de ouderen, die niet hoeven te rekenen op die 0,25% groei in koopkracht, waar ik al eerder over schreef. Integendeel zelfs, door een hogere zorgpremie + verhoging van de belastingheffing op de AOW blijven de ouderen de melkkoe bij uitstek van dit kabinet. “Blijven” ja, want vergeet niet, dat die groep door kortingen op de pensioenen in combinatie met het meerdere jaren achterwege blijven van het aanpassen van die pensioenen aan de inflatie [indexeren] een  koopkrachtverlies heeft mogen noteren, die schommelt tussen  10 en 20%. Om nog maar te zwijgen over de verhoging van de AOW-leeftijd.  Ouderen [ik hanteer graag de werkelijke “maatman” i.p.v. die ons vaak wordt voorgehouden van de “gegoede oudere”] hebben na meestal een lang en vruchtbaar arbeidsleven een grof soort schuurpapier over zich heen gehad, die dat van de baanverliezende jongere landgenoot vrijwel evenaart. En die oudere van tegenwoordig, bestempeld met het in de media en politiek vaak gebruikte “70 is het nieuwe 60”, heeft in tegenstelling tot die jongere landgenoot nauwelijks zicht op herstel van dat koopkrachtverlies.
Het lijkt mij geen pretje om in dit land nog een oudere te moeten zijn.
Capitalism1Neen, dan kun je [bericht 2] veel beter een op grote schaal malverserende bestuurder zijn als mijnheer Staal van Vestia. Die aan de parlementaire enquête commissie koeltjes heeft kunnen uitleggen hoe 1,5 miljard aan geld van Vestia huurders “down the drain” is gegaan. Staal heeft inmiddels te horen gekregen, dat hij zijn vertrek”premie” van ruim 3 miljoen mag houden!
Nu is die 3 miljoen slechts een druppel op de gloeiende plaat in verhouding tot die 10-20% koopkrachtverlies bij die ouderen. Maar u begrijpt ongetwijfeld dat het mij om het principe gaat.
Er is iets goed, fundamenteel mis in het Nederland van nu. Te vaak inmiddels is gebleken [ik zal u niet vermoeien met voorbeelden] , dat in Nederland zo niet misdaad dan toch misdrijf [oplichting en fraude] loont. En dat is te danken aan een verregaande verloedering van vrijwel alle belangrijke pijlers, waarop ons land rust.
– De politiek kent inmiddels een ellenlange en groeiende rij namen van rotzooiende lokale en  nationale politici;
indiansummer– De rechtspraak kraakt al jarenlang en steeds vaker in zijn voegen [het was bijv. een rechter, die besloot, dat Staal zijn 3,5 mj mocht houden]. Denk aan de zaak Lucia de B, denk aan het naakte feit, dat er nog altijd geen bestuurder, waar flink wat mis mee was, in de cel zit.
– De samenleving lijkt in een proces van desintegratie terecht te zijn gekomen [ het “jihaddebat” van gisteren was daar een voorbeeld van] en de wetgevende macht lijkt nauwelijks in staat dat proces te stoppen, laat staan om te keren.
Ja, lieve mensen, die “Indian summer” waarvan we genieten strookt niet echt met de stand van Nederland. Augustus deed ons meer eer aan met zijn blubber.

Advertenties

OVEREENKOMSTEN

Werd mij pakweg zo’n 20 jaar geleden gevraagd wat de overeenkomst was tussen

– een school en een ziekenhuis
– een bank en een zorginstelling
– een wooncorporatie en een ziekenhuis
– een bank en een school
ik zou erg snel klaar zijn geweest met mijn antwoord. Zou men mij naar de verschillen hebben gevraagd, ik zou aanmerkelijk meer tijd nodig hebben gehad om een flinke lijst te produceren.

In 2012 blijkt het precies tegengesteld te liggen. Dat maakt die crisis waarin we zitten overduidelijk. Al eerder heb ik eens langs mijn neus weg opgemerkt, dat de crisis in bepaalde opzichten ook een goede zaak blijkt te zijn. Omdat er veel  “branches” als het ware met de billen bloot moeten. Waar zelfs in de eerste jaren van de crisis [2008, 2009] wonende geldstromen nog volop in stand bleven zijn we inmiddels het punt gepasseerd waarop die geldstromen grotendeels zijn droog gevallen. En komt even onvermijdelijk als genadeloos in beeld, wat al die bovengenoemde instellingen [veelal gefinancierd vanuit enorme bassins gevuld met gemeenschapsgeld] in de afgelopen 5-10 jaar hebben uitgevoerd.
Ik ga niet uitgebreid voorbeelden uit de praktijk behandelen, want iedereen zou inmiddels voldoende daarover geïnformeerd moeten zijn. En de mensen, die dat zelfs nu nog niet zijn, daar schrijf ik mijn logjes niet voor. Zo simpel is dat.
Een paar namen noemen voor de herkenning wil ik wel. Amarantis, Vestia, Ruwaard, Philadelphia, Woonbron, InHolland. Er zijn er veel meer, maar laat ik hier maar bij laten.

Verschillen zijn op de vingers van één hand te tellen, overeenkomsten zijn er velen.
– men bouwt paleizen en glazen torens, die doen denken aan afgodsbeelden;
– men heeft de corebusiness afgezworen en ingeruild voor geld en luxe
– men verspilt en verkwist alsof het allemaal niet op kan
– men heeft zelfverrijking tot een religie verheven
Binnen al die branches, waar het narcisme en hedonisme welig tiert, frequenteert een relatief kleine, maar machtige kliek aan mensen, die verslaafd zijn aan het besturen. En bij het bevredigen van die verslaving optimaal worden bediend. Het ligt voor de hand te zeggen, dat die bediening in handen is van de overheid. In wezen is dat ook zo, maar “overheid ” is een abstract begrip. In feite een verzamelnaam voor een andere kliek bestuurders, die zich erop beroepen te doen wat ze te doen omdat de burger hen daartoe heeft geroepen. De politiek.

Belofte maakt schuld
Het is de politiek geweest, die vanaf begin deze eeuw en terwijl de jaren verstreken in steeds hoger tempo en met steeds dikkere oogkleppen op de privatiseringsgolf over Nederland [in navolging van overal in Europa] heeft laten stromen.
De “Holy Market” was de nieuwe God; alles en iedereen moest eraan geloven en er voor buigen. Prachtige vergezichten werden geschetst, die allemaal o.m. gemeen hadden de verzekering dat het allemaal voor ons aller “benefit” zou zijn.
Openbaar Vervoer, Zorg, Onderwijs, Wonen, Energie …. op al die terreinen zou het ontzettend veel beter gaan. Want concurrentie, het kenmerk van de Holy Market, zou het voor de burger beter maar vooral ook goedkoper maken.
Zo´n belofte maakt conform de wetmatigheid die daar nu eenmaal geldt schuld.

Schuld moet worden ingelost.
De betekenis van die vier woorden ondervinden wij anno 2012 dagelijks aan den lijve.
Zowel op Europees niveau [om het uur is er wel een politicus, die het over terugdringen van het begrotingstekort of het terugdringen van de staatsschuld heeft of over de noodzaak voor Europese “broederstaten” om hun financiële zaakjes op orde te brengen] als op individueel niveau [de term “onder water staande hypotheken” moet voldoende zijn].
De politiek heeft mede [ik laat het aan u over hier “hoofdzakelijk” te willen lezen] schuld aan de situatie van nu. Niet alleen omdat de prachtige vergezichten van destijds zijn veranderd in aarde donkere stormluchten. Niet alleen door die op niets gebaseerde projecties van een toekomst onder de privatiseringshemel.
Maar veel meer nog omdat ze op een schromelijke, welhaast onvoorstelbare wijze tekort is geschoten. Met name op het gebied van het houden van adequaat toezicht op wat er onder die privatiseringshemel allemaal voor streken werden uitgehaald.
En daarmee kom ik meteen uit bij de aanloop van dit log: de overeenkomst tussen banken, scholen, ziekenhuizen, zorginstellingen, vervoersbedrijven, wooncorporaties, energiebedrijven en alles wat er momenteel maar geprivatiseerd zijn gang gaat.
Die overeenkomst is , zo is inmiddels overduidelijk, naast de al eerder opgesomdeonderwijs het ontbreken van dat adequate toezicht. “Toezicht” was er wel [denk maar aan die brei aan clubs zoals de Inspectie voor de Gezondheid, Onderwijsinspectie en honderden anderen.
Al die clubs hebben,als ik het beschaafd uitdruk, gedisfunctioneerd. De praktijk van vandaag maakt dat onthutsend duidelijk. Geheel onverklaarbaar is dat overigens niet, omdat in al die Inspectieclubs, inclusief de Raden van Toezicht, het soort mensen werd neergezet wat ik al eerder omschreef als “verslaafd aan besturen”. In hoofdzaak niet om het besturen zelf, maar om de prettige bijkomstigheden die daaraan verbonden zijn.
Dat bij wooncorporaties, ziekenhuizen, scholen door die toezichthoudende verslaafdenziekenhuis werd gefaald impliceert, dat ook de politiek [niet alleen de uitvoerende tak, maar ook die 150 praalhansjes in de 2e Kamer die zichzelf zo graag profileert als de controlerende tak]
enorm heeft gefaald. Want daar rust de verantwoordelijkheid voor het aanstellen van die clubs vol verslaafde incompetente narcisten en/of hedonisten.

Toen ik de nieuwbakken minister Bussemaker een beetje bibberig en zweterig hoorde verklaren, dat ze vond dat moest worden bezien of vervolging van de graaiers van Amarantis mogelijk was voelde ik geen moment verbazing. “Ons dekt ons” is het credo en stel je toch eens voor, dat zo’n graaier voor de rechtbank dingen gaat openbaren, die we liever niet geopenbaard zien worden.
bussemakerMaar het zal u niet verbazen, dat er wel woede bij mij opborrelde. Want in die woorden van Bussemaker [maar haar naam staat voor al die andere mannen en vrouwen, die het stempel “grotesk gefaald” op hun voorhoofd verdienen]  is geen spoor te herkennen van het besef, dat al die beloftes uit de hoogtijdagen van het markt denken, die stuk voor stuk zijn uitgemond in drama’s, een schuld hebben gemaakt die ingelost moet worden.
Als dat werkelijk de houding is die de politiek [uitvoerende en controlerende macht] denkt te kunnen aannemen, wel,  doek dat hele zooitje wat mij betreft dan maar op.
Want het is dan echt geen knip voor de neus meer waard en ik voel er niets voor me door hen vertegenwoordigd te moeten voelen.
En wie mij kent weet dat die conclusie mij meer zeer doet dan welke andere ook als het om de politiek gaat.

GROEI EN BLOEI

Zembla toonde in haar uitzending van vrijdagavond nog maar eens aan hoe ziek het vrije markt denken is en hoe verwoestend het neo-liberale denken en handelen is. In de uitzending werd de ondergang van onderwijs-gigant Amarantis onder de loep genomen. Een scholengemeenschap van 30.000 leerlingen [bij wie komt niet de associatie met de megastallen en de varkensflats opborrelen?] en 3.000 man personeel, waaronder een aanzienlijke hoeveelheid “overheaders”.
Geleid als een multinational door een Raad van Bestuur onder voorzitterschap van Bert Molenkamp en “bewaakt” door een Raad van Toezicht waar de burgemeester van Zeist Koos Janssen de voorzittershamer hanteerde.
Het verhaal van Amarantis laat zich vertellen als dat van andere soortgelijke dossiers als Vestia, de Universiteit van Maastricht, Philadelphia e.a..
Een Raad van Bestuur ook al besmet met het groeivirus en die er niet voor terugdeinsde om zoveel mogelijk op de kwaliteit van het onderwijs en het onderwijzend personeel te beknibbelen teneinde miljoenen te kunnen spenderen aan een niet te bedwingen expansiedrift.
Iedereen, van Raad van Toezicht, Onderwijsinspectie tot aan minister, was al jaren op de hoogte hoe mis het in de onderwijskolos aan het gaan was. Zoals te doen gebruikelijk deed niemand iets, bleef elke verantwoordelijke persoon of instantie muisstil. Tot het moment waarop het faillissement dreigde, omdat de betrokken bank waarmee Amarantis zaken deed betaling van een opeisbare lening van 50[!] miljoen verlangde.
Toen gleed het morsige kleed er vanaf en openbaarde zich voor iedereen de zoveelste beerput, de zoveelste stinkende zweer van het neo-liberale gedachtengoed.
Molenkamp moest uiteraard weg, maar kreeg niet alleen 2,5 ton euro mee als dank voor zijn prestaties, maar mocht ook meteen een ander bestuursbaantje in het onderwijs gaan vervullen.
RvT voorzitter Janssen liep letterlijk overal weg als hij werd aangesproken op zijn verantwoordelijkheid in het debacle.
Minister van Bijsterveldt [de incompentie in persoon] koos de gebruikelijke vluchtroute en gaf opdracht voor “een grondig onderzoek”. Terwijl alle relevante feiten al sinds 2009 op tafel liggen.
Nadat men Molenkamp alle gelegenheid en ruimte had geboden om zijn narcistische gedrag in daden om te zetten en een onbestuurbare onderwijskolos had laten scheppen, waarin leerlingen werden opgehokt zonder verder te beoordelen of er wel enige vorm van passend onderwijs werd gegeven, nadat het dus helemaal fout was gegaan werd alsnog besloten deze onderwijskolos tot kleinere onderdelen op te splitsen.
Er is nog steeds geldnood en dus kan worden verwacht dat het onderwijzend personeel om aan het werk te kunnen blijven een deel van het salaris blijvend zal moeten inleveren.

Amarantis, het staat voor “groei en bloei”. Met groei op de 1e plaats, want als je als scholenkolos jaarlijks van de overheid 250 miljoen krijgt toegeschoven om naar gelieven te besteden dan is groei niet echt moeilijk te realiseren. Maar voor bloei heb je een echte “tuinman” nodig, iemand met gevoel voor de breekbare materie waar hij mee moet omgaan. Vriend Molenkamp en burgervader Janssen hebben eens te meer aangetoond hoe het screenings- en aanstellingsbeleid van de overheid faalt.
Maar diezelfde overheid heeft een plaat voor de kop van enorme dikte en weigert lessen te trekken die velen van ons allang geleerd hebben. Die overheid blijft zich als ware zij de VVD zelve maar verder terugtrekken op maatschappelijke terreinen, waar zij wel degelijk een niet te veronachtzamen taak te verrichten heeft. En het ronduit zieke is daarbij, dat men die terugtrekking beargumenteert door de inmiddels wel heel erg schimmige neo-liberale slogan “meer concurreren drukt  de kosten”.
De voorbeelden van het tegendeel liggen inmiddels in vele branches voor het opscheppen. En het is ongetwijfeld maar kort wachten op de volgende “Molenkamp en Janssen”, want Nederland verzuipt in dergelijke lui, die zich op grond van hun uiterst discutabele kwaliteiten van een warme zetel in een gloednieuwe glazen toren hebben verzekerd en op kosten van de burger hun narcisme kunnen botvieren.
Hoe lang pikken we dit nog, vraag ik me steeds vaker af. Wanneer spijkeren we dergelijke figuren nu eens letterlijk aan de schandpaal? Want dat ze die behandeling verdienen staat voor mij al een tijdje heel erg vast.

HEBBEN WE HET [ALWEER] NIET GOED GEDAAN?????

De parlementaire enquete is een mooi maar tegelijk ook paardenmiddel. Mooi, omdat het in theorie mogelijk is op een zo objectieve, onafhankelijke wijze onderzoek te doen naar misstanden in de samenleving m.b.t. zaken waarmee het parlement rechtstreeks een verbinding heeft.
Paardenmiddel ook, omdat het hoe je het wendt of keert toch een zekere gelijkenis vertoont met wat we kennen als een strafrechtelijk proces. Mensen c.q. betrokkenen kunnen immers onder ede worden gehoord. En hoewel geen van de “gedaagden” in de gedaante van “verdachte” voor een enquetecommissie verschijnt kan hij/zij wel degelijk in de loop van zo’n enquete als “dader” eindigen. Vonnis en straf blijven dan wel achterwege maar het is geenszins een voordeel voor je carriere om met de geur van “daderschap” te worden opgezadeld.
De meest recente parlementaire enquete [Kredietcrisis] is nog in volle gang. De commissie de Wit moet nog met de uiteindelijke eindrapportage komen.
Toch ligt de volgende enquete al min of meer klaar. Een kamermeerderheid acht het, gezien de ontwikkelingen van de laatste jaren, hoogst noodzakelijk dat de wooncorporaties onder de microscoop worden gelegd.
Was de parlementaire enquete heel lang een uiterst schaars gebruikt middel, de politiek van nu vertoont een sterke neiging de gebruiksfrequentie ervan fors op te schroeven. Nog redelijk vers in het geheugen liggen “De Bouwfraude-enquete” en de “Onderwijs-enquete”. Mocht u voor uzelf concluderen, dat u werkelijk geen idee heeft wat beiden concreet hebben opgeleverd dan staat u daar zeker niet alleen in. Het lijkt er sterk op, dat het vaker gebruiken van het paardenmiddel forse devaluerende effecten heeft op het resultaat ervan. In die zin zou je misschien al een vraagteken kunnen zetten bij de noodzaak van weer zo’n enquete.
Maar er is echter een veel sterker argument voorhanden om aan het nut en de effectiviteit van de parlementaire enquete te twijfelen.
In toenemende mate lijkt het parlement de enquete aan te grijpen als proces, waarbinnen men vooral wenst te evalueren hoe ooit zelf opgezette plannen en zelf genomen besluiten in de praktijk blijken te zijn uitgepakt. En daarmee wordt er gebruik gemaakt van een kanon om op die mug te schieten. Want evalueren hoort van origine simpel onderdeel te zijn van het dagelijks functioneren. Daar hoeft geen groot apparaat voor te worden opgetuigd, niemand voor onder ede te worden gehoord. Evalueren doe je gewoon in een goed gesprek tussen wat ik pleeg te noemen een “meter” en een “weter”.
Neem nu die wooncorporaties, die voor de vierschaar zullen gaan worden gesleept. En ik hoef u niet te vertellen, dat er alle reden is om dat te doen, want het aantal corporaties waar fraude, oplichting, wanbeleid, zelfverrijking en narcisme aan de orde zijn of zijn geweest is onthutsend groot.
En in sommige gevallen [Rochdale, Aedes, Philadelphia, Woonbron, SGBB] heeft er zelfs al strafrechtelijke vervolging plaatsgevonden. Maar nu het geval-Vestia opgedoken is, is bij het parlement de emmer overgelopen en wenst men een parlementaire enquete.
Echter ook nu kan en zal die enquete niet veel anders behelzen dan een evaluerend onderzoek naar “hoe dat allemaal toch heeft kunnen gebeuren”.
En zoals bijna standaard is geworden zal men er achter komen, dat de besluiten die de politiek in het 1e decennium van deze eeuw nam, het zijn geweest, die “dat allemaal hebben mogelijk gemaakt”.
Het liberaliseren van de corporaties , er is destijds vanuit vele kanten gewaarschuwd voor de gevolgen ervan. Al die waarschuwingen blijken terecht te zijn geweest. Iedereen kan zien hoe die ooit publieke sector is verworden tot een vrijstaat voor zakkenvullers, snelle jongens met dito praatjes, egoisten, narcisten en over lijken gaande profiteurs/fraudeurs.
En iedereen beseft ook, dat het de politiek is geweest die het pad voor deze heren en dames heeft geëffend. Daarvoor is een parlementaire enquete helemaal niet nodig. Het is het openbaar ministerie wat aan de bak moet.
Daarom mijn advies aan de 2e Kamer: laat die PE maar zitten; vreet tijd en geld, terwijl de baten gering zullen zijn. Ga in plaats daarvan maar eens uitrekenen wat de materiële en immateriële schade is aan burgers, die is voortgekomen uit jullie heilige drift om God en alleman te liberaliseren. Bij de huurders van Vestia is dat inmiddels een makkie, dat voordeel is er al.
En omdat jullie de gewoonte hebben minimaal een half jaar maar vaak meer voor zo’n PE uit te trekken, is er voldoende tijd om ook door jullie berokkende schade in de zorg, bij de Spoorwegen, in de Energiesector te berekenen.
Aan het eind kunnen jullie dan nog even de resultaten van die berekeningen evalueren. Maar ik verwacht toch wel, dat jullie daarna collectief je biezen pakken en een echt baantje proberen te verwerven. Werk zat volgens dit kabinet, zelfs als je 55 jaar of ouder bent.