DEMOCRATIE

Al cruisend door reacties op een Brits forum, waar Britse reageerders hun meningen ventileerden over de resultaten van de lokale verkiezingen, die tegelijk met de EP-verkiezingen voor een aantal counties en steden werden gehouden, werd me iets heel duidelijk.
Niet alleen dat het gros van de reacties het niveau, wat je over het algemeen op Nederlandse fora tegenkomt, overstijgt. Maar ook dat heel veel Britten met hetzelfde probleem worstelen als wij op onze manier met regelmaat ook doen. Dat probleem heet “het gebrek aan democratisch gehalte m.b.t. verkiezingen”. Wij zien dat probleem vooral in de EU/Brussel.

Sterker nog: velen van ons gaan dat de aankomende maanden en misschien wel jaren aan den lijve ondervinden, wanneer blijkt, dat de partij waar 22-5 jl. op werd gestemd de bij die verkiezingen gegeven beloftes [weer] niet nakomt. Massa’s kiezers maakten hetzelfde al mee in 2012 met onze vrienden Rutte en vooral Samsom. [Rutte maakte tussen 2012 en nu de achterstand op Samsom inmiddels ruimschoots goed.]
Democratisch gehalte vertalen wij [en de Britten op hun manier ook] in de wijze waarop de stem van het volk [demos] doorklinkt in wat de politiek uiteindelijk doet. Door de jaren heen en de laatste 25 jaar vooral is er een steeds grotere en diepere kloof ontstaan tussen wat onze stemmen zeggen en wat de politieke praktijk blijkt te zijn. Zo groot en diep is die kloof, dat er steeds vaker sprake is van haaks op elkaar staan van stem  en politieke praktijk.
In Engeland en aanpalende delen van het land heeft dat opvallend genoeg met name buiten metropool Londen tot een snel groeiende woede bij de kiezers geleid. De “rural voter” kotst het Engelse kiessysteem inmiddels uit.
Met als gevolg steeds lagere opkomsten bij verkiezingen. Enige gelijkenis met hier berust niet op toeval.
Nu de Britten met die tweetrapsverkiezingen [EP + via een uiterst ingewikkeld systeem, bedoeld om vooral gevestigde partijen te beschermen, verlopende lokale verkiezingen] werden geconfronteerd 22 mei jl. vindt die woede op en afkeer van dat kiessysteem weer zijn uitlaat.
Met als insteek het ervaren gebrek aan democratie in dat systeem.
In Nederland hebben wij ook een groeiende groep burgers, die zich niet gehoord vindt door de politiek. En net als veel Britten op 22 mei deden kozen de Nederlanders al geruime tijd terug voor een alternatief t.o.v. de gevestigde politieke partijen. En zo ontstond de PVV, waar de kiezer in ieder geval kreeg voorgespiegeld, dat zijn stem werd gehoord en meetelde.
Democratie, inderdaad. Nu voel ik er weinig voor om een beschouwing te houden over de vraag of de PVV nu wel of niet democratisch is. Niet dat ik daar geen mening over heb, maar u moet het maar voor uzelf bepalen.
Wel wil ik iets zeggen over de overspannen verwachtigingen, die aan zo’n alternatieve partij en zijn democratisch gehalte worden gekoppeld.
Massa’s mensen voelen zich niet gehoord door partijen als PvdA, VVD, CDA etc. [iets wat ik nadrukkelijk niet bestrijd] en verwachten dat wel bij dat alternatief i.c de PVV [of welke partij u wilt]. En dat gehoord worden vertaalt men vrijwel altijd naar het direct of in ieder geval zo snel mogelijk resultaat daarvan zien. De “vijand” verhoogt de AOW-leeftijd, de “vriend” belooft dat tegen te houden en men wil dat per omgaande ook bevestigd zien. Je zou dat kunnen beschrijven als: onacceptabel gebrek aan democratie bij de een moet plaatsmaken voor directe democratie bij de ander.
U zou inmiddels moeten weten [daarom gebruikte ik dat voorbeeld over die AOW-leeftijd] dat het zo niet werkt in de praktijk. En die “vriend” kwalijk nemen, dat hij het wel belooft getuigt ook niet van een volwassen kijk op de wereld. Want of nu vriend of nu vijand, politieke partijen zijn bereid alles te beloven om uw stem binnen te lepelen. Dat is hier zo, maar zo ontdekte ik al cruisend ook bij de Britten.
DEMOCRATIEEn toen kwam ik een even kernachtige als ware kreet tegen, die op de situatie die ik hier behandel past. En die zich niets aantrekt van de spelregels, die wij voor onze huidige manier van leven hanteren. Niet alles laat zich vangen in de mantra “Ik wil het en ik wil het nu”. En zeker democratie niet. Democratie is niet iets wat je simpelweg aanzet of uitzet. Democratie is een groeiend fenomeen, bijna organisme.  Democratie is niet een gebeurtenis, die de ene keer er is en de volgende keer niet. Democratie is een proces, wat via bepaalde lijnen verloopt en als het meezit zich stapje voor stapje verder ontwikkelt. Als een groot goed. Er bestaat geen “pizza” of “hamburger Democratie”, die je als de trek er is kunt laten bezorgen. Het is een manier van denken en van leven.
Al deze gedachtenkronkels kwamen mijn hoofd binnen zeilen, terwijl ik aan het cruisen was. En daar die o zo simpele maar o zo juiste zinsnede zag staan:  Democracy is a process not an event. Waar burgers zowel als politiek zich bewust van moeten zijn.

LACHEND MET EEN FRONS

Lachend met een frons, dat was mijn mimiek op de laatste dag van 2013.
Zullen we met die frons beginnen? Want 1 januari kunnen we maar beter met een lach afsluiten.
Die frons kwam, toen ik voor de zoveelste dag bemerkte, dat de media hun uiterste best deden om het beeld van de Nederlander als eeuwige zeikerd nog eens scherp neer te zetten.
Eigenlijk is Kerstmis nog het enige “feest”  waar we blijkbaar niet over zeiken.
Zwarte Piet had zijn beurt al gehad, nu was het de vuurwerkkwestie die uitgebreid aan de orde kwam. En niet voor de eerste keer, dat gebeurt inmiddels al jaren. En dat eeuwige gezeik bracht die frons op mijn gezicht.

Lachen moest ik toen ik las, dat in de UK de jeugd in toenemende mate Facebook verlaat. Reden? Het blijkt dat steeds meer Engelsen in de categorie 35+ en ouder Facebook hebben ontdekt en zoals het hoort driftig aan het zoeken slaan naar “friends”. En wat is er makkelijker dan je eigen puistenkopje of tietjes op een plankje snel tot je “friend” te maken. “Spreken we ze nog eens tenminste” schijnt een zwaarwegend argument te zijn. Maar die zoon[s] en/of dochter[s] hebben hun eigen virtuele leven opgebouwd en daar is geen rol in voor Facebookende Pa en Ma. Om niet al te moeilijk te raden redenen.
Als een mierenkolonie, die een kudde miereneters ziet aankomen, zo vluchten de puistenkopjes en tietjes-op-een-plankje weg van Facebook en zoeken hun heil bij andere “sociale media”.
En dat beeld zie ik dan voor me, weet je wel. De enorme schrik bij Alan, als zijn moeder Ruth zijn vriend wil worden met als lokmiddel een foto van haarzelf in een spannende pose. Of het hysterische gilletje bij Mary-Beth, als haar vader Geoff haar “friend” wil worden met als lokmiddel …… enfin, ook dat raadt u wel, vermoed ik.
In mijn jeugd sjoelde ik met mijn moeder [was heel fanatiek] en kaartte ik met de hele familie. En al zaten er daar af en toe ook wat bij waar wel een vlekje aan te bespeuren was, er liep niemand weg.
En nu zoeken ouders hun kinderen op Facebook en die kids doen “a runner” ….. als dat niet is om je te bescheuren dan weet ik het niet.
0GerwenVanavond om 20.00 uur speelt “Shrek” van Gerwen de finale van de WK Darts in Londen.
Naast de opvolging van Phil Taylor en een enorme beker ligt er een luttel bedrag van 250.000 Engelse ponden op de winnaar te wachten. Van Gerwen is na zijn 6-0 zege op tweevoudig wereldkampioen Lewis duidelijk favoriet in de match tegen de letterlijk kleurrijke Peter Wright, die onder de naam

Snakebite door de wereld van de pijltjes trekt. Verrassende finalist, die Snakebite die ook tot veel in staat is aan de oche. Het belooft 2 uur spektakel te gaan opleveren; zet dus het 0snakebyterestant aan oliebollen binnen handbereik, idem geldt voor het sixpack [bij voorkeur alle 6 in een grote vaas gieten om helemaal in de stemming te komen, géén, ik herhaal géén lawinepijlen afsteken] en beleef mee of Mighty Mike echt de kroon op het werk gaat zetten.

Al lachend wens ik vooral hen, die ik eerder niet bereikte, een “alles wat wenselijk is 2014” toe. En tot mijn Belgische bezoekers zeg ik nog even, dat de Rode Duivels straks in Brazilië op mijn steun kunnen rekenen. Met oranje heb ik niet zo veel meer, zal nog wel met dat Koningslied te maken hebben.

LODEWIJK ASSCHER: CHARLATAN EN MOSTERDVERKOPER

“Daarom moeten wij, vooral degenen die zich in Europa tot centrum-links rekenen, nog eens heel goed nadenken over hoe we dat verkeer van werknemers zo kunnen regelen dat alle burgers in Europa er baat bij hebben, en niet alleen de hoogopgeleide professionals.”

Bovenstaande woorden zijn een letterlijk citaat uit een betoog van Lodewijk Asscher, het PvdA-“wonderkind” zonder wonderen [behoeft geen verdere introductie me dunkt] en David Goodhart, Brits publicist en auteur van het boek The British Dream.
En die woorden riepen bij mij in herinnering een log van de hand van RadaR van enige jaren geleden [helaas niet meer reproduceerbaar, want dat werd elders geplaatst]. Daarin werd in scherpe lijnen geschetst, met de situatie rond Nederland instromende Polen als uitgangspunt, welke concrete risico’s aan het vrije verkeer van burgers in het toen nog immer uitdijende EU-Europa verbonden waren. En ervoor pleitte, dat het vaste voornemen van het toenmalige kabinet [het nummer weet ik niet meer, maar het was een Balkenende-monster met de VVD] om de grenzen verder open te gooien voor vooral Oostbloklanders nog eens heel nadrukkelijk tegen het licht diende te worden gehouden.

En “O ironie” moet de verzuchting zijn bij het lezen van het betoog van beide heren, die zichzelf nog steeds schaamteloos als linksdenkende mensen portretteren.
Dat laatste maakt mij bijna woedend; want elk weldenkend en zinnig mens beseft, dat Labour na Blair net zo links is als mijn met 2 rechterhanden geboren verre neef. En dat de PvdA na Wouter Bos haar toekomst zag in “sociaal liberalisme” [wat dat ook moge zijn] en elke verwantschap met die kleur rood heeft verloren. Die rode roos van ooit ligt al geruime tijd verwelkt en al bij het afval. De groenbak overigens.

Het is ronduit schrijnend en beschamend de heren in hun betoog te zien opsommen wat velen van ons met het boerenverstand al jaren geleden zagen aankomen. Een paar voorbeelden/citaten:
– in 2000 werkte slechts 0,1% van alle Europese burgers in een ander Europees land. In 2004 openden Zweden, Ierland [noot; waar ze hard werkten aan het scheppen van een enorme luchtbel, die inmiddels is ontploft] en de UK hun grenzen. Dat had, met name in het Verenigd Koninkrijk, een behoorlijk dramatisch effect: in de zes jaar daarna arriveerden er ongeveer 1,5 miljoen mensen vanuit OB-landen.
Sinds 2011 hebben ook de andere EU-landen hun deuren geopend, waardoor er een aanzienlijke stroom arbeidskrachten uit Midden- en Oost-Europa naar landen als Duitsland en Nederland op gang is gekomen.
– met de toetreding van de Midden- en Oost-Europese landen tot de EU kwam er een groep landen bij – samen goed voor ongeveer 80 miljoen mensen – met een inkomen per hoofd van de bevolking dat op ongeveer een kwart van dat van de rijkere EU-landen lag.
Er stroomden vooral laagopgeleide arbeidskrachten bij die rijkere EU-landen binnen. “Dat heeft een ontregelend effect gehad op een deel van de armere en minder hoogopgeleide burgers in de rijkere EU-landen, zoals het Verenigd Koninkrijk en Nederland. Die moeten nu concurreren met mensen die veel lagere lonen gewend zijn en geen ervaring hebben met de mogelijkheden die onze welvaartsstaat werknemers te bieden heeft.” Noot: vooral dat laatste is ronduit een curieuze opmerking, want hebben we inmiddels niet ondervonden hoe onze Oost-Europese EU-broeders perfect in staat zijn gebleken zich een weg te vinden in dat doolhof aan mogelijkheden?
– “In het Verenigd Koninkrijk is ongeveer 20 procent van alle laaggeschoolde arbeiders niet binnen de landsgrenzen geboren en in bepaalde lage lonen-sectoren, zoals de dienstverlening en de voedselindustrie, werken overwegend mensen uit de armere EU-landen. In Nederland is zo’n 12 procent van alle werknemers in de land- en tuinbouw en 7 procent in de zakelijke dienstverlening afkomstig uit Midden- en Oost-Europa.”

En zo gaan de schrijvers nog even door met benoemen van alle pseudo-verrassende en ongewenste ontwikkelingen als voortvloeisel van de “Open the Gates”-strategie van hun eigen clubje politici. Alsof ze er zelf zijn achter gekomen.
Terwijl juist één conclusie, die we veel te vaak moeten trekken als het om het Europa van de EU gaat, zich opdringt::
Er is lang niet voor de eerste keer flagrant geblunderd, ingegeven door de aangeboren eigenwijsheid en het stuitende suprioriteitsgevoel, die de moderne politicus zo kenmerken. In die context is het nauwelijks opmerkelijk te noemen, dat zij, die de enorrne blunder begingen en dus verantwoordelijk zijn voor alle gevolgen ervan, de al even flagrante brutaliteit hebben om nu met een verhaal te komen waarin men niet alleen de blunder onderkent en herkent, maar ook te pleiten voor herbezinning. Ik herhaal nog maar eens:
“Daarom moeten wij, vooral degenen die zich in Europa tot centrum-links rekenen, nog eens heel goed nadenken over hoe we dat verkeer van werknemers zo kunnen regelen dat alle burgers in Europa er baat bij hebben, en niet alleen de hoogopgeleide professionals.”
Dat heet gewoon een zoveelste put dempen, nadat het voorlaatste kalf zojuist verdronken is. Iets anders kan én wil ik er niet van maken.
Mijn laatste gedachte [vat hem niet letterlijk op] bij dit alles is “Asschers to Asschers, dust to dust”. Boy Wonder van de “centrum-linksen” blijkt de zoveelste charlatan. Waar weinigen van ons nog op zitten te wachten.
Mosterd moet hij gaan verkopen, vooral de soort die zo goed smaakt na de maaltijd.