DE NIEUWSBAGAGE VOOR DEZE WEEK

Met welke “nieuwsbagage” gaan we de laatste novemberweek in? Ik weet, Sinterklaas nadert met rasse schreden en dat heeft hoge, zo niet hoogste prioriteit. En daar is weinig mis mee, want even aan “gezelligheidstherapie” doen kan geen kwaad. Zelfs al zijn de middelen daarvoor niet overal even ruim aanwezig. Bedenk dat het de Sint niet om de grootte van een cadeau gaat, maar dat de gedachte en de beleving alleen al zwaar wegen.

Maar terwijl Nico en zijn mannen al “legeroefeningen” doen om de operatie van 5 december zo vlekkeloos mogelijk te laten verlopen draait de wereld wel gewoon door.

0snowdenTot nu toe lijkt Matthijs van Nieuwkerk de enige Nederlander  die ,zo bleek vrijdag, opgewonden is geraakt van het feit, dat NRC Handelsblad is begonnen met publicatie van het Nederlandse hoofdstuk van”The Snowden Files”. Vrijwel niemand lijkt zich verder druk te maken over het bericht, dat al vanaf 1946 spiedende Amerikaanse ogen e.d. onze bewegingen, plannen, standpunten, meningen enzovoort nauwlettend volgen. Ongetwijfeld is het een gewenningsproces, wat de laatste 10-20 jaar is ontstaan.

Het wordt steeds belangrijker om als loonslaaf c.q. werknemer op een of andere manier georganiseerd te zijn. Want de werkgevers worden brutaler en inhaliger by the minute. Zo 0geldpotwillen de bazen de verlaging van de pensioenpremies, die uit de boze plannen van het kabinet voortkomen, volledig in eigen zak steken. Verwonderlijk is dat niet, want toen de miljarden in het niet zo verre verleden echt over de randen van de pensioenpotten klotsten, waren het ook de werkgevers, in nauwe samenwerking met de politiek, die de poen met vrachtwagens tegelijk kwamen ophalen. De loonslaven kregen “de premiepauze”.
Verder ,het wekt nauwelijks verbazing, zijn de werkgevers mordicus tegen links en rechts bepleite loonsverhogingen. Die nodig zijn om ons weer vaker op koopjesjacht te kunnen laten gaan. Op zich niet zo’n gekke gedachte, want in een normaal draaiende economie komt van elke euro loonsverhoging het overgrote deel via de gebruikelijke weg weer bij de werkgevers én de staatskas terecht. Het gaat dus feitelijk om een soort voorschieten, maar de werkgevers voelen daar niets voor. Die hebben hun eigen Sipko Schat’s om rekening mee te houden.
Als alternatief zien de werkgevers veel meer in lastenverlichting, waarmee ze hun drol dus op het bordje van het kabinet deponeren. En zich even niet meer bewust tonen te zijn van het gegeven, dat de hobby van dit kabinet juist lasten verzwaren is. Het vergt dus een alerte, assertieve, de rangen sluitende loonslaafhouding om te voorkomen, dat je wordt opgevreten in dit spel tussen de twee hongerigste wolven van Nederland.

En dan is er ook nog Melanie Schultz, mijn Miss Piggy van dit kabinet, die aan asfaltverslaving blijkt te lijden. Daar hebben de meeste VVD-ers trouwens last van. Melanie’s kwaal dwingt haar tot alles wat mogelijk is om aan haar drift om bomen en 0schultzbossen, groene harten en longen weg te asfalteren te voldoen. En dus produceerde ze cijfers over de groei van het gemotoriseerd verkeer in Nederland, die ontstellend werden genoemd.
En dacht daarmee flink aan de gang te kunnen gaan. Volgens Melanie zou ik over een aantal jaren 3 auto’s, 2 motorfietsen en een scooter in gebruik hebben, waarmee ik al of niet met de wind in de haren over gloednieuw aangelegde hollandse asfaltdreven moest kunnen rijden. En liefst zo hard mogelijk natuurlijk. Ik heb Melanie gemaild en haar duidelijk gemaakt, dat ik alleen een fiets heb. Prompt vulde mijn mailbox zich binnen de kortste keren met allerlei aanbiedingen van autodealers. Blijkbaar had iemand meegelezen toen ik mijn mailtje opstelde.

Als laatste [anders wordt het te gek] puntje wil ik nog brengen, dat ik de prachtige documentaire van Katinka de Maar, getiteld “De echte jongens film” heb bekeken en daar bijzonder van onder de indruk ben geraakt. En zo vrij ben om elke ouder met een ADHD- of ADD-kind, al of niet aan de Ritalin, aan te raden de docu ook te bekijken. Hier en hier  kunt u terecht voor wat info over de docu.

Advertenties

SCHAKELEN TUSSEN SCHIJNPIKKEN EN DE REAL WORLD.

We zitten vlak voor de start van de Algemene Politieke Beschouwingen. De dagen, waarop de haantjes en hennetjes bijeenkomen om aan uren en uren “schijnpikken” te doen. Schijnpikken is kenmerkend voor allerlei pluimvee. Wij kennen dat ook als territorium afbakenen door honden, katten etc. U weet wel, van die straaltjes pis afscheiden, waardoor de eigen penetrante geur ergens achterblijft.
We mogen eigenlijk maar blij zijn, dat politici voor schijnpikken hebben gekozen, want anders zou de stank in het parlement niet alleen figuurlijk maar ook letterlijk regelmatig onverdraaglijk zijn.

Als jullie, zo je de APB volgt, bij de momenten zult zijn aangeland, waarop zoals gebruikelijk het erg saai wordt [Kees v.d. Staay, Arie Slob, Sybrand Buma] en naar directe afleiding snakt heb ik wel iets voor jullie.
Op basis van een voorgevoel verwacht ik, dat het onderwerp Europa en de euro wat zal ondersneeuwen bij het getok en gekakel van onze helden op sokken.
Mocht dat voorgevoel uitkomen dan zou dat een min of meer kwalijke zaak zijn. Dus zet ik het zelf maar even  “op de agenda” alhier.
Allereerst heb ik voor jullie een weergave van een interview met Joris Luyendijk, de man die in opdracht van de Britse krant The Guardian al 2 jaar antropologisch onderzoek doet naar “het roofdier Bankier”. Luyendijk gaf zijn visie op hoe het verder zal gaan tussen nu en pakweg 5 jaar verder. Lees dat met koffie en koek bij de hand maar eens.

Tweedens, ik constateerde dat er relatief weinig mensen de Tegenlicht-uitzending van vorige week maandag hebben bekeken [net de helft van de kijkers, die hun heil zochten bij het platvloerse niets van Johan Derksen en de nageboortes, die hij achter zich aan sleept].
Terwijl het om een zeer belangwekkende aflevering van Tegenlicht bleek te gaan, getiteld Het Duitse Alternatief. De spreektijd van Kees, Arie en Sybrand bij elkaar opgeteld + de vulkanische uitbarstingen van Keizer Blondie daar tussendoor schat ik zo’n 50 minuten bij elkaar. Dat is net genoeg om van die haantjes weg te vluchten en “Het Duitse Alternatief” te bekijken. Rode draad in de aflevering is de stelling, dat als er nog een redding van de Europese Monetaire Unie en de Euro mogelijk zou zijn deze alleen te vinden is in een zeer opzienbarende keuze: Duitsland zal de euro moeten verlaten.
U verschuift nerveus op uw stoel, neem ik aan. Daar is geen aanleiding voor, want in dat kleine uur wordt helder en duidelijk uitgelegd waarom. Dat doen:
* George Soros [een van ’s werelds grootste en succesvolste investeerders]
* Dirk Muller [gerenommeerd financieel & beursanalist]
* Bernard Connolly [econoom]
Onder begeleidend en verhelderend commentaar van Ewald Engelen leggen de heren zeer begrijpelijk uit welke onherstelbare weeffouten er in de EMU en de Euro zitten.
Op zijn minst “food for thought” , waarbij ik het vermoeden ventileer dat jullie in het verhaal meer een bevestiging van een vermoeden zullen zien dan een mythe van het kaliber Pandora’s box.
Sla niet dicht door het als een angstbeeld te ervaren; zoals Tegenlicht het zelf elke keer weer omschrijft: “Welcome to the real world”.

HET BREIN VAN DE BANKIER

“De wereld is in handen van 25-jarigen, die gedreven door een combinatie van angst en hebzucht en met een model in de hand wat op geen enkele wijze strookt met de werkelijkheid vrijwel ongestoord aan onze wereld vorm geven.”

“Zelfs na uitbreken van de crisis, waarvan de gevolgen nog steeds niet te overzien zijn, probeert men Europa nog steeds als een zakenbank te besturen.
En men schiet daarmee aardig op.”

“Deze eeuw wordt of onze laatste óf gaat misschien wel onze mooiste worden.”

Een drietal weinig aan de verbeelding overlatende uitspraken van Joris Luyendijk, gedaan in de Tegenlicht-uitzending van nieuwjaarsavond. Onder de titel “Het brein van de bankier” wordt daarin uit de doeken gedaan wie die mensen zijn in die dure pakken en hoe hun brein werkt.
De uitzending kan vooral worden gezien als het tussentijds opmaken van de balans van een jaar graven in en praten met “traders” in de city van Londen.
Al een jaar lang schrijft Luyendijk daar voor The Guardian een blog over. En dat is in The City niet onopgemerkt gebleven. Zo werd Luyendijk uitgenodigd om voor een onderzoekscommissie in Londen te verschijnen als getuige-deskundige.

In Tegenlicht wordt o.a. geconstateerd welk verschil er bestaat in benadering van “financial economics” tussen enerzijds economen van “de oude school” en de manier waarop men in de “financial sector” er in de praktijk uitvoering aan geeft. Het zal de gemiddeld geïnteresseerde volger van alles wat met de crisis te maken heeft nauwelijks verbazen dat het verschil in hoofdzaak te herleiden is tot testosteron.
Wie benieuwd is hoe het allemaal precies zit, wie onze wereld feitelijk werkelijk leiden en waarheen, adviseer ik “Het brein van de bankier” [mocht u daar de kans nog niet voor hebben gehad] alsnog te bekijken. Al was het maar om als een soort “manual” te kunnen gebruiken, waarmee wat er ongetwijfeld ook in 2013 meerdere malen zal gebeuren van een verklaring kan worden voorzien.

Geen zorg, Tegenlicht en Luyendijk maken er geen hijgerige pseudo-thriller van.
Zoals de kranten al maanden deden over de soap “The Fiscal Cliff”. En waarschijnlijk straks in februari ook weer gaan doen als ze in de US weer tegen hun “schuldplafond” aan zitten.
“Het brein van de bankier” is een integere poging licht te laten schijnen op die voor de meesten van ons mistige, wazige wereld van de grote gokkers. Geen overbodige opsmuk of sensationele beelden; gewoon een registratie.

HANDEL IS HANDEL

Ik begin maar eens met een mooi en voor velen onder jullie veronderstel ik aansprekend rijtje:

– afschaffen bonussen
– splitsen banken in nuts en zakelijke poten
– verplichte hogere kapitaalbuffers voor banken
– meer ethiek in de financiële sector
– de financiële sector moet veiliger, simpeler en soberder
– korte termijn denken moet worden uitgebannen

Een paar van de aanbevelingen, die de denktank onder leiding van Herman Wijffels heeft opgesteld om te bereiken, dat de financiële sector definitief zal veranderen.
“Ik vind het belangrijk, dat de vertrouwenskloof tussen banken en consumenten drastisch wordt verkleind.” En “De belastingbetaler moet niet opdraaien voor de kosten als banken door eigen toedoen in moeilijkheden komen.” Argumenten die ook al aanspreken. me dunkt.
Die aanbevelingen zijn natuurlijk feitelijk een opsomming van wat er allemaal mis is op dit moment en al gedurende jaren en jaren binnen die financiële sector. Mochten er onder u zijn, die om wat voor redenen dan ook nog twijfelden aan de staat van verrotting, die binnen de sector en onder vrijwel geheel het personeel, wat er zijn zakken vult, woekert dan kunt u die twijfel wel laten varen.
Ja, ook onder het personeel woekert die verrotting, zeg ik met opzet. Want ook dat staat nu wel vast, nu Joris Luyendijk op zijn blog bij The Guardian met hoge frequentie onder de titel “Voices of finance” werknemers uit de sector de gelegenheid geeft [uiteraard anoniem] te vertellen, wat er zo op de gemiddelde werkdag bij een beurshandelaarsburo, een beursadviesburo, beleggingsadviesburo’s, hedgefunds en investeringsbanken wordt uitgevreten.
Als u wat tijd over heeft moet u echt eens bij Joris gaan lezen. Een eyeopener zou ik het niet willen noemen, want de ogen moeten allang open zijn gegaan, maar verhelderend is het desondanks wel.
Luyendijk doet goed werk. Wijffels met zijn denktank over de herordening en heropvoeding van de financiële sector ook. Ik hoop, dat er binnenkort iemand opstaat, die de voedselmarkt eens onder de loep gaat nemen. Want wie afgelopen maandag naar Tegenlicht heeft gekeken zal zich ook dienaangaande rot zijn geschrokken. Vanwege het simpele feit, dat ons voedsel op een geheel identieke wijze speelbal is geworden van exact dezelfde aasgieren als die de financiële wereld beheersen. Ook op de voedselmarkt zijn Goldman Sachs, JP Morgan e.d. de heersende spelers.
Ook voedsel komt in derivatenvorm voor, ook voedsel komt in digitale vorm opduiken, sterker nog men handelt in voedsel wat nog moet groeien [de welbekende futures, die in de financiële markt ook zo’n casinorol spelen].
Ook de handel van voedsel verloopt via een “blackbox” waarvan niemand dan die weinigen, die hem bezitten, weet wat er in gebeurt.
Daarom, als er toch schoon schip moet worden gemaakt, moet ook die voedselhandel worden aangepakt. Want het is toch niet alleen onvoorstelbaar maar meer nog mensonterend, dat, net als al jaren met olietankers gebeurt, er Panamax-schepen over de oceanen zwerven, uitpuilend van voedselgrondstoffen, wachtend op het moment waarop de lading voor de hoogste prijs, die via de blackbox wordt gefabriceerd, kan worden afgezet. Terwijl elders in de wereld miljoenen mensen schreeuwen om een handje rijst of een kommetje graan om de honger even te stillen.
De verrotting zit overal. Omdat het steevast om dezelfde verrotte geesten gaat, die er sturing aangeven. En over zoveel macht beschikken, dat er geen overheid in de wereld bestaat, die er iets aan durft te doen. Dus moet het blootgelegd worden, getoond worden aan iedereen, die elke dag goedgehumeurd zijn bruine boterham met kaas naar binnen schuift. Geen beter effect dan een schrikeffect.