BEURS EN BLAUW

Nu naast de coalitiepartijen VVD-PvdA en constructieve “oppositiepartijen” D66-CU-SGP ook de “zwalk” oppositiepartij Groen Links zich achter de nieuwe pensioenregels hebben geschaard, is de parlementaire steun [de steun op straat is compleet 0 lommerdonbelangrijk geworden] in beide Kamers zo breed geworden, dat weinig tot niets de invoering van die nieuwe regels nog kan tegenhouden.
Ik meen, dat er vandaag in de 2e Kamer voor de vorm nog over gedebatteerd gaat worden, maar dat is de bekende wassen neus.
Hoewel ik zeker niet “zwartgallig”wil klinken [zwart is de komende weken niet echt een modekleur, aldus een aantal BN-ers, die naarstig naar een nieuw item zochten om zichzelf in een clipje te kunnen horen zwammen] kan ik niet nalaten even te wijzen op wat er van die nieuwe regels gemerkt gaat worden.
Mochten er pensioenverzekerden zijn, die per 1-1-2015 op een hoe gering ook indexatie van hun pensioenopbouw resp. -uitkering hoopten te kunnen rekenen, dan kan dat gevoeglijk worden vergeten. Vanaf 1-1-2015 maken die nieuwe regels dat voorlopig meer dan twijfelachtig.
En inmiddels is er een 2e reden opgedoken, die dezelfde negatieve uitwerking heeft: in pakweg 2 weken hebben de beurzen een zodanige knieval gemaakt [AEX van 425 naar 380, i.c. >10%], dat de dekkingsgraad  van ook de grote fondsen te laag is geworden om indexatie serieus als mogelijkheid te mogen zien.
Op de beurzen is precies gebeurd wat het kabinet nodig had om haar nieuwe pensioenregels er door te krijgen. Regie van bovenaf noemt men dat geloof ik.
Overigens is die knieval van de beurskoersen elders in Europa ook aan de orde. Wat te denken van Griekenland, waar aandelenkoersen van de belangrijkste banken tussen 10 0prisonen 20% daalden? En u weet het vast nog wel, Griekenland is dat land met nog steeds een staatsschuld van zo’n 177%, waardoor het land onder curatele van de “trojka” IMF/ECB/EU staat. Waardoor er openlijk weer de eerder opgetreden weerstand van vooral het linkse Syriza de kop opsteekt. Terwijl wij straks alhier elkaar de tent uitvechten over een kaas- en stroopwafelknecht van een in Engelse drop uitgevoerde Sinterklaas kan het zo maar zijn, dat in Athene hele andere dingen de kop op gaan steken.
Het woord “beurs” is gevallen en laat ik het dan maar meteen gebruiken om een ander soort tuimeling te benoemen, namelijk die van ooit “boy Wonder van het CDA” tot “erg wonderlijke flop van KLM”.
Gevreesd mag worden, dat “us Camieleke Uierlings” minstens een jaartje binnen de warme moederschoot van het CDA gaat gebruiken om zijn beurse plekken te laten wegtrekken. En omdat zijn hoofd inmiddels de sporen van zijn flaters begint te tonen zal het vaker zien van dat platte rijstevlaai gezicht niet door een ieder als prettig worden ervaren.

Tot slot: wellicht overbodig, maar ik zeg het toch nog maar even: vanavond mag u weer stemmen op de “absolute top van de vaderlandse TV”. En dat betekent, dat u niet stemt op Rutte, Samsom,Pechtold en meer van die kanjers. Ik zeg het maar om verwarring te voorkomen.

PLAFOND, RUSKI, RING and other assorted lovesongs

Het spelletje “measuring dicks” tussen de Democraten en Republieken in het land van de onbegrensde mogelijkheden is inmiddels voorbij en het schuldplafond is weer een etage hoger geworden. Rusland is nog niet bij Winterswijk ons land binnengevallen, dus Franske T. kan zijn helm en flakvest weer opbergen. Wat de media nog rest om over te hypen is de 00ASchijfTelevizierring. Dat belooft als vanouds [of was het nu als vanzelfsprekend?] weer een hels spannend gebeuren te worden. Mol en Flikkers zijn de favorieten; ik gun dat ding aan Angela Knieschijf en haar “supercop”. Gewoon omdat ik Angela zulke mooie ogen vind hebben.
Één ding is zeker: morgenavond kan ik in volslagen rust genieten van mijn wekelijkse verblijf in mijn knusse eetgelegenheid, want Nederland zal voor de televisie zitten met de tablet in de hand, want er mag weer gestemd gaan worden.

Na al die spanning van de afgelopen dagen in zowel het west- als het oostblok was ik toe aan ontspanning. Dus greep ik naar de fles en schoot in de moviehouding. En nu wil ik jullie daarover even bijpraten als het mag. Twee films heb ik bekeken met wisselend resultaat. Laat ik maar met het positieve nieuws beginnen en dat heeft betrekking op de revival van het comic fenomeen Superman. Het verhaal wordt weer van voor af aan verteld onder de titel Man of Steel, met als director Zack Snyder. Om maar meteen met de deur in huis te vallen, het is verreweg de beste stripfilm, die ik sinds jaren bekeken heb. Die kwalificatie verdient de film omdat:
a. het acteerwerk van grote acteurs als Russell Crowe en Amy Adams [The Master] meer dan prima is. Henry Cavill zet een prima Kal-El neer, Michael Shannon is de juiste Zod, Kevin Costner een menselijke peetpapa Kent;
b. het verhaal is op enkele punten aangepast [Zod komt Earth koloniseren om er een nieuw Krypton van te maken, met alle meer dan spectaculaire gevolgen van dien];
c. de grafische vondsten in de film zijn [anders dan bij uitspattingen van Cruise en Pitt] werkelijk adembenemend goed. Vooral het eerste half uur van de film [de geboorte en ontsnapping van Kal-El van Krypton] val je als kijker van de ene verbazing in de andere.
d. hoewel de film na de betreding van de Aarde door Zod en zijn crew al snel verandert in de bekende rollercoaster van mechanisch en menselijk geweld, die zo op de lachspieren werkte bij o.a Iron Man1-3, was het voor mij deze keer geen echt groot probleem om me er doorheen te werken. De aanval op Aarde is grafisch zeer fraai in beeld gebracht, de verwoesting zo realistisch en de vondsten qua vernietigingswapens zo knap, dat je niet anders kunt dan er gebiologeerd naar blijven kijken. Dat Kal-El en de aanvallers elkaar als bowlingbal, aambeeld, voorhamer e.d. gebruiken biedt ruimte tot vermaak. De snelheid waarin de film op die momenten gaat, is duizelingwekkend.
Man of Steel krijgt een vette 8 van mij.

Van geheel andere orde is de film over het leven van een vrouw, die Amerika in beroering bracht door de film te maken, die later haar nickname werd: Deep Throat.  Linda Lovelace 00Lovelace[ook al de artiestennaam] werd beroemd om haar vaardigheden met haar mond en de kenners weten, dat ik het dan niet heb over een praatshow presenteren. De film bracht haar korte stardom, maar ook jaren van ongeluk. Na een al eerder verschenen boek vonden de Amerkanen het tijd om haar leven in een film te vereeuwigen.
Het eerste wat je hoopt te zien [neen, niet livebeelden van haar vaardigheid] was een echt verhaal over een niet echt gelukkig leven. In plaats daarvan is wat je krijgt eigenlijk niet meer dan wat een aflevering uit een te lang lopende soapserie lijkt te zijn. Het is dat Peter Sarsgaard [The Killing III] een acceptabele pooier neerzet anders was de film al na 15 minuten rijp geweest voor een “cut”. Een misser dus Lovelace.
Maar die horen er ook bij al was het alleen maar om het benodigde onderscheid te kunnen blijven maken.
Tijd voor de krant nu, even kijken of er nog een Nederlandse diplomaat is gemolesteerd. Zo ja, dan heb ik het daar een andere keer misschien wel over.

VERWARRING ALOM

Terwijl de maatschappelijke ontwrichting in Nederland met de minuut toeneemt en de uitdrukking “economische groei” op het punt staat ingewisseld te worden voor “bezetterskrimp” en Nederland afwacht wat de volgende grootschalige Occupy-mars gaat worden [de Efteling en Ponypark Slagharen worden genoemd als volgende targets] lijkt ook alles en iedereen steeds verder in de war te raken.
Niets lijkt meer zeker. Neem nu de hype, die Merkozy een week of wat geleden startten door ferm aan te geven, dat 23 oktober de dag van de waarheid voor Europa en de euro zou worden. Inmiddels is Twitteren over Europa weer compleet ingezakt [het belangrijkste onderwerp van “europese tweets” schijnt de nakomeling, die popster Brunie na wat daadkracht van haar Nicolas heeft geworpen te zijn] en ook in de media heeft de eurocrisis zijn plaats moeten afstaan, uiteraard aan wijlen Khadaffi.
Wel mooi van die Franse minister, die zich haastte publiek te maken, dat zijn land [neen, niet Europa maar zijn land] de belangrijkste rol heeft gespeeld bij de vangst van De Grote Donkere Leider. En omdat u en ik overtuigd dienden te worden werden we vergast op steeds maar weer onsmakelijke beelden van het corps van die Grote Arabier.
Ook de beurzen zijn in de war, want, zo wordt met veel tromgeroffel gemeld, speculanten zouden het vertrouwen in de Europese leiders hebben herwonnen. Of uw en mijn pensioenfonds daarmee uit de brand zullen raken, ik ben daar nog niet zo zeker van. Volgens mij is het gewoon het oude liedje met die speculanten; ze hebben weer wat met algoritmes zitten goochelen en zijn daardoor weer simpel in staat een trosje miljarden uit de beurzen te trekken. Tja, die lui hebben ook hun dagelijkse kosten op te brengen, dus er moet wel verdiend blijven worden.
Dat doet me eraan denken, dat 2012 dan wel door veel rondzwevende spiritueel beter-geschoolden als het jaar wordt geduid, waarin op Aarde een enorme omslag zal plaatsvinden [de Azteken-kalender voorspelde dat ooit], maar ik zou u toch ook willen adviseren de datum 1 april 2013 in uw agenda zwart te omranden. Want op die dag zal voor de eerste keer in de moderne Nederlandse geschiedenis een korting op zowel de lopende pensioenuitkeringen als de opgebouwde pensioenrechten worden uitgevoerd, die weleens tot 15% kan oplopen.
Naarmate dat moment dichterbij komt zal ik regelmatig op deze even opzienbarende als ingrijpende gebeurtenis terugkomen. Nu reeds kan ik mensen, die mij benaderden met een vraag ter zake, mededelen, dat de kans dat er van de zijde van de politiek een soort “noodfonds” zal worden opgebouwd om de pensioenen te redden ongemeen gering is. So don’t get your hopes up too high: noodfondsen zijn er alleen voor geld over de balk smijtende landen én buitennissige risico’s nemende banken. Want landen, dat zijn entiteiten waar je dingen aan moet kunnen verkopen [tanks, clusterbommen en meer van dat fraais] en banken, zijn toekomstige “werkgevers” van politici, die wel trek hebben in een commissariaatje of 6 á 7.
Het is, als je het vorenstaande in ogenschouw neemt, dan ook niet zo vreemd, dat u en ik zo langzamerhand ook geweldig in de war raken. Onzekerheid en in sommige gevallen angst bevorderen het rationeel denken nu eenmaal niet.
Want in de war moeten we zijn geweest, toen we gisteren wat een feestje van de familie De Mol en toebehoren had moeten worden verstoorden door de Gouden Televizierring te gunnen aan de nationale brompot no 1 Johan Derksen, het ADHD-kindje Wilfred Genee en de in een ware depressie verkerende Rene v.d. Gijp.
Ik zag het gisteravond al kijkend naar Voetbal Internationaal gebeuren en geloof het of niet, maar ik kraaide van plezier. En zo werd een week vol verwarring toch nog afgesloten met een moment van extase. Want elk deukje in het zelfingenomen harnas van de de Mol-clan is een extase moment voor mij. Wie is de Mol dan wel???