BEGIN GEMIST

Zelf zou ik er niet over begonnen zijn, het onderwerp is voor mij persoonlijk niet interessant meer. Maar het was mijn provider, die het onderwerp aansneed. Daarover straks iets meer.

Voor mij staat al geruime tijd vast: de TV gaat er per 1 januari a.s uit. Neen, niet het scherm, ik bedoel het abonnement ūüôā
Jullie kennen mij als een zeer kritisch persoon, die niet voor niets vaker van “baggerbuis” dan televisie spreekt. Teneinde mijn besluit te nemen over ja/neen handhaven van een abonnement op bagger heb ik serieus onderzocht waar ik wel naar kijk tijdens zo’n reguliere TV-week.
Dat onderzoekje leverde met veel pijn en moeite zo’n 10 programma’s op. Ik noem in willekeurige volgorde:
Tegenlicht – Het mes op tafel [ik ben spelletjes-fanaat, altijd geweest] – Kanniewaarzijn – De Wilde Keuken van Wouter Klootwijk [als er √©√©n programma de”Ring” verdient] – Penoza – Overspel -De prooi [inmiddels exit]
Die 7 mis[te] ik nooit. Maar ik heb er geen TV-abonnement voor nodig, ik kijk ze via het web.
Op los/vast basis kijk ik Koefnoen – Wie is de Mol [afhankelijk van de deelnemers] – Hollandse Zaken [afhankelijk van het onderwerp].
Bij elkaar is dat maximaal zo’n 8 uur kijken, wat , ik zei het al, geheel via het web gebeurt.
U snapt dus wel waarom mijn besluit inmiddels is genomen. In een crisistijd een abonnement aanhouden wat je niet gebruikt, dat is “not done”.

Mijn provider weet nog van niks. Die denkt ongetwijfeld “die RadaR zit al sinds the dark ages bij ons, die gaat nooit wieberen”. Vandaar waarschijnlijk, dat ze mij recent het bericht stuurden over een spectaculaire nieuwe uitbreiding van mijn abonnement. Ik kan binnenkort via mijn externe hard disk gebruik gaan maken van¬† “Begin gemist”. Met de geweldige mogelijkheid om, mocht ik te laat zijn begonnen met kijken, het programma gewoon opnieuw te laten beginnen. Mooi h√®, die techniek toch. Straks kan ik waarschijnlijk een in de pan gesmeten ei, wat ik als spiegelei wilde verorberen maar waarvan die verdraaide dooier meteen de geest gaf, ook terugspoelen en opnieuw in die pan mieteren. Begin gemist, dus herkansing.
Het “zeikerdje” kwam na lezing van dat bericht van mijn provider in mij boven, dus belde ik even. De gebruikelijke popie jopie wijsneus kwam aan de foon en begon desgevraagd enthousiast geprogrammeerd als hij was de enorme voordelen van “Begin gemist” op te boeren. “Het overkomt u toch ook wel eens,dat u door omstandigheden de eerste kandidaat van The Voice mist? Nou, met die nieuwe optie kunt u dat meteen corrigeren.” “Hallo. bent u daar nog?” klonk het triomfantelijk. Het joch dacht waarschijnlijk dat ik van euforie van mijn stoel was gelazerd. Ik besloot hem keihard te raken. Dat duiveltje in mij, weet u wel.
“Binnenkort komen jullie zeker ook met die andere uitbreiding, waar jullie ook veel mensen een plezier mee gaan doen?” Even stilte, toen verbaasd aarzelend “Andere uitbreiding? Wat bedoelt u?”
“Gelukkig gemist, oen”.

Advertenties

SCHAKELEN TUSSEN SCHIJNPIKKEN EN DE REAL WORLD.

We zitten vlak voor de start van de Algemene Politieke Beschouwingen. De dagen, waarop de haantjes en hennetjes bijeenkomen om aan uren en uren “schijnpikken” te doen. Schijnpikken is kenmerkend voor allerlei pluimvee. Wij kennen dat ook als territorium afbakenen door honden, katten etc. U weet wel, van die straaltjes pis afscheiden, waardoor de eigen penetrante geur ergens achterblijft.
We mogen eigenlijk maar blij zijn, dat politici voor schijnpikken hebben gekozen, want anders zou de stank in het parlement niet alleen figuurlijk maar ook letterlijk regelmatig onverdraaglijk zijn.

Als jullie, zo je de APB volgt, bij de momenten zult zijn aangeland, waarop zoals gebruikelijk het erg saai wordt [Kees v.d. Staay, Arie Slob, Sybrand Buma] en naar directe afleiding snakt heb ik wel iets voor jullie.
Op basis van een voorgevoel verwacht ik, dat het onderwerp Europa en de euro wat zal ondersneeuwen bij het getok en gekakel van onze helden op sokken.
Mocht dat voorgevoel uitkomen dan zou dat een min of meer kwalijke zaak zijn. Dus zet ik het zelf maar even¬† “op de agenda” alhier.
Allereerst heb ik voor jullie een weergave van een interview met Joris Luyendijk, de man die in opdracht van de Britse krant The Guardian al 2 jaar antropologisch onderzoek doet naar “het roofdier Bankier”. Luyendijk gaf zijn visie op hoe het verder zal gaan tussen nu en pakweg 5 jaar verder. Lees dat met koffie en koek bij de hand maar eens.

Tweedens, ik constateerde dat er relatief weinig mensen de Tegenlicht-uitzending van vorige week maandag hebben bekeken [net de helft van de kijkers, die hun heil zochten bij het platvloerse niets van Johan Derksen en de nageboortes, die hij achter zich aan sleept].
Terwijl het om een zeer belangwekkende aflevering van Tegenlicht bleek te gaan, getiteld Het Duitse Alternatief. De spreektijd van Kees, Arie en Sybrand bij elkaar opgeteld + de vulkanische uitbarstingen van Keizer Blondie daar tussendoor schat ik zo’n 50 minuten bij elkaar. Dat is net genoeg om van die haantjes weg te vluchten en “Het Duitse Alternatief” te bekijken. Rode draad in de aflevering is de stelling, dat als er nog een redding van de Europese Monetaire Unie en de Euro mogelijk zou zijn deze alleen te vinden is in een zeer opzienbarende keuze: Duitsland zal de euro moeten verlaten.
U verschuift nerveus op uw stoel, neem ik aan. Daar is geen aanleiding voor, want in dat kleine uur wordt helder en duidelijk uitgelegd waarom. Dat doen:
* George Soros [een van ’s werelds grootste en succesvolste investeerders]
* Dirk Muller [gerenommeerd financieel & beursanalist]
* Bernard Connolly [econoom]
Onder begeleidend en verhelderend commentaar van Ewald Engelen leggen de heren zeer begrijpelijk uit welke onherstelbare weeffouten er in de EMU en de Euro zitten.
Op zijn minst “food for thought” , waarbij ik het vermoeden ventileer dat jullie in het verhaal meer een bevestiging van een vermoeden zullen zien dan een mythe van het kaliber Pandora’s box.
Sla niet dicht door het als een angstbeeld te ervaren; zoals Tegenlicht het zelf elke keer weer omschrijft: “Welcome to the real world”.

KIJKVOER & DENKWERK

Voor mensen, die niet ophouden met denken als er wat winters ijs de Hollandse vaarten en plassen bedekt en de kans om onder het ijs te schuiven niet als het op dat moment hoogste en dus enige doel zien, voor die mensen was het gisteravond een interessante TV-avond. Als je op Ned. 2 afstemde tenminste.
Allereerst werd ons in De Slag om Nederland op de voor het programma zo eigen wijze keurig uit de doeken gedaan, hoe de geldwolven hun ontdekking, dat het in¬† Nederland zo actuele kinderopvangverhaal vrij eenvoudig kon worden gebruikt om het vele geld wat in die business omgaat en zelfs meer dan dat naar hun als altijd gapende zakken kon worden getransporteerd, op de in de financi√ęle sector gebruikelijke manier in de praktijk weten te brengen.
Via een voor 90% door banken gefinancierde miljoeneninvestering [500 miljoen om precies te zijn] een groot aantal kinderopvangverblijven overnemen, via een altijd werkende boekhoudkundige truc [de financieringsschuld + de rentelasten daarover over de individuele opvangverblijven verdelen en het evenwicht op de balans herstellen door de goodwillwaarde met een factor 100 of meer op te pompen] het financi√ęle risico volledig bij die kinderopvangverblijven leggen en vervolgens wat psychopaten met de vereiste managersopleiding aanstellen, die alleen kunnen denken in zaken als targets, rendement, opties, bonussen en winstmarges.
√Čn zonder een spier te vertrekken kinderen niet langer als menselijke wezens kunnen zien maar slechts als commodities.
Mocht u de uitzending hebben gemist, hier kunt u die alsnog bekijken. U zou er zich, zo waarschuw ik even, enigszins ongemakkelijk bij kunnen gaan voelen.

Direct daarna bood Tegenlicht ons een blik op de agenda voor 2013. De agenda waar het de programma’s voor dit jaar betreft. En die agenda ziet er zeer veelbelovend uit. Ik voelde het mijn plicht jullie daarover te berichten, omdat jullie dan tijdig op de hoogte zijn van wat er te zien en te horen valt.
Hier kunnen jullie een en ander op het gemak doornemen. En de agenda-uitzending zelfs bekijken. Echt de moeite waard, geloof me.

Tot slot nog even een felicitatie richting Jeroen. Die meteen ook aardig aan de bak kan, want er ligt een eerste probleem voor Jeroen en zijn Eurogroepje.
Dat probleem heet Cyprus. Waar een aantal grootheidsdwazen naar goed voorbeeld een¬† financieel waterhoofd schiepen in de vorm van een meer dan volwassen bankensector. Met ook al het motto “we nemen het niet zo nauw”.
Vervolgens kwamen wat Russen ingevlogen, die nog wat zwart geld te stallen hadden. En inmiddels hebben bemerkt, dat ook zwart geld kan verdampen.
Gevolg: het Cypriotische banken-Walhalla ligt op zijn gat. En nu heeft Cyprus, als Zuid-Europees lid van de Eurozone, op de deur geklopt in Brussel met het verzoek om in aanmerking te komen voor een euro-transfusie.
En staat Jeroen met zijn clubje voor de taak een goed verhaal te verzinnen, waarmee kan worden verklaard waarom geld uit het ESM aan Cyprus gaat worden “geleend”. Of in andere woorden: waarom miljarden aan door de Europese belastingbetaler opgehoeste euro’s gaan worden gebruikt om het verlies aan zwart geld van een aantal Russen te compenseren.
Ik wacht nieuwsgierig af waar Jeroen mee gaat komen.

HET BREIN VAN DE BANKIER

“De wereld is in handen van 25-jarigen, die gedreven door een combinatie van angst en hebzucht en met een model in de hand wat op geen enkele wijze strookt met de werkelijkheid vrijwel ongestoord aan onze wereld vorm geven.”

“Zelfs na uitbreken van de crisis, waarvan de gevolgen nog steeds niet te overzien zijn, probeert men Europa nog steeds als een zakenbank te besturen.
En men schiet daarmee aardig op.”

“Deze eeuw wordt of onze laatste √≥f gaat misschien wel onze mooiste worden.”

Een drietal weinig aan de verbeelding overlatende uitspraken van Joris Luyendijk, gedaan in de Tegenlicht-uitzending van nieuwjaarsavond. Onder de titel “Het brein van de bankier” wordt daarin uit de doeken gedaan wie die mensen zijn in die dure pakken en hoe hun brein werkt.
De uitzending kan vooral worden gezien als het tussentijds opmaken van de balans van een jaar graven in en praten met “traders” in de city van Londen.
Al een jaar lang schrijft Luyendijk daar voor The Guardian een blog over. En dat is in The City niet onopgemerkt gebleven. Zo werd Luyendijk uitgenodigd om voor een onderzoekscommissie in Londen te verschijnen als getuige-deskundige.

In Tegenlicht wordt o.a. geconstateerd welk verschil er bestaat in benadering van “financial economics” tussen enerzijds economen van “de oude school” en de manier waarop men in de “financial sector” er in de praktijk uitvoering aan geeft. Het zal de gemiddeld ge√Įnteresseerde volger van alles wat met de crisis te maken heeft nauwelijks verbazen dat het verschil in hoofdzaak te herleiden is tot testosteron.
Wie benieuwd is hoe het allemaal precies zit, wie onze wereld feitelijk werkelijk leiden en waarheen, adviseer ik “Het brein van de bankier” [mocht u daar de kans nog niet voor hebben gehad] alsnog te bekijken. Al was het maar om als een soort “manual” te kunnen gebruiken, waarmee wat er ongetwijfeld ook in 2013 meerdere malen zal gebeuren van een verklaring kan worden voorzien.

Geen zorg, Tegenlicht en Luyendijk maken er geen hijgerige pseudo-thriller van.
Zoals de kranten al maanden deden over de soap “The Fiscal Cliff”. En waarschijnlijk straks in februari ook weer gaan doen als ze in de US weer tegen hun “schuldplafond” aan zitten.
“Het brein van de bankier” is een integere poging licht te laten schijnen op die voor de meesten van ons mistige, wazige wereld van de grote gokkers. Geen overbodige opsmuk of sensationele beelden; gewoon een registratie.

SPIEGEL

In 2010 zond VPRO Tegenlicht een aflevering uit. die kan worden geduid als bedoeld in nagedachtenis van de alom gerespecteerde denker Tony Judt. Destijds schonk ik daar, zij het op andere plek dan hier, ook al aandacht aan.
In deze aflevering vertellen:
– een Sittardse ras-socialist
– een Belgische werknemer van Opel in Antwerpen
– een ontslagen Franse ex-werknemer van France Telecom
over de wijze waarop zij aankijken tegen de maatschappij en de politiek anno 2010 en hoe zij hun rol daarin en de betekenis daarvan ervaren.
Tussen de drie heren door ontvouwt Tony Judt [overleden in augustus 2010] zijn visie op wat er in een tijdspanne van 30 jaar is gebeurd met de Westerse samenleving, wat daar de gevolgen van zijn geweest en waar we daardoor in 2010 staan.
“Oud nieuws dus” zou u kunnen denken. Naar tijd gemeten ja, maar naar actualiteit geenszins. Want wat de 3 mannen in 2010 over hun ervaringen vertellen gaat anno 2012 nog altijd op en misschien wel in versterkte mate. Het enige verschil is dat het nu uzelf of uw zoon, uw buurman of uw beste vriend kan zijn die zo’n verhaal te vertellen heeft.
En wat Tony Judt in 2010 beschreef en van een verklaring voorzag is nog voor 100% de huidige situatie; of misschien is ook daar wel een verdere verslechtering aan de orde.

Ik stel deze aflevering beschikbaar om te bekijken vanuit de volgende gedachten:
– terugkijken in het [nabije] verleden werkt vaak als een soort wake up call naar de kijker. Er treedt dan vaak de impuls op om “Dass nie wieder” te brullen [historische bewijzen te over daarvoor];
– het bevordert het ontwaken van “awareness”, het beseffen, dat een verhaal van mannen van 2 jaar geleden op de dag van vandaag letterlijk en in meer voor de luisteraar beschamende vorm opnieuw zou kunnen, nee kan worden verteld;
– het nodigt uit om na te denken over hoe groot de kans is, dat hetzelfde verhaal in 2014 weer kan worden verteld, wellicht in zelfs nog gruwelijker vorm. Vooral in relatie tot het gegeven, dat er verkiezingen voor de deur staan.
En daarom heb ik deze aflevering van Tegenlicht aangeduid als een spiegel. Het is aan u om naar dat beeld in die spiegel te kijken of om weg te kijken. Sterkte bij het maken van uw keuze.

IEMAND EEN RATING NODIG?

Afgelopen maandag zorgde Tegenlicht ervoor, dat er eindelijk een beetje licht werd geschenen op de Rating-Agency’s. Die voor velen van ons onbekende bureaus, die zo lijkt het althans met de knip van een vinger en op basis van door henzelf ontwikkeld rekenmodel landen [maar ook bedrijven en banken] kunnen maken of breken. Als het rekenmodel uitwijst, dat een land een downgrade moet krijgen komt die downgrade er ook. Of er nu 1, 10, 20 of 50 miljoen mensen daardoor hun baan of hun inkomen zullen verliezen is in het geheel geen issue. Het cijfer, de uitkomst is wat telt en wat als een valbijl neerkomt op hen, die daarvoor worden uitgekozen.
Ik ga proberen jullie te vertellen hoe dat precies werkt met die ratings. Maar ook wat de voorgeschiedenis is. En zijdelings zal ik ook proberen het reilen en zeilen van de rating-buro’s te relateren en in te passen in wat er de afgelopen 20 jaar met Europa is gebeurd. Ik zal me daarbij zoveel mogelijk beperken tot herkenbare relaties en gevolgen.
Al schrijvende zat ik binnen de kortste keren aan een log van het formaat behangrol. En dat doe ik jullie niet aan; ik hakte de boel in 2 delen, waarvan het eerste hieronder is opgenomen. Dat eerste deel poogt een stukje geschiedenis en het waarom van ratings te belichten. Deel 2 zal gaan over¬†“hoe komt een land/onderneming aan een rating” en de veelal onderschatte en m.i. te vaak buiten de publiciteit gehouden impact van ratings op de pensioenfondsen.

In 1985 waren er wereldwijd slechts 12 landen, die een zgn. rating bezaten. De business als rating-agency was magertjes. Toen kwam “Reaganomics”, wat in de US zijn succes had bewezen, overwaaien naar Europa en was het Margaret Thatcher, die tot hermodellering van de UK besloot en daarmee Europa liet kennis maken met het systeem van liberalisering. Wat volgde is geschiedenis [zelf zou ik dat liever omschrijven als een zwarte bladzijde in de geschiedenis]. Clinton kwam in de US en liet zich verleiden; Blair kwam in de UK en hapte toe. Wij in Nederland mochten ons verheugen in de geboorte van Paars en de komst van “verenafschudder” Wim Kok.
Eensgezind besloten US en het rammelende Europa [want de UK hoorde er eigenlijk niet bij] voor het grote doel te gaan: eeuwige economische groei en als vrucht daarvan eeuwige welvaart, te bereiken via de weg van de complete liberalisering van werkelijk alles waar geld aan te verdienen was.
Wat hebben we er van genoten met zijn allen, weten jullie het nog?
De US liep zoals welhaast gebruikelijk iets voor op Europa. Om op zo gelijk mogelijke voet met de Amerikanen zaken te kunnen doen moesten er wat obstakels worden opgeruimd. De eersten die dat in de gaten hadden waren de banken. Om in de US-markt [toen nog het Eldorado] te kunnen penetreren moest men wel over een rating beschikken. Dus haastten de grote Europese banken om dat in orde te krijgen. Het werkaanbod voor de rating-agency’s explodeerde.
Door de veel te enge verwevenheid van banken met de economie van individuele landen [het too-big-to-fail-principe vond daar zijn ontstaan] liepen diezelfde landen een groot risico. Zou een nationale bank [niet De Nederlandse Bank] om welke reden dan ook een substanti√ęle verlaging van zijn rating moeten ondergaan dan werd het land van herkomst daarmee direct ook minder betrouwbaar en kredietwaardig. Na de banken volgden dus de nationale staten in de jaren 90 hetzelfde pad en besloten staten-ratings in te voeren. Het werkaanbod voor de rating-agency’s nam exponentieel toe.
Een rating baseer je normaliter op de balans van meestal een onderneming. Bij banken kon dat principe moeiteloos 1 op 1 worden toegepast. Maar voor landen lag dat iets minder eenvoudig. Aldus werd via de ontwikkeling van een set nieuwe parameters afgesproken, dat de rating van landen zou worden gekoppeld aan economische groei [zowel de werkelijke groei als de potenti√ęle groei]. En zo is het allemaal gekomen, dat vrijwel alle landen van enig gewicht in de wereld over een rating beschikken. En zo is evenzeer simpel te verklaren, dat politici sinds de periode Kok eigenlijk alleen maar praten over economische groei en de onverbiddelijke noodzaak daartoe.

Hoe werkt het en waarom?
De geschiedenis verklaard hebbend blijven er natuurlijk zat vragen onbeantwoord. De belangrijkste is misschien wel “wat ging er mis bij de invoering van dat ratingsysteem?”. Eigenlijk heel weinig is daarop het wellicht verrassende antwoord. Het systeem van rapportcijfers an sich is niet frauduleus of riskant. Zolang iedereen zich netjes aan de afspraken houdt hoeft er niets mis te gaan. Maar er lopen altijd wat al te bijdehante [vooral] jongens rond, die denken dat ze net 1 miljardje meer kunnen verdienen dan die andere bijdehante jongens en meisjes. En daar ligt grotendeels de even banale als simpele verklaring van “what went wrong”. Pure greed, not a surprise either heb ik het vermoeden.
Maar omdat ik beoog jullie te vertellen hoe het systeem werkt en waarom dat zo is laat ik de beschouwing over de oorzaak van het kwartet crises van de laatste inmiddels al 5 jaar verder rusten.
Waarom een rating? Omdat leners [landen, banken] hun leenrelatie van puur nationaal wilden veranderen in internationaal. M.a.w. men wilde kunnen lenen op de internationale geldmarkt. Die wens kwam niet op als poepen, maar was een simpel gevolg van het volop in gang zijnde liberaliseringsproces. Als gevolg daarvan wilden echt grote beleggers hun horizon zo ver mogelijk verbreden. [Ze wilden gewoon overal waar dat maar kon de enorme winsten weghalen. Nederland, maar ook vele andere Europese staten maakten ineens kennis met hedgefunds, die een onstilbare honger hadden m.b.t het overnemen van allerlei bedrijven. De politiek was destijds nog zo naief door de volkomen onbekendheid met het fenomeen hedgefund dat ze maar al te graag bereid was iedereen die het wilde horen te vertellen, dat de komst van de hedgefunds een zegen voor de Nederlandse economie was. Ondertussen zogen de aasgieren achter die hedgefunds onder de kont van de politiek vele bedrijven tot op de bodem leeg.]
Beleggers, in die beginjaren van de roofbouw in Europa, verlangden een rating alvorens de bakken met geld tegen een aantrekkelijke rente aan de hongerige landen te geven. Zie hier de verklaring waarom landen als Griekenland, Portugal , Ierland, Spanje en zelfs Itali√ę er zeer veel aan gelegen was om niet alleen in de eurozone te worden toegelaten, maar ook de ruimte [en hulp] wensten en vervolgens kregen van hun euro-broeders om een beetje aan creatief cijferen te gaan doen eind jaren 90. Iedereen wilde uiteraard een zo hoog mogelijke rating, liefst die triple A. Want dat was de weg om de leenmachine zo soepel mogelijk aan de gang te houden.
Aldus geschiedde en ruim 10 jaar later is het Balkenende-zuur omhoog gekomen. Simpelweg om dat iedereen, met de politiek voorop, heilig geloofde in het sprookje van de eeuwige economische groei en dus in het verlengde daarvan de mogelijkheid om eeuwig te kunnen blijven lenen. [Wat zeg ik? Ze geloven er nog steeds in! ]
Zalm had boven zijn bed een tegeltje hangen met de tekst: De teller op +3 en de zilvervloot blijft komen. En jullie en ik, misschien met hier en daar enige reserve, geloofden het ook.

[wordt vervolgd]

MOOIE MAANDAG

Wat een mooie dag … wat een mooie dag…. wat een mooie dag voor de d…… Ho!Stop! Om voor mij volstrekt onbekende reden speelde toen ik achter mijn scherm schoof melodie en titel van de ode, die Bl√∂f jaren terug zong aan haar net verongelukte drummer door mijn hoofd. Maar ik wil het helemaal niet over de dood hebben; welnee zeg, alles wat ik wil zeggen is dat het vandaag een mooie dag is. Lekker koud, een beetje verstild [althans waar ik ben] en overlopend van het nieuws waar ik iets over zou kunnen gaan zeggen. En waarschijnlijk de aankomende dagen ook wel zal gaan doen.

Groothuis wereldkampioen

Zo zag ik het hoofd van Henk Angenent langskomen in een sportflits. Henk zit met zijn team elders in Europa, waar wel schaatsijs van natuurkwaliteit ligt, maar overweegt na een blik op de Buienradar rap terug te keren naar Nederland. En Henk brak de ban door als eerste openlijk het E-woord te laten vallen. Het zou mij geenszins verbazen wanneer zou blijken, dat Henk en zijn team worden gesponsord door een schaatsfabrikant. En dus is het dan heel “produktief” om als er even vorst langskomt in Koninkrijk Rutte direct het E-woord eruit te gooien. Want zoals al jaren de gewoonte is begint een groot deel van Nederland dan meteen een run te ondernemen op de nieuwste modellen schaatsen. Je hebt ze met ingebouwd internet, met waksensor, met of zonder warmte-element √©n natuurlijk in de hotste kleuren.
Maar zoals gezegd: er is erg veel nieuws! Om bij sport te blijven, Stefan Groothuis werd gisteren in Calgary wereldkampioen sprint, Marianne Vos had een slechte dag [zei ze] en werd dus niet met losse handen maar met ”e√©n hand aan het stuur voor de 5e keer wereldkampioen veldrijden en Ajax werd voor de zoveelste keer met de neus op het feit gedrukt, dat je het zelfs in de Nederlandse competitie niet redt met een elftal waarvan de helft van de spelers het nivo van De Graafschap 2 niet overstijgt.
Ander spraakmakend nieuws? Griekenland is nog steeds net niet failliet, maar zoals de keukenmeid ruggelings uitgestrekt over de keukentafel destijds zei “wie wil kan komen” …..of neen, ik vergis me, het was de waarzegster op de kermis en die zei “wat niet is kan nog komen”.

5e wereldtitel Marianne Vos

Het onderzoek ge√Įnitieerd door de partij van het Waterstofperoxydemonster naar de euro en de gulden [u herinnert zich dat vast nog wel] is afgerond. En uit het deze week verschijnende rapport is al het nodige uitgelekt, waaruit zou blijken dat de euro lang niet het “fortunecookie” is geweest, wat de politiek ons wil doen geloven. Maar laten we eerlijk zijn: wie werkelijk geloof heeft gehecht aan het verhaal, dat een door de politiek uitgevonden monstertje ons iets zou opleveren, tja die is de naiviteit wel voorbij, me dunkt.
Die mooie dag van vandaag krijgt ook een mooie climax [althans wat mij betreft] omdat vanavond in de aflevering van Tegenlicht aandacht gaat worden geschonken aan de vazallen van de echt grote jongens in deze wereld: de Rating-Agency’s. Dus kijken zou ik u willen adviseren en “the way the world works” zal u duidelijk worden.
Tenslotte ….. voor de ge√Įnteresseerde onder jullie: de foto waarmee ik mijn achtergrond heb bekleed is er √©√©n van een plek, waar ik als ik mocht re√Įncarneren bij voorkeur terecht zou willen komen. Maakt niet uit in welke vorm [desnoods een boom of zo] maar het moet dan wel daar. In het mij geliefde Bretagne, om precies te zijn in Auray, bij de brug over de gelijknamige rivier, op schootsafstand van Carnac en haar menhirvelden. Er mag dan niet zo gek veel meer zijn in deze wereld waar ik echt van hou, maar van Bretagne, Auray en Carnac doe ik dat zeker wel.
Hmmm …… misschien ligt hier wel de verklaring waarom dat liedje van Bl√∂f in mijn hoofd opdook. “The mind works in mysterious ways”.