SPRONGEN VAN DE RODE KAT IN HET NAUW

Het lijkt wel of er een niet aflatende stroom kritiek [soms bikkelhard] over de PvdA blijft uitstromen. En ik ben eerlijk: ik kan daar geen traan over laten.
Meer dan de helft van de PvdA-stemmers van 2012, wat met terugwerkende kracht een inktzwart jaar voor Samsom c.s. lijkt te zijn geworden, geeft aan de partij de rug toe te keren. Dat zou zo’n 20 zetels betekenen. En dreigend verlies vanuit andere gelederen van het electoraat schroeft dat komende echec tot apocalyptische hoogten op.
Tegen die niet te stoppen stroom in zijn er natuurlijk PvdA-ers , die proberen alvast op papier het tij te keren.  Door er op te wijzen, dat de PvdA voorafgaand aan die verkiezingen 2012 ook in een kansloze situatie verkeerde. Introductie van het plastic artikel Samsom in de verkiezingsrace bleek om naar is gebleken volstrekt onjuiste gronden de redding van de partij te zijn.
Die groep schrijvende PvdA-ers spreidt het soort naïef optimisme ten toon, die doet denken aan de wanhoop, die een man staande voor een vuurpeloton moet voelen. Een identiek soort bewegingen herken je bij [nu nog] kamerleden van de PvdA-fractie. Neem ene Bouwmeester, die dingen mag zeggen over de zorg. Velen onder ons hebben met woede vernomen van de miljardenwinsten, die zorgverzekeraars weigeren om in de vorm van een premieverlaging terug te geven aan de verzekerden.
Met als door de coalitiepartijen gesteunde verklaring, dat de verzekeraars terecht zo hoog mogelijke buffers aanleggen.
En dan verschijnt ineens die Bouwmeester in beeld, die komt vertellen, dat wat de PvdA betreft zo’n 4-5 miljard uit die buffers kunnen worden gehaald. Mochten de verzekeraars niet meewerken dan is de PvdA van plan een en ander in wettelijke vorm te regelen. Een puntgaaf voorbeeld van het komen tot inkeer, ingegeven door electorale paniek. En eens te meer het bewijs, dat onder hoge druk vrijwel alles vloeibaar wordt.
De hoop, dat via profilering van de eigen partij en haar ware, inmiddels zwaar beschadigde uitgangspunten, de val tijdig kan worden gestopt doet haast kinderlijk aan. Vooral omdat men 3 majeure zaken bewust onbenoemd laat.
a. de PvdA vertrouwt er blijkbaar op, dat de kiezer straks een identieke draai [lees: enorme fout] zal maken als hij pal voor de verkiezingen 2012 deed. Veel wijst erop, dat dit vertrouwen op niets is gebouwd;
b. het is de PvdA, die bij de decentralisatie van de zorg de hoofdrol heeft gegrepen in de persoon van Martin van Rijn. Na een aanvankelijk schuchtere aanloopperiode is het protest vanuit de burger 3 maanden voor de decentralisatie inmidddels fors aangezwollen en richt zich vanuit die hoofdrolpositie van van Rijn voornamelijk op de PvdA. Minister Schippers [VVD] blijft als eindverantwoordelijke vreemd genoeg vrijwel buiten schot;
c. de PvdA heeft in 2012 op volkomen absurde gronden Jetta Klijnsma een plaats in het kabinet gegund, die ongetwijfeld als het “sociale gezicht” van de partij dienst moest doen. Klijnsma werd naast van Rijn gezet als staatsecretaris SZ en kreeg “de pensioenregelingen” en “de bijstand” als taakgebieden.
In de afgelopen 2 jaar is de aanstellling van Klijnsma een schot in de eigen beide voeten van de PvdA gebleken. “Moedertje Jetta” bleek al snel zo uit te zijn op een glansrol in het sociaal-liberale kabinet, dat de burger in haar een stasi-achtige persoonlijkheid begon te herkennen. Met haar bekende [ en inmiddels even weerzinwekkende als huiveringwekkende] flemende stemgeluid heeft zij vooral op het gebied van de bijstandsregeling de meest kille en a-sociale wijzigingen tot wetten weten te transformeren. Nederland [het VVD-legioen uitgezonderd] geloofde zijn oren niet, reden waarom daadkrachtig, georganiseerd verzet tegen Klijnsma’s aanpassingen niet van de grond is gekomen.
Klijnsma werkt momenteel aan mutaties in de pensioenregelingen. Het verkrijgen van een beeld van waar dat op gaat uitdraaien is mogelijk door de aflevering van maandag 29-09 jl. van TROS Radar te bekijken. Daarin worden namelijk de effecten voor de drie belangrijkste groepen, t.w jongeren t/m 30 jaar, de groep t/m 50 jaar en de gepensioneerden, helder uit de doeken gedaan. Om een tipje van de sluier op te lichten: alle groepen staan na de aanpassingen van Klijnsma forse koopkrachtverliezen te wachten. Die gepensioneerden meteen zullen ondervinden, voor beide andere groepen blijven die koopkrachtverliezen nog in het vat zitten. Hoofdoorzaak: door de verplichte dekkingsgraad voor pensioenfondsen van 105% naar 110% te brengen wordt indexatie van de lopende én toekomstige pensioenen vrijwel zeker een fata morgana. En koopkrachtverliezen van 10-20% in de aankomende jaren een zekerheid. De verwachting is, dat Klijnsma binnen enkele maanden met haar aanpassingsvoorstellen gaat komen.
Zo er nog een restje begrip voor Klijnsma’s aanpak [ het is tenslotte nog steeds crisis] bij mij bestond, dan heeft Jetta dat afgelopen dinsdag wel verspeeld. In het NCRV [of heet die omroep tegenwoordig PO7?] programma “Altijd wat Monitor” werd verslag gedaan van de resultaten t.a.v. het naar de arbeidsmarkt terugbrengen van moeilijk reïntegreerbare “gevallen”, bij de Gemeenten meestal aangeduid als “de Kaartenbakkers”. Ook hier kan ik alleen maar aanbevelen dat programma van 30-9 terug te kijken.
Kort samengevat bleken die resultaten er op neer te komen, dat inderdaad een aantal langdurig werkzoekenden en bijstandsgerechtigden voor een bepaalde periode aan werk [de woorden passend en zinvol laat ik hier graag onbesproken] konden worden geholpen. Lokale overheden gebruiken daarvoor het zogenaamde aanbestedingsproces en koppelen daar de voorwaarde aan, dat bedrijven [meestal in de kleinere groepen], die werk aanbesteed krijgen verplicht zijn een aantal “kaartenbakkers” voor bepaalde tijd in dienst te nemen. En geloof het of niet, dat kan er op uitdraaien, dat een klein hoveniersbedrijfje een ex-bakker en een ex-stratenmaker krijgt “aangeboden”.
Dat is op zich al erg vervelend, maar in de praktijk, zo bleek, is het vaak nog erger. Zo’n klein bedrijfje heeft niet de kapitaalkrachtigheid om meer personeel aan te houden dan voor voorradig werk nodig is. Wat tot gevolg kan hebben [en vaak ook heeft] dat het eigen personeel moet wijken voor die verplicht af te nemen “kaartenbakkers”. Op de arbeidsmarkt noemt men dat wel het “verdringingseffect”. Door de lokale overheden opgelegd en met een grote kans, dat het met een hoge frequentie meerdere malen optreedt.  [Volgende aanbesteding – weer verplichting kaartenbakkers aan te nemen – weer ontslag bestaand personeel ….. een soort everturning wheel]

Klijnsma werd door “Altijd wat Monitor”naar haar mening gevraagd over dat “verdringingseffect” en waar de “winst” ligt als er om 2 kaartenbakkers aan het werk te krijgen 2 werkenden werkloos worden.
Jetta koos de aanval. “Gaat u me nu zeggen, dat volgens u mensen die al jaren buiten het arbeidsproces zijn gehouden niet de kans mag worden geboden om aan dat arbeidsproces te gaan deelnemen?”
De interviewer was perplex. Maar wist nog net te mompelen “niet als dat werkenden hun baan kost. Of vindt u van wel?”

Zelf was ik net zo perplex van Klijnsma’s  van grote visie getuigende repliek. Met zo’n “Feldwebel” op Sociale zaken is een keiharde nederlaag bij komende verkiezingen en de teloorgang van je partij gewoon een gegeven. Het is dat het “verdringingseffect”feitelijk niets ander is dan administratieve handel in mensen en in menselijke ellende waar ik me onwel bij voel, want anders had ik Jetta’s laatste woorden met een grimlach beloond. Zo’n grimlach, die betekent “jij komt nog aan de beurt, tante”.

Advertenties

DIE ZIEKE PVDA

Niet alleen over de WK Voetbal wordt veel onzin geschreven. Terwijl het grootste deel van Nederland hoofdzakelijk in oranje denkt [tompoucen, kruippakken, hamburgers en schnitzels] maakt de politieke journalistiek van de gelegenheid gebruik om haar licht te laten schijnen over de politieke situatie in Nederland.
2 Topics springen er daarbij uit:
– een soort samenvatting van de situatie na een kleine 2 jaar Rutte II. Dat levert bloemrijke taal op onder al even opvallende titels als “Rutte: de van Gaal van de Nederlandse politiek – het ziet er niet uit, maar het resultaat is er” en “Rutte II: van bijna niks naar bijna klaar”;
– de thermometer wordt gestoken in de kont van de Partij van de Arbeid, omdat er een ontsteking wordt vermoed, gezien de temperatuursverhoging.

Over Rutte ga ik het niet hebben. Tot op dit moment mag ik nog altijd hopen, dat hij besluit de finale van het WK, zo die wordt bereikt, te bezoeken. Elders heb ik al aangegeven, dat ik daaraan de hoop koppel, dat de Bermuda triangle daar aanleiding in zal zien ons van zijn bestaan te overtuigen.
Als onderwerp kies ik liever “de zieke man” van de Nederlandse politiek, de PvdA. Die term “ziek” gebruik ik niet onverantwoord. De partij, die na grootscheeps kiezersbedrog een monsterverbond sloot met de VVD, is ook daadwerkelijk ziek. Dit voorjaar werden twee ongekende verkiezingsnederlagen geleden, de 3e nederlaag [Provinciale Staten voorjaar 2015] kondigt zich al duidelijk aan. Nog maar een week geleden werd in de media melding gemaakt van openlijke onvrede binnen de PvdA-gelederen. Men was van mening, dat er sprake was een verontrustende identiteitscrisis, die de partij steeds samsomverder verwijderde van wat ooit haar natuurlijke achterban was.  Diederik Samsom, samen met Klijnsma in mijn ogen de verpersoonlijking van de oorzaak van de inmiddels vrijwel onoverbrugbare verwijdering van het merendeel van de oorspronkelijke achterban en het daarmee gepaard gaande enorme virtuele zetelverlies [van 38 naar inmiddels net 12], reageerde zoals van een verwend ADHD jongetje kon worden verwacht: hij werd boos. Introspectie is nu eenmaal niet de sterkste eigenschap van narcisten.
Het was dezelfde Samsom, die al maanden geleden aangaf de overtuiging te hebben, dat de achterban onvoldoende begreep wat hij en zijn club allemaal voor elkaar brachten. Volkomen gebrek aan her- en erkenning dus van de inmiddels ook uit eigen partijgelederen opgekomen kritiek. Volgens Samsom lag het gewoon aan die domme PvdA-stemmer.
VonderdunkPseudo partij-ideoloog en fanatisch PvdA-aanhanger door dik en dun Von der Dunk [VDD] publiceert met regelmaat in de Volkskrant. In toenemende mate is zijn partij daarbij het onderwerp.
Zijn meest recente publikatie “Wat de PvdA nu nodig heeft is lef” getuigt van een onverholen optimisme m.b.t. een revival van de PvdA. “Lef” zou daarvoor de sleutel zijn. Opmerkelijk is, dat VDD dat “lef” vooral aanwezig acht bij Lodewijk Asscher. Opmerkelijk, omdat hij daarmee Asscher ten tonele voert als de nieuwe leider [le nouveau Wouter Bos] van die uit zijn as te herrijzen PvdA. Waarbij VDD meteen Samsom bij het groot vuil zet.
En dat kun je gerust zien als een bevestiging van de chaos en daarbij behorende onrust binnen zijn partij.
Als overigens die thermometer van eerder in de kont van de boze en teleurgestelde PvdA-kiezers wordt gestoken, dan is de conclusie onvermijdelijk, dat de oplossing van VDD weinig tot geen steun krijgt.
knakroosWat weer doet veronderstellen, dat voor die zieke PvdA naar een medicijn wordt gezocht, wat er niet is. Misschien is het daarom wel een goed idee om al te gaan werken aan een mooi R.I.P PvdA bordje. Met natuurlijk die afbeelding van een [geknakte en uitgebloeide] rode roos erop.

LEEG

Het klinkt volstrekt idioot, maar desondanks werd er gisteren uitgebreid over bericht. Na nog geen 2 jaar aan het bewind te zijn geweest, blijkt het kabinet Rutte II al haar via het “kwartetten van Wouter Bos” gekozen taken al gerealiseerd te hebben. “Gerealiseerd” in de betekenis van:
– het met wie maar wil, maar in hoofdzaak toch D66, CU en SGP, sluiten van akkoorden, zodat het voornemen tot wetgeving door de Kamers kon worden gehaald;
– het nauwelijks ontmoeten van enig maatschappelijk verzet van betekenis in relatie tot de voorgenomen wetgeving, die één nadrukkelijke eigenschap gemeen heeft: het gaat om wetgeving, die een duidelijke verslechtering van het restant van de verzorgingsstaat betekent.
Soepel dealen met “de constructieve oppositie” + “geen noemenswaardig verzet” brachten Rutte II na 20 maanden regeren tot de hen zelf zeer verbazende conclusie, dat de “To Do”-agenda inmiddels was leeggelopen.
De eerste reactie op zo’n vreemd fenomeen [een regering, die niets meer te doen heeft, terwijl de problemen in den lande voor het opscheppen liggen?] is “mooi, 2 jaar eerder ophoepelen dan maar!!!”
Maar zo simpel werkt het niet. Een kabinet met veel tijd maar geen agendapunten werkt als elk politiek lichaam. Ze gaat die agendapunten vanuit de losse pols verzinnen. Zo was Rutte erop te betrappen, dat hij als kakbal een voetbalkenner ging uithangen en iets over Oranje’s prestaties ging zeggen. Daarnaast werkt hij aan een expositie van de Ruttebootjemooiste selfies, die hij de afgelopen 20 maanden met groten der aarde maakte [Guus Meeuwis, Racoon, Ieltje, Jort, Geer & Goor, Angela in een roeiboot e.d]. Te sponsoren door Albert Heijn.
Ander voorbeeld was één van de meest geliefde manvrouwen van Nederland, Frau Jetta Klijnsma. Die kwam met een plan om verplichte deelneming aan een pensioenfonds te vervangen door de wettelijke verplichting tot het aanschaffen van een volkse moestuin. En is er die VVD-er die zich bemoeit met de vakantieplanning van bijstandsgerechtigden.
Vooral de laatste 2 smaken smerig, maar zijn desondanks voorspelbaar. Men weet immers, dat het volk vrijwel alles pikt. Speciaal nu de run op Roy Donders kinder juichpakken is geopend.
Normaliter zou je kunnen verwachten, dat het vullen van die lege agenda beide coalitiepartijen + die o zo constructieve oppositie er toe verleidt om plannen in te dienen, die puur de bediening van de eigen achterban zal betreffen. Maar ja, de PvdA waterhoosheeft vrijwel geen achterban meer. Daarom schijnt Samsom vandaag bij de Waddeneilanden te zijn gesignaleerd om dat fenomeen van die waterhozen te bestuderen. Zou tot een spraakmakend energieplan kunnen leiden. [Ik hoop alleen maar dat zo’n waterhoos “slurp” zegt en we vervolgens van Samsom zijn verlost.] En D66 wil hetzelfde als de VVD. En Arie Slob lult meer dan  dat hij wat doet. En Holy Kees verzint alleen maar aardige dingen voor zijn knusse  ‘Bible Belt”.
Dus de resterende periode van Rutte II loopt grote kans net zo te worden als het eerste deel. Kut met peren! Stiekem hoop ik ,dat Rutte c.s., op weg om de triomfen van Oranje in Brazilië mee te maken, zal vliegen met Air Malasya. En dus zal verdwijnen in de  Bermuda Triangle. En we 2 jaar niets anders van hem horen, dan het piepsignaal van de black box. Hallelujah!!!

KRISTALNACH

Met zijn uitlatingen in een interview in de Telebeerput heeft CoenTeulings zijn eigen beerput opengetrokken. In zijn tijd als CPB-baas blijken Teulings c.s. , zo zegt hij zelf, inderdaad de lakeien te zijn geweest van de industrie, die ons als kiezer om de zoveel tijd [en toevallig ook nu] verhalen uit het Grote Sprookjesboek der Politiek vertelt.
Teulings c.s. hebben jarenlang [pikant genoeg ook ten tijde van de invoering van de euro] die politieke sprookjes voorzien van illustraties. Geen tekeningetjes van mooie landschappen of adembenemende elfjes, maar illustraties met daarin tabelletjes en cijfertjes, die precies pasten bij de tekst van de sprookjes.
En getrainde voorlezers als Balkenende, Bos, Kok, Zalm, de Jager, Dijsselbloem, Samsom en Rutte brachten ons die mooi geïllustreerde sprookjes. Met de jaren verlegde een minderheid van ons de aandacht naar non-fiction, maar de meerderheid bleef de sprookjes trouw en hunkerde steeds weer naar nieuwe.
Teulings lijkt nu de wereld van die meerderheid ruw te hebben verstoord. Zijn illustraties klopten niet en daarmee ook al die sprookjes, waar hij ze voor maakte niet.
Dat treft ongelukkig, omdat de politiek net druk bezig is met nieuwe sprookjes uitrollen. De geloofwaardigheid daarvan schat men [en ik al jaren] inmiddels op 0.
Het heeft er veel van weg, dat er een soort “Kristalnach” moet gaan komen. Want al die waardeloze sprookjes verdienen verbrand te worden.
En  er dient met spoed aansluitend een landelijk onderzoek naar de geestelijke vermogens van Nederlanders plaats te vinden, wat duidelijkheid moet brengen waarom die Nederlanders zo verslaafd zijn geraakt aan sprookjes.
Buiten kijf staat, dat de schrijvers en vertellers van die sprookjes niets minder verdienen dan onmiddellijk in de ban te worden gezet.
En Coen Teulings ……. ach, die man lijkt zijn eigen lot te hebben bezegeld.
Wat slechts nog nodig is, is een bord op de deur van het CPB met de tekst “wegens jarenlang disfunctioneren opgeheven. Geen uitverkoop!”.

BELONING

IJzersterk waren zijn verklaringen, die wat mij betreft kunnen worden bijgeschreven in het grote Ontkenningsboek, waar de politiek en zijn partij met name het alleenrecht  op lijkt te hebben.
“Het resultaat van ons beleid landt te langzaam bij de burgers, waardoor we niet zijn beloond.”
Wel, Samsom, in Groningen, Rotterdam, zelfs Enschede, Den Haag en Amsterdam [om maar wat te noemen] heeft het resultaat van het kabinetsbeleid een keurige doch harde landing gemaakt. En je bent uitstekend beloond.
“We hebben klappen gehad, maar we zijn niet verslagen.” Wel, Samsom, dat stamelde die bokser ook, die zoveel linkse én rechtse hoeken in ontvangst had moeten nemen, dat hij zijn hoek niet meer kon vinden.

Gisteren is er een “groene golf” over Nederland getrokken, die vooral het bleke rood wegspoelde.

Los van de details kan en mag worden geconcludeerd, dat de kiezer via de lokale verkiezingen het kabinet [want ook de VVD incasseerde tot mijn grote opluchting een paar leverstoten] onder uit de zak heeft gegeven.
Dat Samsom en Rutte in denial zijn is zo voorspelbaar, dat er nauwelijks iets over hoeft te worden gezegd.
Hoewel ik het lang niet 100% eens ben met de keuzes, die de kiezer gisteren maakte kost het mij geen enkele moeite om diezelfde kiezer geluk te wensen met  en te bedanken voor zijn keuzes.
De drietrapsraket , die dit land moet gaan verlossen van de slopers, die zij zelf in 2012 vrije toegang gaven om velen van ons in ontreddering te brengen, begint vorm te krijgen.

Mijn nadrukkelijke advies aan de kiezers kan dan ook alleen maar zijn: hou dat gevoel vast, hou vol. Stem ook verstandig straks bij de Europese Verkiezingen [we gaan het daar binnenkort verder over hebben]. Een forse deuk nu in maart, gevolgd door een niet minder merkbare deuk in mei kan en ik durf zelfs zal tot mooie gevolgen leiden: de verlossing van Nederland van het sloopbedrijf Rutte-Samsom [“wij slopen alles, als het moet zelfs uw leven”].
Samsom vindt, zo stelt hij, dat hij niet beloond is gisteren. Dat vlekje moet blijkbaar nog steeds worden weggewerkt.

Tot slot: Emile, gefeliciteerd man! Steady she goes 🙂

POLITIEKE DEODORANT

Twee keer 3 kwartier tegen elkaar voetballen om niets, als mijn herinnering me niet bedriegt deden we dat al niet bij het straatvoetbal, wat we in mijn jeugd vrijwel dagelijks beoefenden. Er moest altijd een winnaar zijn, een  wedstrijdelement om lekker fanatiek bezig te kunnen zijn.
Neem het spelen van videogames. Zonder wedstrijdelement zou het uitgerust met het meeste geavanceerd wapentuig aanjagen achter virtuele engerds al vrij snel gaan vervelen. De gameproducenten hadden al snel een oplossing voorhanden in de vorm van inmiddels door werkelijk miljoenen gamers gespeelde internet toernooien.
En zou The Voice niet nog oninteressanter worden als er sec wat keutels van beider kunne alleen maar kwamen kwelen en dat wedstrijdelement er niet zou zijn?

0 P en S P&WToen ik op advies het optreden van de 2 snelste holle frasen producerende politici van Nederland bekeek was, gedachtig het gegeven, dat vrijwel alles in ons leven tot een competitie is omgevormd [meer verdienen dan hij, mooiere auto dan zij, mooier huis dan “hunnie” et cetera], al vrij snel mijn conclusie, dat als in 2012 met Samsom en Rutte werd gedaan, de media ook deze keer niet de inhoud belangrijk vonden maar gewoon weer dat wedstrijdelement.
Pechtold en Samsom worden deze keer tot deelnemers gemaakt aan de wedstrijd van 19 maart 2014, een wedstrijd “Wie verkoopt zich het best?”.
En dat besef mijnerzijds maakte meteen het serieus volgen van dat debatje van beide verkopers overbodig. Want verkopen, dat kun je één op één associëren met adverteren en commercials. Die op hun beurt weer de componenten vormen van een wereld, die als dé ultieme vrijplaats voor Liegen met een hoofdletter L geldt.
So …… van het kwartiertje Pechtold-Samsom is qua inhoud niets bij me blijven hangen. En het plaatje? Die spuitbus politieke deodorant, waar de kiezers op af zouden moeten komen rennen? Niet mijn favoriete geurtje!

Al schrijvend hoorde ik dit bij Vrije Geluiden. Perfect om dit logje [ verkoopargument: meer dan 5 miljoen views en hopen likes] mee af te sluiten.

IN NAAM VAN DE ROOS

Een week voor de verkiezingen en de spanning stijgt: Haalt men de 40% opkomst ja of neen?. Alle registers worden opengetrokken om de kiezer over de streep te trekken  Een 0 leproospaar duizend extra bossen rode rozen worden ingevlogen om Diederik Samsom maar op straat te houden [ik ben tot in mijn ziel ontroerd hoe mooi en gevoelig Diederik kan verhalen over zijn ontmoetingen en gesprekken aan de deur met lokale kiezers; binnen mogen komen, zover is hij nog niet]. Diederik ervaart dat zulke contacten haast altijd leiden tot meer begrip voor de streken, die zijn partij ons levert. Samsom heeft niet door, dat ook kiezers best weten wat een babbeltruc is. En dat de beste manier om daar van af te komen gewoon is “vriendelijk blijven, sympathie of desnoods empathie met de babbelaar tonen”. En als de deur eenmaal weer dicht is en de kiezer op zijn bank stort de verzuchting klinkt  “wat een vreselijke ouwehoer, die vent!!! Moet ik die roos in een vaasje zetten of kan-ie in de vullisbak?”