TRANSFERWINDOW

Als Daley Blind voor 18 miljoen + bonussen kan worden verkocht aan “Van Gaal United” dan moet het toch ook mogelijk zijn om net als voetballers omhoog geschreven politici voor een leuk prijsje te verkopen?
TwindowBuma [zie hieronder] als politiek speler met de punt naar achter, Dijsselbloem die zelf graag voor SV Brussel wil spelen, Rutte die zo aan de slag kan bij het Duitse FC Angelabrucken; [on]gewild Nederlands talent genoeg.
Diederik Samsom lijkt mij heel geschikt om de vacature van spits bij Rooie Stier Salzburg op te vullen. Met zijn kale plaat zou hij best wat “rooie kooltjes” met het hoofd kunnen scoren.
Nu ik hem toch noem: men schijnt bij zijn huidige club ernstig rekening te houden met een komend vertrek van Diederik. Clubmanagement + spelers hebben zich teruggetrokken om te breinstormen over het ontwikkelen van een strategie, die straks voor genoeg punten moet gaan zorgen om lijfsbehoud te garanderen. En onder lijfsbehoud verstaat men zo dicht mogelijk  kunnen blijven aanschurken tegen en uitbouwen van het samenwerkingsverband met de FC VVD. Zou dat straks begin 2015 namelijk niet lukken, dan betekent dat voor de 3e keer op rij er geen prijs onder aanvoerderschap van Diederik wordt gepakt. En dan geldt die oeroude wet “dit kan niet langer zo doorgaan”. En zal Diederik goedschiks dan wel kwaadschiks worden verzocht om mee te werken aan een transfer. Wellicht dat dan ook de RKBVV ING zich als geïnteresseerde partij zal melden. Want daar heeft men goede ervaringen met oud-spelers van de club van Samsom.
Twindow2En het mooie is, dat anders dan bij voetballers het geval is bij politici de “transferwindow” nooit sluit. Dus teleurgestelde supporters [en dat zijn er meer dan genoeg] hebben continu de gelegenheid om een vertrek van Samsom af te dwingen. En hoewel de opbrengst van de transfer niet al te hoog zal zijn, niet vergeten mag worden, dat Samsom dan ook niets meer zal kosten. Wat misschien wel het grootste voordeel is.

Advertenties

GOED NIEUWS SHOW

Vreemde gewaarwording. In augustus 2014, de maand van “Nederland Waterland[ers]”, op de ochtend van deze 27e schijnt de zon naar binnen. Gratis accu’s opladen dus. En dat is ook hard nodig, want ik herkende bij mezelf de duidelijke kenmerken van een november-verkoudheid. Misschien is die nog weg te drukken.
Gisteren al ontwikkelde zich een positief gevoel bij ondergetekende. Het begon [uiteraard zou ik bijna zeggen] met het bericht, dat Ciley Myrus de US videoaward had gewonnen. En terecht, want wat is dat snolletje goed, zeg! Dat beeld, waarop zij slechts gekleed in een paar laarzen op die sloopkogel zit te soppen, out of this world! Weergaloos!!! Onovertrefbaar!!!!!
Zelf was ik ook lichtelijk aan het soppen geslagen door de melding in de kranten, dat Rutte ons [gemiddeld] 0,25% aan koopkracht erbij gaat geven in 2015. Je zou het een soort “heitje voor een karweitje” kunnen noemen. En dat karweitje is natuurlijk de verwerking van de pijn, die Rutte met zijn gebruikelijke glimlach links en niet rechts uitdeelt. Het gaat druk worden in de “malls” in 2015, dat staat wel vast.
BreakinBadEn het goede nieuws bleef maar stromen. Na 5 seizoenen kreeg “Breaking Bad” eindelijk de prijs [een Emmy], die de serie al veel eerder verdiende. De belevenissen van Walter White en Jesse Pinkman zijn een voorbeeld van hoe je een goed gevonden scenario uitwerkt tot een soms keiharde, soms ontroerende en soms verdraaid grappige TV-serie. Hulde! T.z.t. kom ik nog verder op BrBa terug, want in de eerste episode van de 3e serie viel me iets op, wat ik even met jullie wil delen.
En daar was Rutte weer, die met ditmaal de bijpassende uitgestreken knar Nederland verraste met de mededeling, dat er voor de eerste keer in een zelfde jaar een 2e The Passion komt. In de RAI in Amsterdam op 10 november [ zei ik het niet al eerder; november was de grootste kanshebber] De RAI moet nog worden gereinigd en verbouwd, waar Braziliaanse ervaringsdeskundigen voor komen overgevlogen. Mogelijk wordt, afhankelijk van de kosten, een nieuwe act met deze keer 500 donkere auto’s met chauffeur uitgevoerd.  Waar ik persoonlijk nogal nieuwsgierig naar ben is of op die 10e november, 4 maanden na de ramp[?], aanslag [?], het bedrijfsongeval [?] iets bekend zal zijn en worden gemaakt over de ware toedracht. Ik ben dan wel geen direct gedupeerde, maar zelfs ik begin me steeds nadrukkelijker af te vragen wanneer er eindelijk eens iets aan duidelijkheid wordt gegeven. Al was het maar voor die door analisten zo belangrijk gevonden “closure”.
Maar Rutte kennende zal hij het op advies van Big Ivo laten bij een gepassioneerd optreden van Anita Meijer en Ruth Jacott. “Blijf bij mij” en “Why tell me why” zullen ongetwijfeld op de setlist voorkomen. En de aandelen van Kleenex zullen pieken.
Terwijl de zon nog steeds schijnt en de lucht zowaar blauwig begint te worden nog even mijn laatste krabbeltje. Na 35 jaar afwezigheid is de inmiddels 56-jarige Kate Bush begonnen aan haar 2e tournee ooit, “Before the dawn”. Logischerwijs is de pers daar lyrisch over en in dit geval eens terecht. Kate gaf mij jarenlang een warm gevoel en zodra de DVD er is zal dat ongetwijfeld opnieuw het geval zijn.

Wie had dat kunnen verwachten? Dat 27 augustus, na meer dan 2 weken van kou en vocht, iets als een goed nieuws show zou kunnen zijn?

LOON VAN HET LEED

Helemaal onverwacht kwam dat bericht niet. Ik had al een voorgevoel dat er iets dergelijks aan zat te komen. En, zonder valse bescheidenheid, ik meen mijn mede-Nederlander inmiddels wel te kennen en weet dus waar die op aanslaat. “Reality” en “emo” zijn de “magic words” en als die op een aan de markteisen voldoende wijze worden gebracht door man of vrouw dan zit hij/zij wel snor bij Harry en Inge.
peilwijzerHet bericht in kwestie kwam van “De Peilingwijzer” en bevatte de boodschap, dat in recente peilingen de VVD zich heeft losgemaakt van dat ruim een jaar bestaande middenveld van politieke partijen, die allemaal rond de 20-25 peilzetels hebben gezeten. De VVD scoort weer boven de 30; als belangrijkste reden bleek de gepeilde kudde [allemaal een peilstokje in hun aars gehad] te hebben aangegeven de bewonderenswaardige wijze waarop VVD-leider en ons aller Eerste minister Rutte de MH17-case heeft gehandled.
Reality en emo, daar valt ook “leed” onder. Je zou dus kunnen en mogen zeggen, dat voor Rutte leed blijkt te hebben uitbetaald. Ik hoor Andries Knevel al knarsetanden, want die probeert op zijn manier leed ook te doen uitbetalen [in kijkcijfers], maar dat lukt hem niet erg.
Rutte daarentegen liet zien hoe het wel moet. Hij trok de rol van Nationale Uitvaartverzorger naar zich toe en raakte de Nederlandse peilkudde recht in het hart. Katsjing…..+ 10 zetels, kassa!!!
Nu weet ik wel, een peilstem is vrijwel congruent aan een “like” en heeft dus geen lange levensduur. Maar hij mag soms wat dommig om zich heen kijken, achterlijk is Rutte niet. Er is een halfjaar te gaan naar de eerstvolgende verkiezingen [PS+EK]; de kunst zal dus zijn om ergens in december en februari [ prima periodiciteit] nieuw vers leed te scheppen. Want de Nederlandse peilkudde is momenteel zo zacht als boter en dan botermoet je flink smeren.  Rutte heeft natuurlijk een kans voor open doel klaar liggen. Die Nationale Herdenking en dat zou eind november of medio december mooi kunnen. Somber, druilerig, donker weer, wat media inschakelen om de kudde weer dat leed te laten voelen. En Rutte deze keer als herdenkingsfrontman. Katsjing, die +10 worden er op zeker +15.
Voor februari zijn er ook wel wat opties. Rutte zou kunnen kiezen voor intens leed [trein ontspoort , veerpontje zinkt, felle brand in de 2eKamer]; er zijn lieden genoeg die zo’n rampenpakket tegen een zacht prijsje leveren. En Rutte zat net in het veilige deel van de trein, Rutte was net te laat om dat veerpontje te halen, Rutte was toevallig net naar de pot in het torentje, maar op die pot kon hij de brandlucht in de 2e Kamer ruiken. Dus hij was in alle gevallen bijna mede-slachtoffer, maar het land kan gerust ademhalen. Hij ontsprong de dans. Een cha-cha-cha, zoals later zal blijken, als hij zijn ervaringen aan den volke komt melden.
Maar Rutte kan ook kiezen voor “medegevoel”of compassie waarvan de golven huizenhoog over Nederland spoelden in 2014. Compassie met onszelf welteverstaan. sloopMaar iets zegt me, dat het toch “intens leed”zal gaan worden pal voor die verkiezingen. Want politiek, dat is toch immers het synoniem voor leed? Daar zullen een hoop mensen vanaf 1-1-2015 al zijn achtergekomen. En dan is het fijn om te weten, dat er een oor zal zijn voor dat leed. Het oor van de man, die rampen zo goed handlet, vooral als hij ze zelf veroorzaakt voor Nederland.Iemand al gedacht aan een Nationale Sloopdag? Na 4 jaar Rutte zouden we daar toch ook aan toe moeten zijn?

TO STOP OR NOT TO STOP……THAT’S THE QUESTION

Het zet je als eenvoudige burger toch aan het denken, zo’n merkwaardige haast cryptische uitspraak van onze wereldleider Mark Rutte. Die zei “we stoppen, maar we stoppen niet”. Bijna briljant in zijn eenvoud naar de mening van de bewonderaars van Rutte, idioot naar de mening van de rest.
Stel je voor, je vraagt aan zo’n petdragende Kenau van de NS “Stopt deze trein in Delft?” en de Kenau antwoordt “We stoppen, maar we stoppen niet”. Dan voel je je toch nogal belazerd? Dan schiet je toch geen meter op?
Wat zou die Rutte nu eigenlijk met zijn cryptische uitspraak bedoeld hebben? Ik heb het van alle kanten bekeken en kon tenslotte maar één passend antwoord produceren.
Met “we stoppen” moet Rutte wel bedoeld hebben “we kappen er mee die te grote broek aan te houden, want hij slobbert aan onze kont. Die schuldvraag? Daar zijn PS4anderen dan wij beter in als het om een leuk verhaal fabriceren gaat. En we stoppen ook met die PlayStation-challenge van de marechaussee, want onze jongens blijken er geen reet van te kunnen. En intense telefoongesprekken, u kunt het verder wel vergeten.Geen zin meer an!”
En met dat “maar we stoppen niet” was ik er al heel snel uit, want daarmee bereed Rutte zijn overbekende stokpaardje. Hij zei eigenlijk “maar met bezuinigen stoppen we zeker niet”. Dat ligt eigenlijk erg voor de hand, want Mark heeft flink wat uitgegeven de afgelopen weken. Vooral om die te grote broek toch op te kunnen houden. En die rekening moet ook gewoon worden betaald. Naast een flink aantal anderen, die al in de maak zijn.

DE LUCHTBALLON-METHODE

Het gevoel van Jurgen, zoals hij dat enige dagen terug beschreef in zijn spontane bijdrage “Mourning star”, blijkt hem niet te hebben bedrogen. Via via werd ik er gisteren op geattendeerd, dat de moeder in kwestie inmiddels is toegetreden tot het selecte gezelschap van 1Vandaag sidekicks. Het is werkelijk verbazend, waar mensen tegenwoordig een mening over willen hebben en ook willen én kunnen geven, voor een camera.
Voor het grootste deel ging haar koffietafelpraatje langs me heen; ik spitste mijn oren echter toen ze reageerde op de actuele problemen met de bereikbaarheid van de rampplek. De moeder, die nationale bekendheid kreeg door haar oproep “Putin, geef me mijn kinderen terug” had nu iets anders te melden. “Als het levensgevaarlijk is om mijn kind[eren] daar weg te krijgen, dan moet hij daar maar blijven.”
Of hier mogelijk een rol speelt, dat 1Vandaag al heeft toegezegd, dat zodra de situatie ter plekke het mogelijk maakt een reportage wordt gemaakt van een bezoek van de moeder “on the spot” , ik weet het echt niet. Maar ik herinner me beelden van een Australisch echtpaar wat zo maar ineens opdook, net als een toevallige camera, om naar hun dochter te zoeken [!]. Met alle media aandacht vandien.
hotline1Even opvallend is, dat die moeder vrijwel naadloos de methode Rutte toepaste. Ik noem dat het tot bijna knappen opblazen van een luchtballon, die vervolgens stukje voor stukje begint leeg te lopen. Ik heb wel een willekeurig aantal voorbeelden van de methode Rutte:
– de repratriëring van alle stoffelijke overschotten had hoogste prioriteit;
– de mogelijkheden voor een militaire missie worden serieus onderzocht;
– 40 marechaussees + rampdeskundigen worden naar Oekraine gestuurd en dienen vrijelijk toegang te krijgen tot de rampplek.
Rutte meldde dat via zijn “bijpraatsessies”met het volk en baseerde zijn mededelingen op zijn continue telefoonnades met de “hot shots” her en der op de wereld.
De realiteit zo’n 2 weken na de ramp [“aanslag” blijft voorlopig nog een vies woord] is, dat het aantal bijpraatsessies met het volk drastisch is afgenomen. Niet moeilijk te raden waarom. Verrassend is ook, dat Rutte nog steeds niet in persoon in Kiev is opgedoken. Alles blijft per telefoon lopen. Of aan Dikkertje Dap Timmermans hotline2overgelaten. En:
– de repratriëring van alle stoffelijke overschotten nog niet is gelukt. En met de dag lijkt de kans daarop kleiner;
– een militaire missie even snel werd afgeblazen als hij in Mark’s hoofd was opgekomen;
– de marechaussees in Donetz zijn al 4 dagen bezig met fitness, koffie drinken en de Playstation. Af en toe maken ze een ritje om al rap te worden tegengehouden en teruggestuurd naar het keurig ingerichte commandocentrum. Terwijl Rutte toch minstens 6x de toezegging van zijn Oekrainsche evenknie had gekregen, dat toegang tot de rampplek zou worden gegarandeerd.
De luchtballon van Rutte, hij lijkt zo langzamerhand leeg te raken en onze premier heeft geen idee meer wat te verzinnen om er weer lucht in te krijgen.

Heeft Rutte het dan slecht gedaan als het om crisimanagement gaat? Moeilijk om daar een oordeel over te geven. Zijn luchtballon gaf het volk bijvoorbeeld hoop [terugkeer slachtoffers]; maar tegelijk ook verwachtingen, die veel te hoog gegrepen bleken.
Zijn [of was het Big Ivo’s] idee voor de dag van nationale rouw was een schot in de roos bij een groot deel van Nederland. Saamhorigheid, eendracht, groot zijn in het lijden en de rouw is juist wat de Nederlander nodig heeft om de komkommertijd door te komen. We zagen een heropleving van het bermtoerisme, we werden vergast op een in gepaste uitvoering gebracht real life-drama docu. En dat meerdere dagen na elkaar!
Alles werd uit de kast gehaald om de aandacht af te leiden van wat er rond de rampplek gebeurde. Of juist niet gebeurde.
Big Ivo zou  niet de trouwste secondant zijn als hij niet wegen zoekt om Mark aan nieuwe lucht voor zijn ballon te helpen. Ivo hanteert het standpunt, dat je mensen [goede of slechte tijden] altijd moet geven, waar ze zich het best bij voelen en het best in zijn. Dus is zijn nieuwste idee om een officiële herdenking voor de slachtoffers van van de ramp/aanslag in te voeren. Waarbij de essentiële vraag zou moeten zijn: gaat het om de herdenking van 195 dode landgenoten sec of moet het een herdenking zijn van 195 landgenoten, die slachtoffer werden van een aanslag, die te duiden is als een oorlogsmisdaad?
foonVraag is of Rutte wel tijd zal hebben om zich over die gevoelige kwestie te buigen. Berichten circuleren steeds sterker, dat zijn tante Angela [bijna een 2e moeder voor hem] Mark als opvolger voor v. Rompuy wil hebben in Brussel. En dat managen vergt heel erg veel bellen.

Mourning Star

[ Dit log werd aangeleverd door Jurgen, met de opmerking dat het meer handelt om het uitspreken van een eigen gevoel dan het aanleveren van een discussiestuk. Niettemin staat het eenieder vrij hierop te reageren]

Als je het noodzakelijk vindt om je persoonlijk tot iemand te wenden, zelfs al is het koning Moebamwoemba van Centraal Kannibalia, dan zou je toch denken, dat de meest geëigende wijze als eenvoudige moeder van jammerlijk verongelukte kinderen zou  zijn:
– een intens telefoongesprek [ the Rutte-approach]
– het schrijven van een [open] brief [Engels moet lukken]
Niet voor de hand ligt [althans voor het bereiken van je oorspronkelijke doel, t.w. de medewerking van koppensneller Moebamwoemba] om je voor een camera van de NOS te planten om via diezelfde camera [en dus YouTube, Twitter en al die andere meuk] een hartstochtelijke [te?] oproep te doen, waarvan “toevallig” door de media dankbaar gebruik kan worden gemaakt. Ik zag een grote kanshebber voor “Het TV-Moment Van 2014” geboren worden. Iets meer tranen zouden overigens geen kwaad hebben gedaan.
Door deze moeder en duidelijk vrouw van deze tijd [wie ik haar rouw uiteraard niet mag en wil ontnemen, rouw beleven of op zijn minst delen is immers zelfs bij onszelf de trend?] voelde ik de voor mij steeds maar weer onverklaarbare behoefte  opkomen om mezelf dé vraag te stellen:
– hebben we hier te maken met een ongetwijfeld lijdende moeder, die bewust dan wel onbewust de mogelijkheid zag om zichzelf als “the mourning star” van Nederland op te werpen?
Zeker is, althans voor elk mens met gezond verstand, dat haar Tube-oproep aan Putin geen  enkel effect zal sorteren. Putin reageert al nooit serieus op al zijn Facebook-volgers, laat staan op een moeder uit dat intense landje aan de Noordzee. Putin reageert alleen maar als hij er wijzer van wordt [goodwill]. Het kan natuurlijk [kleine kans] ook nog zo zijn, dat ze eerst de naam Rutte [eerste aanspreekpunt immers] had willen kiezen en dat Den Haag haar daar met zachte dwang van heeft afgeleid. [te kleine exposure]
Whatever, de oproep aan Putin [ “mooie televisie”] zal nauwelijks meer effect hebben als wanneer hem bijvoorbeeld een brief zou zijn toegezonden of wanneer een openbare, publieke oproep zou zijn gedaan. Wat blijft is die clip, die [zo zijn we ook wel weer] ongetwijfeld een succesrate aan views zal halen. Ondanks dat die moeder expliciet spreekt van “geef me mijn kinderen terug”. Het zou van meer respect  hebben getuigd wanneer het “geef ons onze kinderen terug” zou zijn geweest. Want ook in eigen leed  zit de ruimte om een gelijk soort leed van anderen een gezicht/stem te geven.

DIE ZIEKE PVDA

Niet alleen over de WK Voetbal wordt veel onzin geschreven. Terwijl het grootste deel van Nederland hoofdzakelijk in oranje denkt [tompoucen, kruippakken, hamburgers en schnitzels] maakt de politieke journalistiek van de gelegenheid gebruik om haar licht te laten schijnen over de politieke situatie in Nederland.
2 Topics springen er daarbij uit:
– een soort samenvatting van de situatie na een kleine 2 jaar Rutte II. Dat levert bloemrijke taal op onder al even opvallende titels als “Rutte: de van Gaal van de Nederlandse politiek – het ziet er niet uit, maar het resultaat is er” en “Rutte II: van bijna niks naar bijna klaar”;
– de thermometer wordt gestoken in de kont van de Partij van de Arbeid, omdat er een ontsteking wordt vermoed, gezien de temperatuursverhoging.

Over Rutte ga ik het niet hebben. Tot op dit moment mag ik nog altijd hopen, dat hij besluit de finale van het WK, zo die wordt bereikt, te bezoeken. Elders heb ik al aangegeven, dat ik daaraan de hoop koppel, dat de Bermuda triangle daar aanleiding in zal zien ons van zijn bestaan te overtuigen.
Als onderwerp kies ik liever “de zieke man” van de Nederlandse politiek, de PvdA. Die term “ziek” gebruik ik niet onverantwoord. De partij, die na grootscheeps kiezersbedrog een monsterverbond sloot met de VVD, is ook daadwerkelijk ziek. Dit voorjaar werden twee ongekende verkiezingsnederlagen geleden, de 3e nederlaag [Provinciale Staten voorjaar 2015] kondigt zich al duidelijk aan. Nog maar een week geleden werd in de media melding gemaakt van openlijke onvrede binnen de PvdA-gelederen. Men was van mening, dat er sprake was een verontrustende identiteitscrisis, die de partij steeds samsomverder verwijderde van wat ooit haar natuurlijke achterban was.  Diederik Samsom, samen met Klijnsma in mijn ogen de verpersoonlijking van de oorzaak van de inmiddels vrijwel onoverbrugbare verwijdering van het merendeel van de oorspronkelijke achterban en het daarmee gepaard gaande enorme virtuele zetelverlies [van 38 naar inmiddels net 12], reageerde zoals van een verwend ADHD jongetje kon worden verwacht: hij werd boos. Introspectie is nu eenmaal niet de sterkste eigenschap van narcisten.
Het was dezelfde Samsom, die al maanden geleden aangaf de overtuiging te hebben, dat de achterban onvoldoende begreep wat hij en zijn club allemaal voor elkaar brachten. Volkomen gebrek aan her- en erkenning dus van de inmiddels ook uit eigen partijgelederen opgekomen kritiek. Volgens Samsom lag het gewoon aan die domme PvdA-stemmer.
VonderdunkPseudo partij-ideoloog en fanatisch PvdA-aanhanger door dik en dun Von der Dunk [VDD] publiceert met regelmaat in de Volkskrant. In toenemende mate is zijn partij daarbij het onderwerp.
Zijn meest recente publikatie “Wat de PvdA nu nodig heeft is lef” getuigt van een onverholen optimisme m.b.t. een revival van de PvdA. “Lef” zou daarvoor de sleutel zijn. Opmerkelijk is, dat VDD dat “lef” vooral aanwezig acht bij Lodewijk Asscher. Opmerkelijk, omdat hij daarmee Asscher ten tonele voert als de nieuwe leider [le nouveau Wouter Bos] van die uit zijn as te herrijzen PvdA. Waarbij VDD meteen Samsom bij het groot vuil zet.
En dat kun je gerust zien als een bevestiging van de chaos en daarbij behorende onrust binnen zijn partij.
Als overigens die thermometer van eerder in de kont van de boze en teleurgestelde PvdA-kiezers wordt gestoken, dan is de conclusie onvermijdelijk, dat de oplossing van VDD weinig tot geen steun krijgt.
knakroosWat weer doet veronderstellen, dat voor die zieke PvdA naar een medicijn wordt gezocht, wat er niet is. Misschien is het daarom wel een goed idee om al te gaan werken aan een mooi R.I.P PvdA bordje. Met natuurlijk die afbeelding van een [geknakte en uitgebloeide] rode roos erop.