BELEVING

Bij het zoveelste sportweekeinde was nu eens niet de voor gesneden koek aangenomen ruime zege van Oranje op Kazachstan de troost voor een in een andere sport gemiste zege. Het was zo waar eens andersom.
Want het weekeinde zat weer eens boordevol sport, zoals:
– pijltje gooien in Dublin met toppertje van Gerwen e.a.; men was daar al de hele week bezig en in het weekeinde [zondag] stond de finale gepland;
– in het Chinese Nanking zou Epke Zonderland zondagmorgen een greep gaan doen naar de wereldtitel rekstok;
– vrijdagavond werd van Oranje verwacht, dat ze met Robben back on the job 10 lantaarnpalen uit Kazachstan dronken zouden spelen. Volgens coach Guus Geluk zou de wedstrijd “winst+” moeten gaan opleveren. Te volgen door een maandag af te leggen bezoek aan het al winterse IJsland, waar ons Oranje een kluif van jewelste wacht[!?!?].
– zondag zou met Parijs – Tours het wielerseizoen 2014 worden afgesloten.
2 Grote sporten dus om uit te kiezen [voetbal + fietsen], aangevuld met 2 “kleine” sporten [turnen + darts.]
Het kan geen toeval zijn, dat Nederland juist op die kleine sporten het best presteerde. epkeIn China was Epke Zonderland in één woord magistraal.
En dat leverde sportland Nederland goud op. En geen nare gebaartjes van Epke in wiens richting dan ook, louter echte sportvreugde, omlijst door wederzijdse bewondering bij de deelnemers voor elkaars prestatie.
Epke compenseerde de matige vertoning van RVP c.s. in de Arena; voor de zoveelste keer in successie had ik na de eerste helft meer dan genoeg van het breed en terug schuiven met de bal en de desondanks nog steeds kinderlijke fouten, die Oranje maakte. In Dublin was veel meer spektakel te vinden, een perfect samenspel tussen razendsnel rekenende darters en dolenthousiast publiek. Met die pijltjes wordt niet geschoven, die worden met een dodelijke precisie in dubbels of triples gegooid; met Guiness wordt niet gerommeld, dat gaat met sloten tegelijk door de kelen van het publiek naar binnen. Bij darten “schaakt” men niet, men houdt zijn sport in ere.
Parijs – Tours kan ik kort over zijn. Steeds vaker vraag ik me af hoe ik vroeger moeiteloos uren naar pedaleurs heb kunnen  kijken. Dat is er inmiddels wel van af bij me. Zo saai!!!!!
Zo rond het tijdstip waarop Oranje voet aan de grond zette op IJslandse bodem [de Rötetötemöteflöt schijnt niet op uitbarsten te staan, het IJslandse team wél] begon Michael van Gerwen aan zijn opwarming voor de finale van de World Grand Prix, waarin hij het tegen James Wade moest opnemen. En terwijl Guus Geluk nog bezig was om onder het genot van IJslandse lavakoffie de pers uit te leggen hoe hij deshrek Huntelaar-RVP strubbelingen had opgelost, stond van Gerwen in Dublin een glazen bokaal omhoog te houden, met daarin een cheque van 100.000 Engelse ponden. “Niet lullen, maar poetsen” was daar het motto. Zou Oranje ook eens moeten proberen!

Advertenties

PROTESTSONG

Als zelfs een TV-mijder als ik het zag dan mag worden aangenomen, dat velen van jullie hét ook gezien hebben. Neen, niet dat viaduct in Belo Horizonte, wat zo “niet op tijd klaar” bleek, dat het op een bus en wat auto’s instortte, met fatale gevolgen. Dat lijkt me overigens aanleiding genoeg voor een  luide Braziliaanse protestsong.
Maar waar ik natuurlijk op doel is de “protestsong” van dat 15-jarige Mexicaanse meisje, waarin ze Oranje en vooral Robben flink de mantel uitveegt. Ik kende al de Spaanse uitdrukking “hijo de puta” [hoerenjong] en heb daar “puto” [homo] en “cabron” [o.a. klootzak] aan kunnen toevoegen. Altijd makkelijk voor een weekend Barcelona.
En ik stelde vast, dat waar wij onze kinderen bedelven onder vrachtwagenladingen Ritalin om ze rustig te houden, men in Mexico zo’n kind gewoon de gelegenheid geeft om haar hartje te luchten. Met die protestsong als resultaat. Waarvan ik persoonlijk vind dat hij beter klinkt dan wat hier lokaal als WK-liedjes is verschenen. Hier steken een paar “puto’s” de ene vinger in hun hol en de andere vinger in een oor, om vervolgens de polonaise te doen op de afgezaagde tonen van “Rio” of “Sambabal”. En het klootjesvolk, uiteraard oranje uitgeslagen, host mee.
De “protestsong” heeft dankzij dat Mexicaanse meisje een revival bij mij veroorzaakt. Hij gaat ergens over [het soort mensen, dat we allemaal vrijwel dagelijks tegenkomen] en is dus herkenbaar. Iets wat ik met die “puto”-liedjes van nationale bodem compleet niet heb. En ik ben verdraaid benieuwd waar de  Costa Ricanen mee gaan komen, als ze zaterdag door Oranje in het pak zijn gestoken.
Verder wil ik niet gestoord worden vandaag, want er ligt een indrukwekkend lijstje aan protestsongs klaar om te draaien. Puto!!!!!!!!!!!!

TUSSEN AFKEER EN BEWONDERING

Meer nog dan de eerdere 3 wedstrijden voltrok Nederland – Mexico zich volgens het bekende scenario. Zo’n 60 minuten lang zagen we een Oranje [dan wel gehinderd door enerzijds Lowie’s volgende merkwaardige truc Janmaat te vervangen door Verhaeg en anderzijds door het al na 9 minuten uitvallen van de Jong] met de overbekende tekortkomingen.
Wel meer balbezit, hoewel hoofdzakelijk op de eigen helft, maar behoudens de niet gegeven penalty met nauwelijks kansen.
Mijn twijfels over Cilissen staan nog recht overeind [de wijze waarop hij bij de ultieme redding van Vlaar en de Vrij door zijn strafschopgebied dwaalde was onthutsend], Blind is ook als centrale middenvelder een overschatte schutteraar, Martens Indi [verrassend  toch fit] is op dit niveau doodsbang om enig eigen initiatief te nemen en leverde alle ballen in bij vooral Sneijder, die dat eerste uur weer als een drol speelde.
Toen dan Dos Santos had aangetoond hoe onder de maat zowel Blind [als een mietje probeerde hij Dos Santos te stoppen] als Cilissen zijn en die 0-1 er stond, was er weer het moment waarop alle remmingen van dat belachelijke 5-3-2 werden losgegooid.
Met een hoofdrol voor veteraan Kuyt [petje af] en het vertrek van de tegenvallende RVP en de komst van Depay en Huntelaar veranderde het scenario drastisch. Mijn bewondering voor de “nieuwe elf”, maar vooral voor Arjen Robben, groeide enorm. In de hitte van Fortaleza gooide hij er rush na rush uit, waarbij terecht de kanttekening kan worden geplaatst dat te vaak zo’n rush eindigde in de Robben-schwalbe. Maar los daarvan was Robben absolute wereldklasse. En de “nieuwe elf” persten er in die bakoven een offensief uit wat weinigen voor mogelijk zullen hebben gehouden. En mijn NedMexPenbewondering werd absoluut, toen via de weergaloos ingeschoten Sneijder-goal en de ijskoude penalty van Huntelaar Oranje de boel compleet omgooide en Mexico verdwaasd achterliet.
Ik ben nog niet om, ik ben ook nog niet euforisch, ik heb nog steeds niets oranje aan het lijf zitten. Maar die laatste 20 minuten van Nederland – Mexico behoren wel tot zo niet de beste dan toch wel de meest enerverende minuten WK-voetbal, die ik ooit meemaakte.
De afkeer van de eerste 60 minuten werden vervangen door grote bewondering voor de de laatste 20 minuten. En daar kan ik wel mee leven.

[ON]GELIJKE LIGGERS

Hoewel ongelijk hebben niet leuk is, zit er desondanks een soort gevoel van satisfactie in je ongelijk toegeven. Eerlijk gezegd snap ik er geen [voet]bal van waarom ik ongelijk blijk te hebben. Maar er is meer dan voldoende tijd om daar de gedachten eens over te laten gaan. Prioriteit ligt bij dat ongelijk toegeven.
oranjefans  Het “zooitje ongeregeld” onder de naam Oranje [Leeuwen inmiddels volgens Robben] komt nog niet naar huis. Sterker nog, men cruisete via 3 overwinningen op achtereenvolgens de no. 1, de no. 5 en de no. 62 van de wereldranglijst naar de 1/8 finale, waar zondag Mexico wacht. En steeds breder worden die Leeuwen als titelkandidaat genoemd.
4 helften niet aan te gluren voetbal en 2 helften acceptabel, neen hogeschool countervoetbal waren genoeg voor 9 punten en 10 doelpunten.  Wat me daarbij heeft getroffen is het volgende.
Sinds 1974 is de Nederlandse voetballiefhebber steevast aanhanger geweest van dat typische Hollandse voetbal, ontstaan via het grote Ajax, gecultiveerd en geëxporteerd door “grote” trainers en spelers. Tot aan 2010, dat WK waarin Bert van Marwijk de verontwaardiging van het voetbalvolk over zich afriep door de zakelijke, kille, puur op rendement gerichte speelwijze van Oranje. 40 jaar verwachtten de supporters het Oranje, wat ons Oranje was.
Nu , in 2014, waar van Gaal om voor hem geldige redenen een pur sang counterploeg bouwde, waarbij 80% van de tijd en energie wordt gestoken in het slopen van enige aanvalsdrift bij een tegenstander en 20% resteert om vaker met lange lellen naar voren oranjefans2dan met gerichte passes de absolute topklasse spitsen van Persie en Robben te bereiken, nu in 2014 blijkt een meerderheid van de fans de voorliefde voor de Hollandse School te hebben losgelaten. Het is het resultaat wat telt, hoe behaald is niet langer interessant. Ik begrijp die veranderde houding wel, want hij past immers naadloos bij de tijd en wereld waar we inmiddels in leven. Maar die houding maakt me ook ongerust. We lijken er geen enkel probleem in te zien op te geven wat nodig is om een resultaat na te streven. Wat me doet denken aan die postbode Dirk Schieringa, die hele bevolkingsgroepen vol pompte met leningen, zonder zich over ethische kwesties druk te maken. Zijn bank floreerde jarenlang.
Het doet me ook denken aan die nog steeds aanhoudende verslaving aan de “selfie”. Een meestal stupide, vrijwel waardeloos digitaal fotootje. Maar omdat alle gelegenheid wordt geboden via de media om dat onbenullige kiekje aan den lande te tonen doet het er niet meer toe, dat 80% ervan meteen rijp voor de klikko is en hooguit 20% er mee door kan. Het “hoe” en “wat” [net als bij  Oranje] doen er niet meer toe: alleen het resultaat telt.
oranjefans3Met je dronken kop of je obesitashoofd en zo idioot mogelijk uitgedost op een digitaal kiekje en uitgekozen worden door een BN-ertje van inferieure kwaliteit als “de beste”. Dat is waar het om gaat!!
Ja, het klopt allemaal prima. Wat Louis zijn mannen laat doen en hoe de fans daarop reageren, het valt het best te typeren als “going with the flow”. Waarin chronisch gebrek aan creativiteit en kwaliteit wordt gecompenseerd door beide eigenschappen gewoon te verzinnen. Zoals 5-3-2 zonder een spier te vertrekken ineens een aanvallend systeem wordt genoemd. Zoals zelfs nu nog Sneijder, die er keer op keer naadje van bakt en in een normale situatie zijn plek al kwijt was geweest, nog steeds als lid van die “Gouden Driehoek” wordt gezien. Welk goud???
vioranjeDe media, met Voetbal International voorop, halen alles uit de kast. Het aantal “artikelen” over Oranje als potentiële wereldkampioen rijst de pan uit. Slechte kwaliteit, haast kinderlijk geschreven, maar wie maalt erom? Ze houden immers het gewenste beeld in stand? En over een maand, als de Oranje-hype voorbij is en geslachtsrijpe apinnen Bauke Mollema hun selfie sturen, praat immers niemand meer over al die onzin, die in en over Brazilië werd verkocht? Ik weet zeker, dat ik daar wél gelijk in ga krijgen.

WALKABOUT

De “Sockeroos” werden gisteren [om het in termen van Crocodile Dundee te zeggen] op een “walkabout” gestuurd. Maar wat kostte het Oranje een moeite en hoeveel mazzel was er niet voor nodig.
Tegenover een bleek, bijna bescheten Oranje in de 1e helft stond een tot alles bereid cahillzijnd Australisch elftal, wat het duffe zooitje van Lowie geen meter ruimte toestond en per saldo zich minimaal evenveel kansen op winst verschafte. En in de persoon van Cahill [wat een goal!!!] de toch al niet hechte defensie van Oranje knikkende knieën bezorgde.
Feitelijk speelde Oranje met 4 spelers, de andere 7 of deden maar wat of konden hun normale [WK-ongeschikte] niveau niet eens halen.
Sneijder’s scharing onder die “Gouden  Driehoek” begint zo langzamerhand genant te worden. Het lukte hem regelmatig nauwelijks een bal over 3 meter naar een goud3hoekmedespeler te schuiven. Zijn rol verdiende nauwelijks de kwalificatie “blik” i.p.v. goud. Sneijder lift via de hijgerige media heerlijk mee op waar de echte klasse van Oranje zich bevindt: bij het duo van Persie en Robben. Beiden ook niet in “Spaanse” vorm, maar ze scoorden wel en dat was hard nodig. Want wat er in de defensie van Oranje [vooral na de overschakeling op 4-4-3] gebeurde benaderde het niveau van de vaderlandse Jupilerleague. Twee dolende backs, een verlegen schooljongetje de Vrij en een ziekenhuisballen strooiende Vlaar als centraal duo, het was hartverscheurend.
Oranje mocht blij zijn, dat er op het middenveld iemand liep, die met dezelfde inzet en soms even ongepolijst als de Aussies allerlei gaten probeerde te dichten. Nigel de Jong verdiende dan ook veel meer de eretitel “lid van de Gouden Driehoek” dan de alweer falende Sneijder.
Zoals Oranje ook blij mocht zijn, dat de als gewoonlijk ongecompliceerd spelende depayAusDepay vanaf de 2e helft zijn aandeel mocht leveren. Vrijwel alles wat bij de aangestipte 7 ontbrak toonde Depay wel. Durf, snelheid, vooruit denken, creativiteit. Dat Memphis de winnende treffer scoorde was een meer dan terechte beloning.
Wedstrijd 2, het zal duidelijk zijn, behoeft geen lijstje. Resultaat noteren, handen dicht knijpen en afwachten hoe het tegen Chili en daarna Brazilië, Mexico of Kroatië zal gaan. Maar geluk houdt altijd een keer op. Dat weet Lowie ook maar al te goed. Het blijft voorlopig gissen waar en wanneer Oranje’s “walkabout” in Brazilië zal ophouden. Één ding is zeker: er blijft van alles mogelijk, zolang Robben en van Persie maar genoeg blijven scoren om de uitglijders van het zooitje ongeregeld achterin te compenseren.

INLIJSTEN

GaalChristusNa 10 minuten kijken had ik het wel gezien. Het leek nergens naar.
Toen ik zapte na een half uur klopte de 1-0 achterstand  volledig met de verwachtingen. En ik zag nog steeds een Oranje waarin elke lijn bleek te ontbreken.
Opeens kwamen er geluiden van buiten, die er normaliter niet zijn. Een soort Oudejaarsavond in mini-vorm. Het is dat er geen oliebollen naar binnen kwamen vliegen.
Er was iets aan de hand en dat kon net zo goed betekenen, dat er iets goed mis was. Nu, na alsnog gekeken te hebben naar de herhaling van de WK finale 2010 met vooral veel andere Nederlandse poppetjes, snap ik het allemaal exact.
Er zijn gisteren in Salvador 2 wedstrijden achter elkaar gespeeld. 1 wedstrijd van 43 minuten, waar Oranje niet om aan te gluren was en 2 of 3-0 voor de Spanjaarden een heel realistische stand was geweest. Wat daar op volgde was een magisch moment, wat we maar als die 2e wedstrijd moeten beschouwen. In 47 minuten gebeurden er dingen, die een normaal mens volledig van het padje zouden brengen. In die zin is het maar goed, dat ik niet direct gekeken heb.
RVPheaderDe kopbal van RVP, de goocheltrucs en rushes van een ongelooflijke Robben; en voor de Spanjaarden was in dat 2e bedrijf slechts een figurantenrol weggelegd.
Zelf doe ik er niet moeilijk over; inlijsten van die 47 minuten is wat we moeten doen. En er vaak naar kijken, al was het maar  om te beseffen hoe het ook kan. Maar ook beseffen, dat hoe het kan lang niet altijd is zoals het gaat. Weinigen onder de Euforici zullen naar me luisteren, maar dat weerhoudt me niet het toch te zeggen. Oranje gaat niet 7 x zulke 47 of meer minuten afleveren. Als het 2x zou gebeuren zou dat al heel bijzonder zijn. Reden te meer om deze 1x en misschien enige keer te vieren en te koesteren. Maar een Museumplein reserveren en een boottocht regelen, daarvoor is het echt nog veel te vroeg. Er komen ongetwijfeld nog slikmomenten.

TIKKIE TIKKIE

Bayern Munchen deed sterk denken aan Ajax in de gehypte halve finale CL. Met mijn collega-kijkers was ik al snel van mening, dat al zou Bayern [identiek aan de wedstrijd in Madrid van vorige week] 24 uur of meer door voetballen, scoren zat er niet in. Bayern lijdt aan hetzelfde  virus als Ajax: het  in het geval van de Duitsers [Ajax hanteert een aanmerkelijk lager tempo] snel van man tot man spelen van de bal leidde tot vrijwel niets.
Barcelona heeft het tikkie-tikkie voetbal 3-4 jaar vlekkeloos weten vol te houden; bij Bayern lijkt het na een jaar al te verzanden in een soort voetbal, waarbij je het doel van de tegenpartij wel van het veld kunt verwijderen. Ik betrapte me erop, dat het me flink irriteerde, ik begon te verlangen naar het ouderwetse “sturm und drang”-voetbal van vroeger, het domme Duitse voetbal wat altijd garant stond voor doelpunten.

Irritatie was ook aan de orde, toen ik het sprookje van van Rompuy las zojuist.
“Mister President” bracht in de openbaarheid, dat Rutte in 2012 had gedreigd uit de euro te stappen, als van Rompuy zijn plannen om van Europa een transferunie te maken niet van tafel zou halen. Normaal gesproken is het om te gieren van het lachen, dat een slapjanus tegen een dweil dreigende woorden zou hebben gebruikt. Het vergt veel van het voorstellingsvermogen om je daar iets bij voor te stellen, misschien wel teveel.
Maar sprookje en moment van in de openbaarheid brengen maken duidelijk, dat er simpelweg sprake is van een stuntelige poging van de dweil om ons er van te overtuigen, dat de slapjanus, die levende babbelbox, in werkelijkheid best “a though guy” kan zijn.  Een soort studentikoze Wilders zou je kunnen zeggen.
Die overtuiging moet ons dan weer verleiden op 22 mei ons vertrouwen én onze stem aan onze studentikoze “though guy” te geven. Ook de boerenslimheid op Europees niveau kent nauwelijks grenzen. Het doet enigszins denken aan tikkie tikkie voetbal.