DEMOCRATIE

Al cruisend door reacties op een Brits forum, waar Britse reageerders hun meningen ventileerden over de resultaten van de lokale verkiezingen, die tegelijk met de EP-verkiezingen voor een aantal counties en steden werden gehouden, werd me iets heel duidelijk.
Niet alleen dat het gros van de reacties het niveau, wat je over het algemeen op Nederlandse fora tegenkomt, overstijgt. Maar ook dat heel veel Britten met hetzelfde probleem worstelen als wij op onze manier met regelmaat ook doen. Dat probleem heet “het gebrek aan democratisch gehalte m.b.t. verkiezingen”. Wij zien dat probleem vooral in de EU/Brussel.

Sterker nog: velen van ons gaan dat de aankomende maanden en misschien wel jaren aan den lijve ondervinden, wanneer blijkt, dat de partij waar 22-5 jl. op werd gestemd de bij die verkiezingen gegeven beloftes [weer] niet nakomt. Massa’s kiezers maakten hetzelfde al mee in 2012 met onze vrienden Rutte en vooral Samsom. [Rutte maakte tussen 2012 en nu de achterstand op Samsom inmiddels ruimschoots goed.]
Democratisch gehalte vertalen wij [en de Britten op hun manier ook] in de wijze waarop de stem van het volk [demos] doorklinkt in wat de politiek uiteindelijk doet. Door de jaren heen en de laatste 25 jaar vooral is er een steeds grotere en diepere kloof ontstaan tussen wat onze stemmen zeggen en wat de politieke praktijk blijkt te zijn. Zo groot en diep is die kloof, dat er steeds vaker sprake is van haaks op elkaar staan van stem  en politieke praktijk.
In Engeland en aanpalende delen van het land heeft dat opvallend genoeg met name buiten metropool Londen tot een snel groeiende woede bij de kiezers geleid. De “rural voter” kotst het Engelse kiessysteem inmiddels uit.
Met als gevolg steeds lagere opkomsten bij verkiezingen. Enige gelijkenis met hier berust niet op toeval.
Nu de Britten met die tweetrapsverkiezingen [EP + via een uiterst ingewikkeld systeem, bedoeld om vooral gevestigde partijen te beschermen, verlopende lokale verkiezingen] werden geconfronteerd 22 mei jl. vindt die woede op en afkeer van dat kiessysteem weer zijn uitlaat.
Met als insteek het ervaren gebrek aan democratie in dat systeem.
In Nederland hebben wij ook een groeiende groep burgers, die zich niet gehoord vindt door de politiek. En net als veel Britten op 22 mei deden kozen de Nederlanders al geruime tijd terug voor een alternatief t.o.v. de gevestigde politieke partijen. En zo ontstond de PVV, waar de kiezer in ieder geval kreeg voorgespiegeld, dat zijn stem werd gehoord en meetelde.
Democratie, inderdaad. Nu voel ik er weinig voor om een beschouwing te houden over de vraag of de PVV nu wel of niet democratisch is. Niet dat ik daar geen mening over heb, maar u moet het maar voor uzelf bepalen.
Wel wil ik iets zeggen over de overspannen verwachtigingen, die aan zo’n alternatieve partij en zijn democratisch gehalte worden gekoppeld.
Massa’s mensen voelen zich niet gehoord door partijen als PvdA, VVD, CDA etc. [iets wat ik nadrukkelijk niet bestrijd] en verwachten dat wel bij dat alternatief i.c de PVV [of welke partij u wilt]. En dat gehoord worden vertaalt men vrijwel altijd naar het direct of in ieder geval zo snel mogelijk resultaat daarvan zien. De “vijand” verhoogt de AOW-leeftijd, de “vriend” belooft dat tegen te houden en men wil dat per omgaande ook bevestigd zien. Je zou dat kunnen beschrijven als: onacceptabel gebrek aan democratie bij de een moet plaatsmaken voor directe democratie bij de ander.
U zou inmiddels moeten weten [daarom gebruikte ik dat voorbeeld over die AOW-leeftijd] dat het zo niet werkt in de praktijk. En die “vriend” kwalijk nemen, dat hij het wel belooft getuigt ook niet van een volwassen kijk op de wereld. Want of nu vriend of nu vijand, politieke partijen zijn bereid alles te beloven om uw stem binnen te lepelen. Dat is hier zo, maar zo ontdekte ik al cruisend ook bij de Britten.
DEMOCRATIEEn toen kwam ik een even kernachtige als ware kreet tegen, die op de situatie die ik hier behandel past. En die zich niets aantrekt van de spelregels, die wij voor onze huidige manier van leven hanteren. Niet alles laat zich vangen in de mantra “Ik wil het en ik wil het nu”. En zeker democratie niet. Democratie is niet iets wat je simpelweg aanzet of uitzet. Democratie is een groeiend fenomeen, bijna organisme.  Democratie is niet een gebeurtenis, die de ene keer er is en de volgende keer niet. Democratie is een proces, wat via bepaalde lijnen verloopt en als het meezit zich stapje voor stapje verder ontwikkelt. Als een groot goed. Er bestaat geen “pizza” of “hamburger Democratie”, die je als de trek er is kunt laten bezorgen. Het is een manier van denken en van leven.
Al deze gedachtenkronkels kwamen mijn hoofd binnen zeilen, terwijl ik aan het cruisen was. En daar die o zo simpele maar o zo juiste zinsnede zag staan:  Democracy is a process not an event. Waar burgers zowel als politiek zich bewust van moeten zijn.

O[ptimale] V[ooruitgang]

De verste herinnering die ik heb is, dat er een man in een bedrijfskostuum in een klein hoekje van het voertuig zat. Je legde 30 cent [enkeltje] of 50 cent[ retourtje] op zijn plankje. De man scheurde een klein papiertje van een stapeltje in de metalen doos bevestigde papiertjes, knalde er een stempel met dagaanduiding op. En ik reisde daarmee van de ene kant van Den Haag naar de andere.
0HTMbusDat deed ik met de tram [bijvoorbeeld richting Scheveningse strand] maar ook met de bus om ’s avonds de voetbaltraining te volgen. Die oude groengele HTM-bussen, maar ook de oude HTM-trams met de balkonnetjes. Het was er altijd gezellig in die voertuigen en ze brachten je voor in die tijd een zeer redelijk bedrag waar je wilde, zolang het maar op de route lag.
Als je je kaartje betaalde met een gulden kreeg je keurig 70 of 50 cent terug van die man in het hoekje. Vaak, als hij je kende als vaste klant, maakte hij ook nog gratis een grapje met je.0HTMtram
Jaren later in het kader van de vooruitgang kwam er de strippenkaart. Via de losse verkoop beschikbaar en bij voorkeur te frommelen in stempelautomaten in het openbaar voertuig. Het was toen al minder simpel gemaakt om “het de klant steeds maar gemakkelijker te maken”. Het eerste ervoer de klant, het tussen aanhalingstekens tweede was de slogan, waarmee de strippenkaart werd ingevoerd. De stad bleek ineens uit zones te bestaan, elke zone kostte 1 strip.
Instappen in bus of tram kostte een basisstrip. En de klant kon op de borden aan de haltepaal [later in de abri’s zelf] aflezen hoeveel strippen de reis zou kosten. Vooral in de beginperiode hebben wat mensen staan te puzzelen bij die haltepaal. Vooral mensen, die hun leesbril niet bij zich hadden. De tarieven waren namelijk in nogal kleine letters afgedrukt.
0strippenkaartToen was mijn reisje van de ene kant van Den Haag naar de andere veranderd van 1 kaartje uit de doos van die man met stempel in 4 strippen. Maar goed dat die strippenkaart er was anders had die man met doos het heel druk gekregen.
Maar die man met doos werd een man zonder werk en het prijskaartje was 300-400% verhoogd. En het was aan te raden om de strippenkaart teder te behandelen; te ruw gebruik betekende dat je hem bijna niet meer de stempelautomaat in kon frommelen. Je moest dan naar de bestuurder van het voertuig om een stempel te halen en die man of inmiddels ook vrouw wilde eigenlijk niets anders dan sturen, remmen, stoppen, optrekken en deuren voor de neus van aanstormende passagiers dicht doen. Tijdsdruk, u kent dat wel.
De strippenkaart was de eerste keer dat duidelijk zichtbaar werd dat er diefstal werd gepleegd. 1 Meter binnen een zone komen kostte je net zoveel als 2 kilometer verder binnen die zone uitstappen. Ik geloof niet dat er ooit iemand is geweest, die precies heeft uitgerekend hoeveel er teveel werd betaald. Als klant had je toen gewoon nog vertrouwen in de leverancier van in dit geval vervoer. Consumentenvertrouwen.
De strippenkaart huist inmiddels al geruime tijd in het Vervoersmuseum. Vooruitgang stopt immers nooit en grosso modo is dat een prima zaak.
We hebben nu de OV-chipkaart, die nergens meer in hoeft te worden gefrommeld. Men is in staat er mee in en uit te checken door er simpel mee langs lezers [nee, geen lasers] te lopen.
Omdat ik op het punt sta via de OV-chipkaart me een poosje aan de reuring van alle dag te onttrekken heb ik me grondig ingelezen. Na dit gelezen te hebben was mijn eerste gang naar het medicijnkastje; ik had ernstig behoefte aan iets tegen stekende hoofdpijn. Merkwaardig toch hoe “iets simpeler maken” tegenwoordig wordt ingevuld.
Reizen betekent niet meer hoofdzakelijk rustig genieten van de omgeving waar je door komt. Welnee, reizen betekent voortdurend gefocust zijn op plekken waar palen met lezers staan én vooral scherp zijn op in- en uitchecken. Ben je dat niet dan word je onvermijdelijk slachtoffer van de nieuwste vorm van diefstal.
30 miljoen euro is er in 2012 door reizigers aan vervoerders teveel betaald, omdat ze niet correct uitcheckten. Leuk bedrag om als bonus te verdelen tussen de baasjes van de vervoersbedrijven.
Begrijp me goed, ik heb niets tegen vooruitgang. Een prachtig fenomeen vind ik het. En dat daar een prijs voor moet worden betaald begrijp en accepteer ik.
Maar vooruitgang vertalen naar het enorm compliceren van een proces wat bewezen veel simpeler kan ben ik geen voorstander van. Om van diefstal nog maar niet te spreken. En laat ik vooral niets zeggen over de Yanks, die precies kunnen zien waar ik me begeef. Waarmee vreemd gaan nog riskanter is geworden dan het al was.

0paulJullie zullen een week of wat van mijn geneuzel gevrijwaard blijven. Opluchting alom, mag ik aannemen.
Als een goed beheerder heb ik echter voor vervanging gezorgd. Vaste klant en gewaardeerd reaguurder Paul zal af en toe [waarschijnlijk wekelijks] zijn licht laten schijnen over wat hem [be]roert. Waarmee ik mijn blog in goede handen weet. Be seeing ya!!