POLITIEKE PROSTITUTIE

Kwartetten
Nog maar net 3 maanden geleden was het in de oorspronkelijke opzet een resultaat van een spelletje kwartetten voor 5 heren en werd het vervolgens onderdeel van het VVD-PvdA regeerakkoord. En bracht de nog officieel te benoemen minister van Wonen Aasgier Blok het naar buiten als dé oplossing voor de muurvast zittende woningmarkt. En als de nare koppen van het kersvers gesmede kabinet deden Rutte en Samsom ook nog even een duit in het zakje. Hun “stabiele” coalitie had dé oplossing voor alles, dus ook voor de woningmarkt.

Prostitutie
Inmiddels zijn 3 maanden verstreken, waarin Blok vooral bezig moet zijn geweest met zijn Chinese telraampje. En hoe hij dag na dag, week na week ook telde, hij kwam elke keer onder het gewenste aantal van 38 uit. 38 zetels welteverstaan, nodig om dé oplossing voor de woningmarkt door de 1e Kamer te slepen.
Hoezeer het hem tegen de borst stuitte, hoezeer ook de vlagen van misselijkheid zijn schrale lange lijf teisterden, Blok moest wel zijn Kamer uit komen.
En zocht zijn toevlucht eerst bij oude kameraad van Haarsma Buma, die een kans zag zijn CDA weer het allure van de macht te kunnen geven.
Maar zoals tijdens de formatie die 5 heren met kwartetten al hun hand bleken te hebben overspeeld ging ook Buma’s boerenhandjeklap de mist in.
Dus werd Blok uitgenodigd om de politieke hobby bij uitstek, zichzelf prostitueren, nog openlijker te bedrijven. Onbekend is of het Blok’s sexy uitstraling dan wel de man’s heerlijke kontje is geweest, feit is dat Alex de Kakelende Kip en 2 Godenzonen voor hem vielen.
En zo zagen we vandaag nota bene de kop van Kees v.d. Staaij alweer prominent in beeld als een in ieder geval in de Rutte-periode niet meer uit te vlakken machtsfactor.

Het trackrecord van Alex de Kakelende Kip.
Begrijp me niet verkeerd: er moest iets aan de woningmarkt gebeuren. Omdat daarmee ook een belangrijke bedrijfstak als de Bouwnijverheid, waar de werkloosheid inmiddels zo hoog is opgelopen en de omzet zo is gedaald, dat werkgevers de aloude truc van het frauderen met vorstverlet weer van stal hebben moeten halen om de neus nog net boven water te kunnen houden, een impuls ten positieve zou kunnen krijgen.
Wat weer niet betekent, dat het nu gesloten akkoord zal gaan opleveren wat wordt voorgespiegeld. O, die huursverhogingen en die verhuurdersheffingen dat gaat zeker lukken. Dat is aan dit geld-beluste schrapersclubje best toevertrouwd.
Maar gedachtig eerdere akkoorden onder een VVD-premier  [Kunduz-akkoord, Lenteakkoord] is de kans levensgroot, dat er opnieuw “ongewenste” bij-effecten zullen optreden. En de burger dus veel meer het “lul” zal blijken te worden zonder dat de targets, die onder de noemer “openbreken woningmarkt” bij elkaar werden geveegd ook maar bij benadering gehaald zullen worden.
Alex de Kakelende Kip heeft niet echt een goed trackrecord opgebouwd als het om de financiële onderbouwing van akkoorden gaat. En Kees v.d. Staaij vindt alles prima zolang Rutte ook dit jaar weer op de partijdag van de SGP verschijnt. Naar verluidt heeft de andere Godenzoon Slob inmiddels een zelfde eis bij Rutte neergelegd. Het wordt dus ook al heel gezellig op de CU Jaardag 2013.
En dan is er ook nog dat gaatje van 200 miljoen, wat het nieuwe akkoord in de oorspronkelijke begroting slaat. Waarvoor de burger en passant ook nog even extra mag opdraaien. Het nieuwe akkoord is in die zin mooi op tijd in elkaar geflanst, want het CPB kan die 200 miljoen nog even meenemen in haar modelletjes, waar ook al die 3,7 miljard van SNS ligt te sudderen.

Advertenties

OVEREENKOMSTEN

Werd mij pakweg zo’n 20 jaar geleden gevraagd wat de overeenkomst was tussen

– een school en een ziekenhuis
– een bank en een zorginstelling
– een wooncorporatie en een ziekenhuis
– een bank en een school
ik zou erg snel klaar zijn geweest met mijn antwoord. Zou men mij naar de verschillen hebben gevraagd, ik zou aanmerkelijk meer tijd nodig hebben gehad om een flinke lijst te produceren.

In 2012 blijkt het precies tegengesteld te liggen. Dat maakt die crisis waarin we zitten overduidelijk. Al eerder heb ik eens langs mijn neus weg opgemerkt, dat de crisis in bepaalde opzichten ook een goede zaak blijkt te zijn. Omdat er veel  “branches” als het ware met de billen bloot moeten. Waar zelfs in de eerste jaren van de crisis [2008, 2009] wonende geldstromen nog volop in stand bleven zijn we inmiddels het punt gepasseerd waarop die geldstromen grotendeels zijn droog gevallen. En komt even onvermijdelijk als genadeloos in beeld, wat al die bovengenoemde instellingen [veelal gefinancierd vanuit enorme bassins gevuld met gemeenschapsgeld] in de afgelopen 5-10 jaar hebben uitgevoerd.
Ik ga niet uitgebreid voorbeelden uit de praktijk behandelen, want iedereen zou inmiddels voldoende daarover geïnformeerd moeten zijn. En de mensen, die dat zelfs nu nog niet zijn, daar schrijf ik mijn logjes niet voor. Zo simpel is dat.
Een paar namen noemen voor de herkenning wil ik wel. Amarantis, Vestia, Ruwaard, Philadelphia, Woonbron, InHolland. Er zijn er veel meer, maar laat ik hier maar bij laten.

Verschillen zijn op de vingers van één hand te tellen, overeenkomsten zijn er velen.
– men bouwt paleizen en glazen torens, die doen denken aan afgodsbeelden;
– men heeft de corebusiness afgezworen en ingeruild voor geld en luxe
– men verspilt en verkwist alsof het allemaal niet op kan
– men heeft zelfverrijking tot een religie verheven
Binnen al die branches, waar het narcisme en hedonisme welig tiert, frequenteert een relatief kleine, maar machtige kliek aan mensen, die verslaafd zijn aan het besturen. En bij het bevredigen van die verslaving optimaal worden bediend. Het ligt voor de hand te zeggen, dat die bediening in handen is van de overheid. In wezen is dat ook zo, maar “overheid ” is een abstract begrip. In feite een verzamelnaam voor een andere kliek bestuurders, die zich erop beroepen te doen wat ze te doen omdat de burger hen daartoe heeft geroepen. De politiek.

Belofte maakt schuld
Het is de politiek geweest, die vanaf begin deze eeuw en terwijl de jaren verstreken in steeds hoger tempo en met steeds dikkere oogkleppen op de privatiseringsgolf over Nederland [in navolging van overal in Europa] heeft laten stromen.
De “Holy Market” was de nieuwe God; alles en iedereen moest eraan geloven en er voor buigen. Prachtige vergezichten werden geschetst, die allemaal o.m. gemeen hadden de verzekering dat het allemaal voor ons aller “benefit” zou zijn.
Openbaar Vervoer, Zorg, Onderwijs, Wonen, Energie …. op al die terreinen zou het ontzettend veel beter gaan. Want concurrentie, het kenmerk van de Holy Market, zou het voor de burger beter maar vooral ook goedkoper maken.
Zo´n belofte maakt conform de wetmatigheid die daar nu eenmaal geldt schuld.

Schuld moet worden ingelost.
De betekenis van die vier woorden ondervinden wij anno 2012 dagelijks aan den lijve.
Zowel op Europees niveau [om het uur is er wel een politicus, die het over terugdringen van het begrotingstekort of het terugdringen van de staatsschuld heeft of over de noodzaak voor Europese “broederstaten” om hun financiële zaakjes op orde te brengen] als op individueel niveau [de term “onder water staande hypotheken” moet voldoende zijn].
De politiek heeft mede [ik laat het aan u over hier “hoofdzakelijk” te willen lezen] schuld aan de situatie van nu. Niet alleen omdat de prachtige vergezichten van destijds zijn veranderd in aarde donkere stormluchten. Niet alleen door die op niets gebaseerde projecties van een toekomst onder de privatiseringshemel.
Maar veel meer nog omdat ze op een schromelijke, welhaast onvoorstelbare wijze tekort is geschoten. Met name op het gebied van het houden van adequaat toezicht op wat er onder die privatiseringshemel allemaal voor streken werden uitgehaald.
En daarmee kom ik meteen uit bij de aanloop van dit log: de overeenkomst tussen banken, scholen, ziekenhuizen, zorginstellingen, vervoersbedrijven, wooncorporaties, energiebedrijven en alles wat er momenteel maar geprivatiseerd zijn gang gaat.
Die overeenkomst is , zo is inmiddels overduidelijk, naast de al eerder opgesomdeonderwijs het ontbreken van dat adequate toezicht. “Toezicht” was er wel [denk maar aan die brei aan clubs zoals de Inspectie voor de Gezondheid, Onderwijsinspectie en honderden anderen.
Al die clubs hebben,als ik het beschaafd uitdruk, gedisfunctioneerd. De praktijk van vandaag maakt dat onthutsend duidelijk. Geheel onverklaarbaar is dat overigens niet, omdat in al die Inspectieclubs, inclusief de Raden van Toezicht, het soort mensen werd neergezet wat ik al eerder omschreef als “verslaafd aan besturen”. In hoofdzaak niet om het besturen zelf, maar om de prettige bijkomstigheden die daaraan verbonden zijn.
Dat bij wooncorporaties, ziekenhuizen, scholen door die toezichthoudende verslaafdenziekenhuis werd gefaald impliceert, dat ook de politiek [niet alleen de uitvoerende tak, maar ook die 150 praalhansjes in de 2e Kamer die zichzelf zo graag profileert als de controlerende tak]
enorm heeft gefaald. Want daar rust de verantwoordelijkheid voor het aanstellen van die clubs vol verslaafde incompetente narcisten en/of hedonisten.

Toen ik de nieuwbakken minister Bussemaker een beetje bibberig en zweterig hoorde verklaren, dat ze vond dat moest worden bezien of vervolging van de graaiers van Amarantis mogelijk was voelde ik geen moment verbazing. “Ons dekt ons” is het credo en stel je toch eens voor, dat zo’n graaier voor de rechtbank dingen gaat openbaren, die we liever niet geopenbaard zien worden.
bussemakerMaar het zal u niet verbazen, dat er wel woede bij mij opborrelde. Want in die woorden van Bussemaker [maar haar naam staat voor al die andere mannen en vrouwen, die het stempel “grotesk gefaald” op hun voorhoofd verdienen]  is geen spoor te herkennen van het besef, dat al die beloftes uit de hoogtijdagen van het markt denken, die stuk voor stuk zijn uitgemond in drama’s, een schuld hebben gemaakt die ingelost moet worden.
Als dat werkelijk de houding is die de politiek [uitvoerende en controlerende macht] denkt te kunnen aannemen, wel,  doek dat hele zooitje wat mij betreft dan maar op.
Want het is dan echt geen knip voor de neus meer waard en ik voel er niets voor me door hen vertegenwoordigd te moeten voelen.
En wie mij kent weet dat die conclusie mij meer zeer doet dan welke andere ook als het om de politiek gaat.

LIFT

We moeten oppassen voor een paar zaken, zo stel ik vast. Oppassen om niet toe te geven aan de verleiding om nu al op elke [non-]gebeurtenis binnen het Haagse in te springen. Ik had een andere “agenda” voor ogen, zoals ik jullie al eerder meldde, en wens daar ook aan vast te houden. Oppassen dus ook om niet nu al ons kruit te verschieten en daarmee onszelf in de positie brengen, dat we straks als het er echt om gaat spannen onszelf moeten gaan herhalen. Discussies, ook en misschien wel vooral over gevallen kabinetten en komende verkiezingen laten zich het prettigst voeren wanneer ze zo dicht mogelijk op de feitelijke actualiteit zitten. Speculeren in april op mogelijke uitkomsten in september is weinig produktief.
Doen we er dan helemaal niets aan? Natuurlijk wel, want RadaRoligy zou RadaRoligy niet zijn als er geen politieke onderwerpen aan de orde zouden komen. Maar ik zei het al in reactie op het “Take a breath”-log: het moet in de komende verkiezingen niet gaan om wat de politici in de “election-mode” zeggen en straks in hun verkiezingsprogramma’s aankondigen te willen gaan doen. Driewerf neen zou mastodont Wiegel zeggen, driewerf neen mijnheer RadaR. [Ik hoor het hem bijna zeggen en mijn maag reageert er direct op 😦 ]. Het gaat er om, wat ze de afgelopen 18 maanden gedaan hebben en welke plannen ze hadden voor de resterende 30 maanden. Dat moet m.i. bepalend zijn voor een afgewogen oordeel. En dus zal ik, bij leven en welzijn, de komende 4 maanden om het populair [of is het populistisch?] te zeggen “alle partijen een beurt gaan geven”. In principe voor mijn eigen oordeelsvorming, maar jullie mogen het ook gebruiken voor dat van julllie. Sterker nog, het zou prachtig zijn als jullie me [blijven] helpen om tot dat afgewogen oordeel te komen. Eigenlijk reken ik daar ook wel op. 🙂

Waar we ook voor moeten oppassen is niet te vergeten, dat de rest van de wereld gewoon doordraait [puber Matthijs zal blij toe zijn want hij blijft gegarandeerd van werk en [bovenmatig] inkomen. Alleen zou ik wensen, dat hij wat meer kwaliteit tentoon spreidt om ons dat draaien van de wereld vrijwel dagelijks te melden. Want ik heb de sterke indruk, dat de analyses van door hem aan tafel genodigde politiek watchers [gelukkig werd Woukje Scherrenberg nog niet uit de mottenballen gehaald voor Matthijs’ gerief] niet echt een bruikbaar aandeel leveren aan die zo broodnodige oordeelsvorming.]

Tot de rest van de [RadaRoligy]wereld behoort uiteraard ook de muziek. En om duidelijk te maken dat ik [in tegenstelling tot de doorsnee politicus] wel achter mijn eigen woorden sta [leest u mee, heer Koppejan, Heer Blondie, Heer Kamp, Heer Leers, Heer Bleker?] begin ik deze logdag op weg naar het uitbreken van de echte lente [20 graden komt eraan] met een prettig stukje muziek en laat ik het “debat van de onmacht” van gisteren nog even op de plank liggen. Dat stukje muziek heeft een titel die als aanduiding kan gelden voor het gevoel wat ik had toen de melding van de bomexplosie in het Catshuis doorkwam. Ik had toen het gevoel, dat er een liftdeur was opengegaan, die ons uitnodigde in te stappen. Om die “Lift” in beweging te krijgen moet er wel op een knop worden gedrukt. En straks in september kunnen wij met zijn allen als electoraat bepalen of het knop “pijltje omhoog” of  knop “pijltje omlaag” gaat worden. Mijn voorkeur heeft het eerste, want ik wil weer eens van boven genieten van een uitzicht wat me aanspreekt.
Daarom dus de zeer prettig in het gehoor liggende eerste hit van de groep, die ik julllie onlangs voor het eerst presenteerde, Poets of the Fall. “Lift” komt van hun debuutalbum Signs of Life uit 2005. En het is een stimulerende song, die wij maar misschien wel heel Nederland best kan gebruiken. Enjoy ….. it’s good for ya!

LET’S PRIVATISE DEMOCRACY

Uit een onderzoek van tegenhanger van het CPB, het wetenschappelijk economisch onderzoeksburo NYFER, blijkt dat we in 12 jaar tijd 2x zoveel [het dubbele dus] aan zorg zijn gaan betalen. Slechte kwaliteit voor het dubbele van de prijs … wie krijgt daar niet een warm gevoel bij?
Direct denk je “Inflatie??”, maar nee, dat kan het niet zijn. Gemiddeld 8,3% inflatie in de afgelopen 12 jaar, als dat waar zou zijn zou Nederland allang op zijn kont hebben gelegen.
Wat kan het dan wel zijn? Laten we eens een aantal mogelijkheden doorlopen. Ik zou zeggen: “loop even met me mee”. En tijdens die wandeling gebruiken we als wegwijzers de verklaringen die de politiek ons keer op keer geeft voor die exhorbitante stijging in de zorgkosten. Om het herkenbaar te houden, weet u wel.

Wegwijzer 1: De Nederlander leeft ongezond.
Ons wordt met regelmaat het beeld voorgeschoteld van een volk, wat teveel rookt, teveel en ongezond eet, teveel drinkt met comazuipende tieners als exces.
NYFER constateert in haar rapport, dat het beeld van dat ongezond leven niet blijkt te kloppen. we worden zelfs steeds gezonder.

Wegwijzer 2: Nederland wordt gegeseld door een vergrijzingsgolf.
De Nederlander leeft langer en heeft “dus” langer zorg nodig.
Uit het onderzoeksrapport “Integrale zorg in de buurt” blijkt, dat die vergrijzing helemaal niet zo’n belangrijke rol speelt i.r.t. de steeds maar stijgende zorgkosten. Slechts 15% van die stijging respectievelijk verdubbeling van de zorgkosten kan worden toegewezen aan de vergrijzing.

Het NYFER-rapport ontmaskert a.h.w. de politieke argumentatie, waarop bij voortduring allerlei meestal voor de zorgvrager/premiebetaler onprettige beleidsmaatregelen worden gebaseerd, als compleet onjuist. Iets om over na te denken, me dunkt.
Overigens blijf ik zelf de mening toegedaan, dat er ook andere vraagtekens kunnen worden gezet bij de politieke argumentatie. Is de overheid door haar eigen laksheid en incompetentie niet mede een partij [wellicht zelfs wel de belangrijkste], die gelegenheid biedt tot het maken van de keuze voor “ongezond leven”? En zo handelt louter en alleen om langs meerdere kanten zoveel mogelijk geld bij de burger te kunnen weghalen? Jezelf doodroken en doodzuipen mag, als je de accijns maar betaalt. En mocht je tijdens dat proces diverse malen zorg nodig hebben tot het moment waarop je rochelend je laatste adem uitblaast of je je in je laatste coma hebt gezopen, allemaal prima, maar dan wel er steeds meer voor betalen graag
Nee, elke keer als de overheid dat argument van het ongezond leven naar voren brengt speelt zij de grootste en meest weerzinwekkende huichelaar die je je maar kunt indenken.
Voor de vergrijzingsgolf-argumentatie geldt iets soortgelijks. Bijvoorbeeld de constatering, dat die vergrijzingsgolf niet als een donderslag bij heldere hemel over ons is gekomen. Die golf stamt uit de jaren 50 van de vorige eeuw, toen Nederland zichzelf weer aan het opbouwen was na een 2e wereldbrand. In die tijd werden echtparen gestimuleerd vooral veel echt te blijven paren. Er waren kinderen nodig, overheid en kerk hersenspoelden die jonge paartjes.
Zo ontstonden grote gezinnen [zelf kom ik uit een gezin van 7 kinderen], die soms tot ongelooflijke resutaten [13 kinderen, bij mij op school zat zelfs een jongen, die thuis 20 broertjes en zusjes had] leidden.
Ik wil niet bestrijden dat het nodig was, dat herbevolken van Nederland, maar er wel bij onderstrepen, dat het feitelijk om braaf door mannetjes als mijn vader en vrouwtjes als mijn moeder uitgevoerd regeringsbeleid ging.
En als je als overheid je burgers zo aanstuurt dan zou je het ook je dure plicht mogen beschouwen om naar de toekomst toe rekening te houden met de bijkomende effecten van dergelijk beleid. Want regeren is immers vooruitzien.
In die zin kan en mag de argumentatie van de politiek anno nu dan ook tenminste als hypocriet en een steek in de rug van al die fokkende en broedende ouders uit de 50-er jaren van de vorige eeuw worden gezien.
En als een boodschap van eigen falen uiteraard. Want men is volstrekt incompetent [of is onverschillig het juiste woord] gebleken waar het het inspelen op de onherroepelijk eens opdoemende effecten van dat “babyboomer beleid” betreft.

De politiek is er niet vies van het eigen falend beleid uit het verleden te gebruiken om nieuw falend beleid anno nu te bedenken. Zolang het maar geld oplevert. Je zou het haast een vicieuze cirkel van falend beleid kunnen noemen. Waarvoor u en ik elke keer opnieuw braaf mogen blijven betalen. En steeds meer betalen, zoals de aanvang van dit log al duidelijk maakte.
Het is goed, dat er een bureau als het NYFER is, al was het maar om de echte waarheid tegenover de politieke waarheid te plaatsen.

Er rest nog één punt wat m.i. om opheldering vraagt. Of althans om nadere stipulering, want als u de afgelopen 10 -15 jaar hebt opgelet dan heeft u het om u heen zien gebeuren. Als bij alle andere geprivatiseerde en voorheen tot het publiek domein behorende sectoren koos de overheid in 2006 t.a.v. de zorg voor een feitelijk heel simpele strategie, die elders in de Westerse wereld ook uitstekend bleek te hebben gewerkt. Er werd privatisering ingevoerd, vergezeld van altijd maar diezelfde boodschap : meer kwaliteit en lagere prijzen c.q. kosten. Vervolgens werd en wordt er nog steeds een mechanisme in werk gesteld, wat tot doel had het tegenovergestelde te bewerkstelligen. Wie in 2012 de uitgangspunten, die in 2006 als spijkerhard werden gepresenteerd bij de start van de privatisering van de zorg, bekijkt zal van de ene verbazing in de andere vallen. Duurder en slechter staan als de praktijk van nu tegenover de doelstellingen van 2006. In die zin kan de constatering van het NYFER in haar rapport niet onvermeld blijven: “Zorgaanbieders interesseren zich te weinig voor doelmatigheid”. En: “… de zorg zou laagdrempelig moeten zijn en beter moeten worden georganiseerd”.
Maar de kernvraag is of er nog wel een begaanbare weg is naar die op zich heel plausibele gedachten van het NYFER. Want is het wel slechts incompetentie van de overheid, die steeds de situatie doet ontstaan waarin doelstellingen als beter en goedkoper worden ingehaald door resultaten als duurder en slechter? 1x, 5x, 10x de plank misslaan, niet echt geweldig, maar voortdurend blijven misslaan riekt naar iets anders dan pure domheid. 1 jaar, 5 jaar, 10 jaar dezelfde knoerten van fouten maken, het getuigt niet echt van intelligentie en lerend vermogen, maar voortdurend die knoerten van fouten blijven maken daar komt een onprettig geurtje vanaf.
De opzet van de hele privatiseringsstrategie in Nederland is een vrijwel exacte kopie van die in de Verenigde Staten eerder werd toegepast. En je kunt veel van de Yanks zeggen [en dat doen we hier ook regelmatig] maar niet dat ze niet slim en sluw zijn.
En de Amerikanen ontwikkelden een strategie, die op de volgende pijlers rustte:
– begin privatisering in delen en maak dat bij aanvang goedkoper dan voorheen;
– compliceer de resterende publieke delen zodanig met wet- en regelgeving, dat op korte termijn de kosten daar explosief stijgen;
Uiteindelijk leidt dat tot de constatering, dat complete privatisering de enige “betaalbare” weg is.
Wie om een voorbeeld vraagt uit de praktijk van vandaag kan ik bedienen. Kijk maar naar het beleid van onze “veiligheidsminIster” en zijn kale page Teeven. Die al 1,5 jaar bezig zijn om met een wekelijkse frequentie kastenvol met nieuwe regeltjes op te boeren, regeltjes die voor de mensen in de praktijk vrijwel onuitvoerbaar en dus onhaalbaar blijken. Omdat ze te duur zijn.
Ik voorspel u, dat binnen een paar jaar het voorstel op tafel gaat komen om bepaalde sectoren in het veiligheidsdomein vanwege uit de klauw gierende kosten voor de maatschappij aan de private markt over te laten. En in die zin is het goed op te merken, dat door private ondernemingen in Amerika gerunde gevangenissen een doorslaand succes zijn. Voor de op winst belusten uiteraard.
De enige vraag die we zelf dan nog te beantwoorden hebben is al even simpel: waar hebben we nog een overheid voor nodig????
Wellicht dat die vraag wordt beantwoord via de laatste en meest ultieme privatiseringsactie ooit ondernomen. Privatisering van het parlement en daarmee van de democratie.