BEURS EN BLAUW

Nu naast de coalitiepartijen VVD-PvdA en constructieve “oppositiepartijen” D66-CU-SGP ook de “zwalk” oppositiepartij Groen Links zich achter de nieuwe pensioenregels hebben geschaard, is de parlementaire steun [de steun op straat is compleet 0 lommerdonbelangrijk geworden] in beide Kamers zo breed geworden, dat weinig tot niets de invoering van die nieuwe regels nog kan tegenhouden.
Ik meen, dat er vandaag in de 2e Kamer voor de vorm nog over gedebatteerd gaat worden, maar dat is de bekende wassen neus.
Hoewel ik zeker niet “zwartgallig”wil klinken [zwart is de komende weken niet echt een modekleur, aldus een aantal BN-ers, die naarstig naar een nieuw item zochten om zichzelf in een clipje te kunnen horen zwammen] kan ik niet nalaten even te wijzen op wat er van die nieuwe regels gemerkt gaat worden.
Mochten er pensioenverzekerden zijn, die per 1-1-2015 op een hoe gering ook indexatie van hun pensioenopbouw resp. -uitkering hoopten te kunnen rekenen, dan kan dat gevoeglijk worden vergeten. Vanaf 1-1-2015 maken die nieuwe regels dat voorlopig meer dan twijfelachtig.
En inmiddels is er een 2e reden opgedoken, die dezelfde negatieve uitwerking heeft: in pakweg 2 weken hebben de beurzen een zodanige knieval gemaakt [AEX van 425 naar 380, i.c. >10%], dat de dekkingsgraad  van ook de grote fondsen te laag is geworden om indexatie serieus als mogelijkheid te mogen zien.
Op de beurzen is precies gebeurd wat het kabinet nodig had om haar nieuwe pensioenregels er door te krijgen. Regie van bovenaf noemt men dat geloof ik.
Overigens is die knieval van de beurskoersen elders in Europa ook aan de orde. Wat te denken van Griekenland, waar aandelenkoersen van de belangrijkste banken tussen 10 0prisonen 20% daalden? En u weet het vast nog wel, Griekenland is dat land met nog steeds een staatsschuld van zo’n 177%, waardoor het land onder curatele van de “trojka” IMF/ECB/EU staat. Waardoor er openlijk weer de eerder opgetreden weerstand van vooral het linkse Syriza de kop opsteekt. Terwijl wij straks alhier elkaar de tent uitvechten over een kaas- en stroopwafelknecht van een in Engelse drop uitgevoerde Sinterklaas kan het zo maar zijn, dat in Athene hele andere dingen de kop op gaan steken.
Het woord “beurs” is gevallen en laat ik het dan maar meteen gebruiken om een ander soort tuimeling te benoemen, namelijk die van ooit “boy Wonder van het CDA” tot “erg wonderlijke flop van KLM”.
Gevreesd mag worden, dat “us Camieleke Uierlings” minstens een jaartje binnen de warme moederschoot van het CDA gaat gebruiken om zijn beurse plekken te laten wegtrekken. En omdat zijn hoofd inmiddels de sporen van zijn flaters begint te tonen zal het vaker zien van dat platte rijstevlaai gezicht niet door een ieder als prettig worden ervaren.

Tot slot: wellicht overbodig, maar ik zeg het toch nog maar even: vanavond mag u weer stemmen op de “absolute top van de vaderlandse TV”. En dat betekent, dat u niet stemt op Rutte, Samsom,Pechtold en meer van die kanjers. Ik zeg het maar om verwarring te voorkomen.

AOW-GAT [DEELS] GEDEMPT

Vreemd genoeg passeerde het bericht, dat het kabinet heeft besloten het AOW-gat, wat als gevolg van de versnelde verhoging van de AOW-leeftijd bewust werd geslagen en tienduizenden mensen [volgens de Volkskrant] rechtstreeks treft in hun inkomen, voor een deel te repareren vrijwel geluidloos.
Hier is te lezen welke verzachtende maatregel in de vorm van een overbruggingsregeling werd getroffen. Het lijkt mij alleszins nuttig kennis te nemen van de inhoud van die overbruggingsregeling, opdat onprettige verrassingen in de aankomende tijd kunnen worden voorkomen.

Een paar kanttekeningen  mijnerzijds zijn wel op zijn plaats.
Allereerst, ik vermeldde het al, is het merkwaardig hoe weinig aandacht er werd besteed aan dit op zich positieve nieuws. Heel veel mensen [naar mijn overtuiging veel meer dan de tienduizenden, waar in de krant over wordt gesproken] worden niet, zoals eerder leek te gaan gebeuren, aan hun lot overgelaten, wat in ook al veel gevallen leek te gaan gebeuren.
Op basis van demografische gegevens van het CBS is vrij simpel te achterhalen, dat op het moment van ingang van de verhoging van de AOW-leeftijd er in Nederland ruim 760.000 mensen blijken te zijn, die met een AOW-gat worden geconfronteerd. Wat cijfers ter verduidelijking. Het handelt om Nederlanders in de leeftijdsgroep 59 t/m 65 jaar.
Een 59-jarige wordt door het “gat” opgezadeld met een AOW-leeftijd 67 ipv 65. Hij verliest dus uitgemiddeld 20 maanden AOW-uitkering. [20x 1.085 indien alleenstaande – 20x 1.500 indien met partner]. Middelen we die  mogelijkheden ook weer uit dan gaat het om 20x 1.290.
Een 62-jarige wordt door het “gat” opgezadeld met 6 maanden [AOW ingangsleeftijd 65+ 6 maanden ipv 65 jaar] later AOW i.c. 6x 1.290.
Enzovoort, enzovoort.
Dit wat betreft de impact op het niveau van de individuele Nederlander in de getroffen leeftijdsgroepen.

Stappen we over op het effect voor de totale populatie van 760.000 potentieel getroffenen dan moeten we allereerst de groep direct getroffenen daar uit zuiveren.
Bedoeld wordt, dat er een forse groep mensen is, die hun recht op AOW volledig ontlenen aan het feit, dat hun partner dat recht heeft. Concreet:
man + vrouw in partnerverband – 1 van hen bereikt de AOW-leeftijd, waardoor ook de partner AOW-uitkering van de ander geactiveerd wordt.
Laten we voor de gelegenheid uitgaan van een situatie, waarin er sprake is van 300.000 alleenstaanden en 460.000 mensen in partnerverbanden. Dat zou in de oude AOW-vorm hebben geleid tot op 65-jarige leeftijd te verkrijgen:
300.000 x 1.085 + 460.000/2 x 1.500 AOW-uitkeringen.
Per uitkeringsmaand zou het dan gaan om een bedrag 325 miljoen. Dat is grosso modo dus ook het bedrag, wat de overheid meteen al bij in werking treding van de verhoging van de AOW-leeftijd bespaart. Een bedrag overigens wat [via datzelfde stapjesmodel waarmee de leeftijd wordt verhoogd] afneemt, omdat uiteraard wel instroom, zij het verlaat, in de AOW blijft plaatsvinden. De groep getroffenen wordt naarmate de jaren verstrijken steeds kleiner.

325 miljoen bespaart de overheid dus meteen al; u bent neem ik aan inmiddels ervaringsdeskundige genoeg om te beseffen, dat als de overheid bespaart dat in 99,9% betekent, dat het om geld gaat wat de burger wordt afgenomen. Zo ook in deze AOW-situatie.
Een op dit moment 60-jarige wordt 16 maanden inkomen [1.085 dan wel 1.500 euro per maand, totaal 17.000 resp. 24.000 euro] inkomen afgenomen en werd daarbij bij de invoering van de leeftijdsverhoging van de AOW achteloos gezegd, dat hij maar moest gaan sparen om dat gat te overbruggen. Wellicht hoort u het Jetta Kleinsma, Alexander Pechtold e.a. nog zeggen.

Gelukkig heeft de druk, die door de vakbeweging, enkele oppositiepartijen en vroeg-gepensioneerden werd uitgeoefend resultaat gehad en is men enigszins tot inkeer gekomen. Van de besparing van 325 miljoen op de AOW in dit jaar wordt net 10% [34 miljoen] teruggegeven aan de sponsors, aan ons dus.
Tot de verhoging van de AOW naar 67 jaar is uitgefaseerd [2021] verwacht de  overheid in totaal 400 miljoen voor de demping van het AOW-gat nodig te hebben. Met dat percentage van 10% voor dit jaar in het achterhoofd kunt u zich met een beetje cijfermatig inzicht meteen een beeld vormen van de totale opbrengst van de AOW-maatregel voor diezelfde overheid. Inderdaad, die zou best weleens rond de 4 miljard kunnen schommelen.
En dan is het op zijn zachtst gezegd opmerkelijk, dat die 400 miljoen in het krantenartikel, maar ook door de overheid zelf als “kosten” worden betiteld.
Lagere winst zou beter zijn geweest naar mijn mening.
Maar, tot slot, misschien maakt dat voldoende duidelijk wie er in Nederland werkelijk verantwoordelijk is voor de negatieve toonzetting, waar dit land door zou worden gegijzeld.

DE VOLGENDE GREEP [in de pensioenpotten]

Met enige verbazing en ongerustheid heb ik moeten vaststellen. dat een vorige week aangekondigde mogelijke volgende greep in de pensioenkassen nauwelijks tot enige echte reactie van de vox populi heeft geleid.
Wat wil het geval? Een vanuit de politiek ingesteld gezelschap richt zich op het onderzoeken van de mogelijkheid om een deel van de inhoud van die “vette” pensioenpotten te gaan gebruiken om de alom door ons geliefde banken te gaan helpen.
Nu is dat feit op zich niet echt vreemd, want veel pensioenfondsen ” helpen” op een of andere manier al banken door erg veel geld aldaar te beleggen.
En dat kunnen banken van “all over the world” zijn. Spaanse, Griekse, Italiaanse, ja zelfs Cypriotische.
Maar de politiek is na 5 jaar crisis en 5 jaar hulpeloos stuntelen om daar een oplossing voor te vinden inmiddels op de gedachte gekomen, dat een deel van die bijna 900 miljard, waarmee onze pensioenpotten [als het goed is] gevuld zijn, bijzonder geschikt kunnen zijn om nog steeds formidabele gaten in de Nederlandse financiële sector mee te dichten.
Nu wil het ongelukkige toeval, dat 5 miljoen pensioenverzekerden:
– óf deze maand maart 2013 voor de laatste keer in hun leven het aanvullende pensioen ontvangen, wat hen jarenlang werd gegarandeerd. Vanaf april a.s. wordt dat aanvullende pensioen [soms fors] verlaagd. [pensioengerechtigden]
– óf vanaf april 2013 te maken krijgen met een korting op de inmiddels opgebouwde pensioenrechten in hun inmiddels verstreken werkzame periode. [actieve deelnemers]
1pensioenBeide “cuts” [één in de vorm van een direct lager inkomen, de ander in de vorm van in de toekomst te verkrijgen lager pensioen] vinden in geen enkel opzicht hun oorzaak in verkeerd handelen of in welke zin dan ook nalatig zijn door de gedupeerden zelf. De “cuts” zijn onweerlegbaar het gevolg van slecht beleid in combinatie met te riskant beleggingsgedrag bij de pensioenfondsen.
Daar doen al die opgepompte geluiden en berichten over fraaie rendementen die werden gerealiseerd niets aan af.  Want het enig echte “fraaie rendement” is een rendement, wat waarborgt, dat aan bij vol bewustzijn gedane toezeggingen omtrent het te realiseren pensioen zal worden voldaan.
Het zijn immers die jarenlange toezeggingen geweest, die voor de pensioenverzekerden reden zijn geweest  om aan te nemen, dat op de zekerheid van een redelijk inkomen na het bereiken van de pensioenleeftijd mocht/mag en kon/kan worden gerekend.
5 miljoen pensioenverzekerden komen dus van een kermis thuis, die varieert, afhankelijk van de hoogte van de korting, van nogal fris tot ijskoud.1kermis
Het is belangrijk, om het vorenstaande terdege te beseffen, omdat daarmee duidelijk wordt beoogd te maken, dat pensioenfondsen niet de goede beheerders van uw pensioeninleg zijn, die wij heel lang wel in hen zagen.
En die zijzelf ook pretendeerden te zijn via het jarenlang aanleveren van pensioenoverzichten, waarin naar nu is gebleken gewoon leugens zijn verteld.
Met deze wetenschap in het achterhoofd is het gepast om een volgend gebruik van een substantieel [het zou om in totaal 120 miljard gaan] deel van onze pensioeninleg , nota bene om onze banken te gaan helpen, met de nodige achterdocht te beschouwen.
Omdat het riekt naar water naar een wel heel erg vervuilde zee dragen, zonder dat de pijpen, waaruit de smerigheid in die zee wordt gedumpt, worden afgesloten.

Het Plan.
De bedoeling is het voor pensioenfondsen mogelijk te maken om een deel van de Nederland geöriënteerde hypotheekportefeuille over te nemen van de banken. Daarmee krijgen die banken 120 miljard euro beschikbaar, waarmee zij vervolgens worden geacht om het nog steeds volkomen vastgeroeste leningen-mechanisme richting bedrijfsleven weer in gang te brengen. Waarmee de Nederlandse economie bla bla bla.
Een eerste kanttekening moet al direct zijn dat de enorme bedragen, die in de afgelopen jaren vanuit de nationale schatkist maar ook de ECB ook aan onze banken beschikbaar werden gesteld, in de verwachting dat de banken hun zo belangrijk geachte positie op de economische buhne weer zouden innemen, tot geen enkel waarneembaar positief resultaat hebben geleid.
1kalfWie garandeert dat dit nu wel het geval zou zijn? Wie ziet erop toe, dat de banken hun rol nu wel op de vereiste manier zullen vervullen? Die voortdurende achter de feiten aan hobbelende club die DNB heet? De dempers van de putten, waarin inmiddels hele kuddes kalveren zijn verdronken: de politiek?

120 miljard pensioengeld ruilen voor een hyptheekportefeuille roept meteen de vraag op waar de garanties voor de echte bezitters [u en ik] van die berg geld zitten. Hoe zijn eventuele risico’s afgedekt? Wat is de garantie, dat er voldoende rendement op wordt behaald, zodat de pensioenen geen enkel risico lopen?
Helaas, die rendementsgarantie daar is nog met geen woord over gesproken.
Wel over de afdekking van risico’s. En risico’s zijn er ook in een tijd, waarin het aantal hypotheken, wat niet meer kan worden gedragen door een groeiende groep burgers/gezinnen immer toeneemt.
Ontegenzeggelijk heeft men een slimme oplossing gekozen. De pensioenfondsen kopen alleen hypotheken van de banken, die gedekt zijn door de NHG-regeling. De Nationale Hypotheek Garantie. En ongetwijfeld weet u, dat die NHG een garantie is door de staat, waarbij een 100% garantie geldt.

Contouren.
Ziet u de contouren van wat men wellicht gaat uithalen?
Banken ruilen hypotheken voor 120 miljard euro.
Pensioenfondsen kopen een door de staat gegarandeerd bundeltje hypotheken en worden eigenaar van wat Vinex-wijken.1vinex
Dat heeft wel wat weg van een vestzak-broekzak transactie, vindt u niet? Er wordt als het ware wat heen en weer geruild en er is wat aanpassing in de boeken en balansen nodig. So far so good, zou je zeggen.
En wellicht is het niet uit te sluiten, dat men het binnenskamers al eens is, dat het rendement voor de pensioenfondsen, nodig om uw en mijn pensioen te blijven betalen zonder een volgende korting, vooral zal zitten in de “zekerheid”, dat de huizenprijzen ooit weer zullen gaan stijgen.
Dan gaat gelden: gekocht met een hypotheek van 100.000 – waarde inmiddels 120.000.
Maar er blijft één heel gluiperig addertje onder vooral ons gras zitten. Want wat nu als er iets mis gaat met dat bundeltje hypotheken, waardoor de pensioenfondsen verlies dreigen te lijden en dus die NHG-garantie aanroepen? Dan is er maar één optie: de geldsluizen van de overheid moeten open. En waar is het geld wat door die sluizen stroomt van afkomstig?

.….van een koekje.
Get my drift?
Als we niet oppassen flikt men ons een kunstje, waarbij aan de ene kant een deel van ons pensioengeld wordt gebruikt om de banken op het paard te helpen en aan de andere kant de afdekking van mogelijke schade uit die transactie wordt gedekt met ook al ons geld.
1koekjeZoiets noemt men een koekje van eigen deeg. Wat te lang in de oven heeft gelegen om nog gegeten te worden.
En dat deeg is al klaar, alleen het koekje moet nog worden gebakken. Tenzij een grootschalig NEE, NIET ZONDER KEIHARDE GARANTIES uit de kelen van de pensioenverzekerden komt.
Misschien is het ook een goed idee om vooraf de aansprakelijkheid bij mogelijke schade vast te leggen. Te beginnen met de besturen van de pensioenfondsen, want zij zijn immers de partij, die het plan kunnen laten werken door vooraan het traject ons pensioengeld eens te meer tot bijzonder risicodragend te maken.
Laten we nu eens met zijn allen tijdig op ons qui-vive zijn.

DE ENORME RENDEMENTEN en KORTINGEN VAN A&O SERVICES

De kwestie rond de pensioenkortingen, zoals A&O Services deze in de eerste week van dit kersverse jaar bij zowel haar medewerkers als de pensioengerechtigden van het zieltogende piepkleine ondernemingspensioenfonds bekend maakte, heeft inmiddels de media bereikt.
Persoonlijk ben ik er in principe geen voorstander van, dat dergelijke zaken breed uitgemeten in het nieuws komen. Onbedoelde “schade” is immers snel aangebracht.
Maar in dit geval kijk ik er anders tegenaan en ik zal trachten duidelijk te maken waarom.

Op het moment, dat A&O in februari 2012 een aankondiging deed van wat ik destijds “Kroniek van een pensioenamputatie” noemde heb ik de “confrontatie” met mijn pensioenfonds gezocht. In een uitvoerige brief ontvouwde ik mijn gevoelens t.o.v. het aangekondigde besluit tot korting van de pensioenen met toen nog 18%. En ik stelde een groot aantal vragen, gericht op het krijgen van aanvullende informatie.
Zoals ik dat altijd al gewend was reageerde men prompt. Er volgde een uitnodiging tot een persoonlijk gesprek met enkele bestuursleden van het fonds. Om voor mij moverende redenen heb ik dat geweigerd. Ik zou mij immers op zijn minst moeten laten vergezellen door een economisch en juridisch deskundige [ik beschouw mezelf niet als zodanig] om het tot een zinvol gesprek te kunnen laten komen. En helaas, beide deskundigen had ik niet in voorraad.
In april 2012 volgde alsnog een uitputtende schriftelijke reactie, waaruit zonder enige twijfel kon worden opgemaakt, dat het pensioenfonds vooral mijn vragen serieus bleek te nemen.
In  eerste aanleg werd de brief van het pensioenfonds mijnerzijds ter kennisgeving aangenomen. Er waren geen openingen of mogelijkheden om de discussie verder te voeren. De noodzaak ertoe ontbrak in feite ook, omdat het immers handelde om “voorgenomen kortingen”.
Tussen februari 2012 en december 2012 kon er nog van alles gebeuren, wat het beeld zou veranderen. De discussie over de rekenrente speelde en resulteerde in het najaar 2012 ook in een ministeriele beslissing, waarvan algemeen werd vastgesteld, dat de moeilijke positie van de pensioenfondsen er in positieve zin door zou worden beïnvloed.
Je zou kunnen zeggen, dat er wellicht tegen beter weten in nog enige hoop gloorde.

En toen viel in die eerste week van het nieuwe jaar die officiële kortingsbrief in de bus.  En die brief was noch in het Griekse geschreven noch gericht aan Kostas Jebentdepineutopolis. Nee, in het Nederlands en gericht aan ondergetekende. Met daarin de kille mededeling, dat 19% zelfs nog wel meer zou kunnen worden.
Daarmee was het een vaststaand feit geworden: mijn pensioen, wat ook mijn inkomen is, zou met een bedrag, waarvoor een middenklasser 2 maanden zou moeten werken, gaan worden verlaagd. Je zou kunnen zeggen, dat ik tientallen jaren lang elk jaar 2 maanden voor Jan met de korte achternaam had gewerkt. Met terugwerkende kracht. Nu heb ik heel lang veel warme gevoelens gekoesterd voor mijn toenmalige werkgever, maar ik ben nooit zover gegaan te zeggen “laat mijn salaris deze maand maar zitten”. Zo’n gedachte past trouwens ook helemaal niet bij de huidige arbeidsethiek, meen ik te mogen zeggen.

Omdat ik er van overtuigd was, dat het kortingspercentage van mijn pensioenfonds tot het hoogste [en dus meest pijnlijke] zou behoren achtte ik het correct, dat de wereld er van zou moeten horen. En tot mijn genoegen was het RTL-Z wat opnieuw [in februari 2012 bracht men het voorgenomen besluit tot korting van A&O ook al groot] het nieuws oppikte. En dat resulteerde vandaag in een item bij het nieuws, waarin bestuursvoorzitter de Soet een telefonische toelichting gaf bij het kortingsbesluit. [Inmiddels is dit gevolgd door een interview ten burele van de Soet.]

De berichtgeving van RTL-Z is hier te vinden. De kortingsbrieven van A&O kunnen worden aangeklikt.
Eveneens kan worden gelezen op welke wijze voorziter de Soet via zijn blog de medewerkers [niet de gepensioneerden] een extra toelichting geeft over het kortingsbesluit.

For the sake van de leesbaarheid van dit [mijn] blog houd ik het voorlopig even hierbij. Geïnteresseerden onder u hebben immers voor even genoeg te lezen, nietwaar.
In een volgend log zal ik een poging wagen inhoudelijk in te gaan op dat blog van de Soet.

JANUARI-HORROR

Het is nog te vroeg om er al te definitieve uitspraken over te doen, maar het heeft er in ieder geval veel van weg, dat de start van “the new age” [laten we deze nieuwe periode na de definitieve teloorgang van de Maya-astrologie maar “new age” noemen en rustig wachten tot er weer een malloot opduikt, die na wat gegluur in theebladen en het roken van een bananenschil het einde der tijden voorspelt] ons een winter brengt met wel heel sterke voorjaarsachtige kenmerken. Het doet je haast vermoeden, dat de dans der planeten die Nostradamus de Star Wars-achtige benaming Dark Rift meegaf [leuke naam voor een metalband], toch een of ander effect heeft gehad: een verschuiving van de seizoenen. En ach, een WK schaatsen in bijvoorbeeld juli, we zijn zo flexibel dat we er binnen de kortste keren aan gewend zijn. En het lost meteen ook het probleem van het WK voetbal 2022 in het lieflijke Quatar op: geen 45 graden in de schaduw, maar slechts 33 graden.
Maar ik dwaal af. Want dat vroege voorjaar past natuurlijk niet bij de de somberte die over Nederland heerst. Rutte lacht nog wel, maar de vermoeide trekken in het jongensachtige bekkie spreken boekdelen en de wat schichtige blik in zijn ogen verplicht hem om na te gaan denken of het niet verstandig is zijn kijkijzer van meer gekleurde glazen te gaan voorzien.
loonstrook2013Straks over zo’n 3 weken dalen de eerste loonstrookjes van “the new age” over Nederland neer en je hoeft geen genie te zijn om uit de geluiden, die er al opklonken, te concluderen dat er weinig gejuicht zal gaan worden. De spijt over de soms zeer forse uitgaven voor het afsteken van wat vuurwerk in die drijfnatte nieuwjaarsnacht zal zeker worden gevoeld.
Naar ik aanneem zal de maand januari ook betekenen, dat er bij zo’n 8 miljoen landgenoten een brief in de bus zal vallen van hun pensioenfonds. Waarin:
– zowel werkende als werkloze Nederlanders te horen krijgen, dat hun pensioenopbouw wat lager wordt dan hen heel lang is beloofd;
– pensioengerechtigden de mededeling krijgen, dat wat ze hadden er vanaf april a.s. niet meer is, want er wordt een plak afgesneden;
– hun pensioenfonds plechtig belooft, dat er in januari 2014 nog een amputatierondje zit aan te komen. Of daar alvast rekening mee kan worden gehouden.

De “kortingen” of “afstempelingen” worden openbaar gemaakt voor alle pensioenfondsen, die het betreft. U en ik kunnen dus straks vrij eenvoudig bepalen hoe we er vanaf  zijn gekomen. Want elk pensioenfonds of fondsje stelt zijn eigen kortingen vast. In de aankomende tijd zal ik proberen zo duidelijk mogelijk te maken waarom dat zo is en hoe pensioencollectedat eigenlijk kan. Dat een metaalbewerker bijvoorbeeld 4x zoveel of zelfs meer wordt gekort dan een ambtenaar, een metselaar 3x zoveel wordt gekort als een schilder etc. etc.
Maar wat ik u geheel vrijblijvend aanraad is om, als de dreun van het salarisstrookje een beetje verwerkt is, met die brief van uw pensioenfonds in de hand [en een valiumpil] op zoek te gaan naar informatie over die verschillende kortingspercentages. Soms zult u bemerken, dat u er t.o.v. anderen nog redelijk bent afgekomen, soms het tegendeel.
U zou zich vervolgens de vraag moeten stellen hoe dat kan. In  de aankomende weken op weg naar de effectieve doorvoering van de kortingen [1-4-2013]
ga ik pogen daar wat licht in de duisternis te brengen. En ik ken mezelf goed genoeg om te weten, dat er waarschijnlijk ook aan de orde zal komen of en zo ja wat er aan kan worden gedaan. Hou daarbij in het achterhoofd dat we met 8 miljoen zijn, wat gelijk staat aan de kiezerspopulatie, die meer dan 2/3 van de Tweede Kamer heeft gevuld.

OUD & JONG

Ik heb met gemengde gevoelens en soms kromme tenen naar het “debat” in Buitenhof tussen jong [2 aanstormende vakbondstalenten] en oud [2 volgevreten mastodonten met tonnen boter op het hoofd] zitten kijken.
Mij ontbreekt de lust [ik heb in de afgelopen tijd al zo vaak in uitgebreidere vorm mijn mening over en gevoelens bij de verhalen van soms jong maar vooral oud weergegeven] om tot in detail in te gaan op de gaten, verdraaiingen e.d. die nu weer in de verhalen zitten. Ik beperk mijn reactie dan ook tot sec 2 hoofdpunten..
Te meer omdat mij de zelfopgelegde taak wacht om met het begin van het nieuwe jaar de pensioenproblematiek weer naar voren te halen, want niet alleen wordt zo rond deze kerstdagen aan diverse bestuurstafels besloten, dat velen van ons m.i.v. 1-4-2013 een soms drastische [extra] achteruitgang in besteedbaar inkomen te wachten staat, maar daarnaast zullen jongere generaties onverbloemd te horen krijgen [als ze de boodschap snappen tenminste] dat hun toekomstig pensioen [als dat er überhaupt in zijn huidige vorm nog zal zijn] aanmerkelijk lager zal uitkomen dan hen heel lang is voorgespiegeld.
Die pensioenproblematiek werd ook aangeraakt in het debat bij Buitenhof, dus zijdelings komt het onderwerp hier nog wel even terug.

Jong.
Alsof het toeval het zo wilde. Nog maar een paar uur geleden had ik een gesprek gehad met een mij warm aan het hart liggende dame, waarin een schrijnende situatie aan de orde kwam. Het gesprek handelde om een vrouw, die omdat ze onverwacht min of meer ernstige fysieke problemen had gekregen en dus ziek thuis was gebleven van haar werk, van haar werkgever te horen had gekregen, dat haar tijdelijke contract [flex] met onmiddellijke ingang was beëindigd. Ze was ontslagen.Een gang naar de rechter hielp niet, want die stelde dat het ontslag rechtmatig was. Over de consequenties voor de inkomenspositie van de in geding zijnde vrouw, die heftig zijn, gaan we het verder niet hebben.
Wat wel van belang is ligt in het gegeven, dat ik met mijn gesprekspartner door de jaren heen ettelijke soms urenlange gesprekken heb gehad over de zich steeds duidelijker aftekenende verslechtering van de positie van de werknemer t.o.v. zijn werkgever. Ik heb daarbij niet nagelaten voortdurend te wijzen op de wijze, waarop “in mijn tijd” die positie werd bevochten, bewaakt en waar mogelijk versterkt.
Omdat mijn vraag of zij mij zou kunnen uitleggen waarom vanaf het begin van deze eeuw, toen iedereen de bomen nog tot in de hemel zag groeien, er een proces op gang is gekomen, wat tot de uiteindelijke uitholling van nu  van die positie van de gewone werknemer heeft geleid, vrijwel altijd op een soms met zuchten begeleide stilte leidde, heb ik zelf dat antwoord maar gegeven. En omdat ik er bekend om sta mijn mening onverbloemd te geven, werd dat antwoord niet altijd in dank aanvaard.
Het antwoord is namelijk even simpel als voor de hand liggend: niet langer werd de positie van de werknemer als een collectief belang gezien en als zodanig beschermd. Het eigen belang,  zo kenmerkend voor m.n. de mens van de 21e eeuw, werd alleen in het oog gehouden. Waarbij niemand, ook mijn gesprekspartner niet, onderkende dat nastreven van het eigen belang in goede tijden misschien nog wel profijt kan brengen, maar in slechte tijden [en die komen er altijd en meestal sneller dan wordt gedacht] de kwetsbaarheid van de individuele positie genadeloos zou blootleggen. Met alle nare consequenties vandien.
Ik hield haar voor, dat in  “mijn tijd” een situatie als van de vrouw hierboven nooit zou hebben kunnen voorkomen. Omdat ik mij beschermd wist  door een vangnet, vastgelegd in een collectieve arbeidsovereenkomst en een fors aantal sociale verzekeringswetten. En omdat ik, maar vele anderen met mij, prima op de hoogte waren van de rechten en de plichten, die uit die regelgeving voortvloeiden.
De werknemer van de 21e eeuw is uit een heel ander hout gesneden. Die heeft een aantal jaren slechts een paar “speerpunten” gehad:
-zelf een aardige baan  hebben en leuk verdienen
-zich hartstochtelijk storten op de hem geboden “spelen” , die historisch zo prima passen bij dat andere onderdeel “brood”. En hij interesseerde zich nauwelijks tot niet voor een CAO of wat voor overeenkomst dan ook. Leidde allemaal zo af van de lol van alledag, weet u.
En hij voelde zich er happy bij. Maar terwijl hij zijn “dolce vita” beleefde, werd stukje bij beetje het fundament onder zijn rechtspositie weg gesloopt. Werkelijk 100’n waarschuwingen heb ik laten horen aan iedereen, die het maar betrof. Schouderophalen was nog de vriendelijkste reactie; soms werd ik weggelachen, als eeuwige zwartkijker afgeserveerd.
Maar nu is die andere tijd er, nu ondervinden steeds meer mensen aan den lijve wat het betekent vanuit hun huidige positie als “werknemer” [ik prefereer al enige tijd de term “loonslaaf”] in zo’n slechte tijd te moeten meedraaien. De boemerang van de zelfzuchtigheid, kortzichtigheid en domheid komt nu terug.

Aan het vorenstaande moest ik denken, toen ik de 2 jonge bevlogen vakbondskerels hun verhaal hoorde afdraaien . Het verhaal , wat er op neerkomt, dat er weer een collectiviteit moet gaan ontstaan, die de strijd aan moet gaan om de positie van de werknemer op de abeidsmarkt te versterken.
Natuurlijk, er ging een warm gevoel door mijn lijf bij de constatering, dat er nog jonge mensen zijn, die wel ergens het licht menen te ontwaren.
Maar direct daarna schudde ik mismoedig het hoofd. Want had het allemaal niet iets van de wederopbouw van na WO II?  Eerst gooien ze alles bij elkaar plat, vervolgens komen wat enthousiaste patriotten met het voorstel om de boel weer op te gaan bouwen. Toen in feite zinloos, nu vrees ik ook.  In  de afgelopen 10 -15 jaar is er een oorlog verloren. En in tegenstelling tot bij WO II is er nu ook een volgende oorlog nodig om de wederopbouw van de grond te kunnen krijgen. En waar is in godsnaam het “leger” om die volgende  “oorlog” te kunnen voeren?

Oud.
Voor de inbreng van  “oud” in het debat heb ik veel minder woorden over. Als 2 plucheplakkers, bestuursverslaafden en baantjesjagers als de oude heren Lubbers en Wiegel een pleidooi gaan houden voor een een verregaande verjonging van het [leidinggevende] kader bij de vakbonden dan kan ik daar nauwelijks nog boos over worden. Een beetje meesmuilend grijnzen, een wegwerpgebaar, daar liet ik het bij. En daar laat ik het trouwens ook nu verder bij.

Op naar volgend jaar, op naar “the War of the Pensions”. De DVD komt in april 2013 uit. Vooruit bestellen hoeft niet.

INDIVIDUALISERING

Het is een vaak toegepast en dus beproefd middel: het individualiseren van een zaak , probleem, gevolg van een daad, poging om iets recht te praten wat krom is e.d.
Ik heb het nooit geteld, maar dat middel wordt in ieder geval gevoelsmatig voor mij het meest gebruikt om een soort schuld aan te praten bij het individu. U kent dat wel: een roker zorgt ervoor dat een niet-roker x% risico op die enge ziekte loopt. Een barbecue-verslaafde eet vooral plofkip, knalvarken, explosiekoe en dynamietvis en zorgt er daarmee voor, dat die dieren een wrede dood meemaken. Of een automobilist is verantwoordelijk voor y% van de fijnstof, die de gemiddelde fietser en de gemiddelde wandelaar inademt.
En zo kan ik nog wel even doorgaan. Via die truc wordt het individu een schuldgevoel aangepraat, terwijl het probleem waar het om gaat natuurlijk een probleem is geworden, doordat het door een collectief wordt veroorzaakt.
Verbiedt de verkoop van tabaksartikelen en weg is het probleem van de meeroker. Verplicht 100% schone auto’s, verdwenen is het fijnstof probleem. Doe alles wat met plof e.d. te maken heeft in de ban en een “menselijke” dood van dieren is een feit.

Individualiseren van een probleem lost niets op, het poogt slechts het individu een schuldgevoel aan te praten. Zoals vroeger ook gold met de boodschap “als je niet elke dag je schietgebedjes doet kom je niet in de hemel”. Wat dat betreft is er in wezen nog weinig veranderd, mag je rustig stellen.

Er is wel een nieuwe vorm bijgekomen sinds we in de crisis zitten en hulp verlenen aan wie maar in de eurozone zit. Een goed voorbeeld daarvan is het recent door Dijsselbloem toegegeven feit, dat de lankmoedige [zwalkend zou je ook mogen gebruiken] houding van de board of directors van ons land, onder leiding CRO [Chief Ridicolous Operations] Rutte, de komende 7 jaar [maar het kan een langere periode worden] 158 miljoen euro jaarlijks verlies oplevert [of kost, ligt er maar aan hoe u er naar kijkt].Geloof me, er is werkelijk geen paardenkop die werkelijk weet hoeveel de kosten zullen zijn, men slaat er maar een slag naar. Maar niet zomaar een slag, er is wel degelijk slim te werk gegaan. Want 158 miljoen per jaar is natuurlijk perfect te “individualiseren”. 10 euro per Nederlander. En u voelt hem waarschijnlijk wel aankomen, de zin die er direct achteraan komt: “voor 10 euro per jaar werkt elke Nederlander er aan mee, dat [in dit geval] de Grieken uit de ellende kunnen komen.” Het effect hiervan is tweeledig. Het poogt een gevoel van trots te kweken [“kijk ons Hollanders weer eens lekker bezig zijn”]. En daarnaast werkt , indien tegen die 158 miljoen per jaar zou worden geprotesteerd, het een gevoel van gevoel schaamte en schuld in de hand, als wij te loop zouden lopen tegen het weggooien van maar een luizige 10 euro per jaar.

Noem het marketing, noem het psychologie …… maar zo werkt het wel. Individualisering is dé truc van deze tijd. Als multinational kun je je er 3 slagen mee in de rondte verdienen, als overheid kun je burgers er tot op het niveau van het individu mee tegen elkaar uitspelen.

Maar ik moet er op wijzen, dat de individualiseringstruc ook zijn grenzen heeft. Want mocht u denken, dat onze board of directors straks met een verhaal mocht komen, dat:
– de extra steun aan voedselbankers
–  de steun aan niet-zorgverzekerden
– de steun aan gesnoeide pensioentrekkers
– de steun aan de inmiddels >1.000.000 onder de armoedegrens levenden
158 miljoen oftewel slechts 11 euro per resterende Nederlander kost en het alleszins logisch en verantwoord is “dat ons ons helpt”, dan komt u van een koude kermis thuis.
Waar die eerdere 10 euro slechts peanuts zijn of althans als zodanig worden verkocht, zijn die 11 euro veel en veel te duur. Je kunt immers niet alles zo maar op één hoop vegen.
Je hebt [ik hoor het de CRO zeggen] individualisering én individualisering, vergeet dat niet.

The beat goes on  overigens, dus eindig ik weer met een track, die ook in 2012 een plek heeft gekregen in de Top888. En ik kan daar meteen ook een gebaar mee maken richting de deze week overleden Ravi Shankar, de grootmeester van de sitar [en vader van de mooie Norah Jones, wat ook geen geringe verdienste is].