EVEN OVER WAT CENTJES

Tot vervelens toe blijft de politiek er maar inhameren, dat wij teveel kosten aan zorg genereren. Cijferneukers hebben al de prognose gebracht, dat binnen afzienbare tijd de magische grens van 100 miljard [het bedrag slaat terug op alle zorgkosten, zoals die ook uit de AWBZ worden gefinancierd] zou kunnen worden overschreden.
Ik zal de laatste zijn, die de formidabele hoogte van die zorgkosten bestrijd. Wel degelijk doe ik dat waar het de reden ervan betreft.
Kosten pleeg je als verstandig beheerder van financiële middelen normaliter omlaag te brengen door een scala aan maatregelen. Die allemaal gemeen hebben dat ze daadwerkelijk tot die beoogde daling leiden.
In de praktijk loopt dat niet geheel verrassend echter anders. Kosten verlagen kun je ook gebruiken om “de winst op zorg” [ik word elke keer onpasselijk als ik die combinatie  neerschrijf; winst op zorg is voor mij hetzelfde als winst op andermans ellende] te optimaliseren of op zijn minst te verveelvoudigen.
vgzVGZ [4,2 miljoen verzekerden] is zo’n zorgverzekeraar en zeker niet de enige of laatste, die erin is geslaagd de verder exploderende zorgkosten hand in hand te laten gaan met meer winst. 510 miljoen in 2013, 3x zoveel als in 2012. Daarvan, zo beweert men, is 290 miljoen aan verzekerden teruggegeven middels premieverlaging; 210 miljoen is in de eigen pot gegaan met het label “versterken financiële positie onderneming”.
Het “grappige” is, dat VGZ als coöperatie geen winstoogmerk heeft!!! Maar toch is er extra geld nodig, bijvoorbeeld om vertrekkend bestuurder Rob Hillebrand boven op zijn “normale” beloning van 472.000 euro een vertrekpremie mee te geven van 330.000 euro. En dat allemaal volgens de speciale “Balkenende-norm” voor bestuurders van zorgverzekeraars.

800.000 euro voor Hillebrand, niets in verhouding tot die miljarden van onze zorgkosten. Maar Hillebrand is niet de enige, die zich mag koesteren in dat heerlijkje “beloningszonnetje”.
En de 210 miljoen, die in dat potje verdwijnt, dat tikt al wel aardig aan.
Maar VGZ is maar een druppel op de gloeiende plaat. Zoals er waarschijnlijk tientallen, zo niet meer, van dergelijke drupppels zijn.

Neem nu het Radboud Ziekenhuis uit Nijmegen. Daar werd het voor bij elkaar [inclusief opleidingskosten personeel] voor zo’n 6 miljoen aangeschafte Amerikaanse EPIC-systeem in huis gehaald en via de “big bang” gedachte ingevoerd. EPIC zou je kunnen betitelen als een verkapt EPD of EDS. Over de voor sommige zorgbehoeftigen schrikbarende gevolgen daarvan deed Zembla al eerder verslag. U kunt dat terugkijken.
6 miljoen, toch weer een bedrag wat aantikt.

overheidMaar de kroon spant natuurlijk de partij, die voor allerlei zaken, dus ook de zorg, de besluiten voor ons neemt: de overheid.  In het kader van het project “De Slager Keurt Zijn Eigen Bedorven Vlees” onderzoekt een commmissie onder leiding van deskundige bij uitstek Tom “Billie” Elias hoe het toch komt, dat ICT-projecten bij de overheid al sinds de introductie van de Atari altijd mislukken. Wat een gemiddelde jaarlijkse verspilling aan gemeenschapsgeld van 4 miljard [erg conservatieve schatting] met zich brengt.
Ja ja, now we’re talking. Het gaat om miljarden!! Elias

Het geld ligt en zit overal en wordt aan veel, maar liefst zo weinig mogelijk aan zorg besteedt.  Het is even waar als triest. En het meest trieste is nog wel, dat al die geldsmijters; -wegsluizers en -verspillers de zorgbehoeftigen vertellen, dat “het” zo niet langer kan doorgaan. Alsof wij dit niet begrijpen!!! Alleen de definitie van dat “het”, daar verschillen de meningen over.

Advertenties

VREEMDE KRONKEL

Ik vertel [hoop ik] de meesten onder u geen nieuws als ik zeg, dat de 1.000.000.000.000 euro, die in onze pensioenpotten zit voor het overgrote deel “ons geld” is. Die potten 0PFvermogenwerden en worden dat nog steeds immers gevuld met werkgevers- en werknemerspremies.
Evenzo denk ik te mogen aannemen, dat u niet verbaasd reageert als ik zeg, dat die 600 miljard [afgerond], die onze overheid jaarlijks niet alleen begroot, maar ook uitgeeft [ in werkelijkheid meer zelfs, want die overheid komt immers jaarlijks zo’n 24 miljard te kort, zegt Samsom] ook voor ’n belangrijk deel “ons geld” betreft. Belastingen en zo.
Ja,lieve mensen,  we hoesten flink wat op, vindt u niet?

Lang gold, dat we met een gerust hart dat vele, vele geld aan die beheerders [pensioenfondsen en overheid] meenden te kunnen overlaten. De overheid schiep er bijvoorbeeld een sociaal “safety net” voor ons mee. De pensioenfondsen zorgden ervoor, dat we eenmaal tegen de laatste levensfase aanschurkend een soort “Zwitser  leven” 0oudjesmochten gaan leiden. So far so good.
Zou je als een sort of rating agency tegen ons , tegen  Nederland aankijken dan ligt de conclusie redelijk voor de hand, dat het om een gezond, solide en solvabel landje gaat. Vandaar die Triple A-rating, die we nog steeds hebben.  Kijk je balansmatig naar Nederland dan concludeer je geen sprookjes, want:
– tegenover een staatsschuld van nog net geen 500 miljard staat een waarde [BNP] van nog zo’n 600 miljard;
– tegenover een enorm blok aan het been van een hypotheekschuld van 800 miljard staan pensioenpotten met 1.000 miljard.
[U moet niet kijken op een paar miljard links en rechts, ik werk even met lekker afgeronde getallen, die het beeld echter nauwelijks vertekenen.]

So far dus so good. Nu heeft de overheid een manier gevonden om haar acute honger naar veel geld te stillen. Van de 1.000 miljard in de pensioenpotten, waarvan verreweg het grootste deel in buitenlandse investeringen zijn gestoken, zou aanmerkelijk meer direct dan wel indirect in de eigen vaderlandse economie moeten gaan worden gepompt.
Die gedachte op zich is nauwelijks op negatieve aspecten te betrappen. Wel speelt daarbij de vraag hoe landen en  grote bedrijven in het buitenland het zullen vinden als grote pensioenfondsen hun geld weghalen om het vervolgens in de eigen zieltogende nationale economie te steken. Evenzo ligt er de vraag hoe snel die toch niet onaanzienlijke bedragen [het zou om enkele tientallen miljarden gaan] vrij zullen kunnen worden gemaakt. En wat dat gaat kosten, want in de wereld waar we het over hebben krijg je niets voor niets. Zeker niet als je een truc uithaalt, die potentiële bonussen van internationale beleggers afroomt.
Misschien dat we daar gaande het proces, wat inmiddels in gang lijkt geschoten, iets over zullen meekrijgen. Daarop rekenen doe ik niet, maar je weet tenslotte nooit.

De overheid en pensioenfondsen zijn inmiddels in overleg over deze wijze  van 0crowdfunding“crowdfunding”. En nauwelijks onverwacht is daarbij voor die pensioenfondsen één van de belangrijkste punten, dat investeringen in de nationale economie een rendement gaan opleveren, wat voldoet aan de eisen, die men stelt. Dat rendement moet op zijn minst zodanig zijn, dat kosten meer dan afdoende zijn afgedekt. En dat kortingen op de pensioenen niet hoger zullen uitvallen dan al in de pijplijn zit.
M.a.w. de pensioenfondsen verlangen garanties, af te geven door de overheid. Op het oog een volstrekt valide zaak. Die de schijn van zekerheid, ook voor u en mij als toekomstig pensioentrekker, biedt.

Maar bij even kauwen op de materie kom je onvermijdelijk bij het moment, waarop je de kronkel ziet.  Eerder gaf ik al aan, dat beide betrokken potentiële contractanten één ding gemeen hebben: ze “draaien” hoofdzakelijk op geld wat van ons afkomstig is.
Als je een “contract” sluit als wat in de maak lijkt, bouw je een aantal niet onbelangrijke voorwaarden in. Waaronder een schadeclausule [zoals bijvoorbeeld de NS deed [ of was het nu “vergat te doen”?] met Ansaldo Breda].
In het onderhavige geval kan dat betekenen, dat als investeren in de vaderlandse economie niet het rendement oplevert wat voldoet aan de eisen van de pensioenfondsen [eisen, waarin de pensioenverzekerde in het geheel geen stem heeft, ondanks dat het om ook zijn geld gaat] de overheid zal bijspringen via slim verzonnen en geconstrueerde garanties.
Laten we nu eens uitgaan van een situatie, waarin de pensioenfondsen [maar ook u en ik dus] 10 miljard aan onze economie “uitlenen”. Ik ben niet in staat ook maar enigszins een schatting te geven welk effect dat op die economie zou kunnen hebben. Maar geen zorg, daar heeft de overheid zijn eigen loopjongens voor, dus mocht het zover komen dan zal Excel weer gaan spugen dat het een lieve lust is.
10 miljard dus. De goedgevulde heren, die er verstand van schijnen te hebben, spreken van pakweg 12% als een momenteel haalbaar rendement op de internationale markt.
[Een enkel brallend aapje daargelaten, die zijn echt grote broek aantrekt en 16-17% noemt.]
Die 10 miljard zou dus zo”n 1,2 miljard aan rendement moeten gaan opleveren. Stel nu, dat de tot nu toe sprookjes gebleken verwachtingen van het komische duo Rutte-Samsom ook in dit geval sprookjes blijken en het werkelijk rendement op 6% [ook niet onaardig] uitkomt. Dan zal de overheid op basis van de garanties, wanneer deze verlies volledig afdekken, zo’n 600 miljoen moeten ophoesten en in de pensioenpotten moeten bijstorten.
Zelfs als de garanties 50% dekking geven blijft dat bedrag nog altijd 300 miljoen [en verliezen de fondsen op hun beurt namens ons 300 miljoen]. U kunt zelf wel uitrekenen welke “bijspringbedragen” aan de orde zijn, als de pensioenfondsen een veelvoud van de 10 miljard beschikbaar stellen. Zelfs bij een hoger rendement dan 6%, waarvan veel mensen w.o. ik menen, dat investeringen waarbij de overheid betrokken is , zulks vrijwel onmogelijk maken. De overheid heeft decennialang immers keihard gewerkt aan het opbouwen van het imago van “de altijd verlies lijdende investeerder”.

Probeer ik bovenstaand duidelijk te maken, dat een samenwerkingsverband tussen twee potentiële losers als overheid en pensioenfondsen al een crime kan worden genoemd, nog erger wordt het vrees ik als ik eindelijk toekom aan het definiëren van de werkelijke kronkel.
Laat ik het op de volgende manier formuleren en het verder aan u als lezer overlaten of u daarin iets wenst te herkennen.
“De pensioenfondsen gebruiken vooral ons geld om de overheid de helpende hand te bieden. De overheid wordt daarbij gepusht om afdoende garanties te bieden en kan dat alleen door daar gemeenschapsgeld [ook al ons geld dus] voor te gaan gebruiken.”
0BankersHet heeft iets weg van een brandverzekering sluiten bij Schadeverzekeraar De Pyromaan.
Immers, een meer beeldschoon voorbeeld van een “LOSE-LOSE” situatie is nauwelijks te verzinnen. Slechts indien dit spel leidt tot een omhoog sperende economische groei zou er een “break-even” situatie uit de bus kunnen komen. Ik laat het graag aan u over om te bepalen hoe groot die kans is.

AOW-GAT [DEELS] GEDEMPT

Vreemd genoeg passeerde het bericht, dat het kabinet heeft besloten het AOW-gat, wat als gevolg van de versnelde verhoging van de AOW-leeftijd bewust werd geslagen en tienduizenden mensen [volgens de Volkskrant] rechtstreeks treft in hun inkomen, voor een deel te repareren vrijwel geluidloos.
Hier is te lezen welke verzachtende maatregel in de vorm van een overbruggingsregeling werd getroffen. Het lijkt mij alleszins nuttig kennis te nemen van de inhoud van die overbruggingsregeling, opdat onprettige verrassingen in de aankomende tijd kunnen worden voorkomen.

Een paar kanttekeningen  mijnerzijds zijn wel op zijn plaats.
Allereerst, ik vermeldde het al, is het merkwaardig hoe weinig aandacht er werd besteed aan dit op zich positieve nieuws. Heel veel mensen [naar mijn overtuiging veel meer dan de tienduizenden, waar in de krant over wordt gesproken] worden niet, zoals eerder leek te gaan gebeuren, aan hun lot overgelaten, wat in ook al veel gevallen leek te gaan gebeuren.
Op basis van demografische gegevens van het CBS is vrij simpel te achterhalen, dat op het moment van ingang van de verhoging van de AOW-leeftijd er in Nederland ruim 760.000 mensen blijken te zijn, die met een AOW-gat worden geconfronteerd. Wat cijfers ter verduidelijking. Het handelt om Nederlanders in de leeftijdsgroep 59 t/m 65 jaar.
Een 59-jarige wordt door het “gat” opgezadeld met een AOW-leeftijd 67 ipv 65. Hij verliest dus uitgemiddeld 20 maanden AOW-uitkering. [20x 1.085 indien alleenstaande – 20x 1.500 indien met partner]. Middelen we die  mogelijkheden ook weer uit dan gaat het om 20x 1.290.
Een 62-jarige wordt door het “gat” opgezadeld met 6 maanden [AOW ingangsleeftijd 65+ 6 maanden ipv 65 jaar] later AOW i.c. 6x 1.290.
Enzovoort, enzovoort.
Dit wat betreft de impact op het niveau van de individuele Nederlander in de getroffen leeftijdsgroepen.

Stappen we over op het effect voor de totale populatie van 760.000 potentieel getroffenen dan moeten we allereerst de groep direct getroffenen daar uit zuiveren.
Bedoeld wordt, dat er een forse groep mensen is, die hun recht op AOW volledig ontlenen aan het feit, dat hun partner dat recht heeft. Concreet:
man + vrouw in partnerverband – 1 van hen bereikt de AOW-leeftijd, waardoor ook de partner AOW-uitkering van de ander geactiveerd wordt.
Laten we voor de gelegenheid uitgaan van een situatie, waarin er sprake is van 300.000 alleenstaanden en 460.000 mensen in partnerverbanden. Dat zou in de oude AOW-vorm hebben geleid tot op 65-jarige leeftijd te verkrijgen:
300.000 x 1.085 + 460.000/2 x 1.500 AOW-uitkeringen.
Per uitkeringsmaand zou het dan gaan om een bedrag 325 miljoen. Dat is grosso modo dus ook het bedrag, wat de overheid meteen al bij in werking treding van de verhoging van de AOW-leeftijd bespaart. Een bedrag overigens wat [via datzelfde stapjesmodel waarmee de leeftijd wordt verhoogd] afneemt, omdat uiteraard wel instroom, zij het verlaat, in de AOW blijft plaatsvinden. De groep getroffenen wordt naarmate de jaren verstrijken steeds kleiner.

325 miljoen bespaart de overheid dus meteen al; u bent neem ik aan inmiddels ervaringsdeskundige genoeg om te beseffen, dat als de overheid bespaart dat in 99,9% betekent, dat het om geld gaat wat de burger wordt afgenomen. Zo ook in deze AOW-situatie.
Een op dit moment 60-jarige wordt 16 maanden inkomen [1.085 dan wel 1.500 euro per maand, totaal 17.000 resp. 24.000 euro] inkomen afgenomen en werd daarbij bij de invoering van de leeftijdsverhoging van de AOW achteloos gezegd, dat hij maar moest gaan sparen om dat gat te overbruggen. Wellicht hoort u het Jetta Kleinsma, Alexander Pechtold e.a. nog zeggen.

Gelukkig heeft de druk, die door de vakbeweging, enkele oppositiepartijen en vroeg-gepensioneerden werd uitgeoefend resultaat gehad en is men enigszins tot inkeer gekomen. Van de besparing van 325 miljoen op de AOW in dit jaar wordt net 10% [34 miljoen] teruggegeven aan de sponsors, aan ons dus.
Tot de verhoging van de AOW naar 67 jaar is uitgefaseerd [2021] verwacht de  overheid in totaal 400 miljoen voor de demping van het AOW-gat nodig te hebben. Met dat percentage van 10% voor dit jaar in het achterhoofd kunt u zich met een beetje cijfermatig inzicht meteen een beeld vormen van de totale opbrengst van de AOW-maatregel voor diezelfde overheid. Inderdaad, die zou best weleens rond de 4 miljard kunnen schommelen.
En dan is het op zijn zachtst gezegd opmerkelijk, dat die 400 miljoen in het krantenartikel, maar ook door de overheid zelf als “kosten” worden betiteld.
Lagere winst zou beter zijn geweest naar mijn mening.
Maar, tot slot, misschien maakt dat voldoende duidelijk wie er in Nederland werkelijk verantwoordelijk is voor de negatieve toonzetting, waar dit land door zou worden gegijzeld.

INDIVIDUALISERING

Het is een vaak toegepast en dus beproefd middel: het individualiseren van een zaak , probleem, gevolg van een daad, poging om iets recht te praten wat krom is e.d.
Ik heb het nooit geteld, maar dat middel wordt in ieder geval gevoelsmatig voor mij het meest gebruikt om een soort schuld aan te praten bij het individu. U kent dat wel: een roker zorgt ervoor dat een niet-roker x% risico op die enge ziekte loopt. Een barbecue-verslaafde eet vooral plofkip, knalvarken, explosiekoe en dynamietvis en zorgt er daarmee voor, dat die dieren een wrede dood meemaken. Of een automobilist is verantwoordelijk voor y% van de fijnstof, die de gemiddelde fietser en de gemiddelde wandelaar inademt.
En zo kan ik nog wel even doorgaan. Via die truc wordt het individu een schuldgevoel aangepraat, terwijl het probleem waar het om gaat natuurlijk een probleem is geworden, doordat het door een collectief wordt veroorzaakt.
Verbiedt de verkoop van tabaksartikelen en weg is het probleem van de meeroker. Verplicht 100% schone auto’s, verdwenen is het fijnstof probleem. Doe alles wat met plof e.d. te maken heeft in de ban en een “menselijke” dood van dieren is een feit.

Individualiseren van een probleem lost niets op, het poogt slechts het individu een schuldgevoel aan te praten. Zoals vroeger ook gold met de boodschap “als je niet elke dag je schietgebedjes doet kom je niet in de hemel”. Wat dat betreft is er in wezen nog weinig veranderd, mag je rustig stellen.

Er is wel een nieuwe vorm bijgekomen sinds we in de crisis zitten en hulp verlenen aan wie maar in de eurozone zit. Een goed voorbeeld daarvan is het recent door Dijsselbloem toegegeven feit, dat de lankmoedige [zwalkend zou je ook mogen gebruiken] houding van de board of directors van ons land, onder leiding CRO [Chief Ridicolous Operations] Rutte, de komende 7 jaar [maar het kan een langere periode worden] 158 miljoen euro jaarlijks verlies oplevert [of kost, ligt er maar aan hoe u er naar kijkt].Geloof me, er is werkelijk geen paardenkop die werkelijk weet hoeveel de kosten zullen zijn, men slaat er maar een slag naar. Maar niet zomaar een slag, er is wel degelijk slim te werk gegaan. Want 158 miljoen per jaar is natuurlijk perfect te “individualiseren”. 10 euro per Nederlander. En u voelt hem waarschijnlijk wel aankomen, de zin die er direct achteraan komt: “voor 10 euro per jaar werkt elke Nederlander er aan mee, dat [in dit geval] de Grieken uit de ellende kunnen komen.” Het effect hiervan is tweeledig. Het poogt een gevoel van trots te kweken [“kijk ons Hollanders weer eens lekker bezig zijn”]. En daarnaast werkt , indien tegen die 158 miljoen per jaar zou worden geprotesteerd, het een gevoel van gevoel schaamte en schuld in de hand, als wij te loop zouden lopen tegen het weggooien van maar een luizige 10 euro per jaar.

Noem het marketing, noem het psychologie …… maar zo werkt het wel. Individualisering is dé truc van deze tijd. Als multinational kun je je er 3 slagen mee in de rondte verdienen, als overheid kun je burgers er tot op het niveau van het individu mee tegen elkaar uitspelen.

Maar ik moet er op wijzen, dat de individualiseringstruc ook zijn grenzen heeft. Want mocht u denken, dat onze board of directors straks met een verhaal mocht komen, dat:
– de extra steun aan voedselbankers
–  de steun aan niet-zorgverzekerden
– de steun aan gesnoeide pensioentrekkers
– de steun aan de inmiddels >1.000.000 onder de armoedegrens levenden
158 miljoen oftewel slechts 11 euro per resterende Nederlander kost en het alleszins logisch en verantwoord is “dat ons ons helpt”, dan komt u van een koude kermis thuis.
Waar die eerdere 10 euro slechts peanuts zijn of althans als zodanig worden verkocht, zijn die 11 euro veel en veel te duur. Je kunt immers niet alles zo maar op één hoop vegen.
Je hebt [ik hoor het de CRO zeggen] individualisering én individualisering, vergeet dat niet.

The beat goes on  overigens, dus eindig ik weer met een track, die ook in 2012 een plek heeft gekregen in de Top888. En ik kan daar meteen ook een gebaar mee maken richting de deze week overleden Ravi Shankar, de grootmeester van de sitar [en vader van de mooie Norah Jones, wat ook geen geringe verdienste is].

 

EPD-emie

Soms vraag je je af waarom onze overheid zo hardleers blijkt te zijn. Hardleers omdat men zich telkens opnieuw uitgebreid bezig houdt met onderwerpen, die voor de meesten van ons als “dead in the water” worden beschouwd. Neem dat Elektronisch Patiëntendossier nu. Een aantal jaren terug werd de invoering van de digitale kaartenbak vol met onze kwalen, enge ziektes en al doorgemaakt fysiek leed op het allerlaatste moment afgeschoten door de 1E Kamer. Reden: de onveiligheid van het systeem, waardoor zelfs aan de meest minimale eisen van privacyregels niet werd voldaan.

Iedereen had het EPD al ten grave gedragen, met de kanttekening dat IT en de Overheid wel altijd een onverenigbare mix zou blijven. Maar nee hoor, we zijn een paar jaar verder en via een vakkundig aangelegde sluiproute staat het EPD weer op de politieke agenda. Let wel, letterlijk hetzelfde EPD van een paar jaar terug, nog net zo onveilig, nog net zo krakkemikkig als destijds.
Men [de Farma-lobby] heeft zelfs een patiëntenorganisatie zover weten te krijgen om een zichtbare rol te willen spelen bij de propaganda voor dat EPD.
Voor de goede orde: ik ben zeker niet per definitie tegenstander van zo’n digitale kaartenbak. Als er op de vereiste manier beveiliging omheen wordt gebouwd mag men wat mij betreft zijn gang gaan. Maar juist die beveiliging daar schort het elke keer aan.
En ik mag toch aannemen, dat veel Nederlanders inmiddels bekend zijn met het fenomeen “hacken” en de huizenhoge risico’s die daarmee gepaard gaan.

Men zet toch door, omdat zo’n digitale kaartenbak vooral begeerd wordt door de partijen die op de medische “markt” actief zijn. Bewijs daarvan was het uitgekomen bericht, dat huisartsen worden beloond voor elke patiënt, die ze weten te bewegen tot het instemmen met het beschikbaar maken van hun elektronisch dossier voor het EPD.
En dergelijke beloningen [we leerden ze eerder kennen toen naar buiten kwam dat artsen beloond werden voor het voorschrijven van specifieke medicatie van specifieke farmaceutische bedrijven] worden alleen maar gegeven als de zekerheid bestaat dat er een grotere verdienste tegenover staat. Want farmacie is niet het synoniem van charitatief.

En hoewel dat uiteraard ten stelligste wordt ontkend, azen ook andere spelers op die markt, de zorgverzekeraars, op de kans om in die digitale kaartenbak te gaan kijken. Het verhaal vol verzonnen voordelen daarvan voor alle betrokkenen ligt al een paar jaar klaar.
Toegang tot zo’n kaartenbak is een te mooie kans om te laten lopen, want het brengt de op maat gesneden premie per individuele verzekerde of per secuur uitgezeefde groepen verzekerden binnen handbereik.
En daarmee de situatie, dat u gaat betalen voor de manier waarop u uw leven leidt.
Weinigen schijnen te beseffen [vooral ook de politici niet] dat dit in feite betekent,  dat de verzekeraar gaat bepalen hoe u dat leven leidt. En bij overtreding van die bepalingen volgt de straf in de vorm van een passende [lees: fors hogere] premie.
Er is dan ook maar één optie: zeg opnieuw NEE tegen dat EPD.

HANDELSWAAR

Zo langzamerhand mag gerust de vraag worden gesteld, waar die drang van overheid, maar ook anderen en een brede groep lieden die de drang begrijpen en steunen, vandaan komt om vrijwel iedereen in de gaten te kunnen houden. Waar in “the good old days” iedereen letterlijk zijn spoor trok door stad en land [met wandelschoen, fiets, auto of welk ander vervoermiddel ook], is in de huidige tijd sprake van een digitaal spoor, wat in hoofdzaak over de virtuele wereld die internet heet wordt getrokken. Daarnaast staan er inmiddels hele hordes UMTS-torens over het land verspreid, waardoor het mobieltje een uitgelezen middel is geworden om iemands “whereabouts” bij benadering te kunnen vaststellen.
Het enige probleem, wat [gelukkig] nog bestaat is, dat niet onomstotelijk kan worden geconcludeerd, dat waar uw IP-adres of uw mobieltje opduikt ook u of ik zelf zijn geweest.
Want een PC o.i.d. kan door een derde zijn gebruikt; idem geldt voor zo’n babbelbox als een mobieltje.
Er ligt dus wel een nogal fijnmazig net over ons, wat uit zeeft wat er waar wordt gedaan, zonder dat waterdicht kan worden aangetoond wie dat wat waar heeft gedaan.
Een stukje privacy bescherming hebben we dus nog over. Maar daar zeg ik meteen bij, dat we daar niet juichend over moeten gaan doen. Want per saldo is het immers zo, dat in het overgrote percentage van de gevallen een “trace” wel degelijk 1 op 1 hangt aan de man of vrouw, die dat middels een belletje of een browseje in de digitale wereld achter heeft gelaten. We worden dus gewoon wel degelijk heel nauwlettend in de gaten gehouden.
Vaak wordt misdrijfpreventie of -oplossing als de belangrijkste reden voor dat volgen van heel veel burgers aangedragen. Niet alleen een drogreden, maar ook een ongelooflijk arbeidsintensieve en dus dure bezigheid. Pakweg 10 miljoen mensen zo nauw mogelijk volgen om 500 misdrijfplegers in de gaten te kunnen houden en mogelijk te pakken, dat heeft alles in zich van enorme overkill.
Is er dan niemand meer die zich afvraagt waarom ik of u vrijwel continu in de gaten moet worden gehouden, omdat er eventueel ergens iemand rondloopt, die rottigheid uithaalt?
Blijkbaar niet! Het succes van het DNA-verwantschapsonderzoek in de zaak Vaatstra [ik schreef eerder al, dat dat succes van deze qua misdrijfbestrijding en -bewijsvoering gehanteerde methode eclatant te noemen is. Wat mij betreft mag de methode zo breed als maar nodig is worden ingezet.] heeft de al eerder de kop opgestoken discussie over een Nationale DNA-bank met daarin het DNA van alle Nederlanders weer nieuw leven ingeblazen.
Iedereen, zo is de stelling, zou verplicht DNA moeten afstaan wat vervolgens in een Nationale DNA-bank wordt opgeslagen.
Ik wil hier heel helder in zijn: daar ben ik fel tegenstander van. De exacte cijfers ken ik niet by heart, maar het aantal ernstige misdrijven op jaarbasis zal de 1000 niet overschrijden.
Om 16 miljoen mensen te verplichten daar een DNA-sample voor af te staan gaat mij niet een straat, niet een wijk, maar een complete stad te ver.
Want 15.999.000 samples zullen wij elke match poging nodeloos door de zeef worden gehaald. 15.999.000 samples nodigen daarom uit om voor andere doeleinden te gaan worden gebruikt. Want zo’n enorme bak met potentieel onschatbare waarde ongebruikt laten, daar is de overheid anno 2012 het apparaat niet meer naar.
Misdrijven oplossen via zo’n DNA-verwantschapsonderzoek is een prima middel. Maar dan wel op de manier waarop men het in Friesland heeft toegepast: deelname op basis van vrijwilligheid. Omdat DNA misschien wel één van de laatste door de natuur aan ons gegeven bezittingen is, waarvan we kunnen zeggen, dat het helemaal en bij complete uitsluiting van welke andere dan ook van ons is. En we zouden niet moeten willen, dat ook dat laatste restantje puur persoonlijk bezit het risico loopt tot handelswaar te worden vermalen.

LET’S PRIVATISE DEMOCRACY

Uit een onderzoek van tegenhanger van het CPB, het wetenschappelijk economisch onderzoeksburo NYFER, blijkt dat we in 12 jaar tijd 2x zoveel [het dubbele dus] aan zorg zijn gaan betalen. Slechte kwaliteit voor het dubbele van de prijs … wie krijgt daar niet een warm gevoel bij?
Direct denk je “Inflatie??”, maar nee, dat kan het niet zijn. Gemiddeld 8,3% inflatie in de afgelopen 12 jaar, als dat waar zou zijn zou Nederland allang op zijn kont hebben gelegen.
Wat kan het dan wel zijn? Laten we eens een aantal mogelijkheden doorlopen. Ik zou zeggen: “loop even met me mee”. En tijdens die wandeling gebruiken we als wegwijzers de verklaringen die de politiek ons keer op keer geeft voor die exhorbitante stijging in de zorgkosten. Om het herkenbaar te houden, weet u wel.

Wegwijzer 1: De Nederlander leeft ongezond.
Ons wordt met regelmaat het beeld voorgeschoteld van een volk, wat teveel rookt, teveel en ongezond eet, teveel drinkt met comazuipende tieners als exces.
NYFER constateert in haar rapport, dat het beeld van dat ongezond leven niet blijkt te kloppen. we worden zelfs steeds gezonder.

Wegwijzer 2: Nederland wordt gegeseld door een vergrijzingsgolf.
De Nederlander leeft langer en heeft “dus” langer zorg nodig.
Uit het onderzoeksrapport “Integrale zorg in de buurt” blijkt, dat die vergrijzing helemaal niet zo’n belangrijke rol speelt i.r.t. de steeds maar stijgende zorgkosten. Slechts 15% van die stijging respectievelijk verdubbeling van de zorgkosten kan worden toegewezen aan de vergrijzing.

Het NYFER-rapport ontmaskert a.h.w. de politieke argumentatie, waarop bij voortduring allerlei meestal voor de zorgvrager/premiebetaler onprettige beleidsmaatregelen worden gebaseerd, als compleet onjuist. Iets om over na te denken, me dunkt.
Overigens blijf ik zelf de mening toegedaan, dat er ook andere vraagtekens kunnen worden gezet bij de politieke argumentatie. Is de overheid door haar eigen laksheid en incompetentie niet mede een partij [wellicht zelfs wel de belangrijkste], die gelegenheid biedt tot het maken van de keuze voor “ongezond leven”? En zo handelt louter en alleen om langs meerdere kanten zoveel mogelijk geld bij de burger te kunnen weghalen? Jezelf doodroken en doodzuipen mag, als je de accijns maar betaalt. En mocht je tijdens dat proces diverse malen zorg nodig hebben tot het moment waarop je rochelend je laatste adem uitblaast of je je in je laatste coma hebt gezopen, allemaal prima, maar dan wel er steeds meer voor betalen graag
Nee, elke keer als de overheid dat argument van het ongezond leven naar voren brengt speelt zij de grootste en meest weerzinwekkende huichelaar die je je maar kunt indenken.
Voor de vergrijzingsgolf-argumentatie geldt iets soortgelijks. Bijvoorbeeld de constatering, dat die vergrijzingsgolf niet als een donderslag bij heldere hemel over ons is gekomen. Die golf stamt uit de jaren 50 van de vorige eeuw, toen Nederland zichzelf weer aan het opbouwen was na een 2e wereldbrand. In die tijd werden echtparen gestimuleerd vooral veel echt te blijven paren. Er waren kinderen nodig, overheid en kerk hersenspoelden die jonge paartjes.
Zo ontstonden grote gezinnen [zelf kom ik uit een gezin van 7 kinderen], die soms tot ongelooflijke resutaten [13 kinderen, bij mij op school zat zelfs een jongen, die thuis 20 broertjes en zusjes had] leidden.
Ik wil niet bestrijden dat het nodig was, dat herbevolken van Nederland, maar er wel bij onderstrepen, dat het feitelijk om braaf door mannetjes als mijn vader en vrouwtjes als mijn moeder uitgevoerd regeringsbeleid ging.
En als je als overheid je burgers zo aanstuurt dan zou je het ook je dure plicht mogen beschouwen om naar de toekomst toe rekening te houden met de bijkomende effecten van dergelijk beleid. Want regeren is immers vooruitzien.
In die zin kan en mag de argumentatie van de politiek anno nu dan ook tenminste als hypocriet en een steek in de rug van al die fokkende en broedende ouders uit de 50-er jaren van de vorige eeuw worden gezien.
En als een boodschap van eigen falen uiteraard. Want men is volstrekt incompetent [of is onverschillig het juiste woord] gebleken waar het het inspelen op de onherroepelijk eens opdoemende effecten van dat “babyboomer beleid” betreft.

De politiek is er niet vies van het eigen falend beleid uit het verleden te gebruiken om nieuw falend beleid anno nu te bedenken. Zolang het maar geld oplevert. Je zou het haast een vicieuze cirkel van falend beleid kunnen noemen. Waarvoor u en ik elke keer opnieuw braaf mogen blijven betalen. En steeds meer betalen, zoals de aanvang van dit log al duidelijk maakte.
Het is goed, dat er een bureau als het NYFER is, al was het maar om de echte waarheid tegenover de politieke waarheid te plaatsen.

Er rest nog één punt wat m.i. om opheldering vraagt. Of althans om nadere stipulering, want als u de afgelopen 10 -15 jaar hebt opgelet dan heeft u het om u heen zien gebeuren. Als bij alle andere geprivatiseerde en voorheen tot het publiek domein behorende sectoren koos de overheid in 2006 t.a.v. de zorg voor een feitelijk heel simpele strategie, die elders in de Westerse wereld ook uitstekend bleek te hebben gewerkt. Er werd privatisering ingevoerd, vergezeld van altijd maar diezelfde boodschap : meer kwaliteit en lagere prijzen c.q. kosten. Vervolgens werd en wordt er nog steeds een mechanisme in werk gesteld, wat tot doel had het tegenovergestelde te bewerkstelligen. Wie in 2012 de uitgangspunten, die in 2006 als spijkerhard werden gepresenteerd bij de start van de privatisering van de zorg, bekijkt zal van de ene verbazing in de andere vallen. Duurder en slechter staan als de praktijk van nu tegenover de doelstellingen van 2006. In die zin kan de constatering van het NYFER in haar rapport niet onvermeld blijven: “Zorgaanbieders interesseren zich te weinig voor doelmatigheid”. En: “… de zorg zou laagdrempelig moeten zijn en beter moeten worden georganiseerd”.
Maar de kernvraag is of er nog wel een begaanbare weg is naar die op zich heel plausibele gedachten van het NYFER. Want is het wel slechts incompetentie van de overheid, die steeds de situatie doet ontstaan waarin doelstellingen als beter en goedkoper worden ingehaald door resultaten als duurder en slechter? 1x, 5x, 10x de plank misslaan, niet echt geweldig, maar voortdurend blijven misslaan riekt naar iets anders dan pure domheid. 1 jaar, 5 jaar, 10 jaar dezelfde knoerten van fouten maken, het getuigt niet echt van intelligentie en lerend vermogen, maar voortdurend die knoerten van fouten blijven maken daar komt een onprettig geurtje vanaf.
De opzet van de hele privatiseringsstrategie in Nederland is een vrijwel exacte kopie van die in de Verenigde Staten eerder werd toegepast. En je kunt veel van de Yanks zeggen [en dat doen we hier ook regelmatig] maar niet dat ze niet slim en sluw zijn.
En de Amerikanen ontwikkelden een strategie, die op de volgende pijlers rustte:
– begin privatisering in delen en maak dat bij aanvang goedkoper dan voorheen;
– compliceer de resterende publieke delen zodanig met wet- en regelgeving, dat op korte termijn de kosten daar explosief stijgen;
Uiteindelijk leidt dat tot de constatering, dat complete privatisering de enige “betaalbare” weg is.
Wie om een voorbeeld vraagt uit de praktijk van vandaag kan ik bedienen. Kijk maar naar het beleid van onze “veiligheidsminIster” en zijn kale page Teeven. Die al 1,5 jaar bezig zijn om met een wekelijkse frequentie kastenvol met nieuwe regeltjes op te boeren, regeltjes die voor de mensen in de praktijk vrijwel onuitvoerbaar en dus onhaalbaar blijken. Omdat ze te duur zijn.
Ik voorspel u, dat binnen een paar jaar het voorstel op tafel gaat komen om bepaalde sectoren in het veiligheidsdomein vanwege uit de klauw gierende kosten voor de maatschappij aan de private markt over te laten. En in die zin is het goed op te merken, dat door private ondernemingen in Amerika gerunde gevangenissen een doorslaand succes zijn. Voor de op winst belusten uiteraard.
De enige vraag die we zelf dan nog te beantwoorden hebben is al even simpel: waar hebben we nog een overheid voor nodig????
Wellicht dat die vraag wordt beantwoord via de laatste en meest ultieme privatiseringsactie ooit ondernomen. Privatisering van het parlement en daarmee van de democratie.