NO COMMENT …. JUST MOVE!!!!

 

Advertenties

TWOCCUPY

Mooi plekkie voor een spandoek

Een blog of wat terug liet ik mijn licht schijnen over Occupy in Nederland. In het verlengde daarvan raakte ik in “getweet” met wat mensen uit die hoek. En jullie weten hoe dat gaat: ineens zit je middenin een discussie over van alles en nog wat maar vooral [en dat vond ik wel de moeite waard] het ESM.
Ook daarover schreef ik al het een en ander.
Uit de Occupy-hoek is de vrijwel algemene klacht, dat men bij de media geen gehoor vindt voor haar mening over dat ESM. Een mening overigens, die vooral in Duitsland, maar ook België en nog wat andere Europese landen in toenemende mate wordt gedeeld. ESM is een directe en keiharde aanval op zowel de democratie als op de Nederlandse soevereiniteit, zo luidt die mening. Die ook ik volledig onderschrijf.
Het is waar, dat de media Occupy allesbehalve serieus nemen. Eerder al heb ik een poging gedaan duidelijk te maken, dat Occupy hier ook zelf debet aan is. Men brengt het verhaal niet op de wijze, die nodig is om media-aandacht op te wekken. En men heeft geen draagwijdte en achterban, die het zouden rechtvaardigen om grote koppen op de voorpagina’s te halen.
Kortom, Occupy is gewoon niet interessant genoeg voor de media. Vind ik en die mening “tweette” ik ook door.
Als oud-“verzetsstrijder” en “barricadesbeklimmer” [neen, daar wijd ik niet verder over uit] stroomt er al weer enige tijd militant bloed door mijn nog net niet dichtgeslibde aderen. En vanuit die situatie leek het me wel nuttig een lesje “media lokken” aan die blijkbaar nog overwegend jonge en groene Occupisten te geven. Zoals de les, dat de media pas jouw kant op gaan kijken als je iets echt opvallends te bieden hebt. Bijvoorbeeld een rookbom naar een verguld rijtuig gooien of een openbaar gebouw bezetten. Enfin, voorbeelden te over, die mijn generatiegenoten maar al te goed uit hun herinnering zullen kunnen opdiepen.
Omdat mijn meestal goed werkende inschattingsvermogen me had verteld, dat veel Occupy-sympathisanten niet, zoals wel wordt verondersteld en gesuggereerd, van het type Provo o.i.d. zijn, maar in tegendeel juist keurige studentjes en keurige 9 to 5-ers blijken, geheel geassimileerd in de digitale sociale media wereld, en slechts een kleine minderheid behoort tot wat wij destijds “de alternatievelingen” pleegden te noemen, besloot ik mezelf een beetje in te houden. Geen rookbommen, geen bezettingen van banken, geen pseudo-zelfverbrandingen .. niets van dat alles. Dus stelde ik als mogelijkheid om de media te lokken voor om een 10m bij 10m spandoek te maken met de tekst “40 miljard ESM …. en dat is nog maar het begin”. Kleur van het spandoek, kleur en grootte en font van de letters liet ik helemaal aan mijn discussiegenoten over. Wel adviseerde ik dat spandoek aan de toegangspoort van het Binnenhof te bevestigen, zodat Ferry Mingelen het al snackend aan de kar die zich daar bevindt ook zou opmerken.
Tevreden met mezelf leunde ik achterover. “A first step for mankind but a giant step for Occupy zo’n spandoek” dacht ik bij mezelf.
Sinds ik mijn advies twitterde is het doodstil gebleven. Is men geschrokken van het geweldadige karakter van mijn advies? Of is men sinds mijn tweet werd ontvangen in vergadering bijeen? Of [en dat lijkt mij het meest waarschijnlijk] is men driftig aan het zoeken naar manieren om dat spandoek naar de toegangspoort van het Binnenhof te twitteren? Op Facebook past het in ieder geval niet, zo heeft men al ontdekt.

OCCUPY BYE BYE??

Betreurenswaardig en veelzeggend. Dat zijn de woorden, die bij me blijven hangen als ik de impact of beter het volledig achterwege blijven ervan van het gedwongen vertrek van frontrunner van de Nederlandse poot van de beweging Occupy Amsterdam van het sinds oktober 2011 bezette Beursplein in ogenschouw neem. De media hadden er nog net ruimte voor in de dagelijkse berichtgeving. Sommigen speculeren al op het aanstaande einde van de beweging in Nederland. Ondanks het gegeven, dat er nog her en der in Nederland kleine Occupy-units bestaan, waarvan Occupy Den Haag nadrukkelijk de meest actieve lijkt.
6 maanden heeft de Occupy-beweging er in Nederland opzitten. Ik durf te stellen, dat ik het allemaal wat intenser gevolgd heb dan de gemiddelde Nederlander, hoe, wat, wie die ook mag zijn.
Die periode overziend kan een soort recap worden gemaakt van wat zich in die 6 maanden allemaal heeft afgespeeld en belangrijker nog, wat er is bereikt.
Was er in de eerste oktoberweken nog relatief veel landelijke belangstelling [die zich vooral uitte in bezoekersaantallen van de belangrijkste kampen én de voor iedereen opengestelde webfora] al snel veranderde dat in communicatie via de sociale media. Occupy ging Facebook, Occupy [landelijk maar ook internationaal] zorgde voor een onafgebroken dagelijkse stroom aan tweets, waarvan een bepaald percentage als zeer relevant en soms zelfs leerzaam mag worden aangemerkt.
Maar de exposure ervan was en is ongelijk evenredig aan die stroom tweets.
Voor Nederland lijkt het Occupy-gebeuren zich in de kantlijn af te spelen; wie heeft het er over op verjaardagen, party’s, op straat, in de supermarkt, bij de voetbalclub, op een weblog, in de kroeg?
In oktober jl. heb ik er geprobeerd voor te waarschuwen. De opstelling en strategie van Occupy in Nederland [die is wel degelijk verschillend van bijv. meer de toon zettende internationale vertakkingen als Occupy Wall Street e.d.] is het best te vergelijken met wat in de jaren 60 en 70 de “sit-down”-staking was. Die was ook non-violence “hier zit ik en blijf ik zitten tot jullie me wegslepen”. En prompt begon na enige aanloop het wegslepen. De enige sit-down-stakingen, die redelijk slaagden waren die enig volume bezaten. 40 zittende demonstranten sleept wat gemakkelijker weg dan 4000.
En volume, dat is het grote manco waaronder Occupy gebukt gaat. Wellicht is er best enige steun voor het gedachtengoed, maar die steun is niet fysiek zichtbaar. En volumes, dat is het enige wat telt om een beweging ook echt in beweging te krijgen.
Maar daar ben je er nog niet mee. Steun, die per definitie voor het belangrijkste deel uit volgers bestaat, verwatert heel snel als er geen sprake is van zichtbare en meetbare resultaten. 6 maanden het Beursplein of het Malieveld “bezet houden” is een heel mager resultaat, als dat het enige is waarop geboogd kan worden. En feitelijk is dat helaas ook zo. Na 6 maanden blijft slechts de indruk bestaan, dat er sprake is [geweest] van 6 maanden verblijf op een zelf ingestelde “city-camping”.
Natuurlijk, er zijn “protestmarsen” geweest, maar ook daar was van enig volume geen enkele sprake. Men was “creatief met kurk” via het organiseren van informatiebijeenkomsten. Men gebruikt de sociale media door er home-made filmpjes op te plaatsen; ik bekeek er vele en kan niet anders dan concluderen, dat het om 60% broddelwerk, 30% egotripperij en slechts 10% enigszins bruikbaar materiaal gaat.
Maar misschien is nog wel het allerbelangrijkste, dat men er niet in slaagt om het van aanvang af als major speerpunt uitgedragen issue ook maar enigszins van de grond te krijgen: awareness!
Het is even prachtig als lovenswaardig wanneer je jezelf als taak opdraagt de burgers zich bewust te doen worden van wat er in Occupy-ogen allemaal mis is in de wereld. Ontbreekt er echter een plan, een strategie hoe dat te doen dan wordt je eigen doelstelling je persoonlijke dode paard om aan te trekken.
En weinig is zinlozer dan dat.
Begrijp me goed, ik hoop dat Occupy er blijft. In ieder geval zolang, dat er een merkbare omslag in het denken van een aanzienlijke groep mensen over de wereld waarin ze leven zal worden bereikt. En ik hoop, dat men bij Occupy in zal zien, dat er dan een andere strategie zal moeten worden gekozen. Geen oeverloze [incestueuze] discussies binnen beperkte groepjes gelijke denkers en/of van de wereld die ze zeggen te bestrijden al volledig losgezongen idealisten. Maar wel tastbare activiteiten met concrete doelen en dus tastbare resultaten.
Op de huidige voet doorgaan mag wellicht voor het groepje echt actief betrokkenen nog veel bevrediging opleveren, enig feitelijk resultaat zo maken 6 maanden Occupy Nederland wel duidelijk kan er niet van worden verwacht.
Occupy is bij het ontstaan niet bedoeld als bezigheidstherapie. “Change the world” was een slogan van het eerste uur. Het enige waar Occupy Nederland op kan wijzen als tastbaar resultaat is, dat het in 6 maanden tijd van herfst eerst winter en nog maar zojuist weer lente is geworden.

ONZE PRIVÉ CATSHUIS-SESSIE

Een paar dagen eerder deed ik u het [ware] verhaal over de man, die door zijn pensioenfonds A&O Ondernemingspensioenfonds op de hoogte werd gebracht, dat zijn pensioen in 2013, zoals de zaken bij dat pensioenfonds er nu voorstaan, met bijna 18% zou gaan worden gekort. Wilt u het nog even nalezen, dan kan dat hier. Omdat ik diefstal + het tot slachtoffer maken van onschuldigen nu eenmaal niet kan verteren heb ik betrokkene toegezegd waar mogelijk een helpende hand toe te steken. We hebben er niet 3 weken een kamer in het Catshuis voor gereserveerd, maar zijn gisteravond in zo’n gezellig knusse huiskamer bij elkaar gekropen. De stemming was er niet al te best. En gaande het gesprek werd me duidelijk, dat ik het soort real life soap meemaakte, zonder zweren en bulten en andere fysieke zaakjes en zonder dat er sprake was enig teken van wereldvreemdheid of welke vorm van gestoordheid dan ook waar dagelijks vele uren TV mee worden gevuld. Ook hebben we niet oeverloos zitten zwetsen over de kist, waar straks de laatste gang mee wordt gemaakt. Neen, deze real life soap ging over wanhoop en onbegrip. Die ik wel enigszins heb kunnen temperen maar zeker niet heb kunnen wegpraten.
Duidelijk werd wel, dat er meerdere gesprekken nodig zullen zijn het komende anderhalf jaar. Maar één concreet resultaat boekten we wel die avond; ik heb hem een conceptbrief aan de hand kunnen doen, die hij aan alle zakelijke relaties [bank,huisbaas,energieleverancier e.d.] gaat verzenden. Na wat gepuzzel en flink wat koffie kwamen we tot de volgende tekst:

“Zoals u weet gaat het slecht met de pensioenen. De situatie op dit moment is, ondanks allerlei pogingen waarvan het 40 jaar betalen van pensioenpremie wel als de zwaarwegendste kan worden gezien, ronduit zorgwekkend. En er moet terdege rekening mee worden gehouden, dat er op korte termijn geen significante verbetering valt te verwachten.
Het is om die reden, dat ik u moet mededelen, dat bij onveranderde situatie mijn debiteurendekkingsgraad in de loop van 2013 met 18% zal worden verminderd. Wat impliceert, dat u vanaf het moment dat bedoelde situatie optreedt voortaan 82% van uw vorderingen op ondergetekende zult gaan ontvangen.
Ik besef, dat u als mijn crediteur daar de gevolgen van zult ondervinden en die gevolgen kunnen ingrijpend zijn. Het spijt mij dan ook zeer u niet anders te kunnen berichten.

Voor de volledigheid wijs ik u nog wel op het volgende. Het zal u ongetwijfeld bekend zijn, dat onze overheid niet van zin is mij en personen in gelijke situatie de helpende hand toe te steken. Wat die overheid echter wel met enthousiasme en grote mate van ruimhartigheid doet is allerlei sectoren in het bedrijfsleven steunen [denk aan de banken als meest bekend voorbeeld]. Wellicht dat u langs die weg mogelijkheden zult vinden om uw schade [deels] te compenseren.
Mocht dit pad geen succes hebben dan hebt u nog de mogelijkheid de Europese weg te bewandelen. M.n doel ik op de Europese Centrale Bank, die zoals de europese regels voor schrijven dan wel geen landen en in het verlengde daarvan burgers mogen steunen, maar alle ruimte hebben om dat richting bedrijven [ook hier is het meest pregnante voorbeeld de bankensector] met gulle hand te doen. Deze alternatieve optie reik ik u dan ook graag aan.”

Beiden zijn we zeer benieuwd welke reacties hier op zullen komen. Voelt u zich a.u.b. vrij om, indien u er het nut van inziet en ook tot de categorie met een onthoofde debiteurendekkingsgraad behoort, deze tekst te gebruiken.
Er staat nog geen patent of copyright op, dus het is allemaal gratis.

DRUK OP 2E KAMER BROODNODIG!!!!

Morgen, nota bene op schrikkeldag [niet vergeten mijn pilletje daartegen in te nemen] debatteert de 2e Kamer over de 2e tranche van een luttele 130 miljard steun, die wij Europeanen in de Griekse kluis gaan deponeren om ze vervolgens vanuit die kluis te laten doorvloeien naar de banken. [Wat zegt u? Moet ik voor dat debat ook al een pilletje innemen?]
Dat debat wordt nog meer dan ooit er één waar wat pikante puntjes aan kleven. Want wat te zeggen van het feit, dat de Duitse Bundestag zich in meerderheid maar “met veel wantrouwen”[!] akkoord met die steun verklaarde? Terwijl Angela Bultrug, waar de dag tevoren een compleet blad bier over werd uitgegoten, doodleuk verklaarde twijfels te hebben over de effectiviteit van die 130 miljard steun.
Wat het voorstelbaar maakt, dat ook morgen in de 2e Kamer volmondig zal worden gehuicheld dat men ook veel twijfels heeft.
Nog pikanter is de rol, die de PvdA zal gaan vervullen. Tot nu toe werd onder Cohen het standpunt “het smaakt naar stront, maar we vreten het toch maar” gehuldigd. Normaliter zou een identiek standpunt t.a.v. de huidige, iets grotere “hoop stront” mogen worden verwacht. Maar ja, binnen die PvdA heerst een machtstrijd en elk van de zich gekandidateerde politici heeft al laten weten zichzelf meer dan genoeg geëquipeerd te vinden om de PvdA bij de verloren kiezers weer geloofwaardig te maken en op die manier weer de [een na] grootste partij van dit land te worden.
En ik weet natuurlijk niet zeker hoe jullie daar tegenaan kijken, maar acht de kans desondanks redelijk groot dat wanneer ook nu “nog meer stront maar we vreten het” als standpunt uit de bus komt elk van de 4 kandidaten zijn nog maar zo vers verkondigde doelstellingen meteen in de klikko kan deponeren.
Omdat het toch al wantrouwige, zelfs wat sceptische potentiële PvdA-electoraat dan zonder omwegen zal constateren, dat een ander gezicht ook nu weer niet betekent dat een andere lijn zal worden gevolgd. Dat de PvdA zonder Cohen net zo’n slappe hap blijkt te zijn als met Cohen.
Tja, Diederikje, Ronaldo, Sweaty Martijn en “Turkish Delight”Nebahat ……..there’s no way to run and no place to hide.

Wat de 2e Kamer betreft is er nog een ander, m.i. veel belangrijker onderwerp wat de aandacht verdient. In navolging van enkele wel heel snelle en dus zeer volgzame andere EU-landen moet ons parlement zich binnenkort ook uitspreken over de definitieve oprichting en vulling [een paar 100 miljard doet Europa het voorlopig voor] van het Europees Stabiliteits Mechanisme [ESM].
Daar is hier maar ook elders al veel over geschreven, dat ga ik niet nog een keer doen. Wat wel vermeld moet worden is, dat er in steeds meer EU-landen [Duitsland, Spanje, Frankrijk en ook Nederland via de Occupy-beweging] redelijk succesvolle pogingen worden ondernomen om het al omvangrijke verzet tegen een ESM niet alleen verder te laten groeien, maar ook te bundelen. Wat er uiteindelijk toe moet leiden, dat er een breed EU-verzet ontstaat. Wie onder u zich nog niet heeft verdiept in dat ESM zou dat werkelijk een keer moeten doen. Er is erg veel over op het web te vinden.
Wellicht komt u [met mij] dan ook tot de conclusie, dat het heel verstandig zou zijn om de 2e Kamer te laten weten en/of merken, dat het niet wenselijk is dat er voor de oprichting van dat ESM wordt gestemd. Omdat we het meer dan zat zijn, dat het geld onder onze ogen wordt weggesleurd. En we er zeker geen genoegen mee nemen, dat ook dat Europees Ministerie van Financiën in disguise [wat het ESM feitelijk is] aan dat wegsleuren van weer 100’n miljarden kan gaan meedoen.

VAN WERKNEMER NAAR SLAAF

“Arbeidsrecht is niet de dienstmaagd van de economie”. Deze woorden van een hoogleraar Arbeidsrecht, uitgesproken in de Zembla-aflevering van gisteren [simpel terug te zien voor de geïnteresseerden] hebben zich als het ware in mijn geheugen gebeiteld. En ik vrees, dat ze als een lap op een rode stier op me werken.
Niet de woorden an sich, maar de pijnlijke waarheid er achter, het menselijk leed wat er achter schuil gaat.
Ik ga dat allemaal hier niet opsommen, want ik vind simpelweg, dat elke ook maar enigszins geëngageerde Nederlander met een beetje gevoel in zijn donder de Zembla-uitzending móet bekijken. Wel wil ik u een korte schets geven van wat er zoal langskomt. Hou u vast.
– de toestanden in de Bouw
– de aan de slavernij gerelateerde wijze waarop Post NL met haar personeel en subcontractors omgaat
– de wantoestanden in de ThuisZorg met het bekende VIVA als schrijnend voorbeeld.
In 3 blokjes van een kwartier wordt door mensen, die in die 3 sectoren werken soms heel openlijk, vaker buiten het beeld van de camera om repercussies van de werkgever te ontlopen, verteld hoe hun dagelijkse werkdag verloopt en wat ze allemaal moeten slikken om voor vrijwel een aalmoes te MOGEN werken. Ja, MOGEN werken, want bij het minste geringste wordt hen gezegd: “Bevalt het je niet? Sodemieter dan maar op, want voor jou 10 anderen.”
Alle 3 onder de loep genomen sectoren hebben een aantal zaken gemeen.
Zo is in de zorg de werknemer de sluitpost van de winst- en verliesrekening.
Thuiszorgbedrijven schrijven zo laag mogelijk in op door Gemeenten aanbestede zorg, gemeenten weten dondersgoed dat voor een dergelijke prijs nooit kwalitatief verantwoorde en passend beloonde zorg mogelijk is maar happen gretig toe met de blik op het eigen budget. Thuiszorgbedrijven azen op winst maken en even logisch als schofterig gevolg is, dat zorgpersoneel onder dreiging van ontslag devaluatie van hun functie + tot 25% oplopende neerwaartse bijstelling van hun loon door de strot krijgt geduwd. Maar wel hetzelfde werk als voorheen moeten blijven verrichten.
In de postsector is de werknemer met vast dienstverband vrijwel geheel vervangen door de flexwerker, afroepkracht, uitzendkracht en ZZP-er.

HIER RUST DE WERKGEVER

De grote spelers in die sector zoals PostNL hebben daarmee volledig vrij spel gekregen: geen CAO, geen enkele rem op ontslag, steeds verder dalende beloning.
Veel bouwvakkers zijn inmiddels geconfronteerd met de situatie, dat ze op de ene dag als vast werknemer werden ontslagen om de volgende dag weer als uitzendkracht bij dezelfde werkgever aan de slag te kunnen. Tegen veelal minder loon , zonder enige ontslagbescherming en zonder te beseffen, dat de pensioenopbouw [in de bouwsector altijd een groot goed en stevig dichtgespijkerd belang geweest] vol met gaten wordt geschoten.
U mag gerust weten, dat ik al kijkend verzuchtte: “Wat hebben we onszelf toch allemaal laten aandoen?En dat voor een paar jaar ogenschijnlijk kunnen leven als God in de Polder?”
Ik ben iemand van de oude school. Ik WEET hoe het anders kan, nee anders zou MOETEN. Maar dan moeten jullie slaven eindelijk eens je grote scheur opentrekken i.p.v. met je harses voor het meestal van jullie centen [sport, amusement] bekostigde vergif te blijven hangen.
Volharden jullie in je slaafse gedrag dan zijn jullie simpelweg niet zielig, maar slechts laf en dom. En het dus niet waard om ook nog maar een letter aan te besteden.

DON’S EN CAPO’S

Als grote vent moet je het kunnen opbrengen jezelf te corrigeren als je een foute inschatting hebt gemaakt. Dat kunt u toch wel met mij eens zijn, hoop ik. Dus dat ga ik bij deze dan maar even doen.
Hier schetste ik het beeld van de wijze, waarop de maand januari zich voor mij zou gaan ontrollen. En op het moment waarop ik dat schreef zag de wereld er voor mij ook zo uit. Maar als grote vent moet je ook flexibel zijn. Als er aldus een ontwikkeling zich voordoet, die de boel een beetje op een hoop gaat gooien anticipeer je daar op.
Vanaf gisteren zijn mijn “vrienden” van het VPRO-programma Tegenlicht aan een nieuwe serie uitzendingen begonnen. En omdat Tegenlicht qua onderzoeksjournalistiek in Nederland op eenzame hoogte staat én er nogal wat te onderzoeken is in de huidige tijd zorg ik ervoor nooit een minuut van hun uitzendingen te missen. Ik zet er werkelijk vrijwel alles voor opzij.
Gisteravond werd er een soort trailer van een uur uitgezonden, waarin de inhoud van de uitzendingen in de komende weken werd belicht.
Ik zeg het niet voor de eerste keer en zal het de aankomende tijd ongetwijfeld blijven herhalen: als u op basis van feitenmateriaal goed wilt worden geïnformeerd, wanneer u de spelers binnen het speelveld van de financieel-economische wereld wilt leren kennen en de meningen die zij aanhangen, als u begrijpelijk en strikt objectief uitgelegd wilt krijgen welke dubieuze rol de politiek speelt in het drama van de crisis, dan is 1 uur in de week Tegenlicht kijken een niet alleen heel zinvolle, maar ook goed renderende investering.
Ikzelf ben in ieder geval direct uit de “cocoon-mode” geschoten en sta op scherp om onderwerpen als:
– de Occupybeweging [23-01]
– de macht van de rating agency’s [30-1]
– Goldman Sachs en het Griekse drama [13-02]
over me uitgestort te krijgen. Met Rennies in de buurt, want er zal zeker het nodige brandend maagzuur vrijkomen. Maar dat heb ik er graag  voor over, want ik wil gewoon WETEN en BEGRIJPEN. Omdat ik al een paar jaar inmiddels er flink de balen van heb te beseffen, dat ik [met u] me zo ontzettend heb laten naaien.
Omdat de naam hierboven al viel en ook het woord poltiek de revu al passeerde wil ik u 2 voor mij opvallende feiten uit de traileruitzending niet onthouden.
Goldman Sachs was het kwade genius achter de fraude met de Griekse cijfers om Griekenland de euro binnen te smokkelen.
Goldman Sachs is verreweg de belangrijkste leverancier van sleutelposten in de Amerikaanse regeringen van de afgelopen 30 jaar.
En nu, nog maar 1-2 maanden geleden, heeft de machtigste bank ter wereld, die zich in 2007 op kosten van de Amerikaanse belastingbetaler voor honderden miljarden liet redden, ook vaste grond in de Europese machtscorridors weten te verschaffen. Mario Monti, de technocraat die zonder daarvoor te worden gekozen Prins Carnaval Berlusconi opvolgde, is een ex-Goldman Sachs man. Mario Draghi, de nieuwe president van de ECB, heeft een Goldman Sachs verleden. Nuchter zou je kunnen constateren, dat Goldman Sachs op je CV een garantie is voor een prima functie in het centrum van de macht. Meer speculatief zou je haast kunnen concluderen, dat er 2 “capo’s” naar Europa zijn afgedaald, waarvan de laatste Supermario de opdracht heeft meegekregen om van de ECB zo snel mogelijk een geldmachine a la de Federal Bank in de VS te maken.
En de  “Don’s” in de States, zij wrijven zich glimlachend de handen.
Een heel ander geluid kwam er uit de mond van een prominent Duits politicus uit de Groene hoek. Natuurlijk was er de overtuiging, dat de euro over 10 jaar nog springlevend zal zijn. Dat zal niemand verbazen. Wel gingen de wenkbrauwen omhoog, toen de goede man Europa als een gezond project beschreef en dat onderbouwde door erop te wijzen, dat de begroting van de EU de enige in de wereld is, die niet onder druk van een al of niet hoge schuldenlast gebukt gaat. Een beeldschoon voorbeeld van volksverlakkerij, zoals we er voortdurend zien langskomen. Want je hoeft geen kamergeleerde te zijn om te beseffen, dat die EU-begroting wordt opgebracht door de EU-landen gezamenlijk. En er is geen EU-land wat niet tot zijn nek in de schulden zit. En rest de conclusie, die zich ook aan ons opdringt: Europa/Brussel speelt mooi weer over de rug van de Europese belastingbetaler.
Je moet wel heel “groen” zijn om dat niet door te hebben.