GEWICHTIG DOENDE NITWIT

Het was ronduit verbijsterend met welk een opperbeste stemming VVD-er Elias [in zijn hoedanigheid van voorzitter van de commissie Elias] een rapport presenteerde aan VVD-er van Miltenburg [in haar hoedanigheid van voorzitter 2e Kamer], waarin wordt geconstateerd, dat het “Rijk” eigenlijk al vanaf het moment waarop de eerste personal computer de burelen werd ingereden zijn ICT-projecten niet onder controle heeft.
Het eerste wat van Miltenburg deed nadat ze het rapport in ontvangst had genomen was her en der informeren naar de betekenis van de afkorting ICT.
Ik schreef al eerder een korte bijdrage over de ICT-ramp, die overheid heet. En noemde toen ook al de jaarlijkse schadepost, die het ICT-gerommel jaarlijks oplevert: tussen 1 en 5 miljard. En in de wetenschap, dat over dergelijke flaters liegen de overheid is aangeboren, kunt u gerust aannemen, dat de werkelijke schade die 5 miljard flink zal overstijgen.

Hoewel dus het plaatje wel duidelijk is en uit de wijze waarop de commissie Elias het rapport officieel presenteerde, waarna zo’n rapport in recordtempo ergens diep verstopt in een archiefkast terecht komt, kan worden opgemaakt, dat er bij betrokkenen nauwelijks sprake is van enige schaamte of bedruktheid, what’s new? zou je zeggen, is er toch een reden om nog even op dat ICT-onderzoek terug te komen.
Omdat er wat journalisten dieper in de materie zijn gedoken, zoals bijvoorbeeld bij NRC.
Ik liep tegen dit artikel aan http://www.nrcq.nl/2014/10/19/hoe-het-uwv-ingepakt-werd-door-ibm-en-logica. Waarin specifiek de ICT-perikelen bij het UWV aan de kaak worden gesteld. UWV heeft kapitalen uitgegeven om haar “troetelkind” werk.nl te laten bouwen, aanpassen, verbeteren, optimaliseren, gebruikersvriendelijk te maken, altijd bereikbaar te doen zijn, actuele informatie over vacatures te laten bieden.
Enfin, gezien de arbeidsmarktposities van de laatste jaren zullen flink wat van u een verplicht bezoek aan werk.nl hebben afgelegd, schat ik zo in.
Lees in dat NRC-artikel hoe sterk de overheid de eigenschap heeft gecultiveerd om op een eenmaal gekozen dood spoor voort te denderen.  En hoe miljarden aan gemeenschapsgeld verhuizen naar ICT-bedrijven, die van de incompetentie, stupiditeit en vooral natuurlijk de altijd beschikbare geldbronnen van het Rijk gebruik maken om hun bedrijf te laten floreren.
De journalist verdient die aandacht ten volle.

Advertenties

EUROPEAAN? WHO THE FUCK CARES!!!!

NRC columnist Bas Heijne plaatste in het weekend zijn wekelijkse bijdrage, ditmaal getiteld “Geen Europeaan”. Liefhebbers kunnen de column hier in zijn geheel lezen http://www.nrc.nl/heijne/2014/04/20/geen-europeaan/.

Ik  werd in het bijzonder getriggerd door het volgende stukje:
“Een omstreden Europa is een zegen, geen vloek. Er zal altijd spanning zijn tussen het kleine en het grote, eigenheid en het andere, de natie en de rest van de wereld. De gedachte aan een federaal Europa is net zo onzinnig als de gedachte aan geen Europa. Wie betrokkenheid en gemeenschappelijkheid vraagt, zal altijd in een discussie belanden over hoe ver je daarin moet gaan. Maar voer die discussie dan ook gretig – ga het instituut uit en de straat op – en niet alleen om lege beloftes te verkopen op de Maidan in Kiev.”

Laat me een poging doen om uit te leggen waarom ik werd getriggerd aan de hand van wat delen uit dat stukje.
“Een omstreden Europa is een zegen, geen vloek.”
Vanaf de jaren 80 van de vorige eeuw en met het Verdrag  van Maastricht als mijlpaal werden wij vrijwel geluidloos Europa als EU binnen geloodst.
Hoewel hier en daar scepcis bestond overheerste de vreugde bij de invoering van de euro. Europa was nauwelijks omstreden, er heerste hosanna alom. Het kostte ons 3 jaar voordat we snapten, dat de euro bij invoering dan wel 2 gulden 20 vertegenwoordigde, maar al snel in de winkel veel minder waard bleek.  Dat gevoel enorm gefopt te zijn door het koppel Kok-Zalm in combinatie met het aan de macht zijn van een kabinet-Balkenende, wat ooit zoet zou brengen maar voorlopig slechts zuur op tafel bracht, die combinatie bracht ons tot het in duidelijke meerderheid tegen de Europese Grondwet stemmen in 2005. Vervolgens werd ons het referendum-wapen afgenomen en werd die Grondwet in de gedaante van het Verdrag van Lissabon toch door de strot geduwd. Vanaf dat moment is Europa/de Eu omstreden geworden en in de jaren na 2007 alleen maar meer omstreden geworden.
En met Heijne ben ik de mening toegedaan, dat zulks eerder een zegen dan een vloek is. Een zegen, omdat het duidelijk is geworden, dat de burger over Europa is gaan nadenken, zich kritischer is gaan opstellen naar Europa.
Een omstreden Europa is slechts een vloek voor partijen als D66, CDA en PvdA. Want de burger is daardoor een mogelijk blok aan het been geworden voor de van één Europa dromende politici, die zichzelf graag vertellen, dat de burger niet het vermogen blijkt te hebben om te snappen met welk mooi project de politieke natte dromers [ook Nederland kent zijn eigen Verhofstadt, hij heet Pechtold] bezig zijn. Terwijl de duidelijk waarneembare [ook op het terrein van de nationale politiek] tendens is, dat juist politici steeds minder blijken te willen snappen wat de burgers willen.
Omgekeerde bewijslast wordt door de politiek gebruikt om tegen de maatschappelijke stroom in vrolijk door te gaan met het bouwen van hun [niet ons] één Europa.


“De gedachte aan een federaal Europa is net zo onzinnig als de gedachte aan geen Europa.”
Om met het laatste te beginnen: Europa bestaat. Sla er de atlas maar op na!
Het is een verzameling van  57 staten [incl. de dwergstaatjes] met evenzovele volkeren, waar historisch gezien verschillende verbanden in zijn aangetroffen. Die staten worden vaak in groepen samengevoegd tot Noord-, West-, Oost- en Zuid-Europeanen. Niet alleen onderscheiden die 4 groepen zich van elkaar qua cultuur en mentaliteit, maar ook binnen elke groep onderscheiden landen en volkeren zich van elkaar.
Maar Europa bestaat [geografisch], al zijn er al eeuwen stemmen, die spreken van Europa als subcontinent, onderdeel van het supercontinent Eurazië. Al eeuwen bestaat Europa en ook al eeuwen hebben de volkeren binnen Europa elkaar bevochten. Als je er nu naar kijkt kun je concluderen, dat al dat vechten vrijwel nergens goed voor is geweest.
Romeinen noch Fransen noch Duitsers slaagden er in om Europa tot één rijk te smeden. Alle pogingen daartoe hebben slechts geresulteerd in het hier en daar achterlaten van wat culturele invloeden en wat door Moeder Aarde verzwolgen badhuizen en andere gebouwen, die men al jaren lang aan het opgraven is. O ja, laat ik niet vergeten daar aan toe te voegen de prachtige begraafplaatsen overal in Europa, die getuigen van die onderlinge vechtpartijen. Zwaard, musket, mortier noch tank hebben dat vurig nagestreefde aaneengesmede Europa een stap dichterbij gebracht.
Na WOII waren het politici, ook toen al met volledige uitsluiting van de burgers, die besloten dat er in plaats van de vuurmonden langs de weg van de economische mond moest worden gewerkt aan één Europa.
Via de weg van de EGKS en vervolgens Benelux en EEG werd dat bedrijfsmodel van het ene Europa stapje voor stapje verwezenlijkt.
In de EEG-jaren [met toen al zelfs voor wakkere burgers het heel duidelijke beeld van de machtsverdeling] werden voor de politiek onontbeerlijke fundamenten voor één Europa al op de tekentafel uitgewerkt.
1 Volk [de europeaan], 1 munt [de euro], 1 regeringszetel [Brussel], geen grenzen, een open markt economie.
In Maastricht werden de contouren van het federaal Europa duidelijk, maar de burger herkende het niet, vol als hij was van de aankondiging van de komst van de euro en het verdwijnen van grenzen. Weinigen onder hen zullen in 1992 [VVM] hebben vermoed waar die ene munt en dat grenzenloos Europa toe zou gaan leiden in de 21e eeuw. En zoals politici eigen weigerden zij de burger die altijd aanwezige andere kant van de Europese medaille te tonen. Eeuwige grote welvaart, vrij reizen, geen wisselkoersen en uiteraard “alle Menschen werden Brüder” was de boodschap die men wel en maar al te graag bracht.
Toen kwam 2005, het jaar waarin naast de Fransen ook de Nederlanders “NEE” zeiden tegen de Europse Grondwet. Om diverse redenen, maar zeker ook omdat men onraad begon te ruiken.
Eigenlijk is 2005 het jaar geweest dat de politieke Europadromers, inmiddels omgedoopt tot Eurofielen, hun masker lieten vallen. De gezamenlijke Europese  politieke leiders [ook en vooral boodschappenjongen Balkenende én de walgelijk huichelachtige VVD en PvdA] besloten op de van Europa bekende democratische wijze de uitslag van het Franse en Nederlandse referendum naast zich neer te leggen en sloten in 2007 het Verdrag van Lissabon [waarover geen referendum werd gehouden] en maakten daarbij de Europese Grondwet langs een omweg alsnog tot een realiteit. Slechts het Europese volkslied verdween uit de “equation”.
Waarmee de weg vrij werd gemaakt om voor het federale Europa de meest noodzakelijke dingen te regelen. Zo kwam er een “Europese president” waar geen burger in Europa op mocht stemmen. Zo werd de expansiedrift niet langer beteugeld en groeide de EU in no time van 17 naar 26 landen. Zonder dat een burger daar een stem over mocht uitbrengen.
Het federale Europa, waar bepaalde politieke partijen alhier zo van geporteerd zijn, bleek in de praktijk niets anders dan een ondemocratisch Europa, dat de burgers het ene na het andere besluit door de strot duwde.
En toen de crisis uitbrak in 2008 bleek dat federale Europa ook nog eens incapabel om de belangen van die burgers afdoende te behartigen.
Federaal in relatie tot Europa doet in veel opzichten denken aan federaal in relatie tot bank. Enorme geldstromen werden van goed naar slecht getransporteerd om het aan alle kanten water makende schip Europa voor zinken te behoeden.
Toen de meer recente crisis rond Ukraine uitbrak bleek Europa niet veel meer dan een goedkope bluffer met Verhofstadt als pseudo Europees staatsman op een plein in Kiev.
“Maar voer die discussie dan ook gretig – ga het instituut uit en de straat op – en niet alleen om lege beloftes te verkopen op de Maidan in Kiev.”
Anno 2014 is de discussie waar  Heijne om vraagt meer nodig dan ooit. Burgers zouden moeten weten [de debielen daargelaten] dat:
– zij niet alleen in de jaren 80 en 90 van de vorige eeuw door de pro Europa-politiek op een groteske manier zijn misleid;
– zij zowel in 2005 als in 2007 op een ongelooflijke wijze door de pro Europa-politiek zijn geschoffeerd;
– Europa van diezelfde politiek meer ondemocratische dan democratische kenmerken in zich draagt [denk aan de manier, waarop Rutte c.s. de kwestie van overdracht van soevereiniteit aan Brussel afdeden];
– het Europa wat de Verhofstadt’s en de Pechtold’s zo aanbidden weinig meer voorstelt op het internationale slagveld;
– Europa steeds meer Germania aan het worden is, vooral sinds de Fransen sterk aan macht hebben ingeboet. Het enige waar Hollande nog aan vast kan blijven houden is Straatsbourg;
Er zijn er ongetwijfeld meer, maar dit lijken me meer dan voldoende punten om de discussie over aan te gaan met de vaderlandse politiek.
En ik zei het al eerder elders, maar herhaal het graag: Verhofstadt en Pechtold [wat deed die patser van een van Baalen daar op dat plein eigenlijk?] mogen best weer naar de Maidan gaan, zolang ze daar dan maar een paar jaar blijven. Zodat ze met een helm op en een geweer in de hand [loop vooruit] echt kunnen bewijzen als eurofiel van waarde te kunnen zijn.
Een mens mag blijven dromen, dus ook ik, nietwaar?

NAPOLEON VAN HET NOORDEN

Zou hij het doen omdat hij zo slim is in te kunnen schatten welke reuring hij er mee kan veroorzaken? Nederland moet nog bijkomen van het nieuws dat hij het bed deelt met een jong blaadje [ik probeer voortdurend te voorkomen, dat er iets wordt gevisualiseerd] .
Zou hij het doen omdat hij in wezen een masochist is en al geniet in de wetenschap, dat hij [opnieuw] grootschalig zal worden afgebrand?
Of zou hij het doen, omdat hij, klein van stuk als hij is en door sommige mensen waaronder ondergetekende slechts geschikt wordt geacht voor de functie van tuinkabouter, overloopt van zelfoverschatting en zelf volledig overtuigd is van zijn uitzonderlijke kwaliteiten en mensen weet aan te spreken [of aan te schrijven, zoals hij met Mauro deed]?

A picture tells the story

Aan jullie om mij de juiste reden te vertellen; zelf kom ik er nog niet uit.
Maar dat Henk Bleker, die zich via een media-offensief [NRC, Elsevier] op de van hem bekende manier met de elleboogjes werkend heeft gekandidateerd als de nieuwe leider van het CDA en sluw als hij is al de lekker liggende statements [CDA moet ook opkomen voor de islam, geen bezuinigingen meer op Ontwikkelingshulp, multi-culturele samenleving is niet mislukt, de SP heeft steeds meer gemeen met het CDA [als ik Roemer was diende ik een aanklacht wegens smaad in]] al ventileert, nog lang niet aan het einde is gekomen van zijn eigen zelfverheerlijking dat staat wel vast.
Een naar sadisme neigende gedachte borrelde bij mij op: wellicht zou het weleens het beste kunnen zijn wat Nederland kan overkomen, Henk Bleker leider van het CDA. Want dan zijn we er van verzekerd, dat de 10 zetels in de peilingen werkelijkheid worden. En zijn we eindelijk definitief van de immer naar zichzelf zoekende en nooit wat vindende club onbetrouwbare idioten verlost.