AOW-GAT [DEELS] GEDEMPT

Vreemd genoeg passeerde het bericht, dat het kabinet heeft besloten het AOW-gat, wat als gevolg van de versnelde verhoging van de AOW-leeftijd bewust werd geslagen en tienduizenden mensen [volgens de Volkskrant] rechtstreeks treft in hun inkomen, voor een deel te repareren vrijwel geluidloos.
Hier is te lezen welke verzachtende maatregel in de vorm van een overbruggingsregeling werd getroffen. Het lijkt mij alleszins nuttig kennis te nemen van de inhoud van die overbruggingsregeling, opdat onprettige verrassingen in de aankomende tijd kunnen worden voorkomen.

Een paar kanttekeningen  mijnerzijds zijn wel op zijn plaats.
Allereerst, ik vermeldde het al, is het merkwaardig hoe weinig aandacht er werd besteed aan dit op zich positieve nieuws. Heel veel mensen [naar mijn overtuiging veel meer dan de tienduizenden, waar in de krant over wordt gesproken] worden niet, zoals eerder leek te gaan gebeuren, aan hun lot overgelaten, wat in ook al veel gevallen leek te gaan gebeuren.
Op basis van demografische gegevens van het CBS is vrij simpel te achterhalen, dat op het moment van ingang van de verhoging van de AOW-leeftijd er in Nederland ruim 760.000 mensen blijken te zijn, die met een AOW-gat worden geconfronteerd. Wat cijfers ter verduidelijking. Het handelt om Nederlanders in de leeftijdsgroep 59 t/m 65 jaar.
Een 59-jarige wordt door het “gat” opgezadeld met een AOW-leeftijd 67 ipv 65. Hij verliest dus uitgemiddeld 20 maanden AOW-uitkering. [20x 1.085 indien alleenstaande – 20x 1.500 indien met partner]. Middelen we die  mogelijkheden ook weer uit dan gaat het om 20x 1.290.
Een 62-jarige wordt door het “gat” opgezadeld met 6 maanden [AOW ingangsleeftijd 65+ 6 maanden ipv 65 jaar] later AOW i.c. 6x 1.290.
Enzovoort, enzovoort.
Dit wat betreft de impact op het niveau van de individuele Nederlander in de getroffen leeftijdsgroepen.

Stappen we over op het effect voor de totale populatie van 760.000 potentieel getroffenen dan moeten we allereerst de groep direct getroffenen daar uit zuiveren.
Bedoeld wordt, dat er een forse groep mensen is, die hun recht op AOW volledig ontlenen aan het feit, dat hun partner dat recht heeft. Concreet:
man + vrouw in partnerverband – 1 van hen bereikt de AOW-leeftijd, waardoor ook de partner AOW-uitkering van de ander geactiveerd wordt.
Laten we voor de gelegenheid uitgaan van een situatie, waarin er sprake is van 300.000 alleenstaanden en 460.000 mensen in partnerverbanden. Dat zou in de oude AOW-vorm hebben geleid tot op 65-jarige leeftijd te verkrijgen:
300.000 x 1.085 + 460.000/2 x 1.500 AOW-uitkeringen.
Per uitkeringsmaand zou het dan gaan om een bedrag 325 miljoen. Dat is grosso modo dus ook het bedrag, wat de overheid meteen al bij in werking treding van de verhoging van de AOW-leeftijd bespaart. Een bedrag overigens wat [via datzelfde stapjesmodel waarmee de leeftijd wordt verhoogd] afneemt, omdat uiteraard wel instroom, zij het verlaat, in de AOW blijft plaatsvinden. De groep getroffenen wordt naarmate de jaren verstrijken steeds kleiner.

325 miljoen bespaart de overheid dus meteen al; u bent neem ik aan inmiddels ervaringsdeskundige genoeg om te beseffen, dat als de overheid bespaart dat in 99,9% betekent, dat het om geld gaat wat de burger wordt afgenomen. Zo ook in deze AOW-situatie.
Een op dit moment 60-jarige wordt 16 maanden inkomen [1.085 dan wel 1.500 euro per maand, totaal 17.000 resp. 24.000 euro] inkomen afgenomen en werd daarbij bij de invoering van de leeftijdsverhoging van de AOW achteloos gezegd, dat hij maar moest gaan sparen om dat gat te overbruggen. Wellicht hoort u het Jetta Kleinsma, Alexander Pechtold e.a. nog zeggen.

Gelukkig heeft de druk, die door de vakbeweging, enkele oppositiepartijen en vroeg-gepensioneerden werd uitgeoefend resultaat gehad en is men enigszins tot inkeer gekomen. Van de besparing van 325 miljoen op de AOW in dit jaar wordt net 10% [34 miljoen] teruggegeven aan de sponsors, aan ons dus.
Tot de verhoging van de AOW naar 67 jaar is uitgefaseerd [2021] verwacht de  overheid in totaal 400 miljoen voor de demping van het AOW-gat nodig te hebben. Met dat percentage van 10% voor dit jaar in het achterhoofd kunt u zich met een beetje cijfermatig inzicht meteen een beeld vormen van de totale opbrengst van de AOW-maatregel voor diezelfde overheid. Inderdaad, die zou best weleens rond de 4 miljard kunnen schommelen.
En dan is het op zijn zachtst gezegd opmerkelijk, dat die 400 miljoen in het krantenartikel, maar ook door de overheid zelf als “kosten” worden betiteld.
Lagere winst zou beter zijn geweest naar mijn mening.
Maar, tot slot, misschien maakt dat voldoende duidelijk wie er in Nederland werkelijk verantwoordelijk is voor de negatieve toonzetting, waar dit land door zou worden gegijzeld.

Advertenties

LET’S PRIVATISE DEMOCRACY

Uit een onderzoek van tegenhanger van het CPB, het wetenschappelijk economisch onderzoeksburo NYFER, blijkt dat we in 12 jaar tijd 2x zoveel [het dubbele dus] aan zorg zijn gaan betalen. Slechte kwaliteit voor het dubbele van de prijs … wie krijgt daar niet een warm gevoel bij?
Direct denk je “Inflatie??”, maar nee, dat kan het niet zijn. Gemiddeld 8,3% inflatie in de afgelopen 12 jaar, als dat waar zou zijn zou Nederland allang op zijn kont hebben gelegen.
Wat kan het dan wel zijn? Laten we eens een aantal mogelijkheden doorlopen. Ik zou zeggen: “loop even met me mee”. En tijdens die wandeling gebruiken we als wegwijzers de verklaringen die de politiek ons keer op keer geeft voor die exhorbitante stijging in de zorgkosten. Om het herkenbaar te houden, weet u wel.

Wegwijzer 1: De Nederlander leeft ongezond.
Ons wordt met regelmaat het beeld voorgeschoteld van een volk, wat teveel rookt, teveel en ongezond eet, teveel drinkt met comazuipende tieners als exces.
NYFER constateert in haar rapport, dat het beeld van dat ongezond leven niet blijkt te kloppen. we worden zelfs steeds gezonder.

Wegwijzer 2: Nederland wordt gegeseld door een vergrijzingsgolf.
De Nederlander leeft langer en heeft “dus” langer zorg nodig.
Uit het onderzoeksrapport “Integrale zorg in de buurt” blijkt, dat die vergrijzing helemaal niet zo’n belangrijke rol speelt i.r.t. de steeds maar stijgende zorgkosten. Slechts 15% van die stijging respectievelijk verdubbeling van de zorgkosten kan worden toegewezen aan de vergrijzing.

Het NYFER-rapport ontmaskert a.h.w. de politieke argumentatie, waarop bij voortduring allerlei meestal voor de zorgvrager/premiebetaler onprettige beleidsmaatregelen worden gebaseerd, als compleet onjuist. Iets om over na te denken, me dunkt.
Overigens blijf ik zelf de mening toegedaan, dat er ook andere vraagtekens kunnen worden gezet bij de politieke argumentatie. Is de overheid door haar eigen laksheid en incompetentie niet mede een partij [wellicht zelfs wel de belangrijkste], die gelegenheid biedt tot het maken van de keuze voor “ongezond leven”? En zo handelt louter en alleen om langs meerdere kanten zoveel mogelijk geld bij de burger te kunnen weghalen? Jezelf doodroken en doodzuipen mag, als je de accijns maar betaalt. En mocht je tijdens dat proces diverse malen zorg nodig hebben tot het moment waarop je rochelend je laatste adem uitblaast of je je in je laatste coma hebt gezopen, allemaal prima, maar dan wel er steeds meer voor betalen graag
Nee, elke keer als de overheid dat argument van het ongezond leven naar voren brengt speelt zij de grootste en meest weerzinwekkende huichelaar die je je maar kunt indenken.
Voor de vergrijzingsgolf-argumentatie geldt iets soortgelijks. Bijvoorbeeld de constatering, dat die vergrijzingsgolf niet als een donderslag bij heldere hemel over ons is gekomen. Die golf stamt uit de jaren 50 van de vorige eeuw, toen Nederland zichzelf weer aan het opbouwen was na een 2e wereldbrand. In die tijd werden echtparen gestimuleerd vooral veel echt te blijven paren. Er waren kinderen nodig, overheid en kerk hersenspoelden die jonge paartjes.
Zo ontstonden grote gezinnen [zelf kom ik uit een gezin van 7 kinderen], die soms tot ongelooflijke resutaten [13 kinderen, bij mij op school zat zelfs een jongen, die thuis 20 broertjes en zusjes had] leidden.
Ik wil niet bestrijden dat het nodig was, dat herbevolken van Nederland, maar er wel bij onderstrepen, dat het feitelijk om braaf door mannetjes als mijn vader en vrouwtjes als mijn moeder uitgevoerd regeringsbeleid ging.
En als je als overheid je burgers zo aanstuurt dan zou je het ook je dure plicht mogen beschouwen om naar de toekomst toe rekening te houden met de bijkomende effecten van dergelijk beleid. Want regeren is immers vooruitzien.
In die zin kan en mag de argumentatie van de politiek anno nu dan ook tenminste als hypocriet en een steek in de rug van al die fokkende en broedende ouders uit de 50-er jaren van de vorige eeuw worden gezien.
En als een boodschap van eigen falen uiteraard. Want men is volstrekt incompetent [of is onverschillig het juiste woord] gebleken waar het het inspelen op de onherroepelijk eens opdoemende effecten van dat “babyboomer beleid” betreft.

De politiek is er niet vies van het eigen falend beleid uit het verleden te gebruiken om nieuw falend beleid anno nu te bedenken. Zolang het maar geld oplevert. Je zou het haast een vicieuze cirkel van falend beleid kunnen noemen. Waarvoor u en ik elke keer opnieuw braaf mogen blijven betalen. En steeds meer betalen, zoals de aanvang van dit log al duidelijk maakte.
Het is goed, dat er een bureau als het NYFER is, al was het maar om de echte waarheid tegenover de politieke waarheid te plaatsen.

Er rest nog één punt wat m.i. om opheldering vraagt. Of althans om nadere stipulering, want als u de afgelopen 10 -15 jaar hebt opgelet dan heeft u het om u heen zien gebeuren. Als bij alle andere geprivatiseerde en voorheen tot het publiek domein behorende sectoren koos de overheid in 2006 t.a.v. de zorg voor een feitelijk heel simpele strategie, die elders in de Westerse wereld ook uitstekend bleek te hebben gewerkt. Er werd privatisering ingevoerd, vergezeld van altijd maar diezelfde boodschap : meer kwaliteit en lagere prijzen c.q. kosten. Vervolgens werd en wordt er nog steeds een mechanisme in werk gesteld, wat tot doel had het tegenovergestelde te bewerkstelligen. Wie in 2012 de uitgangspunten, die in 2006 als spijkerhard werden gepresenteerd bij de start van de privatisering van de zorg, bekijkt zal van de ene verbazing in de andere vallen. Duurder en slechter staan als de praktijk van nu tegenover de doelstellingen van 2006. In die zin kan de constatering van het NYFER in haar rapport niet onvermeld blijven: “Zorgaanbieders interesseren zich te weinig voor doelmatigheid”. En: “… de zorg zou laagdrempelig moeten zijn en beter moeten worden georganiseerd”.
Maar de kernvraag is of er nog wel een begaanbare weg is naar die op zich heel plausibele gedachten van het NYFER. Want is het wel slechts incompetentie van de overheid, die steeds de situatie doet ontstaan waarin doelstellingen als beter en goedkoper worden ingehaald door resultaten als duurder en slechter? 1x, 5x, 10x de plank misslaan, niet echt geweldig, maar voortdurend blijven misslaan riekt naar iets anders dan pure domheid. 1 jaar, 5 jaar, 10 jaar dezelfde knoerten van fouten maken, het getuigt niet echt van intelligentie en lerend vermogen, maar voortdurend die knoerten van fouten blijven maken daar komt een onprettig geurtje vanaf.
De opzet van de hele privatiseringsstrategie in Nederland is een vrijwel exacte kopie van die in de Verenigde Staten eerder werd toegepast. En je kunt veel van de Yanks zeggen [en dat doen we hier ook regelmatig] maar niet dat ze niet slim en sluw zijn.
En de Amerikanen ontwikkelden een strategie, die op de volgende pijlers rustte:
– begin privatisering in delen en maak dat bij aanvang goedkoper dan voorheen;
– compliceer de resterende publieke delen zodanig met wet- en regelgeving, dat op korte termijn de kosten daar explosief stijgen;
Uiteindelijk leidt dat tot de constatering, dat complete privatisering de enige “betaalbare” weg is.
Wie om een voorbeeld vraagt uit de praktijk van vandaag kan ik bedienen. Kijk maar naar het beleid van onze “veiligheidsminIster” en zijn kale page Teeven. Die al 1,5 jaar bezig zijn om met een wekelijkse frequentie kastenvol met nieuwe regeltjes op te boeren, regeltjes die voor de mensen in de praktijk vrijwel onuitvoerbaar en dus onhaalbaar blijken. Omdat ze te duur zijn.
Ik voorspel u, dat binnen een paar jaar het voorstel op tafel gaat komen om bepaalde sectoren in het veiligheidsdomein vanwege uit de klauw gierende kosten voor de maatschappij aan de private markt over te laten. En in die zin is het goed op te merken, dat door private ondernemingen in Amerika gerunde gevangenissen een doorslaand succes zijn. Voor de op winst belusten uiteraard.
De enige vraag die we zelf dan nog te beantwoorden hebben is al even simpel: waar hebben we nog een overheid voor nodig????
Wellicht dat die vraag wordt beantwoord via de laatste en meest ultieme privatiseringsactie ooit ondernomen. Privatisering van het parlement en daarmee van de democratie.