KALF VERZOPEN, DEMPEN DIE PUT

Als er iets duidelijk werd bij de uitreiking van de “Nederlandse oscars” aan de “absolute top” van film producerend Nederland afgelopen vrijdag, dan was dat wel dat er een belooncategorie ontbreekt.
Over al die anderen, waar een kistkalf aan werd opgehangen, zult u van mij weinig luciahoren, omdat beste film, beste acteur enzovoort een kwestie van [wan]smaak is. Ik beperk me slechts tot de opmerking, dat “Lucia de B.” terecht werd beloond met een kalf.
Het Nederlandse kroonjuweel bleek de film “Aanmodderfakker” te zijn. “Briljante”vondst die titel, die je doet vermoeden, dat Eubank de OST wel zal hebben gemaakt en Ali Baba B. wel ergens in die film zal opduiken.
Het “wereldje” was er in ieder geval lyrisch over.
Maar terug naar die gemiste belooncategorie, waarmee ik doel op de presentatie van het kistkalf festijn. Omdat ik het voor de eerste keer bekeek sinds men begonnen is het awardfenomeen in de polder formidabel op te pompen, viel het mij op, dat het geheel voor 100% op de Amerikaanse leest is geschoeid. Met de bijbehorende Nederlandse aftreksels van de Niro [Tygo Huppelepup], Di Caprio [ene Benja met mooie krullen en hagelwitte tanden], Scarlet Johansson [Verbaantje] en Al Pacino [die verkeerde helft van Jurk, ook wel bekend als de omhoog gevallen Bossche Bol]. Alles was er, van glamour overlopende stage, publiek met de glimlach in het gezicht gebeiteld, iedereen kende zijn of haar rol. Zelfs Jet Bussemaker, die MC-trekjes vertoonde.
koefnoen kalfMaar hoe goed de snedige tekstjes ook waren ingestudeerd, het was een complete aaneenschakeling van gestuntel, harkerig gedoe en humorloze humor. Tenenkrommend Hollands, za’k  maar zeggen.
Waar je , steeds vaker tegenwoordig heb ik het gevoel, met plaatsvervangende schaamte naar kijkt.
Wat voor de top van de Nederlandse “filmsterren” moet doorgaan, is niet meer dan een middelmatig gezelschap bij elkaar geharkte nobody’s, die maar wat “aanmodderfakken”. En elkaar elk jaar zo’n kalf in de anus stoppen. Het enige positieve gevoel wat ik aan het eind van de kwelling overhield, was dat me gelukkig de verschijning van de twee-eiige tweeling Carice van Houten – Holladijee Rijn [bij insiders bekend als de Betty Boop uit de Polder en Het Paard van Ome Willem [Ik zag ze van de week toevallig in Valkyrie kwijlen richting Cruise]] bespaard is gebleven.
Awardembola raast over Nederland; volgende week zal er vast ook wel weer wat uit te reiken zijn. Het “kistkalf” is in ieder geval weer verzopen, daar kan voor een jaar de deksel overheen. Voor je het weet komt die luis met zijn glazen huis er aan. 🙂

Advertenties

BEGIN GEMIST

Zelf zou ik er niet over begonnen zijn, het onderwerp is voor mij persoonlijk niet interessant meer. Maar het was mijn provider, die het onderwerp aansneed. Daarover straks iets meer.

Voor mij staat al geruime tijd vast: de TV gaat er per 1 januari a.s uit. Neen, niet het scherm, ik bedoel het abonnement 🙂
Jullie kennen mij als een zeer kritisch persoon, die niet voor niets vaker van “baggerbuis” dan televisie spreekt. Teneinde mijn besluit te nemen over ja/neen handhaven van een abonnement op bagger heb ik serieus onderzocht waar ik wel naar kijk tijdens zo’n reguliere TV-week.
Dat onderzoekje leverde met veel pijn en moeite zo’n 10 programma’s op. Ik noem in willekeurige volgorde:
Tegenlicht – Het mes op tafel [ik ben spelletjes-fanaat, altijd geweest] – Kanniewaarzijn – De Wilde Keuken van Wouter Klootwijk [als er één programma de”Ring” verdient] – Penoza – Overspel -De prooi [inmiddels exit]
Die 7 mis[te] ik nooit. Maar ik heb er geen TV-abonnement voor nodig, ik kijk ze via het web.
Op los/vast basis kijk ik Koefnoen – Wie is de Mol [afhankelijk van de deelnemers] – Hollandse Zaken [afhankelijk van het onderwerp].
Bij elkaar is dat maximaal zo’n 8 uur kijken, wat , ik zei het al, geheel via het web gebeurt.
U snapt dus wel waarom mijn besluit inmiddels is genomen. In een crisistijd een abonnement aanhouden wat je niet gebruikt, dat is “not done”.

Mijn provider weet nog van niks. Die denkt ongetwijfeld “die RadaR zit al sinds the dark ages bij ons, die gaat nooit wieberen”. Vandaar waarschijnlijk, dat ze mij recent het bericht stuurden over een spectaculaire nieuwe uitbreiding van mijn abonnement. Ik kan binnenkort via mijn externe hard disk gebruik gaan maken van  “Begin gemist”. Met de geweldige mogelijkheid om, mocht ik te laat zijn begonnen met kijken, het programma gewoon opnieuw te laten beginnen. Mooi hè, die techniek toch. Straks kan ik waarschijnlijk een in de pan gesmeten ei, wat ik als spiegelei wilde verorberen maar waarvan die verdraaide dooier meteen de geest gaf, ook terugspoelen en opnieuw in die pan mieteren. Begin gemist, dus herkansing.
Het “zeikerdje” kwam na lezing van dat bericht van mijn provider in mij boven, dus belde ik even. De gebruikelijke popie jopie wijsneus kwam aan de foon en begon desgevraagd enthousiast geprogrammeerd als hij was de enorme voordelen van “Begin gemist” op te boeren. “Het overkomt u toch ook wel eens,dat u door omstandigheden de eerste kandidaat van The Voice mist? Nou, met die nieuwe optie kunt u dat meteen corrigeren.” “Hallo. bent u daar nog?” klonk het triomfantelijk. Het joch dacht waarschijnlijk dat ik van euforie van mijn stoel was gelazerd. Ik besloot hem keihard te raken. Dat duiveltje in mij, weet u wel.
“Binnenkort komen jullie zeker ook met die andere uitbreiding, waar jullie ook veel mensen een plezier mee gaan doen?” Even stilte, toen verbaasd aarzelend “Andere uitbreiding? Wat bedoelt u?”
“Gelukkig gemist, oen”.

MET DE POTEN OP TAFEL

Bij het opstaan [een beetje later dan gewoonlijk moet ik bekennen] voelde ik het al: een dag van het ultieme niets doen strekte zich voor me uit. De ontbijtschermutselingen namen ongebruikelijk veel tijd, ik vergat suiker in de thee te doen en smeerde pindakaas i.p.v. jam [wat de bedoeling was] op mijn snee.
En ik ken mezelf dusdanig goed, dat al die signalen wezen op “de poten op tafel”.
Snel wat afspraken gecanceld dus en zo snel mogelijk in de vereiste houding.

En verdomme, waar ik bang voor was openbaarde zich onmiddellijk. Over mijn voeten heen [maat 46] had ik Koefnoen klaargezet om in ieder geval lachend aan deze dag te beginnen. Maar ik was vergeten, waar ik me al eerder mateloos aan had geërgerd. Sinds kort namelijk heeft mijn provider gemeend, dat het ook wel aardig zou zijn om de “programma gemist”-programma”s  te verrijken met een reclameboodschap bij het begin. 90% van wat ik aan TV kijk komt via “programma gemist” bij mij op het scherm. Dus jullie begrijpen al: ik zit dus al enkele dagen op die nakijk-momenten tegen een aantal fucking Dove-mutsen aan te kijken. Wat me eigenlijk verplicht om door te spoelen, maar al jaren spoel ik ’s morgens niets anders door dan die forse plas, die ik in de slaapuren bij  elkaar heb gespaard. Maar goed, Koefnoen maakte me als altijd aan het lachen; men had een prachtige persiflage op Loveletters van Linda de Snol. Met Mark Rutte en Diedje Samsom als het aanstaand bruidspaar, wat op de onderlinge kennis van elkaar werd getoetst. Heel humoristisch en heel scherp ook.
Dus nadat ik effe mijn Senseootje een paar knoerten had verkocht en er een bak drinkbare koffie uit had weten te peuren gingen de benen weer omhoog en veranderde het beeld in grasgroen. AZ – RKC was de opening van de voetbalmarathon, die ik vandaag zou gaan lopen. Leuke anderhalf uur, 6 doelpunten met 3 voor elk. En dat herinnerde me weer aan Heracles – ADO van gisteravond, wat mijn stemming alleen maar beter maakte.
Het kon toch nog een dagje “dolce far niente” worden.
Maar toen begon de ellende, want de analisten van Eredivisie Live bezetten het beeldscherm. Die heren die ooit tegen een balletje trapten en in die periode allemaal de meest afgrijselijke fouten hebben gemaakt. En die heren beginnen dan tussen elke wedstrijd door en in elke rust fouten van andere spelers tot in detail te bespreken. Ze gaan wat een slechtziende zelf al zou hebben gezien en een verstandelijk gehandicapte zelf al zou hebben begrepen tot op het bot ontleden en analyseren.
En dan gebeurt met mij altijd hetzelfde: de stoom komt uit mijn oren. En dat kwam vandaag dus extra beroerd uit. Maar ik besloot vol te houden. Poten op tafel was de keus en dat hield ik zo. En in die houding, slechts onderbroken door het sloffend ophalen van een hapje van teen en een slokje van tander, onderging ik het allemaal. Groningen -Roda [niet om aan te gluren maar wel 5 goals] en VVV – PSV [6 goals], naar Willem II – PEC hoefde ik gelukkig niet te kijken.
En zo zit ik nu nog steeds met mijn poten op tafel. Me af te vragen hoe ik bij mijn telefoon kom om een bak eten te bestellen. En me mentaal voor  te bereiden op de noodzakelijke gang naar de deur, die daarna onvermijdelijk is.
En ik heb nog wat geleerd ook: want met je poten op tafel een blog schrijven, het kan!!!

STAPELEN

Als je de behoefte voelt om zoveel mogelijk media-optredens van de almaar door blatende politieke kopstukken mee te pikken dan heb je daar in een periode als deze bijkans een dagtaak aan. Zou je zo onverstandig zijn ook nog zoveel mogelijk commentaren van analisten, communicatie-experts, marketing-jojo’s en mannetjesmakers mee te pikken dan vervallen ook de slaapuurtjes. En als je dan nog steeds zo hongerig bent dat je ook zoveel mogelijk wat de dagbladpers meent te moeten melden wilt absorberen dan ben je 90% rijp voor de dwangbuis. En de baggerbuis mijn dwangbuis laten worden, jullie weten dat zulks  slechts over mijn lijk zal gebeuren.
Dus, nu de campagne op temperatuur is gekomen en met die temperatuur het aantal losse flodders en kreten, het aantal holle frasen en lege beloftes in hoog tempo mee stijgt, heb ik een rigoureus besluit genomen. Ik ga de komende week geen seconde besteden aan het kijken naar debatsoaps, laat alle actualiteiten en achtergrondprogramma’s links liggen. Ik kan dat ook makkelijk doen omdat mijn keus voor 12-09 al op de dag dat Rutte 1 aantrad vaststond. Maar dat is niet de hoofdreden. Dat is echter wel, dat je als je alles wat ik opsomde links laat liggen je gewone leven van alledag moeiteloos kan draaien, Ergernis , boosheid en soms woede, die luisteren en kijken naar die dunne draad balanceurs uit de politiek toch vaak oproepen, verdwijnen als koeienmest in de gierput. Neem mij nu:ik ervaar nu al [en mijn verandering van opstelling is nog geen 3 dagen oud] een gevoel wat je bijna kunt beschrijven als herboren. Opluchting en bevrijding mag je het in ieder geval noemen.
Begrijp me niet verkeerd: ik sluit me niet af van het politiek docudrama, wat nog anderhalve week over ons wordt uitgestort. Ik volg het gewoon niet meer op de voet.
Veel verstandiger is, zo heb ik ontdekt, wat er in een week zoal langskomt te stapelen.
En dan op een rustige zondagmorgen, als in de slaapkamer nog volop wordt geronkt dat het een lust is, jezelf met een kopje bosvruchten thee en 2 beschuitjes voor de TV te installeren. Vervolgens spit je in de database die “programma gemist” heet en je pikt eruit wat je denkt interessant te vinden. Ik deed dit deze zondagmorgen voor de eerste keer en amuseerde me kostelijk. Maar leerde ook het een en ander.
Ik zag Lopende Zaken en Debat op 2 ; beide programma’s hadden gemeen dat me heel helder werd hoe de doorsnee Nederlander in verkiezingen staat. En ik chargeer niet want u kunt beide programma’s zelf immers terugkijken? De doorsnee Nederlander is oprecht van mening, dat verkiezingen er zijn om zijn persoonlijk puur individuele belang te dienen. Het meest sprekende voorbeeld was dat van die vrouw, die aangaf PVV  te stemmen omdat ze daarmee haar cafeetje zou kunnen  openhouden [?!?!].
Daarbij bleek ook meteen dat voordeel van achteraf kijken, want ik moest er onbedaarlijk om lachen. Had ik het rechtstreeks gezien, ik zou in grote ergernis iets van “domme blonde trut” hebben gemompeld. Niets daarvan nu, hapje beschuit , slokje thee en ik bleef geamuseerd verder kijken.
Nieuwsuur Den Haag met de lieftallige Mariëlle Twebeke [altijd prettig om naar te kijken], waarin Alex met de kippenborst van Europa66 in debat ging met een aantal aanhangers van de PVV. Zou ik normaal gesproken veel illegaal vuurwerk van verwachten, met beschuit en thee binnen handbereik stond ik er zo open in als een tochtige koe.
En wat me uiteindelijk het meeste opviel was niet Alex [dat is per definitie geblabla over het belang van Europa, wat afgemaakt moet worden [een paar PVV-ers zagen de humor daarvan volkomen in] en hoeveel we aan Europa te danken hebben. Dat verhaal valt in die categorie koeienmest, die rechtstreeks richting gierput kan.
Neen, ik was aangenaam verrast door die PVV-ers. Waar de media ons graag voorschotelen types als die van nicotine en teer nog aan elkaar hangende volksvrouw die haar mening blaft of de getatoeëerde badaap, die links aan zijn reet krabbend en rechts aan zijn ballen schurkend ons er van moet overtuigen, dat de PVV-er een tokkie is, zaten er nu een aantal jonge mannen voor Alex klaar. Die helder en scherp argumenterend Alex te verstaan gaven dat hij uit zijn nek zat te lullen. Geen onvertogen woord, geen geschreeuw, kennis van de materie. Prima!
Het meest amuseerde ik me vanmorgen bij het terugkijken van een nabeschouwing van het TV-debat bij Knevel & v,d, Brink. Aan tafel herkende ik o.a. Jan Mulder, Rick Nieman [de harige versie van Frits Wester] en de malloot aller malloten Bart Chabot. Geloof me, ik heb 10 minuten zitten brullen van het lachen en verslikte me dus 2x stevig in mijn thee.
En al snel snapte ik waarom. Ik had de herhaling van Koefnoen bekeken 😀

Het was inmiddels bijna noen en ik begon te denken of ik toch niet Buitenhof er maar meteen bij zou pakken. Maar toen klonken er uit de slaapkamer geluiden, die erop wezen, dat het hoog tijd was om mijn schortje aan te doen. Er werd een schaaltje links gedraaide geitenyoghurt met muesli verwacht.
En achteraf maar goed ook, want ik zou me bij Buitenhof ongetwijfeld hebben opgewonden bij de aanblik van een presidentiële PvdA-er en een groen uitslaande tuinkabouter.
Dus Buitenhof wordt gestapeld, net als al het andere wat de komende week nog brengt aan politieke koeienmest. En dus slofte ik naar de slaapkamer en dropte daar mijn schaaltje.
Gelukkig was ik net op tijd terug om Heerenveen – Ajax nog te zien.