SCHAKELEN TUSSEN SCHIJNPIKKEN EN DE REAL WORLD.

We zitten vlak voor de start van de Algemene Politieke Beschouwingen. De dagen, waarop de haantjes en hennetjes bijeenkomen om aan uren en uren “schijnpikken” te doen. Schijnpikken is kenmerkend voor allerlei pluimvee. Wij kennen dat ook als territorium afbakenen door honden, katten etc. U weet wel, van die straaltjes pis afscheiden, waardoor de eigen penetrante geur ergens achterblijft.
We mogen eigenlijk maar blij zijn, dat politici voor schijnpikken hebben gekozen, want anders zou de stank in het parlement niet alleen figuurlijk maar ook letterlijk regelmatig onverdraaglijk zijn.

Als jullie, zo je de APB volgt, bij de momenten zult zijn aangeland, waarop zoals gebruikelijk het erg saai wordt [Kees v.d. Staay, Arie Slob, Sybrand Buma] en naar directe afleiding snakt heb ik wel iets voor jullie.
Op basis van een voorgevoel verwacht ik, dat het onderwerp Europa en de euro wat zal ondersneeuwen bij het getok en gekakel van onze helden op sokken.
Mocht dat voorgevoel uitkomen dan zou dat een min of meer kwalijke zaak zijn. Dus zet ik het zelf maar even  “op de agenda” alhier.
Allereerst heb ik voor jullie een weergave van een interview met Joris Luyendijk, de man die in opdracht van de Britse krant The Guardian al 2 jaar antropologisch onderzoek doet naar “het roofdier Bankier”. Luyendijk gaf zijn visie op hoe het verder zal gaan tussen nu en pakweg 5 jaar verder. Lees dat met koffie en koek bij de hand maar eens.

Tweedens, ik constateerde dat er relatief weinig mensen de Tegenlicht-uitzending van vorige week maandag hebben bekeken [net de helft van de kijkers, die hun heil zochten bij het platvloerse niets van Johan Derksen en de nageboortes, die hij achter zich aan sleept].
Terwijl het om een zeer belangwekkende aflevering van Tegenlicht bleek te gaan, getiteld Het Duitse Alternatief. De spreektijd van Kees, Arie en Sybrand bij elkaar opgeteld + de vulkanische uitbarstingen van Keizer Blondie daar tussendoor schat ik zo’n 50 minuten bij elkaar. Dat is net genoeg om van die haantjes weg te vluchten en “Het Duitse Alternatief” te bekijken. Rode draad in de aflevering is de stelling, dat als er nog een redding van de Europese Monetaire Unie en de Euro mogelijk zou zijn deze alleen te vinden is in een zeer opzienbarende keuze: Duitsland zal de euro moeten verlaten.
U verschuift nerveus op uw stoel, neem ik aan. Daar is geen aanleiding voor, want in dat kleine uur wordt helder en duidelijk uitgelegd waarom. Dat doen:
* George Soros [een van ’s werelds grootste en succesvolste investeerders]
* Dirk Muller [gerenommeerd financieel & beursanalist]
* Bernard Connolly [econoom]
Onder begeleidend en verhelderend commentaar van Ewald Engelen leggen de heren zeer begrijpelijk uit welke onherstelbare weeffouten er in de EMU en de Euro zitten.
Op zijn minst “food for thought” , waarbij ik het vermoeden ventileer dat jullie in het verhaal meer een bevestiging van een vermoeden zullen zien dan een mythe van het kaliber Pandora’s box.
Sla niet dicht door het als een angstbeeld te ervaren; zoals Tegenlicht het zelf elke keer weer omschrijft: “Welcome to the real world”.

Advertenties

HET BREIN VAN DE BANKIER

“De wereld is in handen van 25-jarigen, die gedreven door een combinatie van angst en hebzucht en met een model in de hand wat op geen enkele wijze strookt met de werkelijkheid vrijwel ongestoord aan onze wereld vorm geven.”

“Zelfs na uitbreken van de crisis, waarvan de gevolgen nog steeds niet te overzien zijn, probeert men Europa nog steeds als een zakenbank te besturen.
En men schiet daarmee aardig op.”

“Deze eeuw wordt of onze laatste óf gaat misschien wel onze mooiste worden.”

Een drietal weinig aan de verbeelding overlatende uitspraken van Joris Luyendijk, gedaan in de Tegenlicht-uitzending van nieuwjaarsavond. Onder de titel “Het brein van de bankier” wordt daarin uit de doeken gedaan wie die mensen zijn in die dure pakken en hoe hun brein werkt.
De uitzending kan vooral worden gezien als het tussentijds opmaken van de balans van een jaar graven in en praten met “traders” in de city van Londen.
Al een jaar lang schrijft Luyendijk daar voor The Guardian een blog over. En dat is in The City niet onopgemerkt gebleven. Zo werd Luyendijk uitgenodigd om voor een onderzoekscommissie in Londen te verschijnen als getuige-deskundige.

In Tegenlicht wordt o.a. geconstateerd welk verschil er bestaat in benadering van “financial economics” tussen enerzijds economen van “de oude school” en de manier waarop men in de “financial sector” er in de praktijk uitvoering aan geeft. Het zal de gemiddeld geïnteresseerde volger van alles wat met de crisis te maken heeft nauwelijks verbazen dat het verschil in hoofdzaak te herleiden is tot testosteron.
Wie benieuwd is hoe het allemaal precies zit, wie onze wereld feitelijk werkelijk leiden en waarheen, adviseer ik “Het brein van de bankier” [mocht u daar de kans nog niet voor hebben gehad] alsnog te bekijken. Al was het maar om als een soort “manual” te kunnen gebruiken, waarmee wat er ongetwijfeld ook in 2013 meerdere malen zal gebeuren van een verklaring kan worden voorzien.

Geen zorg, Tegenlicht en Luyendijk maken er geen hijgerige pseudo-thriller van.
Zoals de kranten al maanden deden over de soap “The Fiscal Cliff”. En waarschijnlijk straks in februari ook weer gaan doen als ze in de US weer tegen hun “schuldplafond” aan zitten.
“Het brein van de bankier” is een integere poging licht te laten schijnen op die voor de meesten van ons mistige, wazige wereld van de grote gokkers. Geen overbodige opsmuk of sensationele beelden; gewoon een registratie.

HANDEL IS HANDEL

Ik begin maar eens met een mooi en voor velen onder jullie veronderstel ik aansprekend rijtje:

– afschaffen bonussen
– splitsen banken in nuts en zakelijke poten
– verplichte hogere kapitaalbuffers voor banken
– meer ethiek in de financiële sector
– de financiële sector moet veiliger, simpeler en soberder
– korte termijn denken moet worden uitgebannen

Een paar van de aanbevelingen, die de denktank onder leiding van Herman Wijffels heeft opgesteld om te bereiken, dat de financiële sector definitief zal veranderen.
“Ik vind het belangrijk, dat de vertrouwenskloof tussen banken en consumenten drastisch wordt verkleind.” En “De belastingbetaler moet niet opdraaien voor de kosten als banken door eigen toedoen in moeilijkheden komen.” Argumenten die ook al aanspreken. me dunkt.
Die aanbevelingen zijn natuurlijk feitelijk een opsomming van wat er allemaal mis is op dit moment en al gedurende jaren en jaren binnen die financiële sector. Mochten er onder u zijn, die om wat voor redenen dan ook nog twijfelden aan de staat van verrotting, die binnen de sector en onder vrijwel geheel het personeel, wat er zijn zakken vult, woekert dan kunt u die twijfel wel laten varen.
Ja, ook onder het personeel woekert die verrotting, zeg ik met opzet. Want ook dat staat nu wel vast, nu Joris Luyendijk op zijn blog bij The Guardian met hoge frequentie onder de titel “Voices of finance” werknemers uit de sector de gelegenheid geeft [uiteraard anoniem] te vertellen, wat er zo op de gemiddelde werkdag bij een beurshandelaarsburo, een beursadviesburo, beleggingsadviesburo’s, hedgefunds en investeringsbanken wordt uitgevreten.
Als u wat tijd over heeft moet u echt eens bij Joris gaan lezen. Een eyeopener zou ik het niet willen noemen, want de ogen moeten allang open zijn gegaan, maar verhelderend is het desondanks wel.
Luyendijk doet goed werk. Wijffels met zijn denktank over de herordening en heropvoeding van de financiële sector ook. Ik hoop, dat er binnenkort iemand opstaat, die de voedselmarkt eens onder de loep gaat nemen. Want wie afgelopen maandag naar Tegenlicht heeft gekeken zal zich ook dienaangaande rot zijn geschrokken. Vanwege het simpele feit, dat ons voedsel op een geheel identieke wijze speelbal is geworden van exact dezelfde aasgieren als die de financiële wereld beheersen. Ook op de voedselmarkt zijn Goldman Sachs, JP Morgan e.d. de heersende spelers.
Ook voedsel komt in derivatenvorm voor, ook voedsel komt in digitale vorm opduiken, sterker nog men handelt in voedsel wat nog moet groeien [de welbekende futures, die in de financiële markt ook zo’n casinorol spelen].
Ook de handel van voedsel verloopt via een “blackbox” waarvan niemand dan die weinigen, die hem bezitten, weet wat er in gebeurt.
Daarom, als er toch schoon schip moet worden gemaakt, moet ook die voedselhandel worden aangepakt. Want het is toch niet alleen onvoorstelbaar maar meer nog mensonterend, dat, net als al jaren met olietankers gebeurt, er Panamax-schepen over de oceanen zwerven, uitpuilend van voedselgrondstoffen, wachtend op het moment waarop de lading voor de hoogste prijs, die via de blackbox wordt gefabriceerd, kan worden afgezet. Terwijl elders in de wereld miljoenen mensen schreeuwen om een handje rijst of een kommetje graan om de honger even te stillen.
De verrotting zit overal. Omdat het steevast om dezelfde verrotte geesten gaat, die er sturing aangeven. En over zoveel macht beschikken, dat er geen overheid in de wereld bestaat, die er iets aan durft te doen. Dus moet het blootgelegd worden, getoond worden aan iedereen, die elke dag goedgehumeurd zijn bruine boterham met kaas naar binnen schuift. Geen beter effect dan een schrikeffect.