PAUW VERRAST EN BEVALT ME WEL

Als er iemand verbaasd over is dan ben ik dat zelf wel. Maar het is ook een beetje eigen schuld dikke bult. Omdat een eigen gewoonte er de oorzaak van is.
Aan het eind van elke “normale dag”, wat inhoudt op een tijdstip, waarin we in de kleine uurtjes zijn beland, mijn drankje uit de eigen voorraad zijn bodem begint te bereiken en het dekbed al uitnodigend opengeslagen ligt, maak ik steevast een laatste rondje “langs de velden”. Wat bestaat uit een bezoekje aan de vaste nieuwssites, sportsites en de NPO-stream. Ik doe dat haast zonder nadenken, maar wel met reden.
pauwNamelijk om up to date onder het dons te kruipen. Ik behoor niet tot de mensen, die als ze een kussen voelen door de slaap overmand worden. Ik heb altijd even nodig om te “unwinden” en dat doe ik door een deel van mijn hersencapaciteit op een niet te zwaar boek te richten, terwijl het andere deel van mijn grijze cellen begint met de informatie/infotainment, die die dag tot en met dat laatste rondje langs de velden over me is uitgestort, te ordenen. En daarbij komt verhoudingsgewijs een ruime hoeveelheid vrij snel in “my mind’s prullenbak” terecht. Niet zo opmerkelijk, want er wordt dagdagelijks een flinke hoeveelheid non-nieuws aan ons doorgesluisd, wat linea recta die prullenbak in kan. Op goede dagen blijft er echter wel wat over en dat leidt er niet zelden toe, dat een blogje mijnerzijds zich al redelijk gedetailleerd begint te vormen, voordat de echte nachtrust begint.
En de volgende morgen, na een bescheiden doch voedzaam ontbijt, de zinnen uit mijn keyboard beginnen te rollen, omdat die zich al “unwinding” reeds vormden.
Dat “rondje langs de velden” heeft zich dus tot een vaste gewoonte ontwikkeld. En toen ik daar een stukje evaluatie overheen haalde, kwam ik tot de vaststelling, dat ik de laatste weken veel meer dan verwacht blijf hangen bij “Pauw”, de solo tour de force van krullebol en “womanizer” Jeroen. Omdat er een ruime schakering van onderwerpen wordt behandeld op een wijze, die mij wel aanstaat. Onderwerpen, die mij interesseren ook. Zoals de Koerdenkwestie, de IS-kwestie, nu weer de Wilders-kwestie, de Zorgkwestie, de PvdAkwestie enzovoort. Er wordt doorgaans verstandig gepraat en daar hou ik nu eenmaal van.
Dus “Pauw” heeft bij mij wat terrein teruggewonnen, wat een jaar geleden definitief verloren leek.
En als leeftijdsgenoot van die middelbare puber in zijn overgetailleerde pak, die zoveel gehijg tussen zijn teksten stopt, heeft “Pauw” er brutaalweg voor gekozen om ook plek in te ruimen voor muziek. Zo voelde de gastheer zich gisteren prima, toen er samen ziggymet de heren Ad Visser en Buwalda tijd werd besteed aan David Bowie. Het was een beetje jammer, dat het jankorgel van Dik Hout de Bowieklassieker “Ziggy Stardust”mocht verminken. Maar de andere 3 heren haalden met glanzende oogjes mooie Bowie-schetsjes boven tafel. En dat werden 10 hele leuke minuten televisie, vond ik.
Overigens heb ik onder dat dons na rijp beraad besloten het op één punt niet met de 3 heren eens te zijn. “The Rise and Fall of Ziggy Stardust and The Spiders from Mars” is een juweel van een album vol ijzersterke songs, maar de titelsong [heerlijke riff] is wat mij betreft niet de beste. Dat blijft voor mij altijd deze!

Advertenties

JOHANNA & MATTHIJS

Ze zal waarschijnlijk wel Johanna heten. En komen kijken waar Johannes blijft. Of misschien is ze wel de voorbode van een stille tocht der bultruggen. Die nieuwe walvis, waarvan de Volkskrant kopt, dat ze voor onze kust is verschenen. Het zijn enerverende tijden voor Nederland. Wat het al zo druk heeft. Niet alleen met karretjes volladen in de supermarkt [ja ja, ze waren er weer, die profeten, die vorige week al aankondigden, dat er een recordomzet zit aan te komen met de Kerstinkopen], maar vooral ook met het amechtig bij proberen te houden wie of wat er allemaal in deze feestmaand tot feestvarken wordt gebombardeerd. Sportdinges van het jaar is net achter de rug; fantastisch van Naomi Wowowododojodjo, dat ze na gekozen te zijn, Marianne Vosososovoso in de eer betrok. Naomi roept altijd al speciale gevoelens bij me op, maar deze keer was dat wel heel erg. En dat zal bij TV-kijkend Nederland niet anders zijn geweest.
En dan gisteren! 1,4 miljoen Nederlanders keken naar de uitreiking van de Gouden Loekie.
Eigenlijk, laten we daar a.u.b. eerlijk over zijn, is dat kijken naar aan wie de gouden medaille voor de grootste leugenaar annex bedrieger wordt uitgereikt. Een zekere relatie met Lance Armstrong of The Voice e.d.  is er wel. Dus de adoratie van die 1,4 miljoen kan wel worden verklaard. Dan wel niet wetenschappelijk, maar goed.
1,4 miljoen kijkers, daar tekent zelfs TV-idol Matthijs van Nieuwkerk voor. Ondanks dat hij er zelf al zo enorm van overtuigd blijkt, dat hij het al fantààààààstisch doet. En dus zijn salaris van 5 ton euro [exclusief allerlei extra verdiensten die hij via van zijn fàààààààààntastische programma, vol fààààààààntastische  YouTube-clipjes bij elkaar veegt] meer dan waard is. Vrijdag kunt u hem dat allemaal horen zeggen tegen de man, die altijd met zijn “wapen” onder de tafel in de aanslag zit bij zijn eigen praatprogramma, heer Pauw. Dat is de reden, waarom Witteman regelmatig geschrokken wegschuift van die tafel, dat “wapen” van Pauw wat altijd op scherp staat.
Ik zou het niet missen als ik u was [maar het gelukkige toeval wil dat ik u niet ben, dus zelf ben ik door b.b.h.h. verhinderd te kijken] , want Matthijs schijnt erg openhartig te zijn geweest. Niet zo verwonderlijk als je tegenover het type playboy-gigolo als Pauw zit, want dan is het geboden te laten zien en horen, dat wat Pauw kan jijzelf ook kunt. Al was het maar om het aureool van “pop-idol” om je heen fier overeind te houden. En dus gaat Matthijs los en vertelt over zijn liefde voor de drank. Dat wordt dus weer smullen!

Actuele informatie over Johanna ontbreekt op dit moment. Maar u wordt op de hoogte gehouden; als er nieuws is melden we ons direct. Eva Jinek loopt al warm [en daar heeft Bram deze keer helemaal geen aandeel in].