PAUW VERRAST EN BEVALT ME WEL

Als er iemand verbaasd over is dan ben ik dat zelf wel. Maar het is ook een beetje eigen schuld dikke bult. Omdat een eigen gewoonte er de oorzaak van is.
Aan het eind van elke “normale dag”, wat inhoudt op een tijdstip, waarin we in de kleine uurtjes zijn beland, mijn drankje uit de eigen voorraad zijn bodem begint te bereiken en het dekbed al uitnodigend opengeslagen ligt, maak ik steevast een laatste rondje “langs de velden”. Wat bestaat uit een bezoekje aan de vaste nieuwssites, sportsites en de NPO-stream. Ik doe dat haast zonder nadenken, maar wel met reden.
pauwNamelijk om up to date onder het dons te kruipen. Ik behoor niet tot de mensen, die als ze een kussen voelen door de slaap overmand worden. Ik heb altijd even nodig om te “unwinden” en dat doe ik door een deel van mijn hersencapaciteit op een niet te zwaar boek te richten, terwijl het andere deel van mijn grijze cellen begint met de informatie/infotainment, die die dag tot en met dat laatste rondje langs de velden over me is uitgestort, te ordenen. En daarbij komt verhoudingsgewijs een ruime hoeveelheid vrij snel in “my mind’s prullenbak” terecht. Niet zo opmerkelijk, want er wordt dagdagelijks een flinke hoeveelheid non-nieuws aan ons doorgesluisd, wat linea recta die prullenbak in kan. Op goede dagen blijft er echter wel wat over en dat leidt er niet zelden toe, dat een blogje mijnerzijds zich al redelijk gedetailleerd begint te vormen, voordat de echte nachtrust begint.
En de volgende morgen, na een bescheiden doch voedzaam ontbijt, de zinnen uit mijn keyboard beginnen te rollen, omdat die zich al “unwinding” reeds vormden.
Dat “rondje langs de velden” heeft zich dus tot een vaste gewoonte ontwikkeld. En toen ik daar een stukje evaluatie overheen haalde, kwam ik tot de vaststelling, dat ik de laatste weken veel meer dan verwacht blijf hangen bij “Pauw”, de solo tour de force van krullebol en “womanizer” Jeroen. Omdat er een ruime schakering van onderwerpen wordt behandeld op een wijze, die mij wel aanstaat. Onderwerpen, die mij interesseren ook. Zoals de Koerdenkwestie, de IS-kwestie, nu weer de Wilders-kwestie, de Zorgkwestie, de PvdAkwestie enzovoort. Er wordt doorgaans verstandig gepraat en daar hou ik nu eenmaal van.
Dus “Pauw” heeft bij mij wat terrein teruggewonnen, wat een jaar geleden definitief verloren leek.
En als leeftijdsgenoot van die middelbare puber in zijn overgetailleerde pak, die zoveel gehijg tussen zijn teksten stopt, heeft “Pauw” er brutaalweg voor gekozen om ook plek in te ruimen voor muziek. Zo voelde de gastheer zich gisteren prima, toen er samen ziggymet de heren Ad Visser en Buwalda tijd werd besteed aan David Bowie. Het was een beetje jammer, dat het jankorgel van Dik Hout de Bowieklassieker “Ziggy Stardust”mocht verminken. Maar de andere 3 heren haalden met glanzende oogjes mooie Bowie-schetsjes boven tafel. En dat werden 10 hele leuke minuten televisie, vond ik.
Overigens heb ik onder dat dons na rijp beraad besloten het op één punt niet met de 3 heren eens te zijn. “The Rise and Fall of Ziggy Stardust and The Spiders from Mars” is een juweel van een album vol ijzersterke songs, maar de titelsong [heerlijke riff] is wat mij betreft niet de beste. Dat blijft voor mij altijd deze!

Advertenties

WAT LOS ZAND

In  die zee aan nieuws en informatie, die je dagelijks over je krijgt uitgestort zijn er altijd wel een aantal feitjes, die niet belangrijk of amusant genoeg zijn om er een blog aan te wijden, maar wel in mijn hoofd blijven rondzingen.
En dus ga ik die paar feitjes maar in een soort samenvattende vorm lozen.

Onderzoeksjournalistiek.
Eerder deze week zond de onbetwiste koning van de onderzoeksjournalistiek, de BBC, de documentaire uit getiteld “The Spies Who Fooled The World”.
Daarin wordt messcherp uiteengezet op welke wijze Groot-Brittannië [maar in het verlengde daarvan dus ook  Nederland] de Irak-oorlog in werd gerommeld.
Voor geïnteresseerden is de docu hier te bekijken. Voor de echte liefhebbers wijs ik erop, dat de docu ook via de gebruikelijke kanalen te downloaden is.

Wat is je prioriteit?
De werkloosheid in  Nederland is inmiddels tot boven 600.000 opgelopen; een cijfer wat de laatste keer werd gemeten in de donkere jaren 80. De stijging in februari 2013 bedroeg 20.000.
Ik kon de aandrang niet onderdrukken en deel dat getal van 20.000 op een ander getal 575.000.000. En kwam daarbij uit op bijna 30.000.
20.000 dat zijn mensen. 575.000.000. zijn euro’s, die Nederland mede uitgeeft om een volgend ondempbaar gat in Euroland, t.w. Cyprus nog even drijvende te houden.
Die 30.000 zijn ook euro’s en zouden het jaarsalaris van bijvoorbeeld 20.000 banen in de zorg, maar er zijn andere mogelijkheden te over zoals de Bouw, hebben kunnen zijn.
Maar zoals altijd geldt: het blijft, vooral voor onze overheid, een kwestie van prioriteiten stellen.

I-Lingo.
We kennen al langer het begrip “turbotaal” wat zijn ontstaan te danken heeft aan de inmiddels alweer sterk afgenomen SMS-verslaving. Ik ving, al kijkend naar de overigens erg amusante film “This is 40“, een voorbeeld op van wat ik maar “I-taal” zal noemen.
Een woordenwisseling tussen Alex [Paul Rudd] en een moeder van een leerling op de school van zijn dochter bracht diezelfde Alex ertoe het volgende I-proza te produceren:
“If you don’t shut up I’ll take your I-mac, I-Pad and I-Pod and shuff them all up your I-cunt”.
Het is maar dat u het weet, dat mocht iemand in uw richting de woorden I-Dick of I-Ass gebruiken, hij of zij zich niet aan u voorstelt maar u koosnaampjes toewerpt.

Sixties
“Up and again” cruise ik door mijn verzameling werk uit de Sixties. En dat eindigt altijd in hetzelfde: het gehoor geven aan de niet te onderdrukken impuls om te gaan luisteren.
Gisteren viel mijn oog op het oeuvre van The Moody Blues, bij velen van ons onwrikbaar gelinkt aan Days of Future Past en de daarop aanwezige song Nights in White Satin.
Veel minder bekend is de gemiddelde liefhebber met het vele andere werk van de heren  Moodies. Ik koos voor mijn “Back to the Sixties”-trip het uit 1968 stammende album “In Search Of The Lost Chord”, wat in Nederland destijds redelijk succesvol was en hits produceerde als “Ride my SeeSaw” en “Voices in the Sky”.
Maar de interessantste en fraaiste song van het album is met afstand “Legend of a Mind”, waarvan in de clip een uit 1970 stammende live-uitvoering in Parijs te beluisteren is.
Waarin de fraaie vocalen van Graham Edge, Justin Hayward en John Lodge en het King Crimson-achtige mellotronwerk van Mike Pinder vooral opvallen.