DEMOCRATIE

Al cruisend door reacties op een Brits forum, waar Britse reageerders hun meningen ventileerden over de resultaten van de lokale verkiezingen, die tegelijk met de EP-verkiezingen voor een aantal counties en steden werden gehouden, werd me iets heel duidelijk.
Niet alleen dat het gros van de reacties het niveau, wat je over het algemeen op Nederlandse fora tegenkomt, overstijgt. Maar ook dat heel veel Britten met hetzelfde probleem worstelen als wij op onze manier met regelmaat ook doen. Dat probleem heet “het gebrek aan democratisch gehalte m.b.t. verkiezingen”. Wij zien dat probleem vooral in de EU/Brussel.

Sterker nog: velen van ons gaan dat de aankomende maanden en misschien wel jaren aan den lijve ondervinden, wanneer blijkt, dat de partij waar 22-5 jl. op werd gestemd de bij die verkiezingen gegeven beloftes [weer] niet nakomt. Massa’s kiezers maakten hetzelfde al mee in 2012 met onze vrienden Rutte en vooral Samsom. [Rutte maakte tussen 2012 en nu de achterstand op Samsom inmiddels ruimschoots goed.]
Democratisch gehalte vertalen wij [en de Britten op hun manier ook] in de wijze waarop de stem van het volk [demos] doorklinkt in wat de politiek uiteindelijk doet. Door de jaren heen en de laatste 25 jaar vooral is er een steeds grotere en diepere kloof ontstaan tussen wat onze stemmen zeggen en wat de politieke praktijk blijkt te zijn. Zo groot en diep is die kloof, dat er steeds vaker sprake is van haaks op elkaar staan van stem  en politieke praktijk.
In Engeland en aanpalende delen van het land heeft dat opvallend genoeg met name buiten metropool Londen tot een snel groeiende woede bij de kiezers geleid. De “rural voter” kotst het Engelse kiessysteem inmiddels uit.
Met als gevolg steeds lagere opkomsten bij verkiezingen. Enige gelijkenis met hier berust niet op toeval.
Nu de Britten met die tweetrapsverkiezingen [EP + via een uiterst ingewikkeld systeem, bedoeld om vooral gevestigde partijen te beschermen, verlopende lokale verkiezingen] werden geconfronteerd 22 mei jl. vindt die woede op en afkeer van dat kiessysteem weer zijn uitlaat.
Met als insteek het ervaren gebrek aan democratie in dat systeem.
In Nederland hebben wij ook een groeiende groep burgers, die zich niet gehoord vindt door de politiek. En net als veel Britten op 22 mei deden kozen de Nederlanders al geruime tijd terug voor een alternatief t.o.v. de gevestigde politieke partijen. En zo ontstond de PVV, waar de kiezer in ieder geval kreeg voorgespiegeld, dat zijn stem werd gehoord en meetelde.
Democratie, inderdaad. Nu voel ik er weinig voor om een beschouwing te houden over de vraag of de PVV nu wel of niet democratisch is. Niet dat ik daar geen mening over heb, maar u moet het maar voor uzelf bepalen.
Wel wil ik iets zeggen over de overspannen verwachtigingen, die aan zo’n alternatieve partij en zijn democratisch gehalte worden gekoppeld.
Massa’s mensen voelen zich niet gehoord door partijen als PvdA, VVD, CDA etc. [iets wat ik nadrukkelijk niet bestrijd] en verwachten dat wel bij dat alternatief i.c de PVV [of welke partij u wilt]. En dat gehoord worden vertaalt men vrijwel altijd naar het direct of in ieder geval zo snel mogelijk resultaat daarvan zien. De “vijand” verhoogt de AOW-leeftijd, de “vriend” belooft dat tegen te houden en men wil dat per omgaande ook bevestigd zien. Je zou dat kunnen beschrijven als: onacceptabel gebrek aan democratie bij de een moet plaatsmaken voor directe democratie bij de ander.
U zou inmiddels moeten weten [daarom gebruikte ik dat voorbeeld over die AOW-leeftijd] dat het zo niet werkt in de praktijk. En die “vriend” kwalijk nemen, dat hij het wel belooft getuigt ook niet van een volwassen kijk op de wereld. Want of nu vriend of nu vijand, politieke partijen zijn bereid alles te beloven om uw stem binnen te lepelen. Dat is hier zo, maar zo ontdekte ik al cruisend ook bij de Britten.
DEMOCRATIEEn toen kwam ik een even kernachtige als ware kreet tegen, die op de situatie die ik hier behandel past. En die zich niets aantrekt van de spelregels, die wij voor onze huidige manier van leven hanteren. Niet alles laat zich vangen in de mantra “Ik wil het en ik wil het nu”. En zeker democratie niet. Democratie is niet iets wat je simpelweg aanzet of uitzet. Democratie is een groeiend fenomeen, bijna organisme.  Democratie is niet een gebeurtenis, die de ene keer er is en de volgende keer niet. Democratie is een proces, wat via bepaalde lijnen verloopt en als het meezit zich stapje voor stapje verder ontwikkelt. Als een groot goed. Er bestaat geen “pizza” of “hamburger Democratie”, die je als de trek er is kunt laten bezorgen. Het is een manier van denken en van leven.
Al deze gedachtenkronkels kwamen mijn hoofd binnen zeilen, terwijl ik aan het cruisen was. En daar die o zo simpele maar o zo juiste zinsnede zag staan:  Democracy is a process not an event. Waar burgers zowel als politiek zich bewust van moeten zijn.

EEN WANDELING OVER “DE FRED” EN DE SPANNING DIE STIJGT

Een zeker niet onaantrekkelijk deel van “mijn stad” heeft pal voor de NSS begint het uiterlijk van een concentratiekamp gekregen. Overal in en om het World Forum, maar ook op de Scheveningse boulevard staan zelfs met de satelliet zichtbare hekken.  En in de wetenschap, dat 13.000 politiemensen, 4.000 “troops” en 3.000 marechaussee mensen worden ingezet om te voorkomen, dat iemand te dicht in de buurt van die hekken komt, zou je zelfs kunnen zeggen, dat Mark Rutte voor één keer, al is het dan maar voor een paar dagen, een belofte nakomt: hij schept werkgelegenheid.
Aan de rand van het afgegrendelde gebied bevindt zich een parel van dat gegoede deel van Den Haag met de verzamelnaam Statenkwartier: de Frederik Hendriklaan, winkelstraat met allure.
0 de fredWaar men zich ernstige zorgen maakte over het verlies van klandizie door tijdelijke onbereikbaarheid i.v.m. de hekkenterreur.
Het wekte bij mij dan ook geen enkele verbazing te horen, dat diezelfde Mark Rutte een statiebezoekje had gebracht aan “de Fred”. Mark ziet immers in een verkeersongeluk nog mogelijkheden om er economische voordelen uit te peuren, dus ook uit de overlast voor die florerende winkelstraat en haar winkeliers.
Omdat met het ingaan van de lente het weer een gang over de Scheveningse Boulevard en langs die aldaar geplaatste interneringshekken volstrekt onaantrekkelijk heeft gemaakt koos ik voor een wandeling over “de Fred” om te snuiven naar mogelijke geurtjes, die Rutte daar had achtergelaten.En die waren niet moeilijk te vinden. Op de hem bekende druistige, met veel smileys doorspekte manier had Mark het ene na het andere idee bij die winkeliers achtergelaten. Zo bleek bij de lunchroom op advies van Rutte de salade Nicoise te zijn vervangen door de Nagasaki salad. In de snackbar verkoopt men maandag en dinsdag niet de ham- maar de Hiroshimaburger en speelt men met het idee om Oma’s gehaktballen [echt goed, ik neem er steevast 2 mee naar huis] voor even om te dopen in Granny’s Nukes. Patatje oorlog blijft gewoon patatje oorlog.

Op de weg terug in de bus, die mij een prachtige omleidingsroute voorschotelde, waar de chauffeuse [blommige Haagse huismoeder, die nog moest wennen aan die route en dus prompt 7x verkeerd reed] voor het nodige vermaak zorgde door het PVV-strijdlied te zingen, merkte ik op, dat er wel heel veel hoofden gebogen en gefixeerd op het gebruikelijke schermpje waren gericht. Mijn onschuldige vraag aan mijn buurman, een schichtig uit zijn ogen kijkende slungel van Haagse origine, “zoek je naar het laatste nieuws over “Geeuurt””, werd beantwoord met een verdwaasde blik en een gemompeld “oud nieuws, man”. Na enige aarzeling, waarvan ik aannam dat die voortkwam uit de afweging of het wel de moeite waard zou zijn mij bij te praten mompelde hij, terwijl zijn tot dan duffe blik veranderde in iets wat op opwinding leek, “we zoeken of er al een selfie is van Obama. En als dat er nog niet is wil ik weten wat mijn “vrienden” denken waar hij zijn selfie zal maken”.
Ik vertrok geen spier. “Tja” zei ik “mogelijkheden te over, hè? Wordt het op de vliegtuigtrap? Of zittend in “The Beast”? Of op de plee in Noordwijk? Of misschien toch in het Rijksmuseum in Mokum, onder het luisteren naar de Pechtold onder de intellectuelen van Nederland Joost Zwagerman, die uitlegt waarom Rembrandt op die Nachtwacht toch koos voor het afbeelden van ook die Kapitein COCK?”.
Ik stapte uit, hem achterlatend in totale verwarring, panisch zijn duim over zijn toetsen bewegend.
Ontegenzeggelijk stijgt de spanning.Ik ga morgen maar eens kijken naar die patriot in Noordwijk.

DE POEPVLEES SAMENZWERING

Voor de mensen met de vereiste sterke maag een tip: kijk vanavond om 21.10 uur naar Zembla en u zult kunnen horen en zien, dat wij zonder het te weten al lang regelmatig gehaktballen, hamburgers e.d blijken te eten , die u als van  “half om half gehakt gemaakt koopt , maar voor een deel ook uit “poepvlees” .bestaan.

Voor de duidelijkheid: dat is geen vlees wat uw stoelgang makkelijker doet verlopen. Het is vlees, waar tijdens de slacht de inhoud van de darmen van rund of varken als een sausje overheen gelopen is. Een poepsausje, zou je kunnen zeggen. Wat wemelt van de bacteriën, die niet bevorderlijk zijn voor onze gezondheid. Sterke maag vereist!!!

BLOODY AND HOT

Terwijl de koelte terrein wint in mijn stulp [gelukkig zonder hagelstenen, zonder ongevraagd en uiteraard ongewenst stromend water bij de voordeur, zonder een gestrande luchtballon in de achtertuin, zonder ook maar één krakende lichtflits of dreunende donderslag] is het weer verantwoord mogelijk om net lang genoeg het toetsenbord te beroeren om iets op digitaal papier te zetten.
Niet dat ik schokkende dingen te melden heb overigens. Vermeldenswaardige dingen wel, maar het gros daarvan schuif ik door naar later. Want wie is op dit moment geïnteresseerd in het hoe en waarom van de fors opgelopen staatsschuld van het even tropische Nederland? Wie wil zwaar meebomen over mogelijk nieuw in te voeren zwangerschapstesten, die er per saldo op gericht zijn om de “Down-syndroom”-mens in Nederland uit te laten sterven? Dergelijke onderwerpen lenen zich op dit moment niet zo goed om serieus te behandelen, terwijl velen van ons in de ban van kotelet, BBQ-worst en -saus en hamburger zijn. Om over bier nog maar niet te spreken. Boxmeer, Stiphout, Surhuisterveen, Chaam, Wateringen zijn de “hotspots” in Nederland, waar mensen met wagonladingen tegelijk naar toestromen. Om, zoveel is inmiddels wel in de openbaarheid gekomen en ruiterlijk toegegeven, naar een toneelstukje op wielen te kijken en ,ter compensatie van het ontbreken van Yvonne Jaspers en een boer Roderick en een boerin Chantal, aan de vereiste dosis heldenverering  te doen [“Ik wil een Mollemabrug” of “Laten we de Afsluitdijk omdopen in de Laurens Ten Dam”]
Neen, ik houd het lekker luchtig en daar is geen beter gereedschap voor te vinden dan amusement in de vorm van film.
“RED 2” http://www.imdb.com/title/tt1821694/ negeer ik, want dat is zo’n snelle schnabbel voor veteranen als Willis, Malkovich en nota bene Helen Mirren. Die met hulp van computersoftware meespelen in een videogame, als Tom Cruise deed in Oblivion. Bij dergelijke films val ik tegenwoordig regelmatig in slaap, omdat de geeuwfactor zo hoog is.
Het wordt tijd, dat ze dat soort films werkelijk interactief maken dan kun je als speler tenminste nog meedoen met gebouwen opblazen, rakkers neermaaien, scheuren door steden e.d. En als Willis of Mirren je verveelt kun je hem of haar als gamepersonage geniepig een nekschot geven. [Toch eens uitwerken die gedachte, wellicht is er een aardige boterham mee te verdienen].
“KILLING SEASON” http://www.imdb.com/title/tt1480295/?ref_=sr_1 is om meerdere redenen wel het vermelden waard. Bijvoorbeeld omdat het de eerste “grote” Amerikaanse film schijnt te zijn, die de Joegoslavië-oorlog als onderwerp heeft. Maar ook , omdat er feitelijk maar 2 acteurs een [hoofd]rol in de film spelen. John Travolta speelt de Serviër, lid van The Scorpions, het doodseskader van de Serviërs. Als Emil Kovacs, met het bijbehorend curieus accent, gaat hij in Amerika op zoek naar Benjamin Ford, een Amerikaanse Balkanveteraan [Robert de Niro]. Niet de minste acteurs dus.
Beiden heren drinken wat, filosoferen wat over die slechte wereld en spreken af samen “moese” [nee niet chocolade mousse] te gaan jagen. Beiden blijken volleerd “archer” dus nemen ze wat pijlen en een boog mee.
Vervolgens ontrolt zich een orgie aan misselijk makend geweld, waar de filmindustrie onder het mom van realisme ons zo mee verwent tegenwoordig. John schiet een pijl dwars door het onderbeen van Robert,  die vervolgens gedwongen wordt door het gat een stevige kabel te trekken om ondersteboven te kunnen worden opgehangen. Robert, niet voor een kleintje vervaard, weet toch te ontsnappen en een klopjacht door het woud volgt. Voortdurend vraag je je als toeschouwer af wanneer en vooral waar [in zijn oog?] Robert een pijl in John zal planten.
Als John zo onverstandig is om keurig bij een deur te gaan staan volgt het onvermijdelijke “zoeffffffffff”. Die schurk van een Robert heeft een pijl door beide wangen van John geschoten, die daardoor tot zijn eigen verbazing aan de deur vastgespijkerd zit. Als volbloed American hero haalt de wel moeilijk lopende Robert die pijl weer uit de wangen van John [hij geeft er net nog geen kusje op]. Inmiddels is het zoals jullie zullen begrijpen wel een bloederige affaire geworden.
Dat weerhoudt beide mannen er echter niet van om, na nog diverse pogingen om nog meer gaten in elkaar te schieten te hebben gedaan, naar de top van een berg te klimmen, waar ze een prachtig uitzicht hebben over de natuur. En ze worden “bloedbroeders”.
De Niro moet snel met pensioen, Travolta moet zich beperken tot het spelen van hooguit een Latino. De film doet pijn aan de ogen en aan de maag. Én [voor de liefhebbers] druipt van het bloed.

“Emperor” is me vorig jaar om diverse redenen ontgaan. En het was me ronduit een genoegen en verademing om die omissie weg te werken. Geweldige oorlogsfilm [Japan net na “nuking” van Hiroshima en Nagasaki, de Amerikanen zijn de bezetters geworden met Douglas MacArthur als Supreme Commander].
Hoofdthema van de film is het onderzoek naar de rol van Keizer Hirohito bij het plegen van oorlogsmisdaden [Pearl Harbour komt voorbij]. Wat verrassenderwijs ook heel goed zichtbaar wordt gemaakt is het onoverbrugbare verschil tussen een jonge natie met nauwelijks historie om op terug te vallen anders dan een bloedige burgeroorlog [Amerika] en een land dat zijn fundamenten vindt in eeuwenoude tradities en een daarvan afgeleide monarchie.
Er loopt nog een derde lijn door de film: de onvermijdelijke lijn van de liefde, waar de Yanks zo gek op zijn. Maar die lijn is feitelijk ondergeschikt en neemt nauwelijks iets weg van de kwaliteit van de film. Waarin Tommy Lee Jones een geweldige MacArthur neerzet.
De enige vraag, die aan het eind van de film blijft hangen betreft de titel. Want slaat  “Emperor” nu op Hirohito of MacArthur?