BEURS EN BLAUW

Nu naast de coalitiepartijen VVD-PvdA en constructieve “oppositiepartijen” D66-CU-SGP ook de “zwalk” oppositiepartij Groen Links zich achter de nieuwe pensioenregels hebben geschaard, is de parlementaire steun [de steun op straat is compleet 0 lommerdonbelangrijk geworden] in beide Kamers zo breed geworden, dat weinig tot niets de invoering van die nieuwe regels nog kan tegenhouden.
Ik meen, dat er vandaag in de 2e Kamer voor de vorm nog over gedebatteerd gaat worden, maar dat is de bekende wassen neus.
Hoewel ik zeker niet “zwartgallig”wil klinken [zwart is de komende weken niet echt een modekleur, aldus een aantal BN-ers, die naarstig naar een nieuw item zochten om zichzelf in een clipje te kunnen horen zwammen] kan ik niet nalaten even te wijzen op wat er van die nieuwe regels gemerkt gaat worden.
Mochten er pensioenverzekerden zijn, die per 1-1-2015 op een hoe gering ook indexatie van hun pensioenopbouw resp. -uitkering hoopten te kunnen rekenen, dan kan dat gevoeglijk worden vergeten. Vanaf 1-1-2015 maken die nieuwe regels dat voorlopig meer dan twijfelachtig.
En inmiddels is er een 2e reden opgedoken, die dezelfde negatieve uitwerking heeft: in pakweg 2 weken hebben de beurzen een zodanige knieval gemaakt [AEX van 425 naar 380, i.c. >10%], dat de dekkingsgraad  van ook de grote fondsen te laag is geworden om indexatie serieus als mogelijkheid te mogen zien.
Op de beurzen is precies gebeurd wat het kabinet nodig had om haar nieuwe pensioenregels er door te krijgen. Regie van bovenaf noemt men dat geloof ik.
Overigens is die knieval van de beurskoersen elders in Europa ook aan de orde. Wat te denken van Griekenland, waar aandelenkoersen van de belangrijkste banken tussen 10 0prisonen 20% daalden? En u weet het vast nog wel, Griekenland is dat land met nog steeds een staatsschuld van zo’n 177%, waardoor het land onder curatele van de “trojka” IMF/ECB/EU staat. Waardoor er openlijk weer de eerder opgetreden weerstand van vooral het linkse Syriza de kop opsteekt. Terwijl wij straks alhier elkaar de tent uitvechten over een kaas- en stroopwafelknecht van een in Engelse drop uitgevoerde Sinterklaas kan het zo maar zijn, dat in Athene hele andere dingen de kop op gaan steken.
Het woord “beurs” is gevallen en laat ik het dan maar meteen gebruiken om een ander soort tuimeling te benoemen, namelijk die van ooit “boy Wonder van het CDA” tot “erg wonderlijke flop van KLM”.
Gevreesd mag worden, dat “us Camieleke Uierlings” minstens een jaartje binnen de warme moederschoot van het CDA gaat gebruiken om zijn beurse plekken te laten wegtrekken. En omdat zijn hoofd inmiddels de sporen van zijn flaters begint te tonen zal het vaker zien van dat platte rijstevlaai gezicht niet door een ieder als prettig worden ervaren.

Tot slot: wellicht overbodig, maar ik zeg het toch nog maar even: vanavond mag u weer stemmen op de “absolute top van de vaderlandse TV”. En dat betekent, dat u niet stemt op Rutte, Samsom,Pechtold en meer van die kanjers. Ik zeg het maar om verwarring te voorkomen.

HEK

Een hek van 460.000 euro om een stuk grond met een waarde van 35.000 euro?
Wat zouden Alex en  Max in hemelsnaam van plan zijn in die vakantiewoning  in Griekenland?
Volgens Big Ivo Opstelten is dat hek heel belangrijk voor de veiligheid van The Royal Two + Kids.
Zou er niet doorheen kunnen worden gekeken? Dan is het eerder een muur dan een hek, lijkt me. En veiligheid waarvan?  We kunnen natuurlijk allerlei geintjes maken over de mogelijke ondeugende spelletjes, die het duo Ma[le]x gaan spelen achter de veilige bescherming van dat hek. Ik zou zeggen laat de fantasie maar de vrije loop. Maar persoonlijk denk ik dat Alex meer geïnteresseerd is in het aanleggen en bewaken van een koninklijke biervoorraad dan in spannende lichaamsbeweging. En hij is natuurlijk zeker geen Dutch Silvio. Dergelijke types hebben we nauwelijks in Nederland, een paar misschien nog in de Sint Jan of de Westerkerk. Of Urk natuurlijk.
tuinhekNee, ik gok op een rijke vooraad aan Heineken special brand en die stop je niet achter een tuinhek met koninklijke boog.
Wie wat mij betreft zeker achter een heel hoog op 10.000 volt staand hek mogen zijn The Golden Oldies. Nee, niet die plaatjes uit de jaren 50 en 60 van de vorige eeuw, maar die rollator popgroep uit toevallig diezelfde periode. Na het eerste tenenkrommende succes met schoolconcerten [ja, zelfs ik heb daar iets van meegekregen, met open mond en rommelende ingewanden overigens] brengt de baggerpijp der baggerpijpen BNN een nieuwe reeks, waarin rollatorpop Duitsland moet gaan veroveren. Nederlandse omroepen zijn uitblinkers als het om het vinden van nieuwe markten gaat waar bagger [zou Boskalis  de Goldies trouwens sponseren?] naar kan worden geëxporteerdhoogspanning. Natuurlijk begrijp ik best  waarom BNN met die kwal als snelle presentator nog voor een seizoen gaat. Wat vorig jaar niet is gelukt moet dit seizoen wel kunnen. Één van de oudjes, die onder het krijsen van “I want to live forever” rochelend ter aarde stort en daarmee de AOW iets betaalbaarder en houdbaarder maakt. En ik maar blijven hopen, dat die lolbroek van een Nicolai zelf …… nou ja, dat moment komt ooit.
Trouwens, ik zag iets van dei Goldies [een trailer] omdat ik zat te wachten op de herhaling van een aflevering van Tegenlicht uit november 2013 met de titel “Persoonlijke data zijn goud waard”. Die bracht mij trouwens op het idee om in dit blog dataminingHEK als centraal onderwerp te kiezen. Want als jullie [alsnog?] naar die Tegenlicht aflevering zouden kijken dan zouden jullie waarschijnlijk net als ik de gedachte voelen opkomen “waarom staat er geen hek van bijna 5 ton om onze persoonlijke data”?  Want daar is het al jaren hoog tijd voor, want als één ding duidelijk wordt dan is dat wel dat er een hele goede boterham is te verdienen met het puur persoonlijk managen van onze eigen data. Maar Big Ivo zal dat wel als uiterst onveilig gedrag bestempelen. Ten opzichte van al die grote bedrijven, die elke scheet, die we laten, beheren als ware het een goudstaaf uit Fort Knox. Die goedzak.

SNOEIGROEI

Geen mooiere dag dan Knieval-entijnsdag om te “koppen” met berichten als
“Spectaculaire groei economie in 4e kwartaal”, zoals bijvoorbeeld de Volkskrant doet en zoals RTL-Z doet. Passend plaatje van een in de rekken van de Hema graaiende huismoeder erbij. Klaar is Kees.
Aan ons om jas en tas te pakken en aan consumptie te gaan doen.

De realiteit is echter, dat na 5 jaar van toenemende ellende en daaruit voortvloeiende krimp van in totaal zo’n 15% het niet zo spectaculair is, dat er weer wat groei opdoemt.  Blijvend krimpen zou immers betekenen, dat we als economisch powerhouse van weleer op enig moment vrijwel tot nul zouden zijn gekrompen en zouden oplossen.
Met een economie, die nog maar 85% van zijn omvang van 5 jaar geleden heeft betekent 0,7% groei in dat historisch perspectief immers dat de effectieve groei slechts zo’n 0,5% is. En dat is in vergelijking met het economisch verlies van de afgelopen 5 jaar niet meer dan een schijntje. We staan per saldo nog altijd op 14,5% krimp.
0snoeiHet gegoochel met cijfers waar ik al meer over sprak [nog geen maand geleden circuleerde het bericht, dat de Nederlandse economie het zelfs slechter deed als die van perifere rampgebieden zoals Spanje en Griekenland] kun je vergelijken met bijvoorbeeld het snoeien van een kamerplant. Helemaal terugsnoeien bedoel ik, tot er een zielig klein plantje is overgebleven. Als alles goed gaat komen er op een gegeven moment heel schuchter wat nieuwe blaadjes tevoorschijn. En kan met genoegen worden vastgesteld, dat de plant weer groeit. Maar diezelfde plant is uiteraard nog geen schaduw van wat hij ooit was. En u kunt er natuurlijk met uw Valentijn in stille verrukking naar kijken, maar de kans is groot dat dochterlief bij het zien van dat armzalige restant zich zal laten ontvallen “Hè, heb je de fuchsia vermoord?”

Kunst en vliegwerk zijn de tools waarmee positieve berichten over de economie worden verzonnen. En waarmee keiharde feiten als een verlies aan banen in dat 4e kwartaal 2013 van 141.000 worden ondergeschoffeld.
Henk Kamp is blij met de cijfers en dat bericht alleen al is meer dan voldoende reden tot argwaan en achterdocht. Kamp zegt: “Het bedrijfsleven heeft ons er doorheen getrokken. De groei is ingezet en zet door.”
Zal wel, maar die groei die is ingezet is hoofdzakelijk veroorzaakt door forse snijactiviteiten in het personeel. Nederland gaat steeds meer uit twee tegengestelde delen bestaan: groeiende bedrijven [omzet en winst] tegenover nog steeds krimpende burgers [banenverlies, inkomen]. Precies het soort Nederland, waar m.n de VVD met inmiddels in haar voetspoor de PvdA en Liberalen 66, naar streven.
0fuchsiaKunst en vliegwerk van het soort, waarop wij op zo’n roze dag als vandaag worden geprest om ons hart te laten spreken en even te vergeten hoe we elkaar een groot deel van een jaar het leven zuur proberen te maken.
Er zit nog leven in onze relaties en huwelijken, net zoals er nog leven in die kamerplant Fuchsia Economica zit.
Gewoon water blijven geven, desnoods troebel water.

HET EU[RO]-DRAMA [ACT 2013]

Laat ik beginnen met een met de tijd steeds langer wordend lijstje op te sommen:
– Ierland
– Portugal
– Spanje
– Griekenland
– Cyprus
– Slovenie

Het zijn er zes uit een lijst van in totaal 17. Of voor de cijferfetisjisten onder ons 35%.
Vraag is niet ” zoek de verschillen” maar juist ” zoek de overeenkomsten” .
De voor ons meest bepalende overeenkomst is, dat in alle zes landen de euro het 1Eurozonebetaalmiddel is. Kortom, de lijst bevat 35% van de eurozone.
De laatste 2 landen, Cyprus en Slovenië, traden toe tot de Eurozone, nadat de 12 andere Eurozone-landen zo’n 5 jaar met de euro hadden kunnen oefenen.
Slovenië kwam er in 2007 bij, het jaar waarin de banken-, krediet -, landen- en eurocrisis op het punt van uitbreken stonden.
Cyprus werd binnen gehaald in 2008, toen de diverse crises inmiddels tot explosie waren gekomen.
Aansluiting van beide landen bij de Eurozone was simpelweg het gevolg van de blinde expansiedrift van de mensen, die werkten aan het verwezenlijken van hun droom: Groot Europa.

Tweede belangrijke overeenkomst is, dat alle zes landen na ruim 10 jaar bestaan van de euro zo niet in staat van faillissement verkeren dan toch tenminste surseance van betaling hebben moeten aanvragen. Ierland, Portugal, Spanje en Griekenland zijn voorlopig van bankroet gered door enorme leningen, verkregen via een door de nog niet al te diep in het rood zittende andere 10 eurolanden gevormd aantal potten met duizelingwekkende bedragen erin.
Cyprus is ” as we speak”  inmiddels met 10 miljard gered, tot naar in de pers wordt gemeld grote woede van Moskou.
Slovenië, zo is al langer bekend, verkeert in dezelfde situatie als Cyprus en zit in de wachtkamer klaar om aan de beurt te komen. [lees hier] en [hier.]

Laat ik het even in een breder perspectief trekken en de situatie van de zes genoemde landen met wat cijfers verduidelijken. Ik moet het helaas doen met cijfers per ultimo 2011 tenzij anders vermeld , want naar buiten toe is Brussel niet zo vlot met actuele cijfers.
Ierse staatsschuld [primo 2012]  108,2% GDP    67,5 miljard
Portugese staatsschuld [primo 2012]  107,8% GDP    78 miljard
Spaanse staatsschuld [primo 2013]  884 miljard = 84% GDP   100 miljard
Griekse staatsschuld [primo 2012] 165,3% GDP   110 + 109 miljard
Cypriotische staatsschuld [primo 2012]  71,6% GDP   10 miljard
Sloveense staatsschuld [primo 2012]  47,6% GDP   p.m.

Gearceerd en vet gedrukt is vermeld welke bedragen de zes landen inmiddels in de vorm van leningen hebben gekregen. Tussentijds werd ook het IMF vermogen versterkt met 430 miljard, waarvan 150 miljard afkomstig van de Eurolanden [13,6 miljard werd door Nederland ingelegd].  Zie hier.
Het wordt tijd om tot wat conclusies te komen. Het zou doodzonde zijn zulks niet te doen na een aantal zaken na veel gezoek en gegraaf op een rijtje te hebben gekregen, nietwaar?

1. Het vergt noch weinig durf noch weinig specifiek inzicht om de vraag te stellen “Was dit wat die geweldige, internationaal gelauwerde politici destijds voor ogen hadden, toen zij in 1MaastrichtverdragMaastricht besloten tot de invoering van de euro?”
Beginnen met 12 landen, waarvan er sowieso al 4 [als we Italië meerekenen 5] destijds al aan de rand van de afgrond spartelden, waarmee de invoering van de euro feitelijk eerder een charitatieve betekenis kreeg dan het via veel wollig georeer uitdragen van “het bouwen aan een geweldig Europa, waar voorspoed en welvaart uit alle putten zou stromen”?
2. Wat heeft de opvolgers van Kohl, Mitterand en Kok bezield om met een inmiddels wel enorm te noemen crisis in het verschiet in 2007/8 ministaatjes als Cyprus en Slovenië binnen te halen? Had men werkelijk geen idee wat het resultaat zou zijn binnen pakweg 5 jaar?
3. Hoe kijkt Brussel aan tegen komende uitbreiding van de eurozone? Na Cyprus en Slovenië zijn inmiddels ook Slowakije [2009] en Estland [2011] tot de Eurozone toegetreden. Op de agenda staan Letland [2014] en  Litouwen [2015]
Welke garantie hebben we dat onder die landen er niet opnieuw één of meerdere zitten, waar gierputten wachten om van hun deksel verlost te worden?
Gezien de ervaringen inmiddels opgedaan [en is het niet zo dat iedereen, dus ook politici worden geacht daarvan te leren, net als zij door scha en schande geacht worden wijs te worden?] zou het veel meer verklaarbaar zijn, als er een “mortuarium” wordt afgekondigd op uitbreiding van de eurozone. En eerst gaat worden geprobeerd de enorme puinhoop, die het gevolg is van enorm verkeerde inschattingen + dito overschattingen netjes op te ruimen.
Mocht dit niet lukken dan is het simpel: “down the drain” met de euro. In ieder geval staat vrijwel vast, zo blijkt uit de praktijk, dat op de huidige wijze doorgaan met het vergroten van een club, waarvan de leden wanneer eenmaal binnen een lidmaatschap voor het leven1Maastrichtverdrag2 blijken te krijgen [ondanks welk afstotelijk gedrag dan ook] sterk aan een doodlopende weg doet denken. Waarbij het woord “dood” vooral geldt voor die landen, die ooit een EEG oprichtten en besloten, ongetwijfeld in een staat van opperste dronkenschap, daar iets “groots” van te maken. Een beslissing, die weleens als de grootste vergissing ooit uit de Europese geschiedenis de boeken in kan gaan.

DE FRISSE WIND DIE DIJSSELBLOEM HEET

Eerder al schetste ik blogsgewijs het opvallende verschil in de van openheid getuigende verbale uitingen van kersverse Minister van Financiën Dijsselbloem met de wijze waarop zijn voorganger de Jager de burger informeerde over niet geheel onbelangrijke financiële verplichtingen, die het Rijk namens ons was aangegaan.
In de kwestie Griekenland begon de Jager met “we gaan zelfs verdienen aan de leningen aan de Grieken” om uiteindelijk na gedraai en gepuf en gezweet op de proppen te komen met “het gaat ons geen euro kosten”.
Dijsselbloem hielp dat sprookje al vrij snel na zijn aantreden uit de wereld door onverdijsselbloemd te communiceren, dat de hulp aan de Grieken ons 70 miljoen per jaar kost en dat gedurende tenminste 14 jaar. Totaal ca. 1 miljard dus.
Vandaag verwees vriend Jeroen een volgend fabeltje naar de vergetelheid. Dat fabeltje was in het leven geroepen door Wouter Bos, die in 2008 en 2009 voor 10-tallen miljarden verplichtingen aanging [lees: leende] omdat de banken op omvallen stonden. Bos stelde ons destijds gerust door aan te geven, dat die bankensteun ons niets zou gaan kosten, want alles werd zeker terugbetaald. En omdat op die lening een [zij het bescheiden] rente werd gegeven, die net iets hoger lag dan de rente die de Staat zelf op de leningen zou moeten betalen, wrong het slimme jongetje Bos zelfs uit zijn strot, dat we zelfs op die leningen zouden gaan verdienen. Bos krijgt daardoor later ongetwijfeld op zijn grafsteen mee “hij smeet met miljarden met hetzelfde gemak waarmee hij de leugens aaneenreeg”.
Want het wordt uiteraard een kanjer van een grafsteen, zoals “een grote jongen” verdient.
Onze vriend de Jager nam in Rutte 1 het steentje van Bos over en daarmee ook het liegen. Want tot aan zijn politieke dood bleef ook de Jager volhouden “de steun aan de banken kost per saldo niets, het levert zelfs geld op”.
Maar daar is ineens alweer die duivelse Jeroen, die onder het genot van een droge sherry ergens op een receptie uit zijn mond laat vallen, dat “we” in 2012 maar liefst 193 miljoen verlies op die leningen aan de banken hebben geleden. Als “doekje voor het bloeden” voegde hij er vandaag nog aan toe, dat die 193 miljoen verlies al is opgenomen in de Najaarsnota. Wat in taal naar de burger toe in feite betekent, dat de 193 miljoen al is doorberekend aan diezelfde burger. Beloofde winst is dus concreet veranderd in een fors verlies. Het is maar dat u het weet.

Tja, wat moet je nu met zo’n de Jager? In 2 jaar mateloos populair geworden, omdat hij het het volk bleef vertellen wat men blijkbaar graag wilde horen, maar uiteindelijk niets anders blijkt te zijn geweest dan “a pack of lies”.Lijkt mij zeker niet meer een geval voor een standbeeld of een hoge koninklijke onderscheiding. Eerder iets voor een onderzoekscommissie. Want hij heeft wel wat uit te leggen.
Maar er is nog iets anders wat ik wil benadrukken. Dat deel van Nederland wat de hersens nog wel gebruikt om na te denken zou inmiddels tot het besef moeten zijn gekomen, dat elke politicus en dan vooral zij die de macht bezitten, per definitie liegt dat hij barst. De [drog]redenen waarom dat gebeurt zijn variabel; landsbelang, concurrentiepositie, financiële markten niet laten schrikken en meer van die ongein.
Dus leidt logisch denken tot de conclusie, dat ook Dijsselbloem met een vrij grote mate van zekerheid de politieke sport van het liegen beoefent.
Die 263 miljoen [70 Griekenland, 193 miljoen banken], waarvan mag verwacht worden dat ze als een structureel verlies voor de komende jaren zal gelden, zouden dus best weleens een ietsiepietsie hoger kunnen uitvallen.
Het is maar dat u dat ook weet. Want u hoort immers te weten waar een niet onbelangrijk deel van de bezuinigingen, die op het punt staan u rechtstreeks en zeker niet zachtzinnig te raken, voor nodig zijn. Bijvoorbeeld omdat een pover calculerende overheid ook nog eens alweer een zeer povere beheerder van het staatshuishoudboekje is.
Het begint zo langzamerhand onverantwoord te lijken te worden zo’n beroerde beheerder nog langer ons geld toe te vertrouwen. Want mijn god, wat gaat er veel mis!En we mogen Jeroen er dankbaar voor zijn, dat hij ons daar zo openlijk zicht op geeft. Hij zou alleen moeten stoppen met liegen.

DE GRIEKSE DEAL

Cijfers.
Al jaren een opvolgende krimp van de economie. In de afgelopen 5 jaar verloor het land reeds een kwart [25%] van haar BNP.
Een structureel begrotingstekort van 10% of meer.
Een staatsschuld van >180%. Het oplopen daarvan is te wijten aan beide hierboven genoemde ontwikkelingen.
Een werkloosheid, die effectief >30% is.

Dat zijn de meest actuele cijfers over Griekenland, die ik heb kunnen achterhalen.
Saillant detail: alle in de afgelopen jaren door het IMF en/of de “Trojka” gepresenteerde projecties. op basis waarvan de besluiten over Griekenland in Euroland werden genomen
[zie hier ] waren zo ontzettend veel positiever dat het haast belachelijk kan worden genoemd.

Griekenland was 2 jaar geleden feitelijk al failliet. Ik weet dat het niet echt kan, maar je zou haast kunnen stellen dat het land in 2012 alleen maar “faillieter” is.
En de reden is zonder al teveel omhaal van woorden heel duidelijk aan te wijzen: austerity.
Door de onmenselijke bezuinigingsdoctrine krimpt het nationaal produkt niet alleen in sneltreinvaart maar ook fors. [25% in 4-5 jaar].
Dat impliceert dat, al zouden de Grieken geen nieuwe schulden laten ontstaan, de relatieve staatsschuld eveneens hard oploopt. 400 miljard schuld uitgedrukt in 240 miljard BNP is 167%,
400 miljard uitgedrukt in 180 miljard [BNP -/- 25%] is 220%.
Maar de Grieken maken wel nieuwe schulden door dat structurele begrotingstekort, waardoor er nog een extra-component is waar de staatsschuld door stijgt.

Het nieuwste verzinsel, wat onderdeel van de vers afgesloten deal uitmaakt, is, dat Griekenland financieel in staat moet worden gesteld om een substantieel deel van de uitstaande schulden op te kopen [te beschouwen als aflossen].
Blijkbaar [cijfermatige bewijzen daarvan zijn nergens te vinden] wordt er momenteel in Griekse schulden gehandeld. Elke 3 euro schuld kun je voor 1 euro aankopen. Ook Griekenland zelf kan dat gaan doen. Met 10 miljard “zakgeld” uit de EU-pot kan Griekenland zo’n 30 of misschien wel 40 miljard van haar eigen schuld inlossen. Waarmee de totale staatsschuld met 10% kan worden verlaagd.
2 aspecten verdienen hier nader te worden genoemd.
Allereerst kun je het draaien, keren en wentelen zoals je wilt, feit blijft dat de Griekse staatsschuld met Europees belastinggeld deels wordt afgelost. En feit blijft ook, dat die 10 miljard of hoeveel het ook in werkelijkheid moge worden, waarschijnlijk nooit zal worden terugbetaald.
Ten tweede: het deels aflossen van die staatsschuld heeft alleen maar effect als er niet via een andere deur nieuwe schuld bijkomt. En ik noemde het al: er is dat structurele begrotingstekort, waardoor de Grieken meer blijven uitgeven dan er “binnenkomt”.
Dus heeft de “deal” een 2e truc nodig om de cijfers kloppend [lees: positief] te maken. En die truc ligt eigenlijk voor de hand. Zoals de staatsschuld relatief stijgt als de verhouding tussen BNP en die schuld in negatieve zin wijzigt, zal diezelfde schuld relatief dalen bij positieve wijziging van datzelfde beeld: het BNP moet omhoog. Of in andere woorden de Griekse economie moet groeien ipv krimpen. En na wat rekenwerk kwam men uit op het cijfer +4.
Brussel, de trojka incl. IMF beweren met een stalen gezicht, dat de Griekse economie tussen 2013 en 2022 jaarlijks met minimaal 4% zal groeien. Waardoor alles er ineens weer veelbelovend uit gaat zien.
Bij het begin van dit verhaal somde ik de situatie van Griekenland al op en vatte dat samen als “faillieter dan failliet”. En met die failliete inboedel verwacht de EU, dat Griekenland beginnend volgend jaar en de daarop volgende 9 jaar 4% economische groei per jaar gaat realiseren.
Dat brengt mij op een tweezijdige gedachte. Of ergens in oktober 2013 zitten dezelfde heren in Brussel weer aan tafel om alweer met een stalen gezicht te constateren, dat er iets niet goed is gegaan. Óf Griekenland krijgt van Brussel met onmiddelijke ingang toestemming om de zwarte pakken van Goldman Sachs weer binnen te halen, want er moet weer met de boeken worden “gefiddled”.

Nog een laatste kanttekening mijnerzijds betreft dat al behandelde deel over het zelf opkopen van haar schuld door Griekenland tegen dumpprijzen.
Je hoeft geen echt licht te zijn om te kunnen bedenken, dat wanneer je een aangegane schuld van 40 miljard terugkoopt voor 10 miljard er iemand of iets pijn moet lijden.
De heren uit Brussel blijven opvallend onduidelijk over welke schulden Griekenland waar en bij wie heeft. Gaat het om schulden aan banken? Of zijn het schulden aan andere landen?
Wie er dus pijn gaat lijden blijft in het ongewisse, maar dat er pijn gaat worden geleden staat wel vast. En de ervaring heeft inmidels geleerd de afgelopen 5 jaar, dat het vrijwel altijd de Europese belastingbetaler is, die de eer heeft de meeste zo niet alle pijn te mogen lijden.
Mij rest slechts nieuwsgierig af te wachten of er iemand zal zijn, die de vraag “welke schulden bij wie gaan de Grieken voor een prikje terugkopen” aan de orde zal stellen. Wat denkt u?

HET GEMAAKTE MANNETJE

In  de bijna 70 logjes, die ik hier over de financiële crisis schreef dook zijn naam met grote regelmaat op. Omdat ik het gevoel maar niet van me kon afschudden, dat we met “een gemaakt mannetje” te doen hadden. Iets wat in de wereld van het amusement en de wereld van de media gemeengoed is. Zo’n “gemaakt mannetje” [wat overigens net zo goed in de praktijk een vrouwtje kan zijn] wordt opzettelijk populair gemaakt en daarvoor schrijft men hem eigenschappen en kwaliteiten toe, die in werkelijkheid nauwelijks of niet aanwezig zijn. Hij wordt gehypet, omdat aan iets dergelijks vrijwel dagelijks behoefte is bij de hongerige kijker, lezer of toehoorder.
Vervolgens ontstaat het merkwaardige verschijnsel, dat vrijwel alles wat dat “gemaakte mannetje” doet, zegt, schrijft, zingt van bijna bovenaards niveau wordt geacht. En hij [of zij] wordt met het grootste gemak een topper waar het om populariteitspolls gaat.
Ik heb in dergelijke gevallen vaak de moeilijk te onderdrukken neiging om bewonderaars te vragen waarom ze zo met “het mannetje” weglopen. “Hij doet het zó goed” of “het is zo’n aardige man” of “hij straalt zoveel vertrouwen uit” zijn meestal de antwoorden die je dan krijgt. Doorvragen naar het waarom men dat vindt of waarop men die mening baseert brengt argumenten als “heb je hem niet gezien?” of “heb je hem niet gehoord dan?” of “heb je het niet gelezen dan?” boven. Pijnlijk wordt het als je vervolgens informeert naar wat er is gezegd door zo’n “mannetje”; omdat de bewonderaars dan veelal niet verder komen [als het ze überhaupt lukt] dan te herhalen wat ze ergens hebben gehoord of gelezen. En daarbij vaak pijnlijk duidelijk wordt dat geheel niet wordt nagedacht over wat er inhoudelijk is gezegd, men slaat aan op de zgn. soundbytes. Of wat vandaag wordt gezegd nog wel overeenkomt met de woorden van gisteren, verleden maand of vorig jaar, dat soort toetsingen houdt de bewonderaar zich in het geheel niet mee bezig.

“Natuurlijk krijgen we elke euro, die we aan Griekenland lenen terug en misschien zelfs wel met winst” waren de woorden, waarmee Jan-Kees de Jager Nederland zo’n 2 jaar geleden inpakte. De lobbes, de goedzak verwierf er meteen de de eretitel “solide Minister van Financiën” mee, wat later zou worden gevolgd door de keuze tot meest populaire bewindsman in het kabinet Rutte 1.  En het geloof in de hype was zelfs zo sterk, dat de Jager het tot de meest ideale leider van het in doodsnood verkerende CDA bracht. Zonder ook maar iets in die richting te hebben gepresteerd, allemaal puur omdat hij zo lekker solide werd neergezet door de mannetjesmakers van deze wereld.
De man, waar ik overigens persoonlijk niets tegen maar ook niets mee heb, is ruim 2 jaar als Minister van Financiën in Brussel aanwezig geweest [hier kwam hij niet zo vaak] en deed in die 2 jaar regelmatig  uitspraken in de zaak-Griekenland. Daarbij werkte de tijd een beetje tegen hem, want steeds duidelijker werd dat het ondanks de “geleende” miljarden van Corfu tot Samos steeds beroerder ging. Dus nuanceerde de Jager zijn verhaaltje ietwat. Hij introduceerde “risico’s die er zeker waren” maar hield zijn lijn desondanks vol: al de euro’s die we uitleenden komen terug.
En dat bleef hij volhouden als een soort gimmick tot de dag waarop hij zijn post kon verlaten en de vlucht naar het bedrijfsleven [net als zijn beruchte voorganger deed] kon maken.

Laten we voor ik verder ga dé vraag maar eens stellen: wat heeft die “beste” minister van Financiën ooit [nog zo’n hypeprijs die hij meepikte] ons nu feitelijk aan goeds nagelaten?
Waarom wordt Jan-Kees de Jager voor altijd herinnerd? Vertel het me maar.

Zijn opvolger Dijsselbloem was nog maar net voor de eerste keer in Brussel geweest of hij begon wat de geschiedenis in zal gaan als “het sprookje van de Jager en de 7 Grieken” te slopen. “Reken er maar op, dat we vrijwel zeker niet alles terugkrijgen” was zijn verhaal. En misschien heb ik het gemist, maar ik heb de Jager daartegen niet horen protesteren.
Die lag waarschijnlijk met partner in Aruba aan een pina colada te zuigen en had andere zaken aan het hoofd.
In EU-land zijn de eurolanden al enige tijd aan het kibbelen of er nu ja of neen na op de private schulden nu ook afboekingen op Griekse schulden aan mede-eurolanden [misschien is de term mede-euroslachtoffers beter op zijn plaats] moeten gaan plaatsvinden.
Dat feit slaat ook een fors deel van het fundament onder de Jager’s sprookje weg.
En tenslotte verscheen gisteren Neerlands Opperrekenwonder Coen Teulings op de buis om ons verder te masseren in de richting van het accepteren van het komende verlies op de Griekse “investering”. Ook nu was de Jager in geen velden of wegen te bekennen.

Wim Sonneveld zong het zo treffend in Tearoom Tango: “je hebt me belazerd, je hebt me bedonderd”, Herman Kuiphof zei het in 1974 toen Gerd Müller de 2-1 langs de versteende Jan Jongbloed schoof: “Zijn we er toch weer ingetuind!!!” en Drukwerk scoorde er een no. 1 hit mee in de jaren 80: “Je loog tegen mij”.
Al deze drie passen Jan-Kees de Jager als een handschoen. Al deze drie benoemen perfect onze rol in het sprookje: wij zijn gewoon het lulletje lampenkatoen,  wat zich letterlijk alles laat wijsmaken.
En schuifelen moeiteloos door naar de volgende hype, het volgende “gemaakte mannetje”.
Rutte maar doen deze keer?