SCHAKELEN TUSSEN SCHIJNPIKKEN EN DE REAL WORLD.

We zitten vlak voor de start van de Algemene Politieke Beschouwingen. De dagen, waarop de haantjes en hennetjes bijeenkomen om aan uren en uren “schijnpikken” te doen. Schijnpikken is kenmerkend voor allerlei pluimvee. Wij kennen dat ook als territorium afbakenen door honden, katten etc. U weet wel, van die straaltjes pis afscheiden, waardoor de eigen penetrante geur ergens achterblijft.
We mogen eigenlijk maar blij zijn, dat politici voor schijnpikken hebben gekozen, want anders zou de stank in het parlement niet alleen figuurlijk maar ook letterlijk regelmatig onverdraaglijk zijn.

Als jullie, zo je de APB volgt, bij de momenten zult zijn aangeland, waarop zoals gebruikelijk het erg saai wordt [Kees v.d. Staay, Arie Slob, Sybrand Buma] en naar directe afleiding snakt heb ik wel iets voor jullie.
Op basis van een voorgevoel verwacht ik, dat het onderwerp Europa en de euro wat zal ondersneeuwen bij het getok en gekakel van onze helden op sokken.
Mocht dat voorgevoel uitkomen dan zou dat een min of meer kwalijke zaak zijn. Dus zet ik het zelf maar even  “op de agenda” alhier.
Allereerst heb ik voor jullie een weergave van een interview met Joris Luyendijk, de man die in opdracht van de Britse krant The Guardian al 2 jaar antropologisch onderzoek doet naar “het roofdier Bankier”. Luyendijk gaf zijn visie op hoe het verder zal gaan tussen nu en pakweg 5 jaar verder. Lees dat met koffie en koek bij de hand maar eens.

Tweedens, ik constateerde dat er relatief weinig mensen de Tegenlicht-uitzending van vorige week maandag hebben bekeken [net de helft van de kijkers, die hun heil zochten bij het platvloerse niets van Johan Derksen en de nageboortes, die hij achter zich aan sleept].
Terwijl het om een zeer belangwekkende aflevering van Tegenlicht bleek te gaan, getiteld Het Duitse Alternatief. De spreektijd van Kees, Arie en Sybrand bij elkaar opgeteld + de vulkanische uitbarstingen van Keizer Blondie daar tussendoor schat ik zo’n 50 minuten bij elkaar. Dat is net genoeg om van die haantjes weg te vluchten en “Het Duitse Alternatief” te bekijken. Rode draad in de aflevering is de stelling, dat als er nog een redding van de Europese Monetaire Unie en de Euro mogelijk zou zijn deze alleen te vinden is in een zeer opzienbarende keuze: Duitsland zal de euro moeten verlaten.
U verschuift nerveus op uw stoel, neem ik aan. Daar is geen aanleiding voor, want in dat kleine uur wordt helder en duidelijk uitgelegd waarom. Dat doen:
* George Soros [een van ’s werelds grootste en succesvolste investeerders]
* Dirk Muller [gerenommeerd financieel & beursanalist]
* Bernard Connolly [econoom]
Onder begeleidend en verhelderend commentaar van Ewald Engelen leggen de heren zeer begrijpelijk uit welke onherstelbare weeffouten er in de EMU en de Euro zitten.
Op zijn minst “food for thought” , waarbij ik het vermoeden ventileer dat jullie in het verhaal meer een bevestiging van een vermoeden zullen zien dan een mythe van het kaliber Pandora’s box.
Sla niet dicht door het als een angstbeeld te ervaren; zoals Tegenlicht het zelf elke keer weer omschrijft: “Welcome to the real world”.

Advertenties

DE GEUR VAN GELD

Nauwelijks echt wakker moet ik vaststellen, dat vooral de geur van geld van het nieuws, wat op deze relatief koele zaterdagmorgen mijn blik trekt,  afstraalt.
Een onderzoek. uitgevoerd door iemand,  die ongetwijfeld ooit voornamelijk op Sicilië zal zijn voorgekomen [Mastrogiacomo heet de man en dat is wel even andere koek dan de Vries of Kerkhofs e.d.], maakt duidelijk, dat 1 op de 2 huishoudens over geen of zeer weinig spaargeld blijkt te beschikken.
En ik verkeerde toch in de veronderstelling, dat wij al enige tijd enorm aan het oppotten zouden zijn. Want met de herhalingsfrequentie, die iets van het ovulatieproces weg heeft, wordt ons verweten, dat op ons geld blijven zitten en het koppig blijven laten zakken van [neen, nog niet van onze broek richting Rutte, CBS, CPB, CBP, CCC en weet ik veel wat allemaal nog meer] het Nieuw Nederland Consumentenvertrouwen Peil onze economie steeds verder in de blubber laat wegzakken.
Het lijkt er dus als bijna gebruikelijk op, dat Rutte,. met de restanten van die enorme T-bone steak uit Texas nog in zijn floss-zone, en andere usual suspects ons met elke eisprong probeert te bewegen om geld uit te geven. wat u misschien dan nog een beetje heeft, maar ik niet. Of andersom, kiest u maar.
En het nieuws van vandaag biedt ons gratis ook één van de verklaringen voor het feit, dat de helft van ons platzak is en enige troost vindt in het draaien van Dire Straits-platen. “Money for nothing” schijnt steeds meer mensen in tranen te doen uitbreken.

Een paar honderduizend jongeren in  Nederland staan gemiddeld 1050 euro rood en het mobieltje blijkt de grote boosdoener. Verrassend is het niet, want als je op een doorsneedag op straat om je heen kijkt zie je hele kuddes schermpje-staarders en/of ooraanbidders. Die op een manier van hun genotskastje gebruik maken, die niet alleen doet vermoeden dat hier sprake is van een regelrechte verslaving; men wekt de indruk dat het om een verslaving gaat waarvan de  ‘junkie” schijnt te denken, dat de drug gratis wordt verkregen. En Papa en  Mamma hebben nooit goed duidelijk gemaakt hoe duur zo’n verslaving echt is. Hoefde ook niet,  want het zondvloed denken maakte dat totaal overbodig immers.
Nu zullen ouders, die nog wat euro’s hebben liggen, moeten opdraaien voor die 1050 euro gemiddeld,  die zoon- of dochterlief of als je pech hebt beiden tekort komen. Dat zou weleens kunnen resulteren in het door diezelfde ouders dichtdraaien van de toch al droogvallende geldkraan, waaruit een andere verslaving werd gefinancierd: de indrinksessies.  Het zal u duidelijk zijn, een revolte onder de junks van deze tijd ligt op de loer.
Geld en sprookjes liggen dicht bij elkaar. Vind ik tenminste. Er wordt inmiddels hard gewerkt aan een kersvers sprookje. Het heeft de werktitel “Einde aan gouden tijden van nergens belasting betalen” meegekregen. Wat meteen duidelijk maakt dat het niets te maken heeft met ons als burger. Ons sprookje heet heel anders: “Persen tot er geen druppel meer uitkomt”.
Het kersverse sprookje vertelt het verhaal over bedrijven en superrijke individuen, die allemaal een kaartje “Ga niet naar de Kaaimaneilanden [of Nederland] want u ontvangt daar geen 20.000 euro” krijgen als ging het om een alternatief monopolyspel. En om in die lijn te blijven, het kaartje “[belasting]Vrij parkeren” wordt uit het spel gehaald. Net als “Ga direct naar de gevangenis” trouwens, maar dat leidde toch al een zieltogend bestaan. Een mens zou er bijna blij van worden vindt u niet?
Maar voordat u de trampoline beklimt past enige terughoudendheid; we hebben het wel over een sprookje, vergeet dat niet. Het zal snel genoeg duidelijk worden.

Één persoon lacht om al dat geldnieuws, wat ik hierboven even behandelde. Hij heet Jan Bennink, werkte een half jaar bij Douwe Egberts, verkocht het bedrijf aan een Germaanse stam der Hedge Gothen en mocht daarvoor 5,7 miljoen euro bonus in zijn kluis leggen, pal naast de 8,2 miljoen in de vorm van een keurig stapeltje opties.
Onze Jan [de foto toont dat hij het prototype aalgladde droplul is, wat wij inmiddels met de ogen dicht kunnen uittekenen] lacht breed om al dat gezeur over geld.
Ik ben toch wel echt benieuwd hoe hij zou reageren als hij wist, dat ik mijn laatste pak DE Snelfiltermaling en mijn laatste doosje PickWick bosvruchtenthee heb gekocht.

Zo, en nu, een beetje buiten schema [ en adem], ga ik snel kijken of Youp nog wat te kankeren heeft. Wat ik draai onder het lezen? Neen, geen Dire Straits, maar wel een oudje uit de musical Hair: Let the sunshine in. En ja, ongemerkt zit ik dan lekker met mijn vingers door mijn haar te wroeten. Gelukkig kan ik me niet meer herinneren hoe dat destijds in 1970 voelde
Ennuh, Aquarius krijgen jullie er gratis bij. Wel prettig voor de komende dagen, die suggestie van “koel, helder water[vrouwtje of mannetje]”.

Keep cool, people!!