EEN ZAAK VAN GEWICHT

In 2011 leek het al te lukken. Ik schreef zelf destijds, dat Frans [toen nog 20 kilo lichter] het Walhalla van Straatsburg zou gaan betreden, omdat hij een heel grote kans had om benoemd te worden tot commissaris voor de mensenrechten binnen de Raad van Europa.
Met zijn koffers al gepakt werd Frans tot zijn enorme teleurstelling en immense woede teruggefloten door het Gedoogbeest, wat zoveel waterstofperoxide in zijn kapsel stopt. Weg Straatsburg, een luikende internationale carrière werd keihard op de handrem gezet, er restte Frans weinig anders dan als adviseur van Job Cohen zijn zieltogende partij te gaan redden.
FransTToen een jaar later de kiezer uit de bocht schoot en Nederland opzadelde met de verschrikking van een kabinet, dat zich presenteerde als Paars 3.0. , maakte Frans zijn rentree en kreeg de portefeuille van Buitenlandse Zaken.
Goed 2 jaar verder wordt hij in de politieke wereld geprezen als een uitstekende minister van BuiZa. Wellicht zijn er onder u, die mij aan de hand van herkenbare voorbeelden kunnen aangeven waarom. Zelf kom ik niet verder dan:
– Frans spreekt zijn talen
– Frans doet het lekker op YouTube, getuige het aantal likes op het clipje, waarin zijn “toespraak” tot de Veiligheidsraad te zien is.
Een toespraak, waarin Frans eenvoudige plattelanders uit Oost Oekraïne, die bodyparts en persoonlijke eigendommen van slachtoffers van een “vliegramp” voor ons verzamelden, uitmaakte voor tuig.
Maar vul dat lijstje zo u wilt gerust verder aan. Ik ben heel benieuwd.
2 jaar ministerschap blijkt voldoende te zijn om weer helemaal mee te draaien in het Brusselse benoemingscircus. Frans wordt vrijwel zeker [tenzij die Luxemburgse voorzitter van de Europese Commissie hem ook alsnog een forse loer draait] “supercommissaris” binnen die EC. En  Frans prevelt , terwijl zijn colbertje steeds erger begint te knellen, die aloude Limburgse waarheid “de vlaai wordt nooit zo heet gegeten als hij wordt opgediend”.

koendersEen PvdA-er van gewicht [ca. 120 kilo] gaat, een andere PvdA-er van gewicht komt: Bert Koenders.  Zoek de verschillen! Ik ben op 1 blijven steken: waar bij Frans dat gewicht vooral in de omvang zit geldt voor Bert, dat het gewicht in de lengte zit.  Voor de rest is het dezelfde wijn in dezelfde zak: een volgende PvdA-er speurend naar wegen om zijn internationale carrière op te pompen.

DE BUMA-KIP ZONDER KOP

Hoewel we het allemaal [zouden moeten] weten op basis van jarenlange ervaringen, blijft het elke keer weer ook bij mij verbazing wekken hoe dik de plaat voor de kop van vooral politici blijkt te kunnen zijn.
bumaHet bewijs daarvan levert CDA-nerd Sybrand Buma in een opiniestuk in de Volkskrant van 28-08 jl. , getiteld “Word eindelijk wakker voor de dreiging van buitenaf”. Ja, dat is even schrikken!
Het roept het beeld op van [om er maar een paar te noemen] de kleine Bush en zijn puppet Colin Powell, die de As van het Kwaad voor ons uittekenden. Andere”puppets”, waaronder de momenteel zakken tekort komende om te vullen Balkenende deden dat ook door op de Tony Blair-manier Nederland de Irak-oorlog in te loodsen en Afghanistan deed leren kennen en proeven.
Het “toeval” wil, dat Balkenende van dezelfde politieke religie was als Buma  is. In dat opzicht is het nauwelijks verrassend, dat Buma een verhaal afsteekt wat in grote lijnen past op dat van Jan-Peter Onbenul. Je zou het iets als “oude kogels in nieuwe lopen” kunnen noemen.
Er is, zo viel mij op, zowel bij politiek als journalistiek een trend ontstaan, waarin krijgshaftig Nederlands wordt gesproken en geschreven. Net alsof we langzaam doch gestaag op iets worden voorbereid. Op die manier wordt het spel al heel lang gespeeld.
Wat Buma uiteraard niet aan de orde stelt is wie hoe en waarom verantwoordelijk zijn voor die dreiging van buitenaf. Zeker is in ieder geval, dat u en ik dat niet zijn. Want het is noch mijn noch uw [ben ik zo vrij aan te nemen] levensdoel  om anderen onder dreiging te plaatsen. Wij worden slechts gebruikt om die dreiging in de praktijk van meestal een grote zandbak in op bevelen gebaseerde daden om te zetten.
Die bevelen komen vrijwel altijd van mensen als Balkenende en dus ook Buma. Zij creëren het benodigde beeld, zoals Buma ook nu weer doet in zijn “opiniestuk”. En daar zijn vele kritische opmerkingen bij te plaatsen, waarvan ik er twee wil uitpikken.
1. Wat is er overgebleven van de mantra, dat een EU[ropa] de garantie was voor vrede en voorspoed? Hoe kan onder een dergelijke garantie toch een situatie ontstaan van significante dreiging van buitenaf? Wie heeft er zitten slapen? Of misschien nog beter: wie heeft er over EU[ropa] gelogen?
2. Buma’s verhaal eindigt nauwelijks onverwacht met een pleidooi voor versterking van onze defensiecapaciteit. Zinloos uiteraard, maar Buma zegt ook maar wat hem van hogerhand wordt opgedragen. Zoals Jan-Peter Onbenul deed.
Veel opvallender is echter, dat het CDA als partner in de As van het Kwaad die Rutte 1 heette, in de persoon van drankorgel Hans Hillen [minister van Defensie] maar liefst 1 miljard bezuinigingen op Defensie doorvoerde.
En dan nu pleiten voor extra-inspanningen ter opvoering van het defensiebudget? Dan lijk je wat mij betreft de weg kwijt.
Nu is algemeen bekend, dat politici collectief lijden aan een chronische ziekte, die “voortschrijdend inzicht” heet. Balkenende was de eerste, die dat in de Irak-kwestie openlijk toegaf [en begrip bij zijn collega’s ontmoette… een kwestie van herkenning].
kipkopDoor de jaren heen wijzer geworden ben ik inmiddels van mening, dat “voortschrijdend inzicht” feitelijk niets anders is dan grootschalig lullen als die bekende kip zonder kop. En dat doet Buma in de Volkskrant gewoon ook.  En als u niet oppast [zelf sta ik al op scherp; het eerste wat ik doe als ik een stembiljet ontvang is altijd meteen een groot vet kruis zetten over de CDA-kandidaten] stinkt u er gewoon weer in.

ELK NADEEL HEP ZE VOORDEEL

De EP-verkiezingen in Nederland blijken uiteindelijk niet meer dan een soort “Hans van Baalen-verkiezingen” te zijn geworden. Veel kouwe drukte, veel valse gierput-lucht. En uiteindelijk was er die plas en blijkt alles vrijwel te zijn gebleven zoals het was.
Nederland deed in 2014 vrijwel alles op de zelfde wijze als 5 jaar geleden. Opkomst gelijk aan 2009,  politieke voorkeur in zetels vrijwel gelijk aan 2009. Alleen het toch al een beetje zielige GL verloor een zetel en het irritante EU66 won een zetel.
0 drolWaar in Frankrijk, Duitsland, Denemarken, Engeland en zelfs Griekenland politieke aardverschuivingen optraden, schoof Nederland  een naar niks smakende kouwe hap in de verkiezingsmagnetron. En kwam er een laffe maaltijd uit, die geen traktatie voor de maag is en al snel de weg naar de riolen zal vinden.
Een paar specifieke constateringen wil ik even met u delen.

Als er is opgelet dan moet duidelijk zijn geworden, dat de dienst in het EP al sinds het EP bestaat wordt uitgemaakt door de Christen-Democraten [EVP], de Sociaal-Democraten [SD] en de Liberalen [ALDE].
Ondanks de al jarenlang gehoorde onvrede [ook Europabreed] over de prestaties en het gedrag van dat EP gaven de Nederlandse kiezers vrijwel 50% van hun stemmen ook in 2014 aan die drie partijen. De afgelopen dagen hoorde en las ik vrijwel constant, dat mensen die niet zijn gaan stemmen hun democratisch recht niet hadden gebruikt en daarmee het recht hadden  verspeeld om kritiek uit te oefenen.
Waarmee direct de vraag opdoemt of voor kiezers, die op hun beurt net zo goed met grote regelmaat hun grote ontevredenheid spuien over dat EP maar het desondanks met hun stemgedrag ook nu weer in stand houden, niet hetzelfde geldt. Want niet stemmen is onverstandig, maar dom en laf stemmen is dat ook. Of misschien zelfs wel erger.

00OjikNederland lijkt zich politiek alleen nog maar te lenen voor het scheppen van kolderieke toestanden. Want alleen hier [ok, misschien ook in België] kan het voor komen, dat een partij, die 1/4 van haar stemmen verliest [CDA] en slechts via lijstverbinding met die lulletjes van 50+ haar zetelaantal gelijk weet te houden, tot winnaar van de verkiezingen wordt uitgeroepen.

De al eerder hier aangekondigde monsternederlaag van de Liberalen in de twee grote lidstaten is bewaarheid geworden. In Duitsland werd de FDP tot kruimeldief gemaakt, in de UK werd LibDem [11 van de 12 Europese zetels weg en een vrijwel onhoudbare positie in de UK-coalitie] met de grond gelijk gemaakt.
0EUverk14Tel daarbij op de meer dan spectaculaire winst van Front National in Frankrijk [je kunt veel van ze zeggen, maar als Fransen boos zijn dan kroppen ze dat niet op en gedragen zich op een daarmee sporende wijze. Daar zouden wij als laffe kaaskoppen niet voor de eerste keer een voorbeeld aan kunnen nemen.] de ontwikkelingen in Denemarken, Griekenland, maar ook Spanje waar de grote partijen ook om de oren zijn geslagen, dan tekent zich een trend af, die aan het calvinistische, niet snuggere Nederland geheel is voorbijgegaan.
Als er dan toch gezocht moet worden naar iets opvallends aan de EP-verkiezingen in Nederland dan kan dat slechts zijn, dat Nederland qua stemgedrag totaal niet lijkt te passen  bij het overgrote deel van de EU-lidstaten. Misschien iets cultureels?
Gelukkig passen we nog wel bij België. Dus de Benelux blijft een realistische optie. En we kunnen probleemloos de komende 10-20 jaar doorkomen als het meest conservatieve landje van Europa. Elk nadeel hep ze voordeel, nietwaar?
En kom op, nu maar rap de oranje slingers en verf te voorschijn halen. Lang leve de calvinistische lol!!! Denk maar aan het CDA, dat bij de koffie “overwinningsgebak” in de onverzadigbare bekken propt. Misschien een idee voor straks als de uitschakeling van Oranje als een overwinning moet worden gevierd? RIIIIIIIIIIOOOOOOOOOWWWWWW.

COJONES

Wij zijn ongemerkt een nieuwe [zij het waarschijnlijk kort durende] periode ingegleden. Begrijpelijk dat u denkt “Hij heeft het over het weer”, maar nee, dat doe ik niet. Ik heb het over een periode van de “cojones”. Wat in goed Nederlands staat voor “ballen [die je kunt tonen]” en de meer in zwang zijnde variant “kloten [die je aan je lijf kunt hebben maar in dit geval ook kunt zijn”].
cojonesPolitici tonen al een week lang hun mini-cojones, waardoor u moet geloven, dat zij in tegenstelling tot hun houding in nationaal en Europees parlement best wel een beetje de van balen hebben van Brussel.
Maar de echte start van de cojones was gisteren. Toen Erik van Muiswinkel & Friends de kick off gaven van hun deze zomer draaiende satirische programma. Ik heb het zojuist bij mijn ontbijt bekeken en ik was niet onder de indruk van de kloten van Erik c.s. Belangrijkste reden was, dat er volgens mij sprake was van een “mismatch” tussen de toch redelijk hoog aangeschreven cabaretiers en het publiek in de zaal.  De kloten van Erik en zijn mannen hadden blijkbaar niet voorvoeld, dat het publiek van tegenwoordig veel meer visueel is ingesteld. Men kijkt niet voor niets liever naar de dagelijks over de buis stromende clipjes van rappende baby’s, van trappen flikkerende katten of domme ex-sporters, die uit hun boek citeren. Liever dat dan 5 minuten luisteren naar teksten met dubbele bodems. En het toeval wil dat de kloten van Erik nu juist op zijn grootst zijn als die teksten worden uitgespuugd.
De premiere van Cojones was dan ook magertjes en nogal waterig. Balletjes in plaats van kloten dus.
Ik gebruikte het woord “mismatch” en herhaal dat nog een paar keer. Want een mismatch is er natuurlijk ook tussen die krampachtig [alweer] in de verkiezingsmode geschoten politici en het stemvee. Die politici lullen zich de blaren op de tong, liegen dat het gedrukt staat, maar desondanks gaat waarschijnlijk maar 1 op de 3 op 22 mei naar die stembus, om op niets te stemmen.
Ik zag zelfs Samsom en zijn totaal verwezen maatjes weer rozen uitdelen en dat onder de zo langzamerhand erg uitgekauwde slogan “Sterk en sociaal”. Het enig verschil met 2012 was, dat er nu “Europa” voor stond.
Die Samsom moet wel wanhopig zijn te veronderstellen, dat een slogan als die kiezers kan winnen, denkt u ook niet?
Nog een mismatch was onmiskenbaar aan de orde bij het bekijken van het Oranje, wat van Gaal gisteren de glijbaan van de Arena in stuurde.
WK1De hele week had Louis zijn spelertjes op dat sensationele 5-3-2 systeem getraind,  de hele week had de bekende kudde kletsmeiers die als analist een aardig centje bijverdienen dat systeem van alle kanten tegen het licht gehouden. En wat was het resultaat? Één mooie steekpass van Clasie, een mooie goal van RVP en een paar leuke acties van Memphis.
De andere 8 bakten er werkelijk helemaal niets van. En  de enige die het systeem van Louis leek te hebben begrepen was de in de 2e helft aantredende van Aanholt, die nota bene nog geen minuut met de groep had meegetraind. We zagen gisteren een nieuwe variant van cojones: de oranje soort. En ze hadden geen cojones, ze waren cojones. Zwaar cojones zelfs.

ZELFPORTRET [of selfie mag ook]

Het was misschien wel 1 van de mooiste voorbeelden van zelfverloochening. Hans van Baalen [VVD], die tijdens het debat van afgelopen dinsdag over Europa op Radio 1 het plan van Paul Tang om op Europees niveau een norm-werkloosheid van 5% af te Baalenspreken afkraakte. Van Baalen [geen goedzak maar in alles een kotszak] liet het daarbij niet bij woorden alleen. Hij gooide al zijn mimische kwaliteiten in de strijd. Door onder het uitspreken van de historische woorden “Weet u, heer Tang, wat uw plan is?” een persiflage te geven van een leeglopende luchtballon.
Het hijgerige zooitje “young professionals” in de zaal ontging het, het duffe clubje mislukte debaters had het ook niet in de gaten. Maar ik zag het wel. Van Baalen beeldde  zonder het zelf door te hebben op meer dan sprekende manier zichzelf uit.
Een zelfportret van een dikdoenerige, pafferige, van valse lucht overlopende kwal. Waar als je er in knijpt weinig meer van overblijft. Een dun velletje rubber, nog niet eens geschikt als kapotje.

DIENSTBAAR? WAT EEN MISBAAR!!!!

In een stuk in de Volkskrant maakt Mark Rutte u en mij wijs, dat hij graag een dienstbaar  Europa wenst. Mocht u zulks wensen en nuttig vinden, hier
http://www.volkskrant.nl/vk/nl/3184/opinie/article/detail/3652316/2014/05/09/Rutte-Ik-wil-een-Europa-dat-Nederland-dient.dhtml kunt u precies lezen waarom.
Wat u in dit gelukkig redelijk korte stuk niet door Rutte hoort zeggen, is dat hij zijn volledige steun heeft gegeven aan Guy Verhofstadt, de liberaal die de rest van zijn leven de eretitel  Dé Eurofiel der Eurofielen meedraagt.
Mark Rutte zwijgt daarover, omdat zelfs hij snapt dat Eurofielen per se geen dienstbaar Europa willen, maar juist een burger die dienstbaar is aan de liberale natte droom, de Verenigde Staten van Europa.
Mark Rutte doet nauwelijks moeite te verbergen, dat hij slechts één doel voor ogen heeft: zijn partij via een lapje tekst verkopen als onderscheidend van D66 [onbegrijpelijk, dat die partij zich niet als EU66 in de komende verkiezingen begeeft] en de PVV, die nog altijd en zelfs feller dan ooit van Europa af wil.
Mark Rutte doet in de VK gewoon wat hij het liefste doet: met de bijbehorende kop leugens verpakken in verkiezingsretoriek. Dat mag, want iedereen doet dat tenslotte. Maar het zo langzamerhand misselijkmakende is, dat Rutte ook deze keer als vaststaand feit aanneemt, dat wij zijn verhaal als absolute waarheid zullen aannemen.

Als u het Rutte-stuk leest zult u met mij bemerken, dat hij er zijn hand niet voor omdraait om letterlijk wel maar figuurlijk zeker niet aan elkaar te koppelen zaken op te voeren om de optimale hoeveelheid zand in ogen te strooien. Zo schrijft Rutte:
“Er zijn mensen die vinden dat je veel verhevener over Europa moet spreken. Als het ‘Project van de Vrede’. Maar eerlijk gezegd maak ik mij veel grotere zorgen over hoe Europa steeds meer de projectie van onze onvrede lijkt te worden.”
Die koppeling vrede – onvrede oogt heel natuurlijk en Rutte haalt het niet in zijn hoofd om het in dit geval brede onderscheid te benadrukken.
Want in werkelijkheid handelt het uiteraard om 2 totaal verschillende zaken.
Europa als “vredesengel” is een miskraam, die voortkwam uit de ernstig mismaakte baarmoeder van eurofiele politici. Termen als “het licht gaat uit” en “de kans op oorlog wordt groter”en zelfs de abjecte stelling “Europa heeft al decennia gezorgd dat er geen oorlog was” [terwijl de Serven, Kroaten, Montegrijnen en Kossovaren tegelijkertijd nog bezig waren om verse massagraven te openen] kwamen uit monden van aan europa-crack verslaafde politici. Vooral in 2004 en 2005. Daar speelde de burger/kiezer geen enkel rol bij.
In de afgelopen 10 jaar is de gemiddelde burger stapje voor stapje [de harde kern aan dorpsidioten, die nooit zien wat zich recht voor hun neus afspeelt uitgezonderd] gaan in- en doorzien wat het “project Europa”werkelijk was. Een monsterverbond tussen politiek en het grote bedrijfsleven om in Europa een op Amerikaanse leest geschoeide herverdeling van geld en bezit te realiseren. En het moet worden erkend: men is daar met “lof” voor geslaagd.
Wat de burger [en lang niet alleen de Nederlandse] rest is Onvrede met een hoofdletter. Een onvrede, waarvoor die burger nu al jarenlang geen enkel gehoor vindt bij de politiek. Die heeft zich immers met huid en haar verkocht aan multinationals en geldschieters.

Soms hallucineer ik en bevind ik me in een samenleving, die bestaat uit mensen, die snappen wat er met hen wordt uitgehaald. Dan voel ik me bijna gelukkig. Maar elke keer ontwaak ik met een harde klap uit mijn roes.
Want de werkelijkheid is, dat “trekpoppen” als Mark Rutte, bijgestaan door zijn door en door smerige club secondanten [Hans van Baalen om maar iemand te noemen], gewoon hun volstrekt abjecte verhaal kunnen blijven brengen. En dat er nog steeds mensen zijn die dat verhaal als ware het een evangelie omarmen. Terwijl het niets meer dan reetveegpapier is.

Mocht u de zaterdagmorgen nog een beetje humor op prijs stellen. lees dan de column van Youp in het NRC. Youp gebruikt dan vochtig “reetveegpapier” om even humoristisch als ontluisterend te vertellen welke mensen voor u [neen, zeker niet voor mij] het nieuws van de dag vorm geven. Een paar velletjes Page vol erg vieze vlekken en de bijbehorende geur, za’k maar zeggen.
http://www.nrc.nl/youp/2014/05/10/vochtig-toiletpapier/

EUROPEAAN? WHO THE FUCK CARES!!!!

NRC columnist Bas Heijne plaatste in het weekend zijn wekelijkse bijdrage, ditmaal getiteld “Geen Europeaan”. Liefhebbers kunnen de column hier in zijn geheel lezen http://www.nrc.nl/heijne/2014/04/20/geen-europeaan/.

Ik  werd in het bijzonder getriggerd door het volgende stukje:
“Een omstreden Europa is een zegen, geen vloek. Er zal altijd spanning zijn tussen het kleine en het grote, eigenheid en het andere, de natie en de rest van de wereld. De gedachte aan een federaal Europa is net zo onzinnig als de gedachte aan geen Europa. Wie betrokkenheid en gemeenschappelijkheid vraagt, zal altijd in een discussie belanden over hoe ver je daarin moet gaan. Maar voer die discussie dan ook gretig – ga het instituut uit en de straat op – en niet alleen om lege beloftes te verkopen op de Maidan in Kiev.”

Laat me een poging doen om uit te leggen waarom ik werd getriggerd aan de hand van wat delen uit dat stukje.
“Een omstreden Europa is een zegen, geen vloek.”
Vanaf de jaren 80 van de vorige eeuw en met het Verdrag  van Maastricht als mijlpaal werden wij vrijwel geluidloos Europa als EU binnen geloodst.
Hoewel hier en daar scepcis bestond overheerste de vreugde bij de invoering van de euro. Europa was nauwelijks omstreden, er heerste hosanna alom. Het kostte ons 3 jaar voordat we snapten, dat de euro bij invoering dan wel 2 gulden 20 vertegenwoordigde, maar al snel in de winkel veel minder waard bleek.  Dat gevoel enorm gefopt te zijn door het koppel Kok-Zalm in combinatie met het aan de macht zijn van een kabinet-Balkenende, wat ooit zoet zou brengen maar voorlopig slechts zuur op tafel bracht, die combinatie bracht ons tot het in duidelijke meerderheid tegen de Europese Grondwet stemmen in 2005. Vervolgens werd ons het referendum-wapen afgenomen en werd die Grondwet in de gedaante van het Verdrag van Lissabon toch door de strot geduwd. Vanaf dat moment is Europa/de Eu omstreden geworden en in de jaren na 2007 alleen maar meer omstreden geworden.
En met Heijne ben ik de mening toegedaan, dat zulks eerder een zegen dan een vloek is. Een zegen, omdat het duidelijk is geworden, dat de burger over Europa is gaan nadenken, zich kritischer is gaan opstellen naar Europa.
Een omstreden Europa is slechts een vloek voor partijen als D66, CDA en PvdA. Want de burger is daardoor een mogelijk blok aan het been geworden voor de van één Europa dromende politici, die zichzelf graag vertellen, dat de burger niet het vermogen blijkt te hebben om te snappen met welk mooi project de politieke natte dromers [ook Nederland kent zijn eigen Verhofstadt, hij heet Pechtold] bezig zijn. Terwijl de duidelijk waarneembare [ook op het terrein van de nationale politiek] tendens is, dat juist politici steeds minder blijken te willen snappen wat de burgers willen.
Omgekeerde bewijslast wordt door de politiek gebruikt om tegen de maatschappelijke stroom in vrolijk door te gaan met het bouwen van hun [niet ons] één Europa.


“De gedachte aan een federaal Europa is net zo onzinnig als de gedachte aan geen Europa.”
Om met het laatste te beginnen: Europa bestaat. Sla er de atlas maar op na!
Het is een verzameling van  57 staten [incl. de dwergstaatjes] met evenzovele volkeren, waar historisch gezien verschillende verbanden in zijn aangetroffen. Die staten worden vaak in groepen samengevoegd tot Noord-, West-, Oost- en Zuid-Europeanen. Niet alleen onderscheiden die 4 groepen zich van elkaar qua cultuur en mentaliteit, maar ook binnen elke groep onderscheiden landen en volkeren zich van elkaar.
Maar Europa bestaat [geografisch], al zijn er al eeuwen stemmen, die spreken van Europa als subcontinent, onderdeel van het supercontinent Eurazië. Al eeuwen bestaat Europa en ook al eeuwen hebben de volkeren binnen Europa elkaar bevochten. Als je er nu naar kijkt kun je concluderen, dat al dat vechten vrijwel nergens goed voor is geweest.
Romeinen noch Fransen noch Duitsers slaagden er in om Europa tot één rijk te smeden. Alle pogingen daartoe hebben slechts geresulteerd in het hier en daar achterlaten van wat culturele invloeden en wat door Moeder Aarde verzwolgen badhuizen en andere gebouwen, die men al jaren lang aan het opgraven is. O ja, laat ik niet vergeten daar aan toe te voegen de prachtige begraafplaatsen overal in Europa, die getuigen van die onderlinge vechtpartijen. Zwaard, musket, mortier noch tank hebben dat vurig nagestreefde aaneengesmede Europa een stap dichterbij gebracht.
Na WOII waren het politici, ook toen al met volledige uitsluiting van de burgers, die besloten dat er in plaats van de vuurmonden langs de weg van de economische mond moest worden gewerkt aan één Europa.
Via de weg van de EGKS en vervolgens Benelux en EEG werd dat bedrijfsmodel van het ene Europa stapje voor stapje verwezenlijkt.
In de EEG-jaren [met toen al zelfs voor wakkere burgers het heel duidelijke beeld van de machtsverdeling] werden voor de politiek onontbeerlijke fundamenten voor één Europa al op de tekentafel uitgewerkt.
1 Volk [de europeaan], 1 munt [de euro], 1 regeringszetel [Brussel], geen grenzen, een open markt economie.
In Maastricht werden de contouren van het federaal Europa duidelijk, maar de burger herkende het niet, vol als hij was van de aankondiging van de komst van de euro en het verdwijnen van grenzen. Weinigen onder hen zullen in 1992 [VVM] hebben vermoed waar die ene munt en dat grenzenloos Europa toe zou gaan leiden in de 21e eeuw. En zoals politici eigen weigerden zij de burger die altijd aanwezige andere kant van de Europese medaille te tonen. Eeuwige grote welvaart, vrij reizen, geen wisselkoersen en uiteraard “alle Menschen werden Brüder” was de boodschap die men wel en maar al te graag bracht.
Toen kwam 2005, het jaar waarin naast de Fransen ook de Nederlanders “NEE” zeiden tegen de Europse Grondwet. Om diverse redenen, maar zeker ook omdat men onraad begon te ruiken.
Eigenlijk is 2005 het jaar geweest dat de politieke Europadromers, inmiddels omgedoopt tot Eurofielen, hun masker lieten vallen. De gezamenlijke Europese  politieke leiders [ook en vooral boodschappenjongen Balkenende én de walgelijk huichelachtige VVD en PvdA] besloten op de van Europa bekende democratische wijze de uitslag van het Franse en Nederlandse referendum naast zich neer te leggen en sloten in 2007 het Verdrag van Lissabon [waarover geen referendum werd gehouden] en maakten daarbij de Europese Grondwet langs een omweg alsnog tot een realiteit. Slechts het Europese volkslied verdween uit de “equation”.
Waarmee de weg vrij werd gemaakt om voor het federale Europa de meest noodzakelijke dingen te regelen. Zo kwam er een “Europese president” waar geen burger in Europa op mocht stemmen. Zo werd de expansiedrift niet langer beteugeld en groeide de EU in no time van 17 naar 26 landen. Zonder dat een burger daar een stem over mocht uitbrengen.
Het federale Europa, waar bepaalde politieke partijen alhier zo van geporteerd zijn, bleek in de praktijk niets anders dan een ondemocratisch Europa, dat de burgers het ene na het andere besluit door de strot duwde.
En toen de crisis uitbrak in 2008 bleek dat federale Europa ook nog eens incapabel om de belangen van die burgers afdoende te behartigen.
Federaal in relatie tot Europa doet in veel opzichten denken aan federaal in relatie tot bank. Enorme geldstromen werden van goed naar slecht getransporteerd om het aan alle kanten water makende schip Europa voor zinken te behoeden.
Toen de meer recente crisis rond Ukraine uitbrak bleek Europa niet veel meer dan een goedkope bluffer met Verhofstadt als pseudo Europees staatsman op een plein in Kiev.
“Maar voer die discussie dan ook gretig – ga het instituut uit en de straat op – en niet alleen om lege beloftes te verkopen op de Maidan in Kiev.”
Anno 2014 is de discussie waar  Heijne om vraagt meer nodig dan ooit. Burgers zouden moeten weten [de debielen daargelaten] dat:
– zij niet alleen in de jaren 80 en 90 van de vorige eeuw door de pro Europa-politiek op een groteske manier zijn misleid;
– zij zowel in 2005 als in 2007 op een ongelooflijke wijze door de pro Europa-politiek zijn geschoffeerd;
– Europa van diezelfde politiek meer ondemocratische dan democratische kenmerken in zich draagt [denk aan de manier, waarop Rutte c.s. de kwestie van overdracht van soevereiniteit aan Brussel afdeden];
– het Europa wat de Verhofstadt’s en de Pechtold’s zo aanbidden weinig meer voorstelt op het internationale slagveld;
– Europa steeds meer Germania aan het worden is, vooral sinds de Fransen sterk aan macht hebben ingeboet. Het enige waar Hollande nog aan vast kan blijven houden is Straatsbourg;
Er zijn er ongetwijfeld meer, maar dit lijken me meer dan voldoende punten om de discussie over aan te gaan met de vaderlandse politiek.
En ik zei het al eerder elders, maar herhaal het graag: Verhofstadt en Pechtold [wat deed die patser van een van Baalen daar op dat plein eigenlijk?] mogen best weer naar de Maidan gaan, zolang ze daar dan maar een paar jaar blijven. Zodat ze met een helm op en een geweer in de hand [loop vooruit] echt kunnen bewijzen als eurofiel van waarde te kunnen zijn.
Een mens mag blijven dromen, dus ook ik, nietwaar?