EUROPEAAN? WHO THE FUCK CARES!!!!

NRC columnist Bas Heijne plaatste in het weekend zijn wekelijkse bijdrage, ditmaal getiteld “Geen Europeaan”. Liefhebbers kunnen de column hier in zijn geheel lezen http://www.nrc.nl/heijne/2014/04/20/geen-europeaan/.

Ik  werd in het bijzonder getriggerd door het volgende stukje:
“Een omstreden Europa is een zegen, geen vloek. Er zal altijd spanning zijn tussen het kleine en het grote, eigenheid en het andere, de natie en de rest van de wereld. De gedachte aan een federaal Europa is net zo onzinnig als de gedachte aan geen Europa. Wie betrokkenheid en gemeenschappelijkheid vraagt, zal altijd in een discussie belanden over hoe ver je daarin moet gaan. Maar voer die discussie dan ook gretig – ga het instituut uit en de straat op – en niet alleen om lege beloftes te verkopen op de Maidan in Kiev.”

Laat me een poging doen om uit te leggen waarom ik werd getriggerd aan de hand van wat delen uit dat stukje.
“Een omstreden Europa is een zegen, geen vloek.”
Vanaf de jaren 80 van de vorige eeuw en met het Verdrag  van Maastricht als mijlpaal werden wij vrijwel geluidloos Europa als EU binnen geloodst.
Hoewel hier en daar scepcis bestond overheerste de vreugde bij de invoering van de euro. Europa was nauwelijks omstreden, er heerste hosanna alom. Het kostte ons 3 jaar voordat we snapten, dat de euro bij invoering dan wel 2 gulden 20 vertegenwoordigde, maar al snel in de winkel veel minder waard bleek.  Dat gevoel enorm gefopt te zijn door het koppel Kok-Zalm in combinatie met het aan de macht zijn van een kabinet-Balkenende, wat ooit zoet zou brengen maar voorlopig slechts zuur op tafel bracht, die combinatie bracht ons tot het in duidelijke meerderheid tegen de Europese Grondwet stemmen in 2005. Vervolgens werd ons het referendum-wapen afgenomen en werd die Grondwet in de gedaante van het Verdrag van Lissabon toch door de strot geduwd. Vanaf dat moment is Europa/de Eu omstreden geworden en in de jaren na 2007 alleen maar meer omstreden geworden.
En met Heijne ben ik de mening toegedaan, dat zulks eerder een zegen dan een vloek is. Een zegen, omdat het duidelijk is geworden, dat de burger over Europa is gaan nadenken, zich kritischer is gaan opstellen naar Europa.
Een omstreden Europa is slechts een vloek voor partijen als D66, CDA en PvdA. Want de burger is daardoor een mogelijk blok aan het been geworden voor de van één Europa dromende politici, die zichzelf graag vertellen, dat de burger niet het vermogen blijkt te hebben om te snappen met welk mooi project de politieke natte dromers [ook Nederland kent zijn eigen Verhofstadt, hij heet Pechtold] bezig zijn. Terwijl de duidelijk waarneembare [ook op het terrein van de nationale politiek] tendens is, dat juist politici steeds minder blijken te willen snappen wat de burgers willen.
Omgekeerde bewijslast wordt door de politiek gebruikt om tegen de maatschappelijke stroom in vrolijk door te gaan met het bouwen van hun [niet ons] één Europa.


“De gedachte aan een federaal Europa is net zo onzinnig als de gedachte aan geen Europa.”
Om met het laatste te beginnen: Europa bestaat. Sla er de atlas maar op na!
Het is een verzameling van  57 staten [incl. de dwergstaatjes] met evenzovele volkeren, waar historisch gezien verschillende verbanden in zijn aangetroffen. Die staten worden vaak in groepen samengevoegd tot Noord-, West-, Oost- en Zuid-Europeanen. Niet alleen onderscheiden die 4 groepen zich van elkaar qua cultuur en mentaliteit, maar ook binnen elke groep onderscheiden landen en volkeren zich van elkaar.
Maar Europa bestaat [geografisch], al zijn er al eeuwen stemmen, die spreken van Europa als subcontinent, onderdeel van het supercontinent Eurazië. Al eeuwen bestaat Europa en ook al eeuwen hebben de volkeren binnen Europa elkaar bevochten. Als je er nu naar kijkt kun je concluderen, dat al dat vechten vrijwel nergens goed voor is geweest.
Romeinen noch Fransen noch Duitsers slaagden er in om Europa tot één rijk te smeden. Alle pogingen daartoe hebben slechts geresulteerd in het hier en daar achterlaten van wat culturele invloeden en wat door Moeder Aarde verzwolgen badhuizen en andere gebouwen, die men al jaren lang aan het opgraven is. O ja, laat ik niet vergeten daar aan toe te voegen de prachtige begraafplaatsen overal in Europa, die getuigen van die onderlinge vechtpartijen. Zwaard, musket, mortier noch tank hebben dat vurig nagestreefde aaneengesmede Europa een stap dichterbij gebracht.
Na WOII waren het politici, ook toen al met volledige uitsluiting van de burgers, die besloten dat er in plaats van de vuurmonden langs de weg van de economische mond moest worden gewerkt aan één Europa.
Via de weg van de EGKS en vervolgens Benelux en EEG werd dat bedrijfsmodel van het ene Europa stapje voor stapje verwezenlijkt.
In de EEG-jaren [met toen al zelfs voor wakkere burgers het heel duidelijke beeld van de machtsverdeling] werden voor de politiek onontbeerlijke fundamenten voor één Europa al op de tekentafel uitgewerkt.
1 Volk [de europeaan], 1 munt [de euro], 1 regeringszetel [Brussel], geen grenzen, een open markt economie.
In Maastricht werden de contouren van het federaal Europa duidelijk, maar de burger herkende het niet, vol als hij was van de aankondiging van de komst van de euro en het verdwijnen van grenzen. Weinigen onder hen zullen in 1992 [VVM] hebben vermoed waar die ene munt en dat grenzenloos Europa toe zou gaan leiden in de 21e eeuw. En zoals politici eigen weigerden zij de burger die altijd aanwezige andere kant van de Europese medaille te tonen. Eeuwige grote welvaart, vrij reizen, geen wisselkoersen en uiteraard “alle Menschen werden Brüder” was de boodschap die men wel en maar al te graag bracht.
Toen kwam 2005, het jaar waarin naast de Fransen ook de Nederlanders “NEE” zeiden tegen de Europse Grondwet. Om diverse redenen, maar zeker ook omdat men onraad begon te ruiken.
Eigenlijk is 2005 het jaar geweest dat de politieke Europadromers, inmiddels omgedoopt tot Eurofielen, hun masker lieten vallen. De gezamenlijke Europese  politieke leiders [ook en vooral boodschappenjongen Balkenende én de walgelijk huichelachtige VVD en PvdA] besloten op de van Europa bekende democratische wijze de uitslag van het Franse en Nederlandse referendum naast zich neer te leggen en sloten in 2007 het Verdrag van Lissabon [waarover geen referendum werd gehouden] en maakten daarbij de Europese Grondwet langs een omweg alsnog tot een realiteit. Slechts het Europese volkslied verdween uit de “equation”.
Waarmee de weg vrij werd gemaakt om voor het federale Europa de meest noodzakelijke dingen te regelen. Zo kwam er een “Europese president” waar geen burger in Europa op mocht stemmen. Zo werd de expansiedrift niet langer beteugeld en groeide de EU in no time van 17 naar 26 landen. Zonder dat een burger daar een stem over mocht uitbrengen.
Het federale Europa, waar bepaalde politieke partijen alhier zo van geporteerd zijn, bleek in de praktijk niets anders dan een ondemocratisch Europa, dat de burgers het ene na het andere besluit door de strot duwde.
En toen de crisis uitbrak in 2008 bleek dat federale Europa ook nog eens incapabel om de belangen van die burgers afdoende te behartigen.
Federaal in relatie tot Europa doet in veel opzichten denken aan federaal in relatie tot bank. Enorme geldstromen werden van goed naar slecht getransporteerd om het aan alle kanten water makende schip Europa voor zinken te behoeden.
Toen de meer recente crisis rond Ukraine uitbrak bleek Europa niet veel meer dan een goedkope bluffer met Verhofstadt als pseudo Europees staatsman op een plein in Kiev.
“Maar voer die discussie dan ook gretig – ga het instituut uit en de straat op – en niet alleen om lege beloftes te verkopen op de Maidan in Kiev.”
Anno 2014 is de discussie waar  Heijne om vraagt meer nodig dan ooit. Burgers zouden moeten weten [de debielen daargelaten] dat:
– zij niet alleen in de jaren 80 en 90 van de vorige eeuw door de pro Europa-politiek op een groteske manier zijn misleid;
– zij zowel in 2005 als in 2007 op een ongelooflijke wijze door de pro Europa-politiek zijn geschoffeerd;
– Europa van diezelfde politiek meer ondemocratische dan democratische kenmerken in zich draagt [denk aan de manier, waarop Rutte c.s. de kwestie van overdracht van soevereiniteit aan Brussel afdeden];
– het Europa wat de Verhofstadt’s en de Pechtold’s zo aanbidden weinig meer voorstelt op het internationale slagveld;
– Europa steeds meer Germania aan het worden is, vooral sinds de Fransen sterk aan macht hebben ingeboet. Het enige waar Hollande nog aan vast kan blijven houden is Straatsbourg;
Er zijn er ongetwijfeld meer, maar dit lijken me meer dan voldoende punten om de discussie over aan te gaan met de vaderlandse politiek.
En ik zei het al eerder elders, maar herhaal het graag: Verhofstadt en Pechtold [wat deed die patser van een van Baalen daar op dat plein eigenlijk?] mogen best weer naar de Maidan gaan, zolang ze daar dan maar een paar jaar blijven. Zodat ze met een helm op en een geweer in de hand [loop vooruit] echt kunnen bewijzen als eurofiel van waarde te kunnen zijn.
Een mens mag blijven dromen, dus ook ik, nietwaar?

Advertenties

SCHAKELEN TUSSEN SCHIJNPIKKEN EN DE REAL WORLD.

We zitten vlak voor de start van de Algemene Politieke Beschouwingen. De dagen, waarop de haantjes en hennetjes bijeenkomen om aan uren en uren “schijnpikken” te doen. Schijnpikken is kenmerkend voor allerlei pluimvee. Wij kennen dat ook als territorium afbakenen door honden, katten etc. U weet wel, van die straaltjes pis afscheiden, waardoor de eigen penetrante geur ergens achterblijft.
We mogen eigenlijk maar blij zijn, dat politici voor schijnpikken hebben gekozen, want anders zou de stank in het parlement niet alleen figuurlijk maar ook letterlijk regelmatig onverdraaglijk zijn.

Als jullie, zo je de APB volgt, bij de momenten zult zijn aangeland, waarop zoals gebruikelijk het erg saai wordt [Kees v.d. Staay, Arie Slob, Sybrand Buma] en naar directe afleiding snakt heb ik wel iets voor jullie.
Op basis van een voorgevoel verwacht ik, dat het onderwerp Europa en de euro wat zal ondersneeuwen bij het getok en gekakel van onze helden op sokken.
Mocht dat voorgevoel uitkomen dan zou dat een min of meer kwalijke zaak zijn. Dus zet ik het zelf maar even  “op de agenda” alhier.
Allereerst heb ik voor jullie een weergave van een interview met Joris Luyendijk, de man die in opdracht van de Britse krant The Guardian al 2 jaar antropologisch onderzoek doet naar “het roofdier Bankier”. Luyendijk gaf zijn visie op hoe het verder zal gaan tussen nu en pakweg 5 jaar verder. Lees dat met koffie en koek bij de hand maar eens.

Tweedens, ik constateerde dat er relatief weinig mensen de Tegenlicht-uitzending van vorige week maandag hebben bekeken [net de helft van de kijkers, die hun heil zochten bij het platvloerse niets van Johan Derksen en de nageboortes, die hij achter zich aan sleept].
Terwijl het om een zeer belangwekkende aflevering van Tegenlicht bleek te gaan, getiteld Het Duitse Alternatief. De spreektijd van Kees, Arie en Sybrand bij elkaar opgeteld + de vulkanische uitbarstingen van Keizer Blondie daar tussendoor schat ik zo’n 50 minuten bij elkaar. Dat is net genoeg om van die haantjes weg te vluchten en “Het Duitse Alternatief” te bekijken. Rode draad in de aflevering is de stelling, dat als er nog een redding van de Europese Monetaire Unie en de Euro mogelijk zou zijn deze alleen te vinden is in een zeer opzienbarende keuze: Duitsland zal de euro moeten verlaten.
U verschuift nerveus op uw stoel, neem ik aan. Daar is geen aanleiding voor, want in dat kleine uur wordt helder en duidelijk uitgelegd waarom. Dat doen:
* George Soros [een van ’s werelds grootste en succesvolste investeerders]
* Dirk Muller [gerenommeerd financieel & beursanalist]
* Bernard Connolly [econoom]
Onder begeleidend en verhelderend commentaar van Ewald Engelen leggen de heren zeer begrijpelijk uit welke onherstelbare weeffouten er in de EMU en de Euro zitten.
Op zijn minst “food for thought” , waarbij ik het vermoeden ventileer dat jullie in het verhaal meer een bevestiging van een vermoeden zullen zien dan een mythe van het kaliber Pandora’s box.
Sla niet dicht door het als een angstbeeld te ervaren; zoals Tegenlicht het zelf elke keer weer omschrijft: “Welcome to the real world”.

HET EU[RO]-DRAMA [ACT 2013]

Laat ik beginnen met een met de tijd steeds langer wordend lijstje op te sommen:
– Ierland
– Portugal
– Spanje
– Griekenland
– Cyprus
– Slovenie

Het zijn er zes uit een lijst van in totaal 17. Of voor de cijferfetisjisten onder ons 35%.
Vraag is niet ” zoek de verschillen” maar juist ” zoek de overeenkomsten” .
De voor ons meest bepalende overeenkomst is, dat in alle zes landen de euro het 1Eurozonebetaalmiddel is. Kortom, de lijst bevat 35% van de eurozone.
De laatste 2 landen, Cyprus en Slovenië, traden toe tot de Eurozone, nadat de 12 andere Eurozone-landen zo’n 5 jaar met de euro hadden kunnen oefenen.
Slovenië kwam er in 2007 bij, het jaar waarin de banken-, krediet -, landen- en eurocrisis op het punt van uitbreken stonden.
Cyprus werd binnen gehaald in 2008, toen de diverse crises inmiddels tot explosie waren gekomen.
Aansluiting van beide landen bij de Eurozone was simpelweg het gevolg van de blinde expansiedrift van de mensen, die werkten aan het verwezenlijken van hun droom: Groot Europa.

Tweede belangrijke overeenkomst is, dat alle zes landen na ruim 10 jaar bestaan van de euro zo niet in staat van faillissement verkeren dan toch tenminste surseance van betaling hebben moeten aanvragen. Ierland, Portugal, Spanje en Griekenland zijn voorlopig van bankroet gered door enorme leningen, verkregen via een door de nog niet al te diep in het rood zittende andere 10 eurolanden gevormd aantal potten met duizelingwekkende bedragen erin.
Cyprus is ” as we speak”  inmiddels met 10 miljard gered, tot naar in de pers wordt gemeld grote woede van Moskou.
Slovenië, zo is al langer bekend, verkeert in dezelfde situatie als Cyprus en zit in de wachtkamer klaar om aan de beurt te komen. [lees hier] en [hier.]

Laat ik het even in een breder perspectief trekken en de situatie van de zes genoemde landen met wat cijfers verduidelijken. Ik moet het helaas doen met cijfers per ultimo 2011 tenzij anders vermeld , want naar buiten toe is Brussel niet zo vlot met actuele cijfers.
Ierse staatsschuld [primo 2012]  108,2% GDP    67,5 miljard
Portugese staatsschuld [primo 2012]  107,8% GDP    78 miljard
Spaanse staatsschuld [primo 2013]  884 miljard = 84% GDP   100 miljard
Griekse staatsschuld [primo 2012] 165,3% GDP   110 + 109 miljard
Cypriotische staatsschuld [primo 2012]  71,6% GDP   10 miljard
Sloveense staatsschuld [primo 2012]  47,6% GDP   p.m.

Gearceerd en vet gedrukt is vermeld welke bedragen de zes landen inmiddels in de vorm van leningen hebben gekregen. Tussentijds werd ook het IMF vermogen versterkt met 430 miljard, waarvan 150 miljard afkomstig van de Eurolanden [13,6 miljard werd door Nederland ingelegd].  Zie hier.
Het wordt tijd om tot wat conclusies te komen. Het zou doodzonde zijn zulks niet te doen na een aantal zaken na veel gezoek en gegraaf op een rijtje te hebben gekregen, nietwaar?

1. Het vergt noch weinig durf noch weinig specifiek inzicht om de vraag te stellen “Was dit wat die geweldige, internationaal gelauwerde politici destijds voor ogen hadden, toen zij in 1MaastrichtverdragMaastricht besloten tot de invoering van de euro?”
Beginnen met 12 landen, waarvan er sowieso al 4 [als we Italië meerekenen 5] destijds al aan de rand van de afgrond spartelden, waarmee de invoering van de euro feitelijk eerder een charitatieve betekenis kreeg dan het via veel wollig georeer uitdragen van “het bouwen aan een geweldig Europa, waar voorspoed en welvaart uit alle putten zou stromen”?
2. Wat heeft de opvolgers van Kohl, Mitterand en Kok bezield om met een inmiddels wel enorm te noemen crisis in het verschiet in 2007/8 ministaatjes als Cyprus en Slovenië binnen te halen? Had men werkelijk geen idee wat het resultaat zou zijn binnen pakweg 5 jaar?
3. Hoe kijkt Brussel aan tegen komende uitbreiding van de eurozone? Na Cyprus en Slovenië zijn inmiddels ook Slowakije [2009] en Estland [2011] tot de Eurozone toegetreden. Op de agenda staan Letland [2014] en  Litouwen [2015]
Welke garantie hebben we dat onder die landen er niet opnieuw één of meerdere zitten, waar gierputten wachten om van hun deksel verlost te worden?
Gezien de ervaringen inmiddels opgedaan [en is het niet zo dat iedereen, dus ook politici worden geacht daarvan te leren, net als zij door scha en schande geacht worden wijs te worden?] zou het veel meer verklaarbaar zijn, als er een “mortuarium” wordt afgekondigd op uitbreiding van de eurozone. En eerst gaat worden geprobeerd de enorme puinhoop, die het gevolg is van enorm verkeerde inschattingen + dito overschattingen netjes op te ruimen.
Mocht dit niet lukken dan is het simpel: “down the drain” met de euro. In ieder geval staat vrijwel vast, zo blijkt uit de praktijk, dat op de huidige wijze doorgaan met het vergroten van een club, waarvan de leden wanneer eenmaal binnen een lidmaatschap voor het leven1Maastrichtverdrag2 blijken te krijgen [ondanks welk afstotelijk gedrag dan ook] sterk aan een doodlopende weg doet denken. Waarbij het woord “dood” vooral geldt voor die landen, die ooit een EEG oprichtten en besloten, ongetwijfeld in een staat van opperste dronkenschap, daar iets “groots” van te maken. Een beslissing, die weleens als de grootste vergissing ooit uit de Europese geschiedenis de boeken in kan gaan.

GEEN BLOG = EEN BLOG

Het wordt verondersteld een bekend verschijnsel te zijn: hoe meer mogelijke onderwerpen voorhanden hoe moeilijker de uiteindelijke keuze van dat onderwerp. Bij het horen, dat het aantal koopzondagen weer vrij wordt gelaten dacht ik meteen “we “krijgen” steeds minder geld ter beschikking, maar het uitgeven ervan mogen we nu over het maximum aantal dagen spreiden”. Dat wordt dus shoppen met halve i.p.v. hele euro’s. Want ik mag toch aannemen, dat we niet opnieuw van de pof gaan leven? Maar het onderwerp geld+shoppen ligt nogal gevoelig, dus laat ik het maar waaien. Toen speelde ik met de gedachte om Appie Heijn een open brief te schrijven. Ik ben namelijk al een ruim aantal jaren vaste klant in de “websupermarkt” van Appie. De rust van het winkelen in de virtuele supermarkt bevalt mij vele malen beter dan je met je winkelwagentje een weg proberen te banen langs maar al te verleidelijke schappen en door een meute obesitasachtige vrouwen en kinderen.
Die open brief zou het gevolg zijn van de constatering, dat Appie er al enige tijd wat zijn waar betreft er een janboel van maakt. Vooral wat fruit betreft en dat eet ik graag en vaak.
Maar als je sinaasappels, mandarijnen, peren en mango’s laat leveren, die zonder uitzondering gemeen hebben, dat ze even saploos als smakeloos zijn en uit het meest duurzame beton lijken te zijn ontsproten dan is er iets mis. En dat is in hoofdzaak terug te brengen tot de merkwaardige definitie, die Albert aan “eetrijp” geeft.
Het mag raar klinken, maar ik heb bijvoorbeeld al 4 weken een schaal met sinaasappelen liggen, die er nog exact uitzien als op het moment, dat ze mij werden geleverd. Op die dag van levering heb ik er één uit het netje gevist om mezelf eens te verwennen. Het kreng pelde ongelooflijk moeilijk en al snel werd duidelijk waarom. Aan de schil zat iets wat vruchtvlees moest voorstellen gehecht, wat zich niet liet scheiden van die schil. Dus trok ik al pellend het complete ding [vrucht zou spotten met de werkelijkheid zijn] aan flarden en constateerde, dat dit proces nergens een spatje vocht had opgeleverd. Dit was geen Jaffa, maar een Kurka sinaasappel, dat was wel duidelijk. Ik zal u niet vervelen met mijn identieke ervaringen met volgende exemplaren, met mandarijnen [kogelhard], met peren [schokbeton], met mango’s [kanonskogels].
Maar ik begreep wel beter, wat Albert met zijn “lang loop voordeel” beoogde. Dat “lang” refereerde aan de rijpperiode van het fruit, een periode die waarschijnlijk al zo’n 2-3 jaar achter mij en de vrucht zelf lag. Een periode die is overbrugd, door al dat in beginsel heerlijke fruit ontdaan van 90% van het vocht in vriescellen te deponeren.
En vervolgens aan klanten als ik te verkopen als “eetrijp” fruit.
Laat ik u echter gerust stellen: de open brief gaat via andere weg naar Albert toe.
Terwijl ik de schokbeton peren alsnog probeerde om te zetten in een soort stoofpeertjes draaiden mijn raderen natuurlijk gewoon door. En dus popte de vraag op of wij, Nederlanders, eigenlijk niet tot de smerigste “perverts” ter wereld behoren. Die gedachte was het gevolg van het beluisteren van de presentatie van het rapport Samson over misbruik van cliëntjes van de Jeugdzorg door medewerkers van diezelfde Jeugdzorg. Het feit op zich is al te heftig voor woorden; maar het past ook nog eens in een immer langer worden rij van andere misbruik zaken. Ik ga ze niet allemaal opsommen, want dat zou zeer kunnen doen. Laat ik volstaan met te wijzen op wat er achter beeldschermen allemaal plaatsvindt, wat er recent allemaal is losgekomen over misbruik in de door de Kerk gerunde opvanghuizen. En nog even verwijzen naar de grootschalige incestaffaire van destijds, gesitueerd in de buurt en omgeving van de “bilble belt”.
Wat is er in hemelsnaam grondig misgegaan met die Nederlander van weleer, die bekend stond om zijn even vrijmoedige als vrijpostige gedrag, maar die je wel altijd met een open blik tegemoet trad? Of heeft die nooit bestaan, doordat de smerigheid vroeger heel eenvoudig kon worden verborgen gehouden?
Maar ja, schrijf daar maar eens een logje over! Statistisch gezien loop je dan het levensgrote risico mensen van [zeer] nabij te beschrijven. En reacties van mensen daarop zijn tegenwoordig net zo onvoorspelbaar als het verloop van de Europese crisis.
Dus zit ik met lege handen. En dat is een “unheimisch” gevoel; het soort gevoel wat Merkel gisteren moet hebben gehad toen ze Athene binnen reed.

Het nieuws wordt echter gemaakt waar je bij zit, er blijft dus altijd hoop. Alleen een zorgvuldige keuze van onderwerp is geboden. Ik ga maar eens om mij heen kijken. Er is vast nog wel iets te vinden over de Grieken of het IMF, wat zich steeds nadrukkelijker gaat bemoeien met wat wij zouden moeten doen en laten bij monde van het enige vrouwelijke Franse haantje wat ik tot nu toe in mijn leven ontmoette.
En wie weet komt daar morgen [?] een zinnig en zinvol verhaal van.

ALLEMAAL LEUGENAARS

Politici zijn soms net mensen. Is dat u ook opgevallen? Ze tonen dan menselijke trekjes, waarvan er één is de niet te onderdrukken aandrang om de waarheid te vertellen.
De afgelopen weken had men die aandrang  voor het eerst sinds lange tijd weer, wat bij mij het vermoeden deed rijzen, dat er onderling was afgesproken dat het weer hoog tijd was voor een “menselijke trekjes-moment”.
Vanuit diverse hoeken van de EU werden door politici, die toch wel het nodige aanzien en respect aan hun kont hebben hangen [denk maar aan het respect wat Berlusconi had voor de kont van Angela Merkel, die hij als bunga-bunga ongeschikt verklaarde] , met de nodige ernst verklaard, dat men over de vele immense problemen binnen de EU en de Eurozone met regelmaat niet de waarheid heeft verkondigd. Over van alles en nog wat [Griekenland, Portugal, Spanje, Italië, Ierland, Eurobonds, Noodfondsen] werd er stevig op los gelogen.
En dat gebeurde [en gebeurt nog steeds] omdat er allerlei monsters kwijlend op de EU en de euro letten [de financiële markten, de rating-agency’s], klaar als ze zitten om weer de tanden diep in een EU-strot te zetten.
De truc is nu, dat dat liegen die monsters a.h.w. op het verkeerde been zet. waardoor ze , in de war als ze zijn, niet bijten.
Het doet een beetje denken [om maar een voorbeeld dicht bij huis te gebruiken] aan een puber, die maandenlang zegt dat het prima op school gaat om te voorkomen, dat hij van de loerende monsters niet meer mag gamen, facebooken o.i.d. Die puber weet dat over een paar maanden dat rapport er aan zit te komen, maar denkt “dat zien we dan wel weer”.
Je hoeft geen licht te zijn om te beseffen, dat deze kop-in-het-zand strategie, dat liegen slechts tijdelijk soelaas biedt. Want er volgt altijd een val-door-de-mand moment. En dat heeft vrijwel altijd een culminerend effect op de gevolgen die de leugenaar zal voelen.
Iets soortgelijks geldt voor de politici waar ik het over had. Nu zal de realistisch ingestelde lezer het met me eens zijn, dat al sinds jaar en dag  bekend is, dat 90% van wat de gemiddelde politicus zegt uit leugens bestaat. Het schoelje loopt zich in die zin al warm voor de verkiezingen van september.
Maar je mag ook gerust vraagtekens zetten bij de motivatie, die men zelf voor dat liegen over de EU-chaos verstrekt. Want nu men als leugenaar uit de kast is gekomen zullen toch ook die loerende monsters geen woord meer geloven van wat er gezegd wordt? Of zijn die “deaf, dumb and blind”? Uit de kast komen kan prachtig zijn, maar van die pracht verdwijnt al snel heel veel als je je daarbij enorm in de vingers snijdt.
Op mij heeft dat ook zijn uitwerking niet gemist. Want ik geloof geen woord meer van wat de Jager, Plasterk, Koolmees, Habers, Blanksma van de week tijdens dat debat vertelden over de werking van het ESM. Allemaal leugenaars!

BLUNDERS BLOOTGELEGD

Ik ben er oprecht van overtuigd, dat het onderzoeksrapport van Lombard Street Research naar de consequenties van de herinvoering van de gulden tenminste net zo’n hoog waarheidsgehalte heeft als de informatie, waarmee wij de afgelopen 10-15 jaar vanuit de eurofiele hoek werden gehersenspoeld.
Lombard heeft aantoonbaar al veel eerder ingeschat, dat het in 1992 opgestelde Verdrag van Maastricht feitelijk niets anders is geweest dan een zeer gedifferentieerde groep Europese landen als een beroerd passende jigsaw puzzel geforceerd aan elkaar klinken, waarbij een eenheidsmunt bij name van de euro als 17 componentenlijm werd gebruikt.
De grote haast en dito ambitie om historie te schrijven brachten de “grote mannen” uit die periode in de verleiding om een omgekeerde route ipv de meest verstandige weg te kiezen.
In het verleden gebruikte ik het voorbeeld al vaker en ik doe het nog maar een keer. Wanneer je 17 van aard, rendabiliteit en cultuur breed verschillende bedrijven wilt onderbrengen onder een noemer loop je, als je niet verstandig te werk gaat, het concrete risico dat je jezelf met enorme kosten opzadelt. Bijvoorbeeld door het rijzen van de noodzaak om in de overkoepelende holding een gigantisch administratief apparaat in te moeten richten om in staat te zijn niet alleen met elk van die 17 bedrijven op een constructieve manier te kunnen samenwerken en communiceren, maar ook om die hele club met haar grote diversiteit enigszins te kunnen aansturen.
Het ligt voor de hand, dat men in het bedrijfsleven niet op die manier aan de gang gaat. Wat men wel doet herkent een ieder, die in zijn werkzame leven met één of meerdere reorganisaties en/of fusies te maken heeft gehad, ongetwijfeld. Vooraf grondig onderzoeken wat er op de nominatie staat om te worden binnengehaald, zichtbaar maken waar zekere knelpunten zitten [procedures,personeel e.d.], het kostenplaatje zo concreet mogelijk op tafel brengen. En dat alles wordt vervolgens in een projektplan [de politiek opteert nog altijd liever voor “plan van aanpak”] gegoten, met daarin een timeline, een budget, een communicatieplan, IT-plan, personeelsplan etc.etc.
En vervolgens wordt gefaseerd toegegroeid naar de uiteindelijk beoogde situatie: 17 bedrijven, waarvan de neuzen in dezelfde richting wijzen, waarbinnen men zich bewust is deel uit te maken van een groter geheel en in het slagen daarvan een duidelijk geformuleerde bijdrage te leveren heeft. En na verloop van tijd weet elke medewerker dan niet beter meer dan dat hij bij dat grote geheel in dienst is en kan bij elk van die 17 bedrijven de uiteindelijke bedrijfsnaam met daarbij het bedrijfsonderdeel boven de deur. Zoals “Wij Draaien U Een Poot Uit BV: Maintenance” of “Wij Draaien U Een Poot Uit BV: Electronics” of “Wij Draaien U Een Poot Uit BV: Financing”. Enfin u kent dat wel, vermoed ik.
De politiek deed dat in 1992 en de daaropvolgende jaren “the other way around”. Men koos ervoor eerst de bedrijfsnaam op 17 gebouwen te plakken en gaf ieder bedrijf een munt om mee aan de gang te gaan. Daarmee het risico lopend, dat er gaandeweg weleens lijken uit de kast zouden kunnen komen. Was dat een door dommigheid, zelfoverschatting en onderschatting van de risico’s foutje uit de categorie “ongelukje”? Neen, neen en nogmaals neen! Die foute keuze werd bewust gemaakt en het bewijs daarvan is inmiddels publiek bekend. De politiek koos er namelijk voor om op de daarvoor geëigende momenten en in situaties waarin dat nodig was met de cijfers te gaan sjoemelen. Om daarmee naar de buitenwereld het beeld overeind te kunnen houden van het eigen succes, het succes van de in het VVM vastgelegde keuze. En daarmede de kiem van de feitelijke mislukking ruimte gevend om te ontspruiten. En by God, wat is dat ding inmiddels ontsproten!
Tot op dit moment weigert de politiek toe te geven welke enorme blunders werden gemaakt. Men klampt zich wanhopig vast aan de eigen lijfspreuk: regeren is vooruitzien. En weigert dientengevolge ook maar het minste beetje verantwoordelijkheid te nemen voor het debacle, voor de hemelschreiend slechte wijze waarop de fusie van die 17 “bedrijven” is uitgevoerd en begeleid.
Het rapport van Lombard Street Research legt vooral het vorenstaande bloot. Minder belangrijk zijn al die miljarden euro’s, die erin worden genoemd. Die zien we immers nooit meer terug, de kans dat we er nog veel meer kwijt zullen raken is vele malen groter.
Maar de waarde van Lombard’s rapport zit hem vooral in de onmogelijk te negeren beschrijving van de stortbui aan blunders van de politiek.
Rest nog de vraag wat het Blonde Waterstofperoxyde Monster met dat rapport aan moet. Wat wil hij nu eigenlijk? De gulden terug, ach laten we wel serieus blijven. Die optie bestaat niet en heeft sinds de invoering van de euro nooit bestaan. De enige manier waarop Europa van de euro af zal kunnen komen bestaat eruit, dat:
– of de crisis neemt werkelijk de proporties van zijn grote voorganger uit de jaren 30 van de vorige eeuw aan;
– of Duitsland haakt af en begint voor zichzelf,daarmee een paar andere landen meetrekkend.
Blondie heeft dus iets in handen waarmee hij kan proberen Henk & Ingrid te foppen. Zijn roep om een referendum over “Terug naar de Gulden” [hoezeer ik elk referendum over een EU-onderwerp ook toejuich] is een volstrekt loze actie. Blondie kan straks op zijn borst kloppen en zeggen “Zie je nou wel, ik heb het toch gezegd” maar ook dat maakt nauwelijks indruk.
Nee, de enige “winst” die uit dat Lombard-rapport valt te peuren is het soort “winst” waar Blondie nu net niet op zat te wachten: het legt [niet als eerste en zeker ook niet als laatste] het gigantische falen van de politiek bloot. En laat Blondie daar nu zelf onderdeel van uitmaken.

DRUK OP 2E KAMER BROODNODIG!!!!

Morgen, nota bene op schrikkeldag [niet vergeten mijn pilletje daartegen in te nemen] debatteert de 2e Kamer over de 2e tranche van een luttele 130 miljard steun, die wij Europeanen in de Griekse kluis gaan deponeren om ze vervolgens vanuit die kluis te laten doorvloeien naar de banken. [Wat zegt u? Moet ik voor dat debat ook al een pilletje innemen?]
Dat debat wordt nog meer dan ooit er één waar wat pikante puntjes aan kleven. Want wat te zeggen van het feit, dat de Duitse Bundestag zich in meerderheid maar “met veel wantrouwen”[!] akkoord met die steun verklaarde? Terwijl Angela Bultrug, waar de dag tevoren een compleet blad bier over werd uitgegoten, doodleuk verklaarde twijfels te hebben over de effectiviteit van die 130 miljard steun.
Wat het voorstelbaar maakt, dat ook morgen in de 2e Kamer volmondig zal worden gehuicheld dat men ook veel twijfels heeft.
Nog pikanter is de rol, die de PvdA zal gaan vervullen. Tot nu toe werd onder Cohen het standpunt “het smaakt naar stront, maar we vreten het toch maar” gehuldigd. Normaliter zou een identiek standpunt t.a.v. de huidige, iets grotere “hoop stront” mogen worden verwacht. Maar ja, binnen die PvdA heerst een machtstrijd en elk van de zich gekandidateerde politici heeft al laten weten zichzelf meer dan genoeg geëquipeerd te vinden om de PvdA bij de verloren kiezers weer geloofwaardig te maken en op die manier weer de [een na] grootste partij van dit land te worden.
En ik weet natuurlijk niet zeker hoe jullie daar tegenaan kijken, maar acht de kans desondanks redelijk groot dat wanneer ook nu “nog meer stront maar we vreten het” als standpunt uit de bus komt elk van de 4 kandidaten zijn nog maar zo vers verkondigde doelstellingen meteen in de klikko kan deponeren.
Omdat het toch al wantrouwige, zelfs wat sceptische potentiële PvdA-electoraat dan zonder omwegen zal constateren, dat een ander gezicht ook nu weer niet betekent dat een andere lijn zal worden gevolgd. Dat de PvdA zonder Cohen net zo’n slappe hap blijkt te zijn als met Cohen.
Tja, Diederikje, Ronaldo, Sweaty Martijn en “Turkish Delight”Nebahat ……..there’s no way to run and no place to hide.

Wat de 2e Kamer betreft is er nog een ander, m.i. veel belangrijker onderwerp wat de aandacht verdient. In navolging van enkele wel heel snelle en dus zeer volgzame andere EU-landen moet ons parlement zich binnenkort ook uitspreken over de definitieve oprichting en vulling [een paar 100 miljard doet Europa het voorlopig voor] van het Europees Stabiliteits Mechanisme [ESM].
Daar is hier maar ook elders al veel over geschreven, dat ga ik niet nog een keer doen. Wat wel vermeld moet worden is, dat er in steeds meer EU-landen [Duitsland, Spanje, Frankrijk en ook Nederland via de Occupy-beweging] redelijk succesvolle pogingen worden ondernomen om het al omvangrijke verzet tegen een ESM niet alleen verder te laten groeien, maar ook te bundelen. Wat er uiteindelijk toe moet leiden, dat er een breed EU-verzet ontstaat. Wie onder u zich nog niet heeft verdiept in dat ESM zou dat werkelijk een keer moeten doen. Er is erg veel over op het web te vinden.
Wellicht komt u [met mij] dan ook tot de conclusie, dat het heel verstandig zou zijn om de 2e Kamer te laten weten en/of merken, dat het niet wenselijk is dat er voor de oprichting van dat ESM wordt gestemd. Omdat we het meer dan zat zijn, dat het geld onder onze ogen wordt weggesleurd. En we er zeker geen genoegen mee nemen, dat ook dat Europees Ministerie van Financiën in disguise [wat het ESM feitelijk is] aan dat wegsleuren van weer 100’n miljarden kan gaan meedoen.