DE BUMA-KIP ZONDER KOP

Hoewel we het allemaal [zouden moeten] weten op basis van jarenlange ervaringen, blijft het elke keer weer ook bij mij verbazing wekken hoe dik de plaat voor de kop van vooral politici blijkt te kunnen zijn.
bumaHet bewijs daarvan levert CDA-nerd Sybrand Buma in een opiniestuk in de Volkskrant van 28-08 jl. , getiteld “Word eindelijk wakker voor de dreiging van buitenaf”. Ja, dat is even schrikken!
Het roept het beeld op van [om er maar een paar te noemen] de kleine Bush en zijn puppet Colin Powell, die de As van het Kwaad voor ons uittekenden. Andere”puppets”, waaronder de momenteel zakken tekort komende om te vullen Balkenende deden dat ook door op de Tony Blair-manier Nederland de Irak-oorlog in te loodsen en Afghanistan deed leren kennen en proeven.
Het “toeval” wil, dat Balkenende van dezelfde politieke religie was als Buma  is. In dat opzicht is het nauwelijks verrassend, dat Buma een verhaal afsteekt wat in grote lijnen past op dat van Jan-Peter Onbenul. Je zou het iets als “oude kogels in nieuwe lopen” kunnen noemen.
Er is, zo viel mij op, zowel bij politiek als journalistiek een trend ontstaan, waarin krijgshaftig Nederlands wordt gesproken en geschreven. Net alsof we langzaam doch gestaag op iets worden voorbereid. Op die manier wordt het spel al heel lang gespeeld.
Wat Buma uiteraard niet aan de orde stelt is wie hoe en waarom verantwoordelijk zijn voor die dreiging van buitenaf. Zeker is in ieder geval, dat u en ik dat niet zijn. Want het is noch mijn noch uw [ben ik zo vrij aan te nemen] levensdoel  om anderen onder dreiging te plaatsen. Wij worden slechts gebruikt om die dreiging in de praktijk van meestal een grote zandbak in op bevelen gebaseerde daden om te zetten.
Die bevelen komen vrijwel altijd van mensen als Balkenende en dus ook Buma. Zij creëren het benodigde beeld, zoals Buma ook nu weer doet in zijn “opiniestuk”. En daar zijn vele kritische opmerkingen bij te plaatsen, waarvan ik er twee wil uitpikken.
1. Wat is er overgebleven van de mantra, dat een EU[ropa] de garantie was voor vrede en voorspoed? Hoe kan onder een dergelijke garantie toch een situatie ontstaan van significante dreiging van buitenaf? Wie heeft er zitten slapen? Of misschien nog beter: wie heeft er over EU[ropa] gelogen?
2. Buma’s verhaal eindigt nauwelijks onverwacht met een pleidooi voor versterking van onze defensiecapaciteit. Zinloos uiteraard, maar Buma zegt ook maar wat hem van hogerhand wordt opgedragen. Zoals Jan-Peter Onbenul deed.
Veel opvallender is echter, dat het CDA als partner in de As van het Kwaad die Rutte 1 heette, in de persoon van drankorgel Hans Hillen [minister van Defensie] maar liefst 1 miljard bezuinigingen op Defensie doorvoerde.
En dan nu pleiten voor extra-inspanningen ter opvoering van het defensiebudget? Dan lijk je wat mij betreft de weg kwijt.
Nu is algemeen bekend, dat politici collectief lijden aan een chronische ziekte, die “voortschrijdend inzicht” heet. Balkenende was de eerste, die dat in de Irak-kwestie openlijk toegaf [en begrip bij zijn collega’s ontmoette… een kwestie van herkenning].
kipkopDoor de jaren heen wijzer geworden ben ik inmiddels van mening, dat “voortschrijdend inzicht” feitelijk niets anders is dan grootschalig lullen als die bekende kip zonder kop. En dat doet Buma in de Volkskrant gewoon ook.  En als u niet oppast [zelf sta ik al op scherp; het eerste wat ik doe als ik een stembiljet ontvang is altijd meteen een groot vet kruis zetten over de CDA-kandidaten] stinkt u er gewoon weer in.

DIENSTBAAR? WAT EEN MISBAAR!!!!

In een stuk in de Volkskrant maakt Mark Rutte u en mij wijs, dat hij graag een dienstbaar  Europa wenst. Mocht u zulks wensen en nuttig vinden, hier
http://www.volkskrant.nl/vk/nl/3184/opinie/article/detail/3652316/2014/05/09/Rutte-Ik-wil-een-Europa-dat-Nederland-dient.dhtml kunt u precies lezen waarom.
Wat u in dit gelukkig redelijk korte stuk niet door Rutte hoort zeggen, is dat hij zijn volledige steun heeft gegeven aan Guy Verhofstadt, de liberaal die de rest van zijn leven de eretitel  Dé Eurofiel der Eurofielen meedraagt.
Mark Rutte zwijgt daarover, omdat zelfs hij snapt dat Eurofielen per se geen dienstbaar Europa willen, maar juist een burger die dienstbaar is aan de liberale natte droom, de Verenigde Staten van Europa.
Mark Rutte doet nauwelijks moeite te verbergen, dat hij slechts één doel voor ogen heeft: zijn partij via een lapje tekst verkopen als onderscheidend van D66 [onbegrijpelijk, dat die partij zich niet als EU66 in de komende verkiezingen begeeft] en de PVV, die nog altijd en zelfs feller dan ooit van Europa af wil.
Mark Rutte doet in de VK gewoon wat hij het liefste doet: met de bijbehorende kop leugens verpakken in verkiezingsretoriek. Dat mag, want iedereen doet dat tenslotte. Maar het zo langzamerhand misselijkmakende is, dat Rutte ook deze keer als vaststaand feit aanneemt, dat wij zijn verhaal als absolute waarheid zullen aannemen.

Als u het Rutte-stuk leest zult u met mij bemerken, dat hij er zijn hand niet voor omdraait om letterlijk wel maar figuurlijk zeker niet aan elkaar te koppelen zaken op te voeren om de optimale hoeveelheid zand in ogen te strooien. Zo schrijft Rutte:
“Er zijn mensen die vinden dat je veel verhevener over Europa moet spreken. Als het ‘Project van de Vrede’. Maar eerlijk gezegd maak ik mij veel grotere zorgen over hoe Europa steeds meer de projectie van onze onvrede lijkt te worden.”
Die koppeling vrede – onvrede oogt heel natuurlijk en Rutte haalt het niet in zijn hoofd om het in dit geval brede onderscheid te benadrukken.
Want in werkelijkheid handelt het uiteraard om 2 totaal verschillende zaken.
Europa als “vredesengel” is een miskraam, die voortkwam uit de ernstig mismaakte baarmoeder van eurofiele politici. Termen als “het licht gaat uit” en “de kans op oorlog wordt groter”en zelfs de abjecte stelling “Europa heeft al decennia gezorgd dat er geen oorlog was” [terwijl de Serven, Kroaten, Montegrijnen en Kossovaren tegelijkertijd nog bezig waren om verse massagraven te openen] kwamen uit monden van aan europa-crack verslaafde politici. Vooral in 2004 en 2005. Daar speelde de burger/kiezer geen enkel rol bij.
In de afgelopen 10 jaar is de gemiddelde burger stapje voor stapje [de harde kern aan dorpsidioten, die nooit zien wat zich recht voor hun neus afspeelt uitgezonderd] gaan in- en doorzien wat het “project Europa”werkelijk was. Een monsterverbond tussen politiek en het grote bedrijfsleven om in Europa een op Amerikaanse leest geschoeide herverdeling van geld en bezit te realiseren. En het moet worden erkend: men is daar met “lof” voor geslaagd.
Wat de burger [en lang niet alleen de Nederlandse] rest is Onvrede met een hoofdletter. Een onvrede, waarvoor die burger nu al jarenlang geen enkel gehoor vindt bij de politiek. Die heeft zich immers met huid en haar verkocht aan multinationals en geldschieters.

Soms hallucineer ik en bevind ik me in een samenleving, die bestaat uit mensen, die snappen wat er met hen wordt uitgehaald. Dan voel ik me bijna gelukkig. Maar elke keer ontwaak ik met een harde klap uit mijn roes.
Want de werkelijkheid is, dat “trekpoppen” als Mark Rutte, bijgestaan door zijn door en door smerige club secondanten [Hans van Baalen om maar iemand te noemen], gewoon hun volstrekt abjecte verhaal kunnen blijven brengen. En dat er nog steeds mensen zijn die dat verhaal als ware het een evangelie omarmen. Terwijl het niets meer dan reetveegpapier is.

Mocht u de zaterdagmorgen nog een beetje humor op prijs stellen. lees dan de column van Youp in het NRC. Youp gebruikt dan vochtig “reetveegpapier” om even humoristisch als ontluisterend te vertellen welke mensen voor u [neen, zeker niet voor mij] het nieuws van de dag vorm geven. Een paar velletjes Page vol erg vieze vlekken en de bijbehorende geur, za’k maar zeggen.
http://www.nrc.nl/youp/2014/05/10/vochtig-toiletpapier/

EUROPEAAN? WHO THE FUCK CARES!!!!

NRC columnist Bas Heijne plaatste in het weekend zijn wekelijkse bijdrage, ditmaal getiteld “Geen Europeaan”. Liefhebbers kunnen de column hier in zijn geheel lezen http://www.nrc.nl/heijne/2014/04/20/geen-europeaan/.

Ik  werd in het bijzonder getriggerd door het volgende stukje:
“Een omstreden Europa is een zegen, geen vloek. Er zal altijd spanning zijn tussen het kleine en het grote, eigenheid en het andere, de natie en de rest van de wereld. De gedachte aan een federaal Europa is net zo onzinnig als de gedachte aan geen Europa. Wie betrokkenheid en gemeenschappelijkheid vraagt, zal altijd in een discussie belanden over hoe ver je daarin moet gaan. Maar voer die discussie dan ook gretig – ga het instituut uit en de straat op – en niet alleen om lege beloftes te verkopen op de Maidan in Kiev.”

Laat me een poging doen om uit te leggen waarom ik werd getriggerd aan de hand van wat delen uit dat stukje.
“Een omstreden Europa is een zegen, geen vloek.”
Vanaf de jaren 80 van de vorige eeuw en met het Verdrag  van Maastricht als mijlpaal werden wij vrijwel geluidloos Europa als EU binnen geloodst.
Hoewel hier en daar scepcis bestond overheerste de vreugde bij de invoering van de euro. Europa was nauwelijks omstreden, er heerste hosanna alom. Het kostte ons 3 jaar voordat we snapten, dat de euro bij invoering dan wel 2 gulden 20 vertegenwoordigde, maar al snel in de winkel veel minder waard bleek.  Dat gevoel enorm gefopt te zijn door het koppel Kok-Zalm in combinatie met het aan de macht zijn van een kabinet-Balkenende, wat ooit zoet zou brengen maar voorlopig slechts zuur op tafel bracht, die combinatie bracht ons tot het in duidelijke meerderheid tegen de Europese Grondwet stemmen in 2005. Vervolgens werd ons het referendum-wapen afgenomen en werd die Grondwet in de gedaante van het Verdrag van Lissabon toch door de strot geduwd. Vanaf dat moment is Europa/de Eu omstreden geworden en in de jaren na 2007 alleen maar meer omstreden geworden.
En met Heijne ben ik de mening toegedaan, dat zulks eerder een zegen dan een vloek is. Een zegen, omdat het duidelijk is geworden, dat de burger over Europa is gaan nadenken, zich kritischer is gaan opstellen naar Europa.
Een omstreden Europa is slechts een vloek voor partijen als D66, CDA en PvdA. Want de burger is daardoor een mogelijk blok aan het been geworden voor de van één Europa dromende politici, die zichzelf graag vertellen, dat de burger niet het vermogen blijkt te hebben om te snappen met welk mooi project de politieke natte dromers [ook Nederland kent zijn eigen Verhofstadt, hij heet Pechtold] bezig zijn. Terwijl de duidelijk waarneembare [ook op het terrein van de nationale politiek] tendens is, dat juist politici steeds minder blijken te willen snappen wat de burgers willen.
Omgekeerde bewijslast wordt door de politiek gebruikt om tegen de maatschappelijke stroom in vrolijk door te gaan met het bouwen van hun [niet ons] één Europa.


“De gedachte aan een federaal Europa is net zo onzinnig als de gedachte aan geen Europa.”
Om met het laatste te beginnen: Europa bestaat. Sla er de atlas maar op na!
Het is een verzameling van  57 staten [incl. de dwergstaatjes] met evenzovele volkeren, waar historisch gezien verschillende verbanden in zijn aangetroffen. Die staten worden vaak in groepen samengevoegd tot Noord-, West-, Oost- en Zuid-Europeanen. Niet alleen onderscheiden die 4 groepen zich van elkaar qua cultuur en mentaliteit, maar ook binnen elke groep onderscheiden landen en volkeren zich van elkaar.
Maar Europa bestaat [geografisch], al zijn er al eeuwen stemmen, die spreken van Europa als subcontinent, onderdeel van het supercontinent Eurazië. Al eeuwen bestaat Europa en ook al eeuwen hebben de volkeren binnen Europa elkaar bevochten. Als je er nu naar kijkt kun je concluderen, dat al dat vechten vrijwel nergens goed voor is geweest.
Romeinen noch Fransen noch Duitsers slaagden er in om Europa tot één rijk te smeden. Alle pogingen daartoe hebben slechts geresulteerd in het hier en daar achterlaten van wat culturele invloeden en wat door Moeder Aarde verzwolgen badhuizen en andere gebouwen, die men al jaren lang aan het opgraven is. O ja, laat ik niet vergeten daar aan toe te voegen de prachtige begraafplaatsen overal in Europa, die getuigen van die onderlinge vechtpartijen. Zwaard, musket, mortier noch tank hebben dat vurig nagestreefde aaneengesmede Europa een stap dichterbij gebracht.
Na WOII waren het politici, ook toen al met volledige uitsluiting van de burgers, die besloten dat er in plaats van de vuurmonden langs de weg van de economische mond moest worden gewerkt aan één Europa.
Via de weg van de EGKS en vervolgens Benelux en EEG werd dat bedrijfsmodel van het ene Europa stapje voor stapje verwezenlijkt.
In de EEG-jaren [met toen al zelfs voor wakkere burgers het heel duidelijke beeld van de machtsverdeling] werden voor de politiek onontbeerlijke fundamenten voor één Europa al op de tekentafel uitgewerkt.
1 Volk [de europeaan], 1 munt [de euro], 1 regeringszetel [Brussel], geen grenzen, een open markt economie.
In Maastricht werden de contouren van het federaal Europa duidelijk, maar de burger herkende het niet, vol als hij was van de aankondiging van de komst van de euro en het verdwijnen van grenzen. Weinigen onder hen zullen in 1992 [VVM] hebben vermoed waar die ene munt en dat grenzenloos Europa toe zou gaan leiden in de 21e eeuw. En zoals politici eigen weigerden zij de burger die altijd aanwezige andere kant van de Europese medaille te tonen. Eeuwige grote welvaart, vrij reizen, geen wisselkoersen en uiteraard “alle Menschen werden Brüder” was de boodschap die men wel en maar al te graag bracht.
Toen kwam 2005, het jaar waarin naast de Fransen ook de Nederlanders “NEE” zeiden tegen de Europse Grondwet. Om diverse redenen, maar zeker ook omdat men onraad begon te ruiken.
Eigenlijk is 2005 het jaar geweest dat de politieke Europadromers, inmiddels omgedoopt tot Eurofielen, hun masker lieten vallen. De gezamenlijke Europese  politieke leiders [ook en vooral boodschappenjongen Balkenende én de walgelijk huichelachtige VVD en PvdA] besloten op de van Europa bekende democratische wijze de uitslag van het Franse en Nederlandse referendum naast zich neer te leggen en sloten in 2007 het Verdrag van Lissabon [waarover geen referendum werd gehouden] en maakten daarbij de Europese Grondwet langs een omweg alsnog tot een realiteit. Slechts het Europese volkslied verdween uit de “equation”.
Waarmee de weg vrij werd gemaakt om voor het federale Europa de meest noodzakelijke dingen te regelen. Zo kwam er een “Europese president” waar geen burger in Europa op mocht stemmen. Zo werd de expansiedrift niet langer beteugeld en groeide de EU in no time van 17 naar 26 landen. Zonder dat een burger daar een stem over mocht uitbrengen.
Het federale Europa, waar bepaalde politieke partijen alhier zo van geporteerd zijn, bleek in de praktijk niets anders dan een ondemocratisch Europa, dat de burgers het ene na het andere besluit door de strot duwde.
En toen de crisis uitbrak in 2008 bleek dat federale Europa ook nog eens incapabel om de belangen van die burgers afdoende te behartigen.
Federaal in relatie tot Europa doet in veel opzichten denken aan federaal in relatie tot bank. Enorme geldstromen werden van goed naar slecht getransporteerd om het aan alle kanten water makende schip Europa voor zinken te behoeden.
Toen de meer recente crisis rond Ukraine uitbrak bleek Europa niet veel meer dan een goedkope bluffer met Verhofstadt als pseudo Europees staatsman op een plein in Kiev.
“Maar voer die discussie dan ook gretig – ga het instituut uit en de straat op – en niet alleen om lege beloftes te verkopen op de Maidan in Kiev.”
Anno 2014 is de discussie waar  Heijne om vraagt meer nodig dan ooit. Burgers zouden moeten weten [de debielen daargelaten] dat:
– zij niet alleen in de jaren 80 en 90 van de vorige eeuw door de pro Europa-politiek op een groteske manier zijn misleid;
– zij zowel in 2005 als in 2007 op een ongelooflijke wijze door de pro Europa-politiek zijn geschoffeerd;
– Europa van diezelfde politiek meer ondemocratische dan democratische kenmerken in zich draagt [denk aan de manier, waarop Rutte c.s. de kwestie van overdracht van soevereiniteit aan Brussel afdeden];
– het Europa wat de Verhofstadt’s en de Pechtold’s zo aanbidden weinig meer voorstelt op het internationale slagveld;
– Europa steeds meer Germania aan het worden is, vooral sinds de Fransen sterk aan macht hebben ingeboet. Het enige waar Hollande nog aan vast kan blijven houden is Straatsbourg;
Er zijn er ongetwijfeld meer, maar dit lijken me meer dan voldoende punten om de discussie over aan te gaan met de vaderlandse politiek.
En ik zei het al eerder elders, maar herhaal het graag: Verhofstadt en Pechtold [wat deed die patser van een van Baalen daar op dat plein eigenlijk?] mogen best weer naar de Maidan gaan, zolang ze daar dan maar een paar jaar blijven. Zodat ze met een helm op en een geweer in de hand [loop vooruit] echt kunnen bewijzen als eurofiel van waarde te kunnen zijn.
Een mens mag blijven dromen, dus ook ik, nietwaar?

LODEWIJK ASSCHER: CHARLATAN EN MOSTERDVERKOPER

“Daarom moeten wij, vooral degenen die zich in Europa tot centrum-links rekenen, nog eens heel goed nadenken over hoe we dat verkeer van werknemers zo kunnen regelen dat alle burgers in Europa er baat bij hebben, en niet alleen de hoogopgeleide professionals.”

Bovenstaande woorden zijn een letterlijk citaat uit een betoog van Lodewijk Asscher, het PvdA-“wonderkind” zonder wonderen [behoeft geen verdere introductie me dunkt] en David Goodhart, Brits publicist en auteur van het boek The British Dream.
En die woorden riepen bij mij in herinnering een log van de hand van RadaR van enige jaren geleden [helaas niet meer reproduceerbaar, want dat werd elders geplaatst]. Daarin werd in scherpe lijnen geschetst, met de situatie rond Nederland instromende Polen als uitgangspunt, welke concrete risico’s aan het vrije verkeer van burgers in het toen nog immer uitdijende EU-Europa verbonden waren. En ervoor pleitte, dat het vaste voornemen van het toenmalige kabinet [het nummer weet ik niet meer, maar het was een Balkenende-monster met de VVD] om de grenzen verder open te gooien voor vooral Oostbloklanders nog eens heel nadrukkelijk tegen het licht diende te worden gehouden.

En “O ironie” moet de verzuchting zijn bij het lezen van het betoog van beide heren, die zichzelf nog steeds schaamteloos als linksdenkende mensen portretteren.
Dat laatste maakt mij bijna woedend; want elk weldenkend en zinnig mens beseft, dat Labour na Blair net zo links is als mijn met 2 rechterhanden geboren verre neef. En dat de PvdA na Wouter Bos haar toekomst zag in “sociaal liberalisme” [wat dat ook moge zijn] en elke verwantschap met die kleur rood heeft verloren. Die rode roos van ooit ligt al geruime tijd verwelkt en al bij het afval. De groenbak overigens.

Het is ronduit schrijnend en beschamend de heren in hun betoog te zien opsommen wat velen van ons met het boerenverstand al jaren geleden zagen aankomen. Een paar voorbeelden/citaten:
– in 2000 werkte slechts 0,1% van alle Europese burgers in een ander Europees land. In 2004 openden Zweden, Ierland [noot; waar ze hard werkten aan het scheppen van een enorme luchtbel, die inmiddels is ontploft] en de UK hun grenzen. Dat had, met name in het Verenigd Koninkrijk, een behoorlijk dramatisch effect: in de zes jaar daarna arriveerden er ongeveer 1,5 miljoen mensen vanuit OB-landen.
Sinds 2011 hebben ook de andere EU-landen hun deuren geopend, waardoor er een aanzienlijke stroom arbeidskrachten uit Midden- en Oost-Europa naar landen als Duitsland en Nederland op gang is gekomen.
– met de toetreding van de Midden- en Oost-Europese landen tot de EU kwam er een groep landen bij – samen goed voor ongeveer 80 miljoen mensen – met een inkomen per hoofd van de bevolking dat op ongeveer een kwart van dat van de rijkere EU-landen lag.
Er stroomden vooral laagopgeleide arbeidskrachten bij die rijkere EU-landen binnen. “Dat heeft een ontregelend effect gehad op een deel van de armere en minder hoogopgeleide burgers in de rijkere EU-landen, zoals het Verenigd Koninkrijk en Nederland. Die moeten nu concurreren met mensen die veel lagere lonen gewend zijn en geen ervaring hebben met de mogelijkheden die onze welvaartsstaat werknemers te bieden heeft.” Noot: vooral dat laatste is ronduit een curieuze opmerking, want hebben we inmiddels niet ondervonden hoe onze Oost-Europese EU-broeders perfect in staat zijn gebleken zich een weg te vinden in dat doolhof aan mogelijkheden?
– “In het Verenigd Koninkrijk is ongeveer 20 procent van alle laaggeschoolde arbeiders niet binnen de landsgrenzen geboren en in bepaalde lage lonen-sectoren, zoals de dienstverlening en de voedselindustrie, werken overwegend mensen uit de armere EU-landen. In Nederland is zo’n 12 procent van alle werknemers in de land- en tuinbouw en 7 procent in de zakelijke dienstverlening afkomstig uit Midden- en Oost-Europa.”

En zo gaan de schrijvers nog even door met benoemen van alle pseudo-verrassende en ongewenste ontwikkelingen als voortvloeisel van de “Open the Gates”-strategie van hun eigen clubje politici. Alsof ze er zelf zijn achter gekomen.
Terwijl juist één conclusie, die we veel te vaak moeten trekken als het om het Europa van de EU gaat, zich opdringt::
Er is lang niet voor de eerste keer flagrant geblunderd, ingegeven door de aangeboren eigenwijsheid en het stuitende suprioriteitsgevoel, die de moderne politicus zo kenmerken. In die context is het nauwelijks opmerkelijk te noemen, dat zij, die de enorrne blunder begingen en dus verantwoordelijk zijn voor alle gevolgen ervan, de al even flagrante brutaliteit hebben om nu met een verhaal te komen waarin men niet alleen de blunder onderkent en herkent, maar ook te pleiten voor herbezinning. Ik herhaal nog maar eens:
“Daarom moeten wij, vooral degenen die zich in Europa tot centrum-links rekenen, nog eens heel goed nadenken over hoe we dat verkeer van werknemers zo kunnen regelen dat alle burgers in Europa er baat bij hebben, en niet alleen de hoogopgeleide professionals.”
Dat heet gewoon een zoveelste put dempen, nadat het voorlaatste kalf zojuist verdronken is. Iets anders kan én wil ik er niet van maken.
Mijn laatste gedachte [vat hem niet letterlijk op] bij dit alles is “Asschers to Asschers, dust to dust”. Boy Wonder van de “centrum-linksen” blijkt de zoveelste charlatan. Waar weinigen van ons nog op zitten te wachten.
Mosterd moet hij gaan verkopen, vooral de soort die zo goed smaakt na de maaltijd.

EEN ONVERWACHTE STAP

Op het oog heeft de Tweede Kamer deze week een nogal onverwachte stap gezet. Zij verklaarde zich in meerderheid akkoord met het in gang brengen van een proces, wat moet leiden tot de [mogelijke] invoering van een correctief referendum.
Opgepast: zulks betekent nadrukkelijk niet, dat er enige zekerheid zou zijn dat zo’n correctief referendum er ook werkelijk gaat komen.
Anders dan bij het raadplegend referendum [wat een hol vat is, zoals in 2005 is gebleken bij het referendum over de Europese Grondwet] geldt voor  het correctief referendum, dat er een wijziging in de [Nationale] Grondwet nodig is. Niet alleen impliceert dat de noodzaak 1referendumtot een tweederde meerderheid in beide Kamers, maar ook het in gang zetten van een proces, waar jaren mee gemoeid zijn. Insiders spreken van 2018 als het mogelijke jaar, waarin zo’n correctief referendum zou kunnen worden ingevoerd.
Maar laat ik helder zijn: het feit, dat de machinerie in gang zou kunnen komen is een positieve ontwikkeling. Waar zoals per definitie bij elke politieke beslissing uiteraard een aantal kanttekeningen bij te plaatsen zijn.

1. Het jaar 2018 is 5 jaar weg. En in die 5 jaar komen vrijwel zeker zaken op tafel, waar een uitspraak van de burger in de vorm van een correctief referendum hoogst nodig en bruikbaar zou kunnen zijn. Onvermijdelijk moet dan gedacht worden aan de EU. Algemeen bekend is, dat “Haiku Herman” al druk aan het schrijven is aan aanpassingen van het Verdrag Van Lissabon, die , het moge geen verrassing zijn, tot meer Europa gaan leiden. Aanpassingen, die haaks zullen staan op de mening van een groeiend aantal Europeanen [w.o. ook Duitsers]. De burger zal echter niet de mogelijkheid krijgen daar een betekenisvolle mening over te geven. Hem staat slechts nog het raadplegend referendum ter beschikking en Nederland, maar ook Frankrijk weet nog heel goed wat daar de waarde van is.
2. 2018 is ook 5 jaar weg voor onze politieke partijen. En als we de standvastigheid van onze politieke partijen [enkelen uitgezonderd] in ogenschouw nemen dan kan gerust worden uitgegaan van het feit, dat als het puntje van het correctief referendum bij het paaltje van datzefde correctief referendum komt de voorstanders van nu niet de voorstanders in 2018 zullen zijn. Omdat er ook dan andere belangen zulllen spelen [bijv. deelnemen aan een coalitie].

Anno nu verklaarden de VVD en het CDA zich tegenstander van het correctief referendum.  U weet dus alvast waar u, indien u zelf een waardevolle inspraakmogelijkheid van de burger op prijs stelt, in de komende jaren niet op zult moeten stemmen. Of wist u dat al?

Ik wil u niet onthouden welke argumenten beide partijen gebruikten om hun tegenstem te onderbouwen.
Volgens VVD’er Joost Taverne heeft de Nederlandse bevolking al invloed met de gang naar het stemhokje. Hij vreest dat geen totaalafweging meer kan worden gemaakt, omdat mensen zich neerleggen bij leuke zaken en impopulaire maatregelen afwijzen.
1ToorenburgMadeleine van Toorenburg (CDA) vindt het referendum ‘ondermijnend voor het parlement’. ‘Juist in een tijd als deze is het van extra groot belang om zoiets als de volksvertegenwoordiging te koesteren: een tijd waarin de tegenstellingen scherper worden, het debat polariseert en het compromis, dat zo nodig is om een samenleving bij elkaar te houden, laag gewaardeerd wordt.

Graag laat ik het aan u over om die argumenten op u te laten inwerken en vervolgens te wegen. En u mag uiteraard uw eigen mening daarover hier laten weten.

HET EU[RO]-DRAMA [ACT 2013]

Laat ik beginnen met een met de tijd steeds langer wordend lijstje op te sommen:
– Ierland
– Portugal
– Spanje
– Griekenland
– Cyprus
– Slovenie

Het zijn er zes uit een lijst van in totaal 17. Of voor de cijferfetisjisten onder ons 35%.
Vraag is niet ” zoek de verschillen” maar juist ” zoek de overeenkomsten” .
De voor ons meest bepalende overeenkomst is, dat in alle zes landen de euro het 1Eurozonebetaalmiddel is. Kortom, de lijst bevat 35% van de eurozone.
De laatste 2 landen, Cyprus en Slovenië, traden toe tot de Eurozone, nadat de 12 andere Eurozone-landen zo’n 5 jaar met de euro hadden kunnen oefenen.
Slovenië kwam er in 2007 bij, het jaar waarin de banken-, krediet -, landen- en eurocrisis op het punt van uitbreken stonden.
Cyprus werd binnen gehaald in 2008, toen de diverse crises inmiddels tot explosie waren gekomen.
Aansluiting van beide landen bij de Eurozone was simpelweg het gevolg van de blinde expansiedrift van de mensen, die werkten aan het verwezenlijken van hun droom: Groot Europa.

Tweede belangrijke overeenkomst is, dat alle zes landen na ruim 10 jaar bestaan van de euro zo niet in staat van faillissement verkeren dan toch tenminste surseance van betaling hebben moeten aanvragen. Ierland, Portugal, Spanje en Griekenland zijn voorlopig van bankroet gered door enorme leningen, verkregen via een door de nog niet al te diep in het rood zittende andere 10 eurolanden gevormd aantal potten met duizelingwekkende bedragen erin.
Cyprus is ” as we speak”  inmiddels met 10 miljard gered, tot naar in de pers wordt gemeld grote woede van Moskou.
Slovenië, zo is al langer bekend, verkeert in dezelfde situatie als Cyprus en zit in de wachtkamer klaar om aan de beurt te komen. [lees hier] en [hier.]

Laat ik het even in een breder perspectief trekken en de situatie van de zes genoemde landen met wat cijfers verduidelijken. Ik moet het helaas doen met cijfers per ultimo 2011 tenzij anders vermeld , want naar buiten toe is Brussel niet zo vlot met actuele cijfers.
Ierse staatsschuld [primo 2012]  108,2% GDP    67,5 miljard
Portugese staatsschuld [primo 2012]  107,8% GDP    78 miljard
Spaanse staatsschuld [primo 2013]  884 miljard = 84% GDP   100 miljard
Griekse staatsschuld [primo 2012] 165,3% GDP   110 + 109 miljard
Cypriotische staatsschuld [primo 2012]  71,6% GDP   10 miljard
Sloveense staatsschuld [primo 2012]  47,6% GDP   p.m.

Gearceerd en vet gedrukt is vermeld welke bedragen de zes landen inmiddels in de vorm van leningen hebben gekregen. Tussentijds werd ook het IMF vermogen versterkt met 430 miljard, waarvan 150 miljard afkomstig van de Eurolanden [13,6 miljard werd door Nederland ingelegd].  Zie hier.
Het wordt tijd om tot wat conclusies te komen. Het zou doodzonde zijn zulks niet te doen na een aantal zaken na veel gezoek en gegraaf op een rijtje te hebben gekregen, nietwaar?

1. Het vergt noch weinig durf noch weinig specifiek inzicht om de vraag te stellen “Was dit wat die geweldige, internationaal gelauwerde politici destijds voor ogen hadden, toen zij in 1MaastrichtverdragMaastricht besloten tot de invoering van de euro?”
Beginnen met 12 landen, waarvan er sowieso al 4 [als we Italië meerekenen 5] destijds al aan de rand van de afgrond spartelden, waarmee de invoering van de euro feitelijk eerder een charitatieve betekenis kreeg dan het via veel wollig georeer uitdragen van “het bouwen aan een geweldig Europa, waar voorspoed en welvaart uit alle putten zou stromen”?
2. Wat heeft de opvolgers van Kohl, Mitterand en Kok bezield om met een inmiddels wel enorm te noemen crisis in het verschiet in 2007/8 ministaatjes als Cyprus en Slovenië binnen te halen? Had men werkelijk geen idee wat het resultaat zou zijn binnen pakweg 5 jaar?
3. Hoe kijkt Brussel aan tegen komende uitbreiding van de eurozone? Na Cyprus en Slovenië zijn inmiddels ook Slowakije [2009] en Estland [2011] tot de Eurozone toegetreden. Op de agenda staan Letland [2014] en  Litouwen [2015]
Welke garantie hebben we dat onder die landen er niet opnieuw één of meerdere zitten, waar gierputten wachten om van hun deksel verlost te worden?
Gezien de ervaringen inmiddels opgedaan [en is het niet zo dat iedereen, dus ook politici worden geacht daarvan te leren, net als zij door scha en schande geacht worden wijs te worden?] zou het veel meer verklaarbaar zijn, als er een “mortuarium” wordt afgekondigd op uitbreiding van de eurozone. En eerst gaat worden geprobeerd de enorme puinhoop, die het gevolg is van enorm verkeerde inschattingen + dito overschattingen netjes op te ruimen.
Mocht dit niet lukken dan is het simpel: “down the drain” met de euro. In ieder geval staat vrijwel vast, zo blijkt uit de praktijk, dat op de huidige wijze doorgaan met het vergroten van een club, waarvan de leden wanneer eenmaal binnen een lidmaatschap voor het leven1Maastrichtverdrag2 blijken te krijgen [ondanks welk afstotelijk gedrag dan ook] sterk aan een doodlopende weg doet denken. Waarbij het woord “dood” vooral geldt voor die landen, die ooit een EEG oprichtten en besloten, ongetwijfeld in een staat van opperste dronkenschap, daar iets “groots” van te maken. Een beslissing, die weleens als de grootste vergissing ooit uit de Europese geschiedenis de boeken in kan gaan.

VERHELDEREND

Aanvankelijk leek Herman van Rompuy het met een nonchalant gebaar af te doen. Dat moment tijdens zijn gesprek in Buitenhof van vandaag. Dat moment, waarop de scherp acterende presentator Kees Driehuis de als altijd even aimabel als gortdroog driehuisoverkomende van Rompuy confronteerde met de uitspraken, die Franske Timmermans in zijn hoedanigheid als Minister van  BuiZa een week eerder in datzelfde Buitenhof had gedaan in de richting van “de president van Europa”.
Timmermans stelde toen [heel stoer], dat als van Rompuy op dezelfde voet zou doorgaan met zijn plannen voor Europa de niet geheel democratische wijze van handelen en het daardoor steeds verder afkalvende draagvlak bij de Europese burger er voor zou zorgen, dat het doel niet zou kunnen worden bereikt. Timmermans verpakte dat in het soort beeldspraak, wat bij een internationaal erkend causeur van zijn formaat paste. Het risico was levensgroot, dat van Rompuy’s treinstel het station wel zou bereiken, maar dat het motorblok en de wielen ergens onderweg zouden zijn verloren.
[Ewald Engelen omschreef de woorden van Timmermans eerder afgelopen week als “politieke stoerdoenerij voor de bühne” , waar ik me geheel in kon vinden]
Van Rompuy huppelde ogenschijnlijk lichtvoetig over die “harde woorden” van us Franske heen met het repliek “het is zijn mening en daar heeft hij uiteraard alle recht op”.
Een door een gevoel voor democratie ingegeven reactie, voorwaar.
Doch even later bleek, dat “president” Herman zijn kruit even droog had gehouden, want zijn salvo terug volgde al heel snel.
Driehuis ging terecht diep in op het bestaande ongenoegen in Nederland in de richting van alles waar Brussel zich mee bemoeit en alle besluiten die Brussel neemt.
Van Rompuy ontvouwde toen even rustig als nauwgezet wat de werkelijkheid is. Hij benadrukte, dat “Brussel” helemaal niets besluit. Alle besluiten worden genomen, zo hield hij Driehuis [en ook ons] voor, door de Raad van Regeringsleiders. Hijzelf en zijn ten dienste staande apparaat, maar ook de Europese Commissie, voeren simpelweg uit wat in die Raad van Regeringsleiders wordt besloten.
“Dus, mijnheer Driehuis” zo stelde hij fijntjes, “uw verantwoordelijke politici zijn daarbij en stemmen dus in met die besluiten”.

Het lijkt misschien voor de objectieve lezer iets volstrekt normaals wat van Rompuy zei. Maar als diezelfde lezer even verder doordenkt wordt hem de impact van die woorden van v. Rompuy duidelijk.
Zoals op vele andere plekken in Europa heerst ook in Nederland de gedachte, dat er van alles vanuit Brussel over ons heen komt. En tegen veel van de Brusselse pietlutterigheid wordt ook fors geprotesteerd. Dat laatste ook in alle opzichten terecht. Er komen vanuit Brussel veel, misschien zelfs wel teveel, maatregelen op ons af die aversie oproepen. Ook bij mij, zoals de volgers van dit blog zullen weten.
Maar we maken de vergissing Brussel als de entiteit te zien, die het natuurlijk niet is. We beseffen niet , bewust dan wel onbewust, dat alles wat Brussel doet vrijwel geheel kan worden beschreven als het uitvoeren van de besluiten, die mede door onze eigen regeringsleider zijn genomen of tenminste geaccordeerd en vervolgens door ons eigen kabinet worden geïmplementeerd.
Het was even aan het gezicht van v. Rompuy te zien; het minzame verdween even toen hij feitelijk liet doorklinken er stevig van te balen, dat regeringsleiders steeds maar “Brussel” de rol van kop van Jut in de schoenen te schuiven. En er, zoals ook hier, niet voor terugschrikken om in parlementaire verantwoordingsdebatten maar al te graag naar Brussel te wijzen.

Ik vond dat gesprek met van Rompuy dan ook zeer verhelderend. Want ook ik heb me in mijn weerzin te vaak laten verleiden om van “Brussel” te spreken als ik kritisch over de gesneuvelde democratie van Europa schreef, als ik de koers van Europa als de koers van “Brussel” betitelde. We trappen met zijn velen al jaren in de val, die pro-Europese politici voor ons gespannen hebben: we ageren tegen “Brussel” terwijl we dat zouden moeten doen veel dichter bij huis, tegen de politici, die aan tafel schoven en schuiven bij het besluitvormingsproces. De Balkenende’s, de Kok’s, de Rutte’s van Nederland!
Daarom mijn advies: vergeet Brussel, want als divRompuye aan de gang gaan is het kwaad al geschied. Focus je weerzin tegen het Europa zoals het nu wordt geconstrueerd op het politieke leiderschap alhier. Want dat zijn de mensen, die mede de bouwtekeningen maken en fiatteren. Van Rompuy is gewoon een zetbaas, een aannemer. De opdrachtgever[s], die moeten we hebben.

Bedankt Herman, dat je het ons weer eens duidelijk hebt uitgelegd.