KRUIS EROVER!!

Wat me het meeste opviel na de oorwassing, die Oranje zaterdag aan een opnieuw heel armzalig Brazilië had gegeven, was dat men blijkbaar vastbesloten was om de hongerige wolven van de media tot de laatste snik te bedienen.
De eerste bijdragen van de spelers aan de tafel van Sjaak van Gelder waren voorspelbaar. “Trots op het team” was de inmiddels bekende one liner en die trots was aan alle kanten terecht. De  prestatie van Oranje [met 0-3 het thuisland in een nog diepere crisis storten] was imponerend, net als het spel van vrijwel alle individuele spelers.
Was het maar bij die one liner gebleven! De media moeten Robin van Persie heel dankbaar zijn geweest. Want aan het eind van het nabeschouwen verscheen een hels pi airvalse  [vals helse] van Persie aan tafel bij Sjaak om een persoonlijke vete met Pi Air van Hooydonk uit te vechten. Een vete nota bene, die van 10 jaar her stamt.
Ik sta daar overigens heel neutraal in, want vetes tussen meestal niet zo slimme mensen als voetballers interesseren mij “geen bal”. En toen van Persie zijn verontwaardiging uitsprak over het feit, dat Pi Air bij de NOS een platform kreeg om zijn kritiek op het spel van RVP te spuien schoot ik in de lach. Want Robin was zich blijkbaar niet bewust, dat hij met zijn kokosnoot ook voor een camera zat te zwetsen. Maar de media smulden en vrijwel meteen ontstonden de eerste artikelen  voor de kranten van zondag. En nog weken zal er worden geanalyseerd over de RVP – Pi Air vete. Hadden de commerciëlen de gefingeerde en zielige clash tussen de manisch depressieve Gijp en de manisch onbeschofte Derksen, de NOS had haar frontale botsing tussen een part time analist en een voetballer met een deuk in zijn ego. Let op mijn woorden: daar gaan een boek en een nieuwe aflevering van “Andere Tijden Sport” van komen! En dat gaat u kopen en zien!!
Het is hoog tijd om een stevig kruis te zetten over dat WK 2014. Ik geef toe, ik ga de brasil2beelden vanuit Brazilië missen. Want die waren, voorzover ze niet voetbal betroffen, hartverwarmend en regelmatig vertederend tegelijk. Maar voor het overige ben ik het heel snel weer vergeten. Zelfs de teleurstelling, dat er tussen die 200 miljoen Brazilianen er geen bleek te lopen, die een man-to-man  gesprek met Blatter is aangegaan, krijgt een plekje.
Een blik naar buiten vertelt me, dat het oranje uit mijn straatbeeld is verdwenen. Kruis er over …. het is wel mooi geweest zo!

Voor mijn regelmatige bezoekers nog het volgende. Het is tijd voor een “break”. Gelukkig kan ik voor die periode rekenen op vaste gast en co writer Paul. Die zal, waar relevant maar zeker niet dagelijks, onderwerpen aan de orde stellen. Ik ga even “lozen” en herladen. Iedereen prettige zomerse weken toegewenst.:)

Advertenties

SCHAKELEN TUSSEN SCHIJNPIKKEN EN DE REAL WORLD.

We zitten vlak voor de start van de Algemene Politieke Beschouwingen. De dagen, waarop de haantjes en hennetjes bijeenkomen om aan uren en uren “schijnpikken” te doen. Schijnpikken is kenmerkend voor allerlei pluimvee. Wij kennen dat ook als territorium afbakenen door honden, katten etc. U weet wel, van die straaltjes pis afscheiden, waardoor de eigen penetrante geur ergens achterblijft.
We mogen eigenlijk maar blij zijn, dat politici voor schijnpikken hebben gekozen, want anders zou de stank in het parlement niet alleen figuurlijk maar ook letterlijk regelmatig onverdraaglijk zijn.

Als jullie, zo je de APB volgt, bij de momenten zult zijn aangeland, waarop zoals gebruikelijk het erg saai wordt [Kees v.d. Staay, Arie Slob, Sybrand Buma] en naar directe afleiding snakt heb ik wel iets voor jullie.
Op basis van een voorgevoel verwacht ik, dat het onderwerp Europa en de euro wat zal ondersneeuwen bij het getok en gekakel van onze helden op sokken.
Mocht dat voorgevoel uitkomen dan zou dat een min of meer kwalijke zaak zijn. Dus zet ik het zelf maar even  “op de agenda” alhier.
Allereerst heb ik voor jullie een weergave van een interview met Joris Luyendijk, de man die in opdracht van de Britse krant The Guardian al 2 jaar antropologisch onderzoek doet naar “het roofdier Bankier”. Luyendijk gaf zijn visie op hoe het verder zal gaan tussen nu en pakweg 5 jaar verder. Lees dat met koffie en koek bij de hand maar eens.

Tweedens, ik constateerde dat er relatief weinig mensen de Tegenlicht-uitzending van vorige week maandag hebben bekeken [net de helft van de kijkers, die hun heil zochten bij het platvloerse niets van Johan Derksen en de nageboortes, die hij achter zich aan sleept].
Terwijl het om een zeer belangwekkende aflevering van Tegenlicht bleek te gaan, getiteld Het Duitse Alternatief. De spreektijd van Kees, Arie en Sybrand bij elkaar opgeteld + de vulkanische uitbarstingen van Keizer Blondie daar tussendoor schat ik zo’n 50 minuten bij elkaar. Dat is net genoeg om van die haantjes weg te vluchten en “Het Duitse Alternatief” te bekijken. Rode draad in de aflevering is de stelling, dat als er nog een redding van de Europese Monetaire Unie en de Euro mogelijk zou zijn deze alleen te vinden is in een zeer opzienbarende keuze: Duitsland zal de euro moeten verlaten.
U verschuift nerveus op uw stoel, neem ik aan. Daar is geen aanleiding voor, want in dat kleine uur wordt helder en duidelijk uitgelegd waarom. Dat doen:
* George Soros [een van ’s werelds grootste en succesvolste investeerders]
* Dirk Muller [gerenommeerd financieel & beursanalist]
* Bernard Connolly [econoom]
Onder begeleidend en verhelderend commentaar van Ewald Engelen leggen de heren zeer begrijpelijk uit welke onherstelbare weeffouten er in de EMU en de Euro zitten.
Op zijn minst “food for thought” , waarbij ik het vermoeden ventileer dat jullie in het verhaal meer een bevestiging van een vermoeden zullen zien dan een mythe van het kaliber Pandora’s box.
Sla niet dicht door het als een angstbeeld te ervaren; zoals Tegenlicht het zelf elke keer weer omschrijft: “Welcome to the real world”.

LODEWIJK ASSCHER: CHARLATAN EN MOSTERDVERKOPER

“Daarom moeten wij, vooral degenen die zich in Europa tot centrum-links rekenen, nog eens heel goed nadenken over hoe we dat verkeer van werknemers zo kunnen regelen dat alle burgers in Europa er baat bij hebben, en niet alleen de hoogopgeleide professionals.”

Bovenstaande woorden zijn een letterlijk citaat uit een betoog van Lodewijk Asscher, het PvdA-“wonderkind” zonder wonderen [behoeft geen verdere introductie me dunkt] en David Goodhart, Brits publicist en auteur van het boek The British Dream.
En die woorden riepen bij mij in herinnering een log van de hand van RadaR van enige jaren geleden [helaas niet meer reproduceerbaar, want dat werd elders geplaatst]. Daarin werd in scherpe lijnen geschetst, met de situatie rond Nederland instromende Polen als uitgangspunt, welke concrete risico’s aan het vrije verkeer van burgers in het toen nog immer uitdijende EU-Europa verbonden waren. En ervoor pleitte, dat het vaste voornemen van het toenmalige kabinet [het nummer weet ik niet meer, maar het was een Balkenende-monster met de VVD] om de grenzen verder open te gooien voor vooral Oostbloklanders nog eens heel nadrukkelijk tegen het licht diende te worden gehouden.

En “O ironie” moet de verzuchting zijn bij het lezen van het betoog van beide heren, die zichzelf nog steeds schaamteloos als linksdenkende mensen portretteren.
Dat laatste maakt mij bijna woedend; want elk weldenkend en zinnig mens beseft, dat Labour na Blair net zo links is als mijn met 2 rechterhanden geboren verre neef. En dat de PvdA na Wouter Bos haar toekomst zag in “sociaal liberalisme” [wat dat ook moge zijn] en elke verwantschap met die kleur rood heeft verloren. Die rode roos van ooit ligt al geruime tijd verwelkt en al bij het afval. De groenbak overigens.

Het is ronduit schrijnend en beschamend de heren in hun betoog te zien opsommen wat velen van ons met het boerenverstand al jaren geleden zagen aankomen. Een paar voorbeelden/citaten:
– in 2000 werkte slechts 0,1% van alle Europese burgers in een ander Europees land. In 2004 openden Zweden, Ierland [noot; waar ze hard werkten aan het scheppen van een enorme luchtbel, die inmiddels is ontploft] en de UK hun grenzen. Dat had, met name in het Verenigd Koninkrijk, een behoorlijk dramatisch effect: in de zes jaar daarna arriveerden er ongeveer 1,5 miljoen mensen vanuit OB-landen.
Sinds 2011 hebben ook de andere EU-landen hun deuren geopend, waardoor er een aanzienlijke stroom arbeidskrachten uit Midden- en Oost-Europa naar landen als Duitsland en Nederland op gang is gekomen.
– met de toetreding van de Midden- en Oost-Europese landen tot de EU kwam er een groep landen bij – samen goed voor ongeveer 80 miljoen mensen – met een inkomen per hoofd van de bevolking dat op ongeveer een kwart van dat van de rijkere EU-landen lag.
Er stroomden vooral laagopgeleide arbeidskrachten bij die rijkere EU-landen binnen. “Dat heeft een ontregelend effect gehad op een deel van de armere en minder hoogopgeleide burgers in de rijkere EU-landen, zoals het Verenigd Koninkrijk en Nederland. Die moeten nu concurreren met mensen die veel lagere lonen gewend zijn en geen ervaring hebben met de mogelijkheden die onze welvaartsstaat werknemers te bieden heeft.” Noot: vooral dat laatste is ronduit een curieuze opmerking, want hebben we inmiddels niet ondervonden hoe onze Oost-Europese EU-broeders perfect in staat zijn gebleken zich een weg te vinden in dat doolhof aan mogelijkheden?
– “In het Verenigd Koninkrijk is ongeveer 20 procent van alle laaggeschoolde arbeiders niet binnen de landsgrenzen geboren en in bepaalde lage lonen-sectoren, zoals de dienstverlening en de voedselindustrie, werken overwegend mensen uit de armere EU-landen. In Nederland is zo’n 12 procent van alle werknemers in de land- en tuinbouw en 7 procent in de zakelijke dienstverlening afkomstig uit Midden- en Oost-Europa.”

En zo gaan de schrijvers nog even door met benoemen van alle pseudo-verrassende en ongewenste ontwikkelingen als voortvloeisel van de “Open the Gates”-strategie van hun eigen clubje politici. Alsof ze er zelf zijn achter gekomen.
Terwijl juist één conclusie, die we veel te vaak moeten trekken als het om het Europa van de EU gaat, zich opdringt::
Er is lang niet voor de eerste keer flagrant geblunderd, ingegeven door de aangeboren eigenwijsheid en het stuitende suprioriteitsgevoel, die de moderne politicus zo kenmerken. In die context is het nauwelijks opmerkelijk te noemen, dat zij, die de enorrne blunder begingen en dus verantwoordelijk zijn voor alle gevolgen ervan, de al even flagrante brutaliteit hebben om nu met een verhaal te komen waarin men niet alleen de blunder onderkent en herkent, maar ook te pleiten voor herbezinning. Ik herhaal nog maar eens:
“Daarom moeten wij, vooral degenen die zich in Europa tot centrum-links rekenen, nog eens heel goed nadenken over hoe we dat verkeer van werknemers zo kunnen regelen dat alle burgers in Europa er baat bij hebben, en niet alleen de hoogopgeleide professionals.”
Dat heet gewoon een zoveelste put dempen, nadat het voorlaatste kalf zojuist verdronken is. Iets anders kan én wil ik er niet van maken.
Mijn laatste gedachte [vat hem niet letterlijk op] bij dit alles is “Asschers to Asschers, dust to dust”. Boy Wonder van de “centrum-linksen” blijkt de zoveelste charlatan. Waar weinigen van ons nog op zitten te wachten.
Mosterd moet hij gaan verkopen, vooral de soort die zo goed smaakt na de maaltijd.

En u dacht dat u in de schuld zat????

Ons fraaie financieel systeem grossiert in het bieden van mogelijkheden tot het aangaan en scheppen van schuldverhoudingen en schuldposities. Wie na 3 jaar financiële crisis nog niet doorheeft, dat dit financieel systeem gebaseerd is op het aangaan en scheppen van schuld typeer ik als hopeloos geval en adviseer ik niet verder te lezen. Echt, dat zou verspilde moeite zijn en eerlijk gezegd heb ik het komende verhaal ook niet voor mensen als u geschreven.
Één van de momenteel heel erg in het spotlight staande schuldposities is die van de banken. Ondanks de forse geldtransfusies in 2008 en 2009 en de vele mooie beloften die de politiek daaraan koppelde [dat was de slaappil waarmee wij in slaap moesten worden gesusd, want diezelfde politiek was feitelijk gewoon bezig om enorme hoeveelheden gemeenschapsgeld weg te smijten aan steun voor wat we zo langzamerhand zijn gaan leren kennen als zeer professionele casinogokkers] ondanks die mooie beloften dus zijn we inmiddels 3 jaar verder en is de situatie eerder beroerder dan beter geworden. Wat u gerust kunt lezen als een onderstreping van de juistheid van het steeds harder opklinkende verwijt richting politiek, dat men de crisis op een allerbelabberdste wijze aanpakt.
De banken ja …… ze moeten vrijwillig gedwongen worden [wanneer hoorden we dat eerder?] een deel van de vorderingen op Athene als oninbaar af te schrijven, maar tegelijkertijd moeten ze ook WEER [want in 2008 gebeurde dat ook al] worden “geherkapitaliseerd”.Dat woord zal onderhand wel tot de favoriete scrabblewoorden zijn gaan behoren vermoed ik, want we worden er bijkans mee doodgegooid.
Voor de enkeling die denkt “waar heeft-ie het over?”: er moeten weer vele miljarden aan gemeenschapsgeld naar de banken toe. Je zou kunnen zeggen, dat daarmee de europese burgers die afschrijving van de banken op de vorderingen op Athene [deels?] voor hun rekening mogen nemen.
Nu wil het toeval, dat onze minster van financiën recent diverse malen heeft aangegeven, dat de Nederlandse banken er dusdanig bij staan, dat herkapitalisatie hier niet aan de orde hoeft te zijn. Dat klinkt geruststellend, maar ik heb eerder het vermoeden, dat onze overheid heeft gedacht, dat het weleens verkeerd zou kunnen vallen bij diezelfde burger, die deze week van zijn pensioenuitvoerder al een brief heeft ontvangen, waarin een afstempeling van zijn al lopende of toekomstige pensioen per 1-4-2013 wordt aangekondigd.
Zelfs bij de Nederlandse burger valt immers eens het muntje, nietwaar?

Banken zijn een major player binnen het financieel systeem; anders dan veel mensen nog steeds denken zijn het de banken en al heel lang niet meer de overheden/landen, die geld maken. Letterlijk geld maken. Door leningen te verstrekken in welke vorm dan ook en aan wie dan ook. Door rente in rekening te brengen. Leningen en rente …… 1 op 1 te associëren aan het aangaan van schulden. Het is dan ook niet verwonderlijk, dat al decennia lang als het synoniem voor geld wordt aangeduid SCHULD.
We denken met zijn allen heel veel te bezitten, maar in wezen bezitten we hoofdzakelijk schulden.
Banken ….. de onwillige, goklustige, risicogeile “zorgenkindjes” van het financieel systeem. Die bijna 25 jaar lang ongestoord hun gang hebben kunnen gaan en elkaar niet alleen aan de enorme winsten lieten ruiken en ervan lieten meeëten, maar elkaar ook genadeloos in de rug staken als de situatie daarom vroeg. Het historische voorbeeld van de Amerikaanse banken, die hun collegae over de hele wereld o.a. via chantage zover wisten te krijgen dat er voor honderden miljarden aan derivaten werden aangekocht.
Het is dat Banque National de Paris in 2008 dankzij de Lehmann-affaire onraad begon te ruiken, want anders hadden die niet anders dan als tijdbommen te beschouwen derivaten nog vrolijk op prachtig ogende balancesheets gestaan.
Hoewel het woord “transparency” maar al te graag veelvuldig wordt gebezigd bestaat er maar heel weinig zicht op de werkelijke situatie binnen de banken.
[Idem geldt i.p. ten aanzien van pensioenfondsen. Nog geen 5 jaar geleden ontvingen u en ik pensioenopbouwoverzichten, waarin het zonnetje stralend scheen. Binnen een paar jaar is wat je met enig pathos complete duisternis mag noemen ingevallen in pensioenwereld en hebben pensioentrekkers al te maken gekregen met het wegvallen van indexering van hun pensioen en wachten nu soms met angst en beven op het moment, waarop hun pensioen zal worden gekort. Zoals jonge mensen geconfronteerd worden met een identieke korting op hun nog in opbouw zijnde rechten. Welke werknemer of pensioengerechtigde zou iets dergelijks in pakweg 2003 hebben voorzien?
Welke deelnemer heeft enig idee hoe het zover is kunnen komen buiten de dooddoener “financiële crisis”?
Jongeren wacht waarschijnlijk binnen afzienbare tijd niet anders dan zelf voor opbouw van een redelijk pensioen te moeten gaan zorgen door pensioensparen. En daar zit een flinke adder onder het gras, waar je momenteel vrijwel niemand over hoort spreken. Los van fiscale kanten van de zaak [zal een in acute geldnood verkerende overheid pensioensparen fiscaal blijven honoreren?] is het pressen van de jongere generatie tot zelf sparen voor het pensioen feitelijk niets anders dan het privatiseren van het pensioenstelsel. En dus, zoals al jaren het geval is, een mogelijkheid voor de private sector [banken, verzekeraars] om een belangrijk deel van de pensioenkoek van ruim 800 miljard in een aantal jaren binnen te slepen.]
Vaste reageerder Paul attendeerde mij op een artikel in de NY Times, waarin redelijk uitgebreid werd ingegaan op de eurocrisis en de rol van de diverse spelers daarin. Nu is elke opinie er één, dus die heb ik maar gelaten voor wat hij was. Overigens niet om reden, dat ik het met die opinie niet eens zou zijjn.
Maar er was iets anders wat mij veel meer interesseerde: het artikel bevatte cijfermateriaal over de over en weer bestaande schuldposities van banken in de belangrijkste Westerse landen. Nee, Nederland staat daar niet bij, maar wel de PIIGS-landen [als het probleem] en de grote spelers op globaal nivo[als de oplossers] Naast Frankrijk en Duitsland dus grootmachten als UK, US en Japan.
Let wel, het gaat daarbij alleen om schulden en vorderingen, die banken in de diverse landen aan resp. op elkaar hebben. Schulden en vorderingen, die zijn ontstaan dankzij dat prachtige financiële systeem, wat erop is gebaseerd, dat banken all over the world voortdurend bezig dienen te zijn elke seconde enorme kapitalen heen en weer te schuiven, opdat winst kan worden behaald. En, zeg ik er nog even fijntjes bij, besef ook, dat al die banken [spaar]geld van burgers beheren.
Ik heb al die cijfers, uitgedrukt in miljarden[!], in een staatje gegoten en zet dat hier neer. Kijk er gerust naar en probeer tussen Ik Vertrek, De Wereld Draait Door, Puberruil en Ik Hou van Holland een minuutje of wat te nemen om de cijfers te doorgronden.
Zelf ga ik er nu nog niet op in, omdat dit log daarmee een onbehapbare lengte zou krijgen. Mijn kanttekeningen komen in een vervolglog aan de orde.
Wel geef ik als leestip nog mee, dat in het overzicht landen zowel horizontaal als verticaal zijn opgenomen. De horizontale rijen tonen de schulden van de banken uit een land aan banken in andere landen. De verticale kolommen tonen de vorderingen van de banken uit een land op banken in andere landen. Klinkt wellicht ingewikkeld maar is het geenzins.
Het bedrag aan schuld of vordering is de resultante van wederzijds openstaande schulden en vorderingen. Als voorbeeld: Franse banken hebben per saldo 54 miljard te vorderen op Duitse banken. [2e rij 4e cel van links]. Dit zou dus kunnen gaan om een werkelijk bedrag van 554 miljard aan vorderingen en een bedrag van 500 miljard aan schulden. Ik merk dit zo expliciet op, omdat niet de indruk moet ontstaan, dat het totaal bedrag aan vorderingen op en schulden aan elkaar [ruim 3900 miljard] al het geld is wat banken aan elkaar toeschuiven. In werkelijkheid zal het om een veelvoud daarvan gaan.
Kom gerust met opmerkingen, kanttekeningen, vragen i.o.d. , want die kunnen dan eventueel worden meegenomen in dat vervolglog.
Dus ….. wordt vervolgd.

”]”]