DEMOCRATIE

Al cruisend door reacties op een Brits forum, waar Britse reageerders hun meningen ventileerden over de resultaten van de lokale verkiezingen, die tegelijk met de EP-verkiezingen voor een aantal counties en steden werden gehouden, werd me iets heel duidelijk.
Niet alleen dat het gros van de reacties het niveau, wat je over het algemeen op Nederlandse fora tegenkomt, overstijgt. Maar ook dat heel veel Britten met hetzelfde probleem worstelen als wij op onze manier met regelmaat ook doen. Dat probleem heet “het gebrek aan democratisch gehalte m.b.t. verkiezingen”. Wij zien dat probleem vooral in de EU/Brussel.

Sterker nog: velen van ons gaan dat de aankomende maanden en misschien wel jaren aan den lijve ondervinden, wanneer blijkt, dat de partij waar 22-5 jl. op werd gestemd de bij die verkiezingen gegeven beloftes [weer] niet nakomt. Massa’s kiezers maakten hetzelfde al mee in 2012 met onze vrienden Rutte en vooral Samsom. [Rutte maakte tussen 2012 en nu de achterstand op Samsom inmiddels ruimschoots goed.]
Democratisch gehalte vertalen wij [en de Britten op hun manier ook] in de wijze waarop de stem van het volk [demos] doorklinkt in wat de politiek uiteindelijk doet. Door de jaren heen en de laatste 25 jaar vooral is er een steeds grotere en diepere kloof ontstaan tussen wat onze stemmen zeggen en wat de politieke praktijk blijkt te zijn. Zo groot en diep is die kloof, dat er steeds vaker sprake is van haaks op elkaar staan van stem  en politieke praktijk.
In Engeland en aanpalende delen van het land heeft dat opvallend genoeg met name buiten metropool Londen tot een snel groeiende woede bij de kiezers geleid. De “rural voter” kotst het Engelse kiessysteem inmiddels uit.
Met als gevolg steeds lagere opkomsten bij verkiezingen. Enige gelijkenis met hier berust niet op toeval.
Nu de Britten met die tweetrapsverkiezingen [EP + via een uiterst ingewikkeld systeem, bedoeld om vooral gevestigde partijen te beschermen, verlopende lokale verkiezingen] werden geconfronteerd 22 mei jl. vindt die woede op en afkeer van dat kiessysteem weer zijn uitlaat.
Met als insteek het ervaren gebrek aan democratie in dat systeem.
In Nederland hebben wij ook een groeiende groep burgers, die zich niet gehoord vindt door de politiek. En net als veel Britten op 22 mei deden kozen de Nederlanders al geruime tijd terug voor een alternatief t.o.v. de gevestigde politieke partijen. En zo ontstond de PVV, waar de kiezer in ieder geval kreeg voorgespiegeld, dat zijn stem werd gehoord en meetelde.
Democratie, inderdaad. Nu voel ik er weinig voor om een beschouwing te houden over de vraag of de PVV nu wel of niet democratisch is. Niet dat ik daar geen mening over heb, maar u moet het maar voor uzelf bepalen.
Wel wil ik iets zeggen over de overspannen verwachtigingen, die aan zo’n alternatieve partij en zijn democratisch gehalte worden gekoppeld.
Massa’s mensen voelen zich niet gehoord door partijen als PvdA, VVD, CDA etc. [iets wat ik nadrukkelijk niet bestrijd] en verwachten dat wel bij dat alternatief i.c de PVV [of welke partij u wilt]. En dat gehoord worden vertaalt men vrijwel altijd naar het direct of in ieder geval zo snel mogelijk resultaat daarvan zien. De “vijand” verhoogt de AOW-leeftijd, de “vriend” belooft dat tegen te houden en men wil dat per omgaande ook bevestigd zien. Je zou dat kunnen beschrijven als: onacceptabel gebrek aan democratie bij de een moet plaatsmaken voor directe democratie bij de ander.
U zou inmiddels moeten weten [daarom gebruikte ik dat voorbeeld over die AOW-leeftijd] dat het zo niet werkt in de praktijk. En die “vriend” kwalijk nemen, dat hij het wel belooft getuigt ook niet van een volwassen kijk op de wereld. Want of nu vriend of nu vijand, politieke partijen zijn bereid alles te beloven om uw stem binnen te lepelen. Dat is hier zo, maar zo ontdekte ik al cruisend ook bij de Britten.
DEMOCRATIEEn toen kwam ik een even kernachtige als ware kreet tegen, die op de situatie die ik hier behandel past. En die zich niets aantrekt van de spelregels, die wij voor onze huidige manier van leven hanteren. Niet alles laat zich vangen in de mantra “Ik wil het en ik wil het nu”. En zeker democratie niet. Democratie is niet iets wat je simpelweg aanzet of uitzet. Democratie is een groeiend fenomeen, bijna organisme.  Democratie is niet een gebeurtenis, die de ene keer er is en de volgende keer niet. Democratie is een proces, wat via bepaalde lijnen verloopt en als het meezit zich stapje voor stapje verder ontwikkelt. Als een groot goed. Er bestaat geen “pizza” of “hamburger Democratie”, die je als de trek er is kunt laten bezorgen. Het is een manier van denken en van leven.
Al deze gedachtenkronkels kwamen mijn hoofd binnen zeilen, terwijl ik aan het cruisen was. En daar die o zo simpele maar o zo juiste zinsnede zag staan:  Democracy is a process not an event. Waar burgers zowel als politiek zich bewust van moeten zijn.

Advertenties

DE HAASBIEFSTUK VAN SLAGERIJ RUTTE

Nederland zit ongetwijfeld al klaar om naar die nieuwste uiting van [zoals Pechtold het met kippenborst vooruit noemt] échte democratie te gaan kijken. Rutte, naar ik aanneem in een splinternieuwe paarse robe [met split] voert zijn nieuwe ministers aan richting Oranjezaal om beëdigd te gaan worden. Het spel gaat bijna op de wagen.
Ik heb het afgelopen weekend een beetje in mezelf zitten graven, het weer gaf er alle aanleiding toe. En ben tot de conclusie gekomen, dat ik ondanks dat keiharde regeerakkoord, waarin verkiezingsbeloftes in trosjes tegelijk worden gebroken, feitelijk helemaal niet boos op Rutte ben. Ik zie hem gewoon als die slager, die adverteert met haasbiefstuk die in werkelijkheid opgeleukte hamlap blijkt te zijn. Daar koop je hoogstens 1x en daarna nooit meer.  Zelf heb ik nog nooit bij hem “gekocht”, ook dus deze keer niet.
En al die mensen, die dat wel deden en nu klagen over de enorme taaiheid van die vermeende haasbiefstuk, omdat ze wel Rutte’s winkel zijn ingelopen, al die mensen dat zijn simpelweg hardleerse idioten. En dat kun je Rutte niet verwijten, maar slechts die idioten zelf.

Wat ik Rutte wel verwijt is, dat hij er voor heeft gezorgd, dat ons nationale “Peilhondje” weer uit zijn mand is gekropen. Hij rook weer onvrede en stak onmiddellijk zijn peilstokje in het gat van die hardleerse idioten. En ja hoor, het “Peilhondje” peilde een groot verlies van de VVD en een ook al forse teruggang bij de PvdA. Op de dag van zijn beëdiging beschikt het nieuwe kabinet nog maar over 57 peilzetels.
Ik vraag me af of er iemand zou zijn die denkt, dat Rutte en Samsom daar buikpijn van zullen hebben. Zo ja, laat ik die dan onmiddellijk uit de droom helpen. Beide heren hebben de buit binnen en het zal ze verder worst zijn hoe die gefopte idioten, waaronder het “Peilhondje” zijn ronde maakte, zich voelen. Er komt een periode van bijna 2 jaar aan, waarin er geen enkele verkiezing is te verwachten. En tegen de tijd [2014], dat er Gemeenteraadsverkiezingen aankomen hangt Rutte gewoon weer dat bord buiten “onze haasbiefstuk smelt op de tong” en komen diezelfde idioten, gedreven door die opmerkelijke combinatie van nieuwsgierigheid en stupiditeit, zijn winkel weer binnen wandelen.
Het zit nu eenmaal in de genen van de Nederlandse kiezer, dat zijn repetatieve drang om belazerd te moeten worden bevredigd moet worden.
En dus roep ik ons nationale”Peilhondje” op om onmiddellijk te stoppen met zijn peilstokje in het gat van die kudde idioten te steken. Omdat hij zichzelf belachelijk maakt met zijn schreeuwerige uitkomsten [“Slagerij Rutte verkoopt geen echte haasbiefstuk vindt 57% van zijn klanten”] en het kleine plukje nog normaal denkende en functionerende Nederlanders wat nog rest zich inmiddels wel genoeg heeft geërgerd aan zijn gekef. Veel van hen zijn trouwens vegetariër.

LET’S PRIVATISE DEMOCRACY

Uit een onderzoek van tegenhanger van het CPB, het wetenschappelijk economisch onderzoeksburo NYFER, blijkt dat we in 12 jaar tijd 2x zoveel [het dubbele dus] aan zorg zijn gaan betalen. Slechte kwaliteit voor het dubbele van de prijs … wie krijgt daar niet een warm gevoel bij?
Direct denk je “Inflatie??”, maar nee, dat kan het niet zijn. Gemiddeld 8,3% inflatie in de afgelopen 12 jaar, als dat waar zou zijn zou Nederland allang op zijn kont hebben gelegen.
Wat kan het dan wel zijn? Laten we eens een aantal mogelijkheden doorlopen. Ik zou zeggen: “loop even met me mee”. En tijdens die wandeling gebruiken we als wegwijzers de verklaringen die de politiek ons keer op keer geeft voor die exhorbitante stijging in de zorgkosten. Om het herkenbaar te houden, weet u wel.

Wegwijzer 1: De Nederlander leeft ongezond.
Ons wordt met regelmaat het beeld voorgeschoteld van een volk, wat teveel rookt, teveel en ongezond eet, teveel drinkt met comazuipende tieners als exces.
NYFER constateert in haar rapport, dat het beeld van dat ongezond leven niet blijkt te kloppen. we worden zelfs steeds gezonder.

Wegwijzer 2: Nederland wordt gegeseld door een vergrijzingsgolf.
De Nederlander leeft langer en heeft “dus” langer zorg nodig.
Uit het onderzoeksrapport “Integrale zorg in de buurt” blijkt, dat die vergrijzing helemaal niet zo’n belangrijke rol speelt i.r.t. de steeds maar stijgende zorgkosten. Slechts 15% van die stijging respectievelijk verdubbeling van de zorgkosten kan worden toegewezen aan de vergrijzing.

Het NYFER-rapport ontmaskert a.h.w. de politieke argumentatie, waarop bij voortduring allerlei meestal voor de zorgvrager/premiebetaler onprettige beleidsmaatregelen worden gebaseerd, als compleet onjuist. Iets om over na te denken, me dunkt.
Overigens blijf ik zelf de mening toegedaan, dat er ook andere vraagtekens kunnen worden gezet bij de politieke argumentatie. Is de overheid door haar eigen laksheid en incompetentie niet mede een partij [wellicht zelfs wel de belangrijkste], die gelegenheid biedt tot het maken van de keuze voor “ongezond leven”? En zo handelt louter en alleen om langs meerdere kanten zoveel mogelijk geld bij de burger te kunnen weghalen? Jezelf doodroken en doodzuipen mag, als je de accijns maar betaalt. En mocht je tijdens dat proces diverse malen zorg nodig hebben tot het moment waarop je rochelend je laatste adem uitblaast of je je in je laatste coma hebt gezopen, allemaal prima, maar dan wel er steeds meer voor betalen graag
Nee, elke keer als de overheid dat argument van het ongezond leven naar voren brengt speelt zij de grootste en meest weerzinwekkende huichelaar die je je maar kunt indenken.
Voor de vergrijzingsgolf-argumentatie geldt iets soortgelijks. Bijvoorbeeld de constatering, dat die vergrijzingsgolf niet als een donderslag bij heldere hemel over ons is gekomen. Die golf stamt uit de jaren 50 van de vorige eeuw, toen Nederland zichzelf weer aan het opbouwen was na een 2e wereldbrand. In die tijd werden echtparen gestimuleerd vooral veel echt te blijven paren. Er waren kinderen nodig, overheid en kerk hersenspoelden die jonge paartjes.
Zo ontstonden grote gezinnen [zelf kom ik uit een gezin van 7 kinderen], die soms tot ongelooflijke resutaten [13 kinderen, bij mij op school zat zelfs een jongen, die thuis 20 broertjes en zusjes had] leidden.
Ik wil niet bestrijden dat het nodig was, dat herbevolken van Nederland, maar er wel bij onderstrepen, dat het feitelijk om braaf door mannetjes als mijn vader en vrouwtjes als mijn moeder uitgevoerd regeringsbeleid ging.
En als je als overheid je burgers zo aanstuurt dan zou je het ook je dure plicht mogen beschouwen om naar de toekomst toe rekening te houden met de bijkomende effecten van dergelijk beleid. Want regeren is immers vooruitzien.
In die zin kan en mag de argumentatie van de politiek anno nu dan ook tenminste als hypocriet en een steek in de rug van al die fokkende en broedende ouders uit de 50-er jaren van de vorige eeuw worden gezien.
En als een boodschap van eigen falen uiteraard. Want men is volstrekt incompetent [of is onverschillig het juiste woord] gebleken waar het het inspelen op de onherroepelijk eens opdoemende effecten van dat “babyboomer beleid” betreft.

De politiek is er niet vies van het eigen falend beleid uit het verleden te gebruiken om nieuw falend beleid anno nu te bedenken. Zolang het maar geld oplevert. Je zou het haast een vicieuze cirkel van falend beleid kunnen noemen. Waarvoor u en ik elke keer opnieuw braaf mogen blijven betalen. En steeds meer betalen, zoals de aanvang van dit log al duidelijk maakte.
Het is goed, dat er een bureau als het NYFER is, al was het maar om de echte waarheid tegenover de politieke waarheid te plaatsen.

Er rest nog één punt wat m.i. om opheldering vraagt. Of althans om nadere stipulering, want als u de afgelopen 10 -15 jaar hebt opgelet dan heeft u het om u heen zien gebeuren. Als bij alle andere geprivatiseerde en voorheen tot het publiek domein behorende sectoren koos de overheid in 2006 t.a.v. de zorg voor een feitelijk heel simpele strategie, die elders in de Westerse wereld ook uitstekend bleek te hebben gewerkt. Er werd privatisering ingevoerd, vergezeld van altijd maar diezelfde boodschap : meer kwaliteit en lagere prijzen c.q. kosten. Vervolgens werd en wordt er nog steeds een mechanisme in werk gesteld, wat tot doel had het tegenovergestelde te bewerkstelligen. Wie in 2012 de uitgangspunten, die in 2006 als spijkerhard werden gepresenteerd bij de start van de privatisering van de zorg, bekijkt zal van de ene verbazing in de andere vallen. Duurder en slechter staan als de praktijk van nu tegenover de doelstellingen van 2006. In die zin kan de constatering van het NYFER in haar rapport niet onvermeld blijven: “Zorgaanbieders interesseren zich te weinig voor doelmatigheid”. En: “… de zorg zou laagdrempelig moeten zijn en beter moeten worden georganiseerd”.
Maar de kernvraag is of er nog wel een begaanbare weg is naar die op zich heel plausibele gedachten van het NYFER. Want is het wel slechts incompetentie van de overheid, die steeds de situatie doet ontstaan waarin doelstellingen als beter en goedkoper worden ingehaald door resultaten als duurder en slechter? 1x, 5x, 10x de plank misslaan, niet echt geweldig, maar voortdurend blijven misslaan riekt naar iets anders dan pure domheid. 1 jaar, 5 jaar, 10 jaar dezelfde knoerten van fouten maken, het getuigt niet echt van intelligentie en lerend vermogen, maar voortdurend die knoerten van fouten blijven maken daar komt een onprettig geurtje vanaf.
De opzet van de hele privatiseringsstrategie in Nederland is een vrijwel exacte kopie van die in de Verenigde Staten eerder werd toegepast. En je kunt veel van de Yanks zeggen [en dat doen we hier ook regelmatig] maar niet dat ze niet slim en sluw zijn.
En de Amerikanen ontwikkelden een strategie, die op de volgende pijlers rustte:
– begin privatisering in delen en maak dat bij aanvang goedkoper dan voorheen;
– compliceer de resterende publieke delen zodanig met wet- en regelgeving, dat op korte termijn de kosten daar explosief stijgen;
Uiteindelijk leidt dat tot de constatering, dat complete privatisering de enige “betaalbare” weg is.
Wie om een voorbeeld vraagt uit de praktijk van vandaag kan ik bedienen. Kijk maar naar het beleid van onze “veiligheidsminIster” en zijn kale page Teeven. Die al 1,5 jaar bezig zijn om met een wekelijkse frequentie kastenvol met nieuwe regeltjes op te boeren, regeltjes die voor de mensen in de praktijk vrijwel onuitvoerbaar en dus onhaalbaar blijken. Omdat ze te duur zijn.
Ik voorspel u, dat binnen een paar jaar het voorstel op tafel gaat komen om bepaalde sectoren in het veiligheidsdomein vanwege uit de klauw gierende kosten voor de maatschappij aan de private markt over te laten. En in die zin is het goed op te merken, dat door private ondernemingen in Amerika gerunde gevangenissen een doorslaand succes zijn. Voor de op winst belusten uiteraard.
De enige vraag die we zelf dan nog te beantwoorden hebben is al even simpel: waar hebben we nog een overheid voor nodig????
Wellicht dat die vraag wordt beantwoord via de laatste en meest ultieme privatiseringsactie ooit ondernomen. Privatisering van het parlement en daarmee van de democratie.