PAUW VERRAST EN BEVALT ME WEL

Als er iemand verbaasd over is dan ben ik dat zelf wel. Maar het is ook een beetje eigen schuld dikke bult. Omdat een eigen gewoonte er de oorzaak van is.
Aan het eind van elke “normale dag”, wat inhoudt op een tijdstip, waarin we in de kleine uurtjes zijn beland, mijn drankje uit de eigen voorraad zijn bodem begint te bereiken en het dekbed al uitnodigend opengeslagen ligt, maak ik steevast een laatste rondje “langs de velden”. Wat bestaat uit een bezoekje aan de vaste nieuwssites, sportsites en de NPO-stream. Ik doe dat haast zonder nadenken, maar wel met reden.
pauwNamelijk om up to date onder het dons te kruipen. Ik behoor niet tot de mensen, die als ze een kussen voelen door de slaap overmand worden. Ik heb altijd even nodig om te “unwinden” en dat doe ik door een deel van mijn hersencapaciteit op een niet te zwaar boek te richten, terwijl het andere deel van mijn grijze cellen begint met de informatie/infotainment, die die dag tot en met dat laatste rondje langs de velden over me is uitgestort, te ordenen. En daarbij komt verhoudingsgewijs een ruime hoeveelheid vrij snel in “my mind’s prullenbak” terecht. Niet zo opmerkelijk, want er wordt dagdagelijks een flinke hoeveelheid non-nieuws aan ons doorgesluisd, wat linea recta die prullenbak in kan. Op goede dagen blijft er echter wel wat over en dat leidt er niet zelden toe, dat een blogje mijnerzijds zich al redelijk gedetailleerd begint te vormen, voordat de echte nachtrust begint.
En de volgende morgen, na een bescheiden doch voedzaam ontbijt, de zinnen uit mijn keyboard beginnen te rollen, omdat die zich al “unwinding” reeds vormden.
Dat “rondje langs de velden” heeft zich dus tot een vaste gewoonte ontwikkeld. En toen ik daar een stukje evaluatie overheen haalde, kwam ik tot de vaststelling, dat ik de laatste weken veel meer dan verwacht blijf hangen bij “Pauw”, de solo tour de force van krullebol en “womanizer” Jeroen. Omdat er een ruime schakering van onderwerpen wordt behandeld op een wijze, die mij wel aanstaat. Onderwerpen, die mij interesseren ook. Zoals de Koerdenkwestie, de IS-kwestie, nu weer de Wilders-kwestie, de Zorgkwestie, de PvdAkwestie enzovoort. Er wordt doorgaans verstandig gepraat en daar hou ik nu eenmaal van.
Dus “Pauw” heeft bij mij wat terrein teruggewonnen, wat een jaar geleden definitief verloren leek.
En als leeftijdsgenoot van die middelbare puber in zijn overgetailleerde pak, die zoveel gehijg tussen zijn teksten stopt, heeft “Pauw” er brutaalweg voor gekozen om ook plek in te ruimen voor muziek. Zo voelde de gastheer zich gisteren prima, toen er samen ziggymet de heren Ad Visser en Buwalda tijd werd besteed aan David Bowie. Het was een beetje jammer, dat het jankorgel van Dik Hout de Bowieklassieker “Ziggy Stardust”mocht verminken. Maar de andere 3 heren haalden met glanzende oogjes mooie Bowie-schetsjes boven tafel. En dat werden 10 hele leuke minuten televisie, vond ik.
Overigens heb ik onder dat dons na rijp beraad besloten het op één punt niet met de 3 heren eens te zijn. “The Rise and Fall of Ziggy Stardust and The Spiders from Mars” is een juweel van een album vol ijzersterke songs, maar de titelsong [heerlijke riff] is wat mij betreft niet de beste. Dat blijft voor mij altijd deze!

Advertenties

ADORATIE VOOR KUDDEGEDRAG

Het heeft zelfs voor de met het meest gestaalde karakter gezegenden onder ons toch iets vertederends. Hoewel het aangeraden is, daar vooral als man niet al te veel van te laten merken. Want voor je het weet heeft iets of iemand je zonder dat je het weet of beseft van het stempel “mogelijk pedofiele aanleg” voorzien.
Waar ik op doel was de groep meisjes van 10-14 jaar, die gisteren bij van Nieuwkerk aan tafel werden genodigd om hun onmetelijke adoratie voor een boybandje te tonen. De bedoeling was dat ze ook zouden komen vertellen waarom die adoratie er was, maar dat liep de mist in. Omdat meisjes van die leeftijd niet zo goed zijn in het begrijpelijk vertellen.
Dan vrees ik dat hun tegenpolen daar toch beter in zijn, want soms hoor ik een knulletje van 13 over voetbal praten op een manier waar de Zeiksnor en de zichzelf nog steeds almaar grappiger vindende Gijp een puntje aan kunnen zuigen.
Omdat singer/songwriter koning Beelen [die omschrijft tegenwoordig ook een band al als een groepje singer/songwriters] als side kick aan tafel zich liet ontvallen, dat het boybandje 01Richtingin kwestie [Eenrichtingsverkeer] een prima nieuw album had gemaakt mochten we het meemaken, dat al die gezichtjes, waar een opvallende variëteit in te bespeuren was, waardoor je de gedachte werd opgedrongen, dat het wel te verklaren was dat sommigen nu alles meepakken wat ze zien en horen, want als ze eenmaal groot zijn dan is die kans er niet meer, al die gezichtjes dus zowel de geluidsbarrière doorbraken als het wereldrecord stralen braken. Of je wilt of niet: je moet er om lachen. En dat deed ik ook. De jongste van het stel [10 jaar] gilde, dat ze al helemaal aan het dromen was van de 140 posters aan haar muur en van het straks weer onder haar dekbedje schuiven, waarop al haar goden zijn afgebeeld. Voor elk van de helden 1 dekbedovertrek.

Er is een periode geweest, dat ik werkelijk niets begreep van dergelijke op waanzin lijkende vereringsrituelen. Als jongetje heb ik daar nooit last van gehad. Ik ben mijn leven lang al fan [zo heette dat ooit] van Golden Earring [om maar wat te  noemen].
Maar ik heb nooit onder een dekbed met de knar van Barry Hay erop geslapen. En geen van de mannen heeft ooit levensgroot in mijn slaapkamer gestaan. De enige keer, dat ik 0hottereen handtekening bij de heren ging halen was ook nog eens omdat een vriendin mij gesmeekt had dat te doen.
Misschien ligt daar wel het antwoord: adoratie in de proporties die ik beschreef is een puur meidending, waarbij het begrip “meiden” al geruime tijd is uitgebreid tot een leeftijdscategrie 6 – 59 jaar. If you get my drift.  [Teiltjes af te halen in de kantine].

Rest de vraag waar houdt adoratie op en begint kuddegedrag? En hoe vergaat het in de huidige tijd het meisje of de jongen, die niets moeten hebben van wat de wet van de grote getallen hen voorschrijft? Want gillende keukenmeid uithangen in de huidige tijd is in mijn ogen iets heel anders dan hetzelfde doen in de jaren 60 en 70. Ik toonde daarvan laatst beelden, die lieten zien, dat puur op het oog wat nu gebeurt niet verschilt van het gedrag van nu opa’s en oma’s in die jaren 60 en 70. Het verschil zit hem specifiek in wat er anno nu achter hangt. Idolaat [ of zo u wilt idioot] gedrag kent, net als bijna alles, niet meer de veiligheid van de beslotenheid.
Beelden van die meiden bij DWDD kunnen as we speak al circuleren over de bekende kanalen. En  wellicht is er wel een werkgever, die over een paar jaar de meid tegenover zich bekijkt met die beelden in zijn achterhoofd.

Als volwassenen weten u en ik, dat er dat moment komt, waarop van je wordt verwacht, dat je aansluit bij de kudde. Waarom dwingt onze maatschappij van de 21e eeuw kinderen om op steeds jongere leeftijd in de pas van de kudde te lopen? Persoonlijk had ik me veel prettiger gevoeld als er tussen die meiden bij DWDD al was het er maar één  had gezeten, die zich anders gedroeg dan de rest. Helaas!