EDITH SCHIPPERS SCHAT ONZE DOOD OP WAARDE, HET LEKKER DING.

Met het verstrijken van december neemt op veel plaatsen en bij veel kuddes de spanning toe. Hoewel er al het hele jaar door allerlei”beste van 2013″ verkiezingen zijn geweest [er zijn zelfs al met nog 87 jaar te gaan legio dingen van de eeuw gekozen, ons ongeduld groeit met het jaar; je moet je toch niet voorstellen dat de “ring of fire” actief zou worden voordat wij het puddingstukje, de banaan, het frietje etc.etc. van de 21e eeuw hebben gekozen] zijn er nog wat losse eindjes, die om uw stem vragen. Neen, niet de mijne, ik heb mijn principes.
Aan het eind van deze week bijvoorbeeld [15 december] kiezen politici hun politcus of 0SchipperspolitiKa van 2013. Eigenlijk dus een wedstrijd, waarbij de leugenaars de beste leugenaar kiezen. Op Radio 1 wordt daar verslag van gedaan. Ik werd getriggerd, omdat Edith Schippers [VVD en Zorgminister] vet wordt getipt als winnaar. En het was juist de beeldschone Edith [althans vergeleken met de rest van de vrouwen in Kamer en kabinet] die mijn aandacht trok via een forse krantenkop eerder deze week. De kop luidde:
“Betaal ziekenhuizen voor het stoppen van behandeling”: Curieuze kop, vindt u niet. Zoiets als betaal de bakker voor het niet bakken van brood  Laten kreperen moet dus worden beloond, zo lijkt er te staan.
De korte toelichting gaf me iets meer duidelijkheid, echter zonder mijn langzaam in verontwaardiging omslaande verbazing weg te nemen.
“Minister Schippers van Volksgezondheid wil artsen en ziekenhuizen ook een vergoeding uitkeren als ze in overleg met een patiënt besluiten geen nieuwe behandeling te beginnen. De regeling moet artsen stimuleren terminale patiënten beter voor te lichten over de zin of onzin van een behandeling.”
Ja het staat er echt, hier kunt u het nalezen
Ziekenhuizen moeten dus worden gaan betaald om bepaalde patienten niet meer te behandelen.  Om mensen bewust,  maar in overleg, dood te laten gaan. Veel logischer zou zijn dat de patienten worden betaald [gratis begrafenis of crematie], want zij zijn het immers die niet langer een behandeling willen hebben, die ze tot op heden wel krijgen. Maar nee 0kankervindt Schippers, de bonus komt de ziekenhuizen toe!!! Zijn we er net aan gewend, dat orgaandonatie een gouden gelegenheid biedt tot een leuke bijverdienste voor de hakkers en snijders van de medische stand en hopla daar is de volgende  gouden gelegenheid voor de witte jassen en dito mondkapjes om wat extra bij te verdienen. En niet alleen door na het volgen van een cursusje “Inpraten op de patiënt” de verstervingscijfers van door hen zelf als terminale gevallen aangekruiste mensen stevig op te jagen. Denk eens aan het effect op de sterftetafels waarmee verzekeringsmaatschappijen  én pensioenfondsen werken. Daar valt ook het nodige aan te verdienen.
Een “briljant idee” van deze kandidaat politiKa van 2013. Zo briljant dat het om navolging vraagt. Dus stel ik voor om de kiezers te belonen voor het niet langer tolereren van politici, die zich keer op keer onbetrouwbaar en onbekwaam hebben getoond. Concreet: als wij niet meer stemmen op dat echt volstrekt idiote stelletje gaat de kassabel rinkelen. Lijkt u dat wat? Mochten er onder u zijn, die ook een oplossing wensen voor de dan zich razendsnel opstapelende terminale politici, elke suggestie wordt met warmte ontvangen.

Advertenties

DE GEUR VAN GELD

Nauwelijks echt wakker moet ik vaststellen, dat vooral de geur van geld van het nieuws, wat op deze relatief koele zaterdagmorgen mijn blik trekt,  afstraalt.
Een onderzoek. uitgevoerd door iemand,  die ongetwijfeld ooit voornamelijk op Sicilië zal zijn voorgekomen [Mastrogiacomo heet de man en dat is wel even andere koek dan de Vries of Kerkhofs e.d.], maakt duidelijk, dat 1 op de 2 huishoudens over geen of zeer weinig spaargeld blijkt te beschikken.
En ik verkeerde toch in de veronderstelling, dat wij al enige tijd enorm aan het oppotten zouden zijn. Want met de herhalingsfrequentie, die iets van het ovulatieproces weg heeft, wordt ons verweten, dat op ons geld blijven zitten en het koppig blijven laten zakken van [neen, nog niet van onze broek richting Rutte, CBS, CPB, CBP, CCC en weet ik veel wat allemaal nog meer] het Nieuw Nederland Consumentenvertrouwen Peil onze economie steeds verder in de blubber laat wegzakken.
Het lijkt er dus als bijna gebruikelijk op, dat Rutte,. met de restanten van die enorme T-bone steak uit Texas nog in zijn floss-zone, en andere usual suspects ons met elke eisprong probeert te bewegen om geld uit te geven. wat u misschien dan nog een beetje heeft, maar ik niet. Of andersom, kiest u maar.
En het nieuws van vandaag biedt ons gratis ook één van de verklaringen voor het feit, dat de helft van ons platzak is en enige troost vindt in het draaien van Dire Straits-platen. “Money for nothing” schijnt steeds meer mensen in tranen te doen uitbreken.

Een paar honderduizend jongeren in  Nederland staan gemiddeld 1050 euro rood en het mobieltje blijkt de grote boosdoener. Verrassend is het niet, want als je op een doorsneedag op straat om je heen kijkt zie je hele kuddes schermpje-staarders en/of ooraanbidders. Die op een manier van hun genotskastje gebruik maken, die niet alleen doet vermoeden dat hier sprake is van een regelrechte verslaving; men wekt de indruk dat het om een verslaving gaat waarvan de  ‘junkie” schijnt te denken, dat de drug gratis wordt verkregen. En Papa en  Mamma hebben nooit goed duidelijk gemaakt hoe duur zo’n verslaving echt is. Hoefde ook niet,  want het zondvloed denken maakte dat totaal overbodig immers.
Nu zullen ouders, die nog wat euro’s hebben liggen, moeten opdraaien voor die 1050 euro gemiddeld,  die zoon- of dochterlief of als je pech hebt beiden tekort komen. Dat zou weleens kunnen resulteren in het door diezelfde ouders dichtdraaien van de toch al droogvallende geldkraan, waaruit een andere verslaving werd gefinancierd: de indrinksessies.  Het zal u duidelijk zijn, een revolte onder de junks van deze tijd ligt op de loer.
Geld en sprookjes liggen dicht bij elkaar. Vind ik tenminste. Er wordt inmiddels hard gewerkt aan een kersvers sprookje. Het heeft de werktitel “Einde aan gouden tijden van nergens belasting betalen” meegekregen. Wat meteen duidelijk maakt dat het niets te maken heeft met ons als burger. Ons sprookje heet heel anders: “Persen tot er geen druppel meer uitkomt”.
Het kersverse sprookje vertelt het verhaal over bedrijven en superrijke individuen, die allemaal een kaartje “Ga niet naar de Kaaimaneilanden [of Nederland] want u ontvangt daar geen 20.000 euro” krijgen als ging het om een alternatief monopolyspel. En om in die lijn te blijven, het kaartje “[belasting]Vrij parkeren” wordt uit het spel gehaald. Net als “Ga direct naar de gevangenis” trouwens, maar dat leidde toch al een zieltogend bestaan. Een mens zou er bijna blij van worden vindt u niet?
Maar voordat u de trampoline beklimt past enige terughoudendheid; we hebben het wel over een sprookje, vergeet dat niet. Het zal snel genoeg duidelijk worden.

Één persoon lacht om al dat geldnieuws, wat ik hierboven even behandelde. Hij heet Jan Bennink, werkte een half jaar bij Douwe Egberts, verkocht het bedrijf aan een Germaanse stam der Hedge Gothen en mocht daarvoor 5,7 miljoen euro bonus in zijn kluis leggen, pal naast de 8,2 miljoen in de vorm van een keurig stapeltje opties.
Onze Jan [de foto toont dat hij het prototype aalgladde droplul is, wat wij inmiddels met de ogen dicht kunnen uittekenen] lacht breed om al dat gezeur over geld.
Ik ben toch wel echt benieuwd hoe hij zou reageren als hij wist, dat ik mijn laatste pak DE Snelfiltermaling en mijn laatste doosje PickWick bosvruchtenthee heb gekocht.

Zo, en nu, een beetje buiten schema [ en adem], ga ik snel kijken of Youp nog wat te kankeren heeft. Wat ik draai onder het lezen? Neen, geen Dire Straits, maar wel een oudje uit de musical Hair: Let the sunshine in. En ja, ongemerkt zit ik dan lekker met mijn vingers door mijn haar te wroeten. Gelukkig kan ik me niet meer herinneren hoe dat destijds in 1970 voelde
Ennuh, Aquarius krijgen jullie er gratis bij. Wel prettig voor de komende dagen, die suggestie van “koel, helder water[vrouwtje of mannetje]”.

Keep cool, people!!

EEN GOKJE

Volg me even in het beschrijven van wat fictieve situaties. Daarna zal ik proberen, voor zover dat nog nodig zou zijn, tot de kern van de zaak te komen.

Een medewerker van een financiële instelling is zo verblind door de glamour en glitter van de wereld waarin hij frequenteert, dat hij alle gevoel voor proportie, voor verantwoordelijkheid en risicoafweging uit het oog is verloren. Hij belt zijn “onderliggertje” [niet zijn bijslaapje, want daar is hij mee getrouwd] en nodigt haar uit voor een een tripje naar paradijs. Hij jaagt er al het spaargeld van de familie door heen en zijn “onderliggertje” stelt daar de verwachte tegenprestatie tegenover.Moe, maar voldaan keert de bon vivant terug, legt het bij met zijn bijslaapje om vervolgens linea recta naar zijn baas te stappen. Daar deponeert hij de dringende vraag om een forse salarisverhoging + vervroegde uitbetaling van zijn bonus. Want hij heeft dringend geld nodig, omdat de vaste lasten natuurlijk gewoon door gaan.
Óf
Het bestuur van een sportvereniging besluit om het afsluiten van een zeer aantrekkelijk sponsorcontract te vieren. Collectief besluit men daar een avondje Casino voor te kiezen. Met de opwindende gedachte, dat verdubbeling van de sponsorbijdrage wel eens tot de mogelijkheden zou kunnen behoren. Zoals zo vaak loopt het anders en jaagt dat bestuur, volledig verblind door het roulette wiel, de complete sponsorbijdrage er door heen.
Een dag later roept het bestuur de leden in spoedvergadering bijeen. Hen wordt uitgelegd, dat het aantrekken van een sponsor alleen niet genoeg is gebleken om het succes te boeken wat het bestuur voor ogen had. Er is meer geld nodig en daarom heeft het bestuur besloten, dat de lidmaatschapsbijdrage met 10 – 15% omhoog moet.

Het staat jullie vrij de rol te kiezen, die jullie het meest aanspreekt: die van de baas van de bon vivant of die van lid van die sportvereniging. En jullie standpunt te bepalen m.b.t de reactie, die jullie passend vinden.

Een groot aantal gemeenten [hier komt ongewild het déjà vu-gevoel van ICE Save en de provincies boven drijven] heeft fors gespeculeerd [zelf noemt men dat liever geïnvesteerd] in grond. Als een hongerige wolf hebben die gemeentes binnen hun grenzen liggende grond opgekocht, in de verwachting daar op termijn mooie, maar vooral nogal dure woningen te kunnen gaan neerzetten. De verkoop daarvan [huurwoningen? Bah, hoe durft u zoiets smerigs te noemen?] zou niet alleen de speculatie tot een rendabele, maar vooral een buitengewoon winstgevende maken.
Het werd destijds nooit gezegd door de heren bestuurders van die gemeentes; men was er heilig van overtuigd dan zij en zij alleen volledig capabel waren tot het ontwikkelen en uitvoeren van dergelijke plannetjes. Maar desondanks was het wel zo, dat men “het” allemaal voor ons, goedsullige ingezetenen, deed.
En nu is er die “bubble”, die volkomen is uiteengespat. Hele hordes wethouders, die Wonen in hun portefeuille hebben, staren glazig naar stapels papier met daarop getekend percelen grond en stapels plannen, waarin die percelen grond zijn vol gekliederd met aanduidingen van het aantal woningen, wat daarop gebouwd zou worden maar dat in werkelijkheid in ieder geval de komende 20 jaar nooit zullen worden.
En hordes wethouders, die over de gemeentefinanciën gaan, staren glazig naar hun begrotingen en de achterliggende balanscijfers. Het tocht in die vertrekken enorm door de ook al enorme gaten, die er in die financiën zijn gevallen.
Den Haag 65 miloen [125 euro per inwoner], Heerenveen 80 miljoen [450 euro per inwoner], Apeldoorn 125 miljoen [850 euro per inwoner] zijn de steden, die zo bleek uit een onderzoek onder 40 gemeentes in geld de grootste verliezen meldden.
Alsof ze bij hetzelfde bedrijf werken, alsof ze de “Board of Directors” zijn van de multinational Gemeente BV, zo eensgezind is men als het gaat om de oplossing, die wordt gekozen. De gemeentelijke belastingen en heffingen moeten met zo’n 10% omhoog.

Ik dwong jullie al de rol op van baas en lid van een sportvereniging. Ik voeg daar nog een derde aan toe: die van ingezetene van een gemeente, die bestuurd wordt door een stel gokverslaafde narcisten. En ook nu vraag ik jullie als die ingezetene je standpunt te bepalen.

WAT DURE LOSSE FLODDERS

Minister Edith Schippers gaf onlangs de tandartstarieven vrij. Als motivatie voor die maatregel draaide zij braaf de bekende [VVD-]riedel weer af: vrijgeven van de tarieven leidt tot bevordering van concurrentie en automatisch tot DALING VAN DE TARIEVEN, wat uiteraard alleen maar VOORDEEL voor de klant zal opleveren [!!!!].
Nog geen maand na het ingaan van de maatregel blijken de tarieven [soms tot 30%] te zijn GESTEGEN.
De reaktie van Schipppers: indien de tarieven al te fors zullen STIJGEN wordt er van haar kant ingegrepen. Waarmee ze eens te meer aantoont, dat onze overheid nog steeds [eigenlijk al sinds de privatiseringsgolf werd ingezet] wel een heel verwrongen beeld van het begrip DALING heeft en een wel heel merkwaardige invulling geeft aan het begrip VOORDEEL, vooral als het de klant c.q. de burger betreft.

Montere Markje, onze MP, heeft na zijn bezoek aan bloedbroeder Cameron de wereld laten weten, dat Nederland zich in de meest ideale positie heeft gemanouvreerd: midden in de driehoek Duitsland-Frankrijk-Engeland, het supertrio wat Europa bestuurt.
De eerste gedachte die bij me opkwam was “zou Markje door hebben, dat die lege ruimte tussen de drie zijden van de driehoek alle kenmerken heeft van een zwart gat, waardoor je volgens de bekende natuurwetten onvermijdelijk zal worden opgeslokt?”

Nurten Albayrak moet volgens de rechter per 1 maart weer gewoon als algemeen directeur van het COA aan de slag kunnen. Reden: er zijn fouten gemaakt bij haar op non-actief stelling [de RvB heeft zich niet aan de CAO-bepalingen gehouden]. Nu is het op zich al opmerkelijk, dat mevrouw Albayrak met haar salaris onder de CAO valt [zij verdiende boven de Balkenende-norm]. Maar inmiddels zijn er ook in grote haast bestuurlijke veranderingen doorgevoerd bij dat COA, waardoor Albayrak nooit meer in haar zelfde functie met dezelfde competenties kan worden teruggeplaatst. Het heeft er dus alles van weg, dat de rechter mevrouw Albayrak slechts een geweldig breekijzer in handen heeft gegeven om een meer dan formidabele vertrekregeling af te dwingen. En de staat, zij strooide voort met de miljoenen euro’s. En de Tante Maud, die als algemeen directeur van Jeugdzorg Zuid-Holland nog maar net in dezelfde positie als Albayrak is komen te verkeren en ook op non-actief is gezet, zal deze ontwikkelingen handenwrijvend volgen, lijkt mij zo.

DE KERSTGEDACHTE IN HET NIEUWS

Het is te merken, dat de Kerstgedachte voor even weer wereldwijd heerst. Overspoeld worden is misschien te sterk uitgedrukt, maar een lichte hausse van berichten in de categorie “geruststellend annex gewetensussend” is het toch wel.
De Yanks bijvoorbeeld hebben zojuist nog maar het bericht gekregen [het werd dermate belangrijk/geruststelllend geacht, dat het zelfs hier op teletekst verscheen] , dat de hele hoge heren aan die langzamerhand uit zicht verdwijnende top van het multinationale bedrijfsleven goed geboerd hebben in 2011. Crisis of niet, die hoge heren konden in 2011 een “salarisstijging” [salaris is eigenlijk een ridicuul woord, vind u ook niet?] van gemiddeld 36% [zesendertig procent] noteren. Bijna net zoveel als u en ik dus.
De best verdienende CEO moet figuurlijk gesproken maandelijks een vrachtwagen met geld richting zijn ongetwijfeld riante onderkomen rijden hebben gehad, want die kon in 2011 het prettige sommetje van 111 miljoen US dollars in zijn geldpakhuis laten bijstapelen. 10 miljoen per maand, 300.000 dollar per dag. De man moet zich als goed voornemen voor het bijna afgelopen jaar ten doel hebben gesteld, dat er geen voetballer, filmster of Lady GaGa-monster zou zijn, die/dat meer dan hij zou verdienen. 3 ton per dag …. ik ken mensen, die daar 10 jaar voor moeten werken.
Ook de Britten kregen hun goede nieuws. De UK [of eigenlijk The City] gaat de banken dwingen de al een paar jaar overal op de agenda staande, maar zo verdomd moeilijk van de grond komende splitsing tussen commerciële en zakelijke poten door te voeren. Iedereen de straat op en feesten daar aan de andere kant van het Kanaal. Tot bleek, dat die splitsing pas geëffectueerd zal moeten zijn in 2019.
Toen waren er wat Britten die beseften, dat de overheid voor het de armoede indrijven van een groot aantal van hen [the innocent] nog geen jaar nodig had gehad. Maar de banken [the guilty] mogen eerst nog een paar jaar lekker door graaien. En wie weet blijkt straks in 2018, dat de Britse economie zo’n strenge maatregel richting banken helemaal niet meer nodig heeft [de positieve leugen] of zeer onwenselijk maakt [de negatieve leugen].
En wij dan zult u zeggen? Wat is ons nieuws met een kerstgedachte?
Rutte politicus van het jaar? Als u daar van opknapt heb ik met u te doen.
Neen, wij werden boterzacht tussen onze knieën toen we lazen, dat een groep BN’-ers met daaronder alle omhooggevallen taarten van het kaliber Angela Groothuizen, diepgezonken tranentrekkers als Marco Borsato en steeds meer dementerende zakkenvullers met een mening waar geen mens op zit te wachten als Jan Mulder in beweging zijn geschoten om, inhakend op het publicitaire en dus commercieel zeer aantrekkelijke succes van de Mauro-story een poging te gaan doen om een “Kinderpardon” er door te krijgen.
Zo’n 10 jaar en in sommige gevallen langer hebben deze Bn-ers vrijwel collectief geen poot voor deze kinderen verzet, geen enkele interesse in deze kinderen getoond. Maar ze zijn tot inkeer gekomen en dat is heel geruststellend voor u en mij.
As we speak zijn Groothuijzen en Borsato al bezig met het opnemen van een flink bosje plaatjes met een zorgvuldig geselecteerd groepje kandidaat-pardon-kinderen. Want Groothuijzen heeft nog nooit een no. 1 hit gehad en Borsato lukt dat ook al geruime tijd niet meer.
Het snel daarna uit te brengen album [volgens van Nieuwkerk nu al platina] heeft als werktitel “Beg your pardon?”
En als klap op de vuurpijl heeft John de Mol al een format liggen voor een speciale Voice of Holland: met louter pardon-kinderen als deelnemers.
Weet u, ik ga nog maar eens flink kotsen opdat ik Kerst met een schone maag kan beginnen.

KAART-TWIJFEL

Al enige tijd zit ik in het “creatieve proces” van het verzinnen van een beetje originele wens voor het komende jaar 2012. Al vanaf het moment, dat ik mijn echtelijke staat veranderde [en weer het leven kon leiden wat het best bij me past] plaatste ik veel van de burgerlijke bezigheden en verplichtingen, die nu eenmaal bij het “huisje-boompje-beestje” gezinsleven horen in quarantaine.
Wat me eraan doet denken: zouden die burgerlijke bezigheden en verplichtingen anno nu niet beter onder de verzamelnaam “huisje-autootje-schuldje” kunnen worden geplaatst?
Enfin, vanaf dat al gememoreerde moment maakte ik Kerst- en Nieuwjaarswensen, zo ik die al verstuurde, veelal zelf met behulp van het keyboard en software.
Dus was ik van plan vandaag, omdat de kletterende regen en de woest bulderende wind uitnodigde tot vooral activiteiten binnenshuis, belangrijke stappen in dat creatieve proces te gaan maken.
Maar browsend door het nieuws van vanochtend sloeg de twijfel ineens hard toe. Het CPB-orakel schetste een beeld van 2012 [en impliciet ook van de pakweg 5-10 jaar daarna] wat het tot een compleet lachertje zou maken iemand [familie, vrienden, kennissen e.d.] een vrolijk of allemachtig prachtig Nieuwjaar toe te gaan wensen. Het zou slechts zin hebben als het gros van de wenskaarten richting de 1% zou gaan, waar Occupy hoewel tevergeefs zich nog steeds tegen afzet.
Het nieuwe jaar wat op ons wacht brengt als “al het goeds en moois” wat we elkaar trouw blijven toewensen o.a.:
– recessie
– economische krimp
– 90.000 werklozen erbij
– extra-bezuinigingen bovenop het al klaarliggende “vuurwerkpakket” van 17 miljard
– versnelde verhoging van de pensioenleeftijd
– aanpak van de hypotheekrenteaftrek
– weer een nu kans van slagen hebbende poging om het ontslagrecht te dehumaniseren
– verdere afbraak van de kinderopvang
– vrijwel ten grave dragen van de laatste sociale verzekeringswet de WW
En dan pretendeer ik niet eens volledig te zijn! Want er hoeft maar dit te gebeuren en Oranje wordt in 2012 geen Europees kampioen. 😦 Denk aan de economsiche impact daarvan!
Dat alles overziend doet mensen “een vrolijk uiteinde en een goed begin” toe wensen toch wel wat wrang aan, vindt u niet? Feitelijk zou slechts kunnen worden volstaan met een oprechte wens voor een “gezond 2012”.
Maar ook daar kleven risico’s aan, want ik heb op dit moment geen idee hoeveel mensen in 2012 hun ziektekostenpremie niet meer zullen kunnen betalen en daardoor de toegang tot de meest elementaire medicatie zullen mislopen. Een deel van die groep is gedoemd in 2012 op een of andere manier tegen ziekte aan te lopen. Statistieken liegen niet immers?
Vooral die over de levenstijl van de gemiddelde Nederlander en van de jonge Nederlander in het bijzonder. Terwijl gezond blijven steeds belangrijker wordt, ook vanuit financieel oogpunt. De tijd is niet ver meer weg, dat de premie door ons allen opgebracht nog maar net voldoende zal zijn om de administratiekosten, de bonussen en de winstmarges bij ziekteverzekeraars uit te kunnen financieren. Waardoor de werkelijke zorgkosten vooral zullen moeten worden gedekt vanuit een eigen risico, wat de aankomende jaren fors zal gaan stijgen.
Nee, als ik al iets aan wensen zal gaan doen [en geloof me, de animo daartoe is al schrijvend het nulpunt dicht genaderd] dan zal daar alleen “een gezond 2012” op staan vermeld.
Want een wenskaart met de tekst “Kom met je luie reet uit je stoel en laat je horen” ……die zal niet op prijs worden gesteld. Misschien een extra-reden om hem toch maar te versturen. 🙂

HANDEL IS HANDEL

Ik begin maar eens met een mooi en voor velen onder jullie veronderstel ik aansprekend rijtje:

– afschaffen bonussen
– splitsen banken in nuts en zakelijke poten
– verplichte hogere kapitaalbuffers voor banken
– meer ethiek in de financiële sector
– de financiële sector moet veiliger, simpeler en soberder
– korte termijn denken moet worden uitgebannen

Een paar van de aanbevelingen, die de denktank onder leiding van Herman Wijffels heeft opgesteld om te bereiken, dat de financiële sector definitief zal veranderen.
“Ik vind het belangrijk, dat de vertrouwenskloof tussen banken en consumenten drastisch wordt verkleind.” En “De belastingbetaler moet niet opdraaien voor de kosten als banken door eigen toedoen in moeilijkheden komen.” Argumenten die ook al aanspreken. me dunkt.
Die aanbevelingen zijn natuurlijk feitelijk een opsomming van wat er allemaal mis is op dit moment en al gedurende jaren en jaren binnen die financiële sector. Mochten er onder u zijn, die om wat voor redenen dan ook nog twijfelden aan de staat van verrotting, die binnen de sector en onder vrijwel geheel het personeel, wat er zijn zakken vult, woekert dan kunt u die twijfel wel laten varen.
Ja, ook onder het personeel woekert die verrotting, zeg ik met opzet. Want ook dat staat nu wel vast, nu Joris Luyendijk op zijn blog bij The Guardian met hoge frequentie onder de titel “Voices of finance” werknemers uit de sector de gelegenheid geeft [uiteraard anoniem] te vertellen, wat er zo op de gemiddelde werkdag bij een beurshandelaarsburo, een beursadviesburo, beleggingsadviesburo’s, hedgefunds en investeringsbanken wordt uitgevreten.
Als u wat tijd over heeft moet u echt eens bij Joris gaan lezen. Een eyeopener zou ik het niet willen noemen, want de ogen moeten allang open zijn gegaan, maar verhelderend is het desondanks wel.
Luyendijk doet goed werk. Wijffels met zijn denktank over de herordening en heropvoeding van de financiële sector ook. Ik hoop, dat er binnenkort iemand opstaat, die de voedselmarkt eens onder de loep gaat nemen. Want wie afgelopen maandag naar Tegenlicht heeft gekeken zal zich ook dienaangaande rot zijn geschrokken. Vanwege het simpele feit, dat ons voedsel op een geheel identieke wijze speelbal is geworden van exact dezelfde aasgieren als die de financiële wereld beheersen. Ook op de voedselmarkt zijn Goldman Sachs, JP Morgan e.d. de heersende spelers.
Ook voedsel komt in derivatenvorm voor, ook voedsel komt in digitale vorm opduiken, sterker nog men handelt in voedsel wat nog moet groeien [de welbekende futures, die in de financiële markt ook zo’n casinorol spelen].
Ook de handel van voedsel verloopt via een “blackbox” waarvan niemand dan die weinigen, die hem bezitten, weet wat er in gebeurt.
Daarom, als er toch schoon schip moet worden gemaakt, moet ook die voedselhandel worden aangepakt. Want het is toch niet alleen onvoorstelbaar maar meer nog mensonterend, dat, net als al jaren met olietankers gebeurt, er Panamax-schepen over de oceanen zwerven, uitpuilend van voedselgrondstoffen, wachtend op het moment waarop de lading voor de hoogste prijs, die via de blackbox wordt gefabriceerd, kan worden afgezet. Terwijl elders in de wereld miljoenen mensen schreeuwen om een handje rijst of een kommetje graan om de honger even te stillen.
De verrotting zit overal. Omdat het steevast om dezelfde verrotte geesten gaat, die er sturing aangeven. En over zoveel macht beschikken, dat er geen overheid in de wereld bestaat, die er iets aan durft te doen. Dus moet het blootgelegd worden, getoond worden aan iedereen, die elke dag goedgehumeurd zijn bruine boterham met kaas naar binnen schuift. Geen beter effect dan een schrikeffect.