SUPERMARIO DE POPPENSPELER

Gisteren was er weer zo’n wat ik zelf graag “wakeup call”-moment noem aan de orde. Of eigenlijk zelfs 2 van die momenten voor de mensen, die naast het reguliere nieuws ook de uitzending van Tegenlicht hebben bekeken.
Want gisteren was een “superbankier” op bezoek in Nederland. Mario Draghi is één van 0Draghieen beperkt aantal bankiers, uiteraard gekneed en geboetseerd in de werkplaats van Goldman Sachs, die over schier onbeperkte geldmiddelen beschikt.
Ik blijf zo optimistisch aan te nemen, dat wij met zijn allen inmiddels meer dan voldoende beseffen wat een bankier in werkelijkheid is. Waardoor wij “de bankier” niet echt meer rekenen tot onze beste vriend  [een enkele uitzondering in de vorm van zeer ambiteuze topeconomen uit de Nederlandse school daargelaten].
Desondanks werd “SuperMario”, die in alles het uiterlijk heeft van de Maffia-capo of Don, door onze bestuurders ontvangen met de egards als ware hij de koning van Europa of de paus zelve.
Dat kun je gerust vingerwijzing numero uno noemen. Maar het werd nog veel erger. Want deze “superbankier” toonde zonder enige terughoudendheid het gore lef om zich in niet verkeerd te verstane bewoordingen rechtstreeks te bemoeien met het beleid, wat Rutte c.s. zou moeten uitvoeren en en passant daarmee het feestelijk binnengehaalde sociaal akkoord van nog maar een paar dagen geleden af te doen als broddelwerk van een paar nitwits, die blijkbaar “the bigger picture” niet zien.
Ik herhaal: het gaat hier om een bankier, één van die kille cijferfetisjisten, die alleen om groei, rentes, torenhoge salarissen, winst, bonussen malen en het begrip “mens” alleen node gebruiken als dat in de betekenis van belastingbetaler en dus pottenvuller kan gebeuren.
Besef goed: 5 jaar in steeds toenemende mate ellende hebben we dankzij vooral bankiers achter de rug en er is nog steeds “more to come”. Een forse en groeiende groep burgers in de eurolanden hebben wat je gerust een haat mag noemen [afkeer in ieder geval] ontwikkeld tegen de bankier in brede zin.
En toch komt een bankier in 2013 probeemloos en met stuitende arrogantie ons vertellen hoe wij het moeten doen.
De “wakeup call” is even helder als deprimerend: er is door de mensen, die wij daar voor hebben ingehuurd, nog helemaal niets bereikt wat in de verte op een verandering in de machtsverhoudingen wijst. Slechts cosmetische veranderingen. De bankier anno 2013 is nog dezelfde als die van 5-6 jaar geleden: de poppenspeler, die aan de touwtjes trekt van de marionetten. En als er het risico optreedt, dat er ergens een touwtje breekt, komt de poppenspeler persoonlijk langs om  het touwtje te vervangen door een nieuw.
Om als de verpersoonlijking van de paus en de Don tegelijk te worden ontvangen. Als straks Rutte’s bezuinigingspakket gewoon weer op tafel komt [en de kans daarop ligt dichter bij 100% dan bij 50%] mogen we daarvoor “SuperMario” bedanken. Een bankier!!

Advertenties

HET BREIN VAN DE BANKIER

“De wereld is in handen van 25-jarigen, die gedreven door een combinatie van angst en hebzucht en met een model in de hand wat op geen enkele wijze strookt met de werkelijkheid vrijwel ongestoord aan onze wereld vorm geven.”

“Zelfs na uitbreken van de crisis, waarvan de gevolgen nog steeds niet te overzien zijn, probeert men Europa nog steeds als een zakenbank te besturen.
En men schiet daarmee aardig op.”

“Deze eeuw wordt of onze laatste óf gaat misschien wel onze mooiste worden.”

Een drietal weinig aan de verbeelding overlatende uitspraken van Joris Luyendijk, gedaan in de Tegenlicht-uitzending van nieuwjaarsavond. Onder de titel “Het brein van de bankier” wordt daarin uit de doeken gedaan wie die mensen zijn in die dure pakken en hoe hun brein werkt.
De uitzending kan vooral worden gezien als het tussentijds opmaken van de balans van een jaar graven in en praten met “traders” in de city van Londen.
Al een jaar lang schrijft Luyendijk daar voor The Guardian een blog over. En dat is in The City niet onopgemerkt gebleven. Zo werd Luyendijk uitgenodigd om voor een onderzoekscommissie in Londen te verschijnen als getuige-deskundige.

In Tegenlicht wordt o.a. geconstateerd welk verschil er bestaat in benadering van “financial economics” tussen enerzijds economen van “de oude school” en de manier waarop men in de “financial sector” er in de praktijk uitvoering aan geeft. Het zal de gemiddeld geïnteresseerde volger van alles wat met de crisis te maken heeft nauwelijks verbazen dat het verschil in hoofdzaak te herleiden is tot testosteron.
Wie benieuwd is hoe het allemaal precies zit, wie onze wereld feitelijk werkelijk leiden en waarheen, adviseer ik “Het brein van de bankier” [mocht u daar de kans nog niet voor hebben gehad] alsnog te bekijken. Al was het maar om als een soort “manual” te kunnen gebruiken, waarmee wat er ongetwijfeld ook in 2013 meerdere malen zal gebeuren van een verklaring kan worden voorzien.

Geen zorg, Tegenlicht en Luyendijk maken er geen hijgerige pseudo-thriller van.
Zoals de kranten al maanden deden over de soap “The Fiscal Cliff”. En waarschijnlijk straks in februari ook weer gaan doen als ze in de US weer tegen hun “schuldplafond” aan zitten.
“Het brein van de bankier” is een integere poging licht te laten schijnen op die voor de meesten van ons mistige, wazige wereld van de grote gokkers. Geen overbodige opsmuk of sensationele beelden; gewoon een registratie.

WERK VOOR DE WENKBRAUWEN

Bankiers zagen over 2011 hun “salaris” gemiddeld met 10% stijgen. Het gemiddeld salaris van een bankier over 2011 lag op 10.000.000 euro.
Cijfers over Nederlandse bankiers ontbreken over 2011 nog. Waarschijnlijk moet er nog iets worden verzonnen om de inkomens van deze heren cosmetisch lager te laten uitkomen, zodat men alhier zal kunnen zeggen “zie je nou wel? Wij zijn echt geen graaiers”.
Checkt u nog even met welk percentage uw salaris steeg in 2011? En als u toch bezig bent kijk dan ook nog even naar uw jaarinkomen. Komt u uit op tussen 1/100e tot 1/200e van dat van zo’n bankier, slaak dan een diepe zucht en ga vervolgens weer hard aan het werk. En niet jammeren, dat u het verkeerde beroep heeft gekozen.

Edith Schippers toont zich steeds meer een volwaardig minister. De eerste signalen van haar bereikte volwassenheid herkenden we begin 2012, toen ze besloot om in de voetsporen van de vele vrijgevige bewindslieden die haar voorgingen de tandartstarieven vrij te geven. Schippers gebruikte hetzelfde spiekbriefje wat al haar voorgangers ook hanteerden om hun komende mislukkingen van argumenten te voorzien. Meer concurrentie in de branche der mondverzorgers zou zorgen voor lagere prijzen voor de klanten. Ze gaf begin 2012 aan, dat mocht dat doel niet worden bereikt zij de maatregel onmiddelijk zou terugdraaien.
Er zijn 6 maanden verstreken sinds de invoering van “het experiment” en er wordt geconstateerd, dat de tarieven in sneltreinvaart met 10% [alweer gemiddeld] zijn gestegen.
Toch spreekt Schippers nog niet van een mislukking. Eerst maar eens onderzoeken wat er aan de hand is. Nog meer extra-kosten dus voor uw en mijn rekening. Tandartsen en verzekeraars moeten maar eens samen gaan praten over wat er aan de hand is, zo meent Edittepetit.
Schippers doet me denken aan een brandweercommandant, die bij melding van een uitslaande brand aan de pyromaan en de brandverzekeraar vraagt samen te onderzoeken wat er precies aan de hand is. Pas als dat in een vuistdik verslag is vastgelegd rukt ze uit om verbaasd te constateren, dat er slechts rokende puinhopen resteren. En de voormalig bewoner van de puinhopen blijft in volledige verbijstering achter.

Een heel ander onderwerp betreft de “edele sport” van de wurgsex. Verwacht nu niet ontboezemingen van mijn kant, want dat is niet het geval.  Maar wat wurgsex voor de thrillseekers onder sommige gemeenschapsdenkers onder ons is blijkt, zo wordt in België geconstateerd, het “wurgspel” voor jonge pubers te zijn. Waar de wurgsexers zich voor 90% verhangen om het ultieme stadium van sexueel genot te bereiken [het bloed stroomt dan niet meer waar het gaan moet, maar blijft waar men wil dat het is] en wurgsex dus blijken te zien als een fysieke vorm van viagra, exploiteren [spelen zou een wat lugubere en dus misplaatste betiteling zijn] de pubertjes het wurgspel om een in “roes” te geraken. Toen ouders in Mechelen [onbekend is of zij tot de beoefenaars van wurgsex behoren, maar dat horen we ongetwijfeld nog] het nogal lang opvallend stil vonden in de kamer van hun 10-jarige zoon en eens gingen kijken, ontdekten zij hun zoon in een situatie die ontegenzeggelijk alles van zelfverwurging in zich had.
België is dichtbij, dat beseft u met mij denk ik. Misschien is het daarom aan te bevelen om met enige regelmaat eens om  het hoekje te kijken wat uw puber aan het uitvoeren is. Ik weet, het onderbreekt nogal hinderlijk het kunnen kijken naar programma’s als Puberruil en Hotter than my daughter, maar dat moet dan maar. Want het is toch wat prettiger om nog een puber te hebben om te ruilen, nietwaar?

Zo, nu kunt u de wenkbrauwen weer in de normale positie brengen. Van fronsen krijgt u namelijk rimpels.