LIJSTVERBINDING

Het klonk mij in de oren als:
– Feijenoord wat Ajax voorstelt de klassieker op een gelijkspelletje te houden;
– Jeroen Pauw, die Humberto “Aga” Tan zo ver probeert te krijgen samen een “late nighter” te doen;
– de vermogensloze sloeber, die een goed boerende ondernemer probeert te strikken om gezamenlijk een bedrijf te beginnen;
– Imca Marina, die Anouk probeert te paaien om samen een oerend hard rockalbum te maken.
Kortom, het klonk mij in de oren als een “loser”, die een sjofele, armoedige reddingsboei voor zichzelf uitgooit. En daarvoor als argument aandraagt, dat er in de Eerste Kamer na maart 2015 een “stevig links blok” zou moeten bestaan.
Een middenpartij met inmiddels duidelijk herkenbare rechtse voorkeuren wil zich als een bloedzuiger vastklampen aan het restant aan links, wat Nederland nog heeft.
Wat zou de PvdA mankeren? Om de SP voor te stellen een lijstverbinding aan te gaan bij de komende PS-verkiezingen, bedoel ik. Met alle respect, hoor, maar als Jetta Klijnsma je uitnodigt om in haar 4 x 100 meter estafetteploeg te komen meelopen dan denk je toch ook “Alles goed met u?”?

Advertenties

ONRUST EN LUCHTBALLONNEN

We leven in een tijd, waarin voorspellingen op macroniveau nauwelijks nog lijken uit te komen. Was in in de periode van 2008 – 2010 nog met enige regelmaat en soms onverholen trots te horen, dat Nederland door snel en drastisch te reageren op de kredietcrisis had weten te voorkomen, dat een meltdown van ons financieel systeem én onze economie was voorkomen en dat reden tot al te grote zorg daarover niet gegrond was [Wouter Bos] én een wat dikkige man in een te strak pak maar bleef persisteren in de keiharde stelling, dat alle leningen aan feitelijk failliete EU-landen uit de perfide periferie van 0luchtballon1het grote Europa 100% zouden worden terugbetaald, neen zelfs met rente waardoor we er lekker aan zouden verdienen ook [Jan Kees de Jager], 3 jaar later kun je zelfs met de meest goede wil niet anders concluderen dan dat al die luchtballonnen totaal zijn doorgeprikt. En de knal daarvan dreunt nog elke maand door als er cijfers op tafel komen.
Na 2010 verscheen Rutte op het toneel, die vervolgens ook de ene luchtballon na de andere begon op te laten, die vervolgens ook razendsnel leeg liepen. Het enige verschil met  zijn voorgangers is, dat er geen dreunen klonken; Rutte’s luchtballonnen kenmerken zich per definitie door bij het leeglopen het bekende geluid van “de natte scheet” te produceren. En het is dat geluid wat die man zo vaak doet schaterlachen.
Waar staat Nederland nu, 3 jaar na het gezwets van Bos en de Jager [ondanks alles doet het me toch goed, dat mijn inschatting van de man, die ik hier te pas en te onpas ventileerde als zijnde een “sprookjesvertellende zwamnek” juist is geweest] en 3 jaar nadat Rutte met zijn luchtballonnen “the hearts and minds” van de Nederlandse schaapskudde veroverde?
Zou ik van aan de bar tot u spreken, dan zou er iets kernachtigs op u worden afgestuurd. Iets in de zin van “zwaar kloten” of “kut met peren”. Want met:
– de bijna snelst oplopende werkloosheid in de EU [8,2% inmiddels]
– een steeds meer ontoegankelijke arbeidsmarkt voor jongeren
– een nauwelijks in een diagram te vatten stijgend aantal faillissementen
– een afkalvende inkomenspositie van 3/4 van de Nederlanders
kun je nauwelijks tot een andere conclusie komen [de Boer-Zoekt-Vagina verslaafden 0luchtballon2wellicht uitgezonderd] dan dat heel veel lichten op rood staan inmiddels. Als je de sprookjes van  Bos en de Jager en de luchtballonnen van de Kin eens goed analyseert en die spiegelt aan de realiteit van nu 2013 kun je er nauwelijks omheen, dat er bij dat drietal collectief sprake is geweest van:
– volstrekt verkeerd inschatten en dus reageren op de storm, die boven de Noordzee hing;
óf
– er op grote schaal sprake is geweest van misleiding
óf
– er met een veel te grote broek aan en een te forse bolknak in de mondhoek met heel veel van ons geld een spelletje Texas Hold’m is gespeeld met inzetten, die feitelijk niet verantwoord waren.
óf
– de drie bovengenoemde zaken tegelijk.
Gevolg is in ieder geval, dat we nu zitten waar we zitrten: in de shit. En we zakken er steeds verder in weg. Zo meldt ook het CBS vandaag nog even.

Nederland wordt dus op de harde manier met de neus op de feiten, op de werkelijkheid gedrukt. Tel daarbij nog op, dat die arme Nederlander ook nog op zijn bordje krijgt, dat voorspellingen, die eigenlijk beter kunnen worden betiteld als bewust geschapen hoge verwachtingen, op microniveau ook nauwelijks nog lijken uit te komen [Jong Oranje geen 0luchtballon 3Europees kampioen, Anouk wint niet het Songfestival, Wim-Lex en Max gooien geen Oranje-wc potten tijdens hun tournee, geen warmte record tijdens de 3 “tropische dagen”] en duidelijk zal zijn, dat de Nederlander het zwaar voor de kiezen krijgt.
Zouden we nog in een normale wereld leven, waarbij mensen niet via tattoos en een partijtje lamschoppen van een grensrechter of een toevallige passant in een uitgaansstraat hun “ballen” tonen, maar dat doen door als collectief op te komen voor de belangen van datzelfde collectief, ik zou er dan nog enigszins gerust op zijn. Maar we lijken te leven in een wereld, waarin termen als “ik heb er even de kracht niet meer voor” en daden als het rennen naar de winkel voor de nieuwste phone, box, game [jatten, niet kopen want de crisis wordt wel degelijk gevoeld] prevaleren. Handelingen die trouwens in het geheel niet stemmen met de vol enthousiasme en passie gebrachte boodschap van de  Kin.
Nee, ik ben er dus niet echt gerust op. Maar moet daar eerlijkheidshalve wel bij zeggen, dat sprookjes en luchtballonnen mij van jongsaf aan altijd al onrustig maakten.

SLAAPKAMERMUZIEK

Ja, ik ben een beetje een fan van haar. Al sinds ze in 1996 nationaal doorbrak. De muziekstroming, die je gerust female rock kunt noemen [hoewel Geile Gieltje c.s. er ongetwijfeld een veel sappiger naam voor gebruiken] ligt me prima. En ze komt ook nog eens uit mijn “achtertuin”.
Nee, mijn voorliefde heeft er niets mee te maken, dat ze een “lekker wijf” of, zoals dat inmiddels moet heten, een “hotte MILF” zou zijn.
0AnoukSadDat recht gezet hebbende val ik alsnog maar met de deur in huis: “Sad Singalong Songs”, het nieuwe album van Neerlands EuroSongFestival Queen Anouk, kan als titel alleen maar verklaard worden als de nadruk op “Sad” wordt gelegd. Slechts van Birds mag worden vastgesteld, dat het “sing-along” potentie heeft.
Anouk doet op het als tussendoortje gebrachte album een ronduit vervelende poging om de “female crooner” uit te hangen. Bij de eerste poging het album te beluisteren haakte ik bij track 4 al af. Inmiddels heb ik toch door de zure appel heen gebeten en het tot het bittere [for bitter or for worse nietwaar?] eind volgehouden.
Mijn aantekeningen, die ik altijd maak bij het beluisteren van nieuw spul, laten zien, dat ik veelvuldig de namen Vera Lynn en Rosemary Clooney in combinatie met het woord “kloon” heb gekrabbeld. Ergens kwam ik zelfs “armzalige poging tot” tegen. En het woordje “gaaaaaaaaaaap”.  🙂
Zelfs Birds klinkt in de studio-uitvoering hemeltergend saai, helaas!
Is er dan niets opvallends te melden, zult u zeggen. Natuurlijk wel; bijvoorbeeld dat Anouk mooier zingt dan ooit tevoren. Maar de arrangementen van alle 10 liedjes zijn wel zo geestdodend vlak, dat de stem van Anouk het niet goed kan maken. Het meest verrassende aan het album zijn de korte geluidsfragmentjes, die worden gebruikt om die brij aan vlakheid van 10 songs in elkaar te laten overvloeien. Zo kunnen we geluiden opvangen van een trein, kerkklokken, muziekdozen, klokken en een auto. En de afsluiter The black side of my mind eindigt als een soort dodenmars. Waarmee het album aan zijn eigen vlakheid uiteindelijk lijkt te overlijden.
Allemaal echt iets uitmaken wat Anouk heeft uitgehaald op haar album bomt echter niet voor de Nederlandse muziekverslinder. Zowel single Birds als het album voeren deze week de charts aan. 40 minuten slaapkamermuziek. En dan niet van het soort, waarbij u zin krijgt om uw partner lekker in de olie te zetten en dildo en/of anusballetjes uit het nachtkastje te pakken. Neen, het soort slaapkamermuziek, waarbij u zo rond track 4 of 5 al uit volle borst ligt te snurken.

Tot mijn geluk was het volgende album op de stapel ” The Minutes” van een van de beste female popvoices van de UK. Nieuwsgierig? Luister dan gerust even.

THEATER

Omdat het hele leven eigenlijk maar één groot theater is [kijk bijvoorbeeld naar het toneelstuk wat vandaag in Groningen voor de voorlopig laatste keer werd opgevoerd door Diederik en zijn gezelschap De Rotte Appel] is het alleszins verklaarbaar dat je ook met een zekere regelmaat in het filmtheater verzeild raakt. Je moet daarbij uiteraard wel proberen om zo scherp mogelijk onderscheid te maken tussen wat je te zien krijgt. Alles in elk theater is feitelijk fictie, maar er blijven altijd creaturen [zoals bijvoorbeeld de al genoemde Diederik] proberen jou die fictie als non-fictie te verkopen. En bij onvoldoende scherpte kun je dan weleens bedrogen worden, zo leert ieder van ons de ervaring.
Goed voorbeeld was dat filmpje van onze Songfestival-bitch Anouk, wat op You Tube terecht kwam. Waarin Neerlands populairste vocaliste [na Patricia Paay uiteraard] in kennelijke staat van dronkenschap te zien was, uitgevloerd na een nacht “lekker raggen”. Er steeg een damp uit Nederland op, wat je een mengeling van verbijstering, bewondering en afkeuring zou kunnen noemen.
Tot een dag later bleek dat het om een commercial van “Even Apeldoorn bellen” bleek te gaan. En Nederland opgelucht giechelend besefte dat men in het bekende O-tje was genomen. Fictie en non-fictie, ze lopen steeds meer door elkaar in de huidige tijd.
Een niet te onderschatten voordeel van het filmtheater is, dat je als bij je gezond verstand weet, dat het immer om fictie zal gaan. Schrik niet, het is echt waar wat ik zeg: fictie. Dus Iron Man kan niet echt alles wat hij in Editie 3 doet. Fictie!
Je hoeft je dus geen enkele zorg te maken over de vraag of je in dat O-tje wordt genomen; dat is een vaststaand feit.
Het enige wat je in het filmtheater behoeft te doen is onderscheid maken tussen “pulp fiction” en “good fiction”. Beschouw dat maar als dezelfde handeling, die u dagelijks eigenlijk zou moeten doen, als u hangend op uw bank voor het home filmtheater bivakkeert.
Ik heb zo’n selectie pas weer achter de rug. Neen, niet die voor de TV; ik heb ooit jaren geleden één keer zo’n selectie  gemaakt en sindsdien staat mijn “home theater” constant op zwart. Die recente selectie betrof een paar filmtheaterfilms. En als er een paar films door zo’n selectie komen dan, dat weet u inmiddels als u hier vaker komt, meld ik dat even. Zo nu ook dus.

Laat ik beginnen met een oudere film. Fargo [1996] van het om zijn specifieke voorkeur voor naar zwart neigende humor bekend staande duo Joel en Ethan Coen. Fargo wordt een misdaadfilm genoemd en in de letterlijke zin is het dat ook wel. De broers Coen hebben inmiddels een in vele opzichten indrukwekkend oeuvre opgebouwd, waarvan parels als The Big Lebowski, No country for old men en True Grit onderdeel uitmaken.
Maar Fargo dus; het verhaal van het gluiperige onderkruipertje van een burgermannetje [Jerry], wat als zetbaas van de autodealershop van zijn schoonvader zodanig aan het 0Fargorotzooien is geslagen, dat er grote problemen dreigen. Dus dat mannetje [een typische rol voor Willam Macy] verzint een list. Hij wil zijn al even onbeduidende vrouw laten ontvoeren en zijn goed gevulde schoonvader voor het losgeld laten opdraaien. Er worden 2 wat Jerry meent ervaren criminelen in de hand genomen. Jerry ontvouwt zijn plan en het duurt niet lang of de bal gaat rollen. Er ontrolt zich een waar festival aan misverstanden,  onderling bedrog en geweld. Waarbij de nodige slachtoffers vallen. Maar het plot laat ik voor wat het is.
Het vermakelijkste [in mijn ogen althans] is echter, dat de gebeurtenissen zijn gesitueerd in zo’n typisch Amerikaans gehucht Brainerd in de staat Minnesota. En de broers Coen schetsen een dermate hilarisch beeld van Brainerd en haar bewoners, dat het nauwelijks moeite kost om tussen de meest bloederige scenes door in hard gelach uit te barsten. Vooral de plaatselijke vrouwelijke politiechef is in dat opzicht een plaatje.
Mocht u Fargo nog niet gezien hebben, ik raad hem graag van harte aan.

Voor de twee andere films blijven we dichter bij huis, sterker nog ze zijn nog als nieuw aan 0Side effectste merken. Jude Law, Catherine Zeta-Jones en Rooney Mara vertolken de hoofdrollen in de psychologische thriller Side Effects.
Waarin de Amerikaanse verslaving aan uppers, downers en al die rommel meer als aangrijpingspunt wordt gebruikt voor de ontwikkeling van een zeker spannend plot.  Op een knappe manier wordt een uiterst sluw uitgedachte moord gelinkt aan het gebruiken van inside informatie om een geweldige financiële slag te slaan. Weinig humor in Side Effects, maar de prima manier waarop het plot zich laat ontrafelen vergoedt dat helemaal.

De laatste tip die ik heb is wat je een speciaal geval mag noemen. Het draait allemaal om een gebeurtenis, waarvan ik [ en wellicht anderen ook] zich kunnen afvragen, waarom die niet in 2008/2009 werkelijk heeft plaatsgevonden.
Ik kan er verder kort over zijn; de clip van de trailer verschaft alle toelichting die maar nodig is.

En hoewel de film, na een lang rustig intro van een uur, explodeert in een golf van geweld, waarbij vergelding de belangrijkste drijfveer is, is er op de achtergrond althans in mijn beleving goed zichtbaar, dat regisseur Uwe Boll zijn vinger op ons richt  en zegt: “Zo had het ook kunnen gaan”. Of misschien wel “moeten ” gaan.
Wat in ieder geval wel zeker is, is dat mensen, die na de gebeurtenissen in de afgelopen 5 jaar een forse afkeer of misschien wel wrok hebben opgebouwd ten opzichte van het financieel systeem en al het ongedierte wat daar rondkruipt “Assault on Wall Street” als een soort uitlaatklep kunnen beschouwen.
Beschouw het maar als het kijken naar een sitcom, waarin een man zijn kreng van een vrouw eindelijk op haar nummer zet. Ik wed, dat er onder u zijn, die op zo’n moment heel schielijk een lachje van genoegen voelen opkomen.
Zo’n effect kan Assault on Wall Street ook  teweeg brengen.
But remember: it’s only fiction!!!

ANOUK

Tja, ik kon er moeilijk onderuit. Eerstens omdat het al enige tijd geleden is, dat ik een clipje plaatste. En das nie goe 🙂
Maar tweedens en vooral, omdat de “dame” hierboven vandaag “wereldkundig” maakte dat ze de handschoen heeft opgepakt en Oranje gaat vertegenwoordigen op het Eurovisie Dingesfestival. En man, wat windt me dat op 😀
Daarom dus deze Anouk-clip, een “memory that once was” zou je kunnen zeggen. Compleet met gouden konijnentandjes, net aangeschaft via de royalties die ze met het [overigens voortreffelijke] album Together Alone en de daarvan afkomstige hit Nobody’s wife verdiende.
“Michel” , een tearjerker bij uitstek, komt van datzelfde album trouwens.

The Big Mama of Dutch Pop goes Europe …….ik hou op, want ik rol nu echt van mijn stoel.

ARME ILSE

Bij toeval zag ik haar als gast bij DWDD eerder deze week. Dus veerde ik op want ik zie Ilse graag. En toen haar nieuwe album ter sprake kwam wist ik wat me te doen stond.
Inmiddels heb ik zojuist voor de 2e keer naar dat album “Eye of the hurricane” geluisterd maar daarover straks meer. Want ik ga mezelf eerst mee terugnemen in de tijd.
In 1998 kwam Ilse niet alleen bij mij, maar in heel Nederland met een knal binnen vallen.
Een heerlijke frisse, innemende, ontwapenende, openhartige meid uit Twente die wat Amerikaanse country-songs, aangevuld met wat eigen werk uit dezelfde hoek, op een album had gezet. Country is nooit “my thing” geweest, maar toch ging ik zoals heel Nederland plat voor die dame. I’m not so though en Flying solo, pareltjes tussen veel ander fraais. Ilse kreeg een plaatsje in mijn collectie-database met de kanttekening “volgen” erbij.
En volgen deed ik haar dus, wat haar muzikale ontwikkeling betreft. Toen in 2000 het album “Livin’ on love” verscheen was ik net zo opgewonden als ik gewoonlijk alleen maar was als Golden Earring iets had uitgebracht. En wie mij kent weet wat dat betekent.
Teleurgesteld werd ik geenszins, want Livin’ on love duidde op een prachtige ontwikkeling van Ilse. Minder country-like, ze raakte zelfs de mainstream rock aan op dat album.
En met “Good thing”, “I still cry”, “Peaceful in mine” en “Breathe in breathe out” bleek Ilse 4 songs te hebben opgenomen, die wat mij betreft behoren tot het beste wat ooit door een Nederlandse zangeres op de plaat werd gezet.
“Livin’ on love” bleek vooral bedoeld te zijn om de Amerikaanse markt te veroveren. Maar waar Ilse binnen onze polderdijken als onderscheidend werd gezien, bleek dat in de States in het geheel niet het geval. Een mislukte poging was het gevolg.
En een vrij langdurige periode van verwerken van die tegenslag was nodig. Tot 2003 zelfs, want toen pas verscheen het “uithuilen en opnieuw beginnen” album met de veelzeggende titel “Clean up”. Wat nauwelijks aan de weg timmerde en Ilse leek ook het slachtoffer te zijn geworden van de Nederlandse vluchtigheid.
In 2006 verscheen The Great Escape, waarmee Ilse zich een beetje leek te ontworstelen aan de donkere jaren daarvoor. Zelf begon ik toen al te twijfelen of het nog wel goed zou komen, of we die frisse meid uit Twente ooit nog in die gedaante zouden terughoren.
Toen in 2008 “Incredible” verscheen wist ik dat mijn twijfel gegrond was geweest. Zowel in “looks” als in vooral muziek had Ilse zich laten transformeren tot het popsterretje van 13 in een dozijn. 1x gedraaid dat album, daarna nooit meer.
Maar hoop doet leven, dus bleef het woordje “volgen” achter haar naam staan. En dus waaide in 2009 het dubbelalbum Live in Ahoy binnen met daarop zonder enige twijfel prachtige live-uitvoeringen van o.a. I still cry , I’m not so tough en World of hurt er op. Ik verschoot van kleur toen ik haar de ZZ Top-classic Sharp dressed man hoorde vertolken.
Dat was “not done”.
In 2011 verscheen het eerste album van inmiddels middle of the road zangeresje DeLange, wat ik compleet aan me voorbij heb laten gaan. “Next to me” was om het maar zacht te zeggen “garbage”. Nooit meer over praten of schrijven.
Overigens moet ik er eerlijkheidshalve bij zeggen, dat Ilse in muziekland Nederland bijna net zo “hot” was geworden als bijvoorbeeld De Toppers.
“Live in Gelredome” ging ook geruisloos aan me voorbij. En zelf zag ik Ilse het laatst op Concert at Sea. Alle plussen [uiterlijk, formidabele stem] zijn er nog, maar wat er uit haar mond komt is middle of the road voorbij. En dan heb ik het nog niet eens over de zichtbaar geforceerde wijze,  waarop ze een andere Nederlandse bühnetijgerin Anouk probeert te benaderen. Ik begrijp het best: de meute vraagt het en Ilse draait wat men vraagt.
Maar voor wat het waard is: de 5 sterren uit 1998 zijn er nog maar net 3 in 2012.
En met die achtergrond beluisterde ik Eye of the hurricane. En eigenlijk had ik al gewaarschuwd moeten zijn, omdat van Nieuwkerk het als een geweldig album beschreef. Maar ik luisterde toch en vandaag zelfs voor de 2e keer. En laat ik er maar niet om heen draaien; bij die 2e keer spoelde ik 6 van de 12 tracks al door. Helaas, het is niet anders. Zelfs het ter nagedachtenis van haar recent overleden vader opgenomen I need for you, in potentie een geweldige song, is niet gevrijwaard gebleven van technische vocale snufjes, waardoor Ilse moet klinken als die onafzienbare kudde Amerikaanse poppen van het kaliber Kate Perry. Werkelijk een doodzonde, wat ze met die song hebben uitgehaald.
Ik had zo gehoopt op een smakelijke brok, het werd weer blikvoer van het kaliber Nasi in blik.
Oprecht maak ik me zorgen om Ilse; zoveel talent, zoveel vocale klasse en het wordt allemaal ondergeschikt gemaakt aan de muzikale gehaktmolen.  Zou het ooit nog goed met haar komen? Hoop doet leven en die hoop blijft worden gevoed door “what once was”.

GOLDEN EARRING [10]

We schrijven 1997 als het 2e unplugged album van de Earring verschijnt. Na het ongekende succes van The Naked Truth [in diverse versies benaderde de verkoop maar liefst 500.000 exemplaren in Nederland alleen] moest er wel een opvolger komen. Vooral ook, omdat de Earring vanaf medio jaren 90 unplugged concerten als een “second lifeline” had ervaren. De populariteit was weer tot oude hoogten gestegen, waarvan de publiciteit rond het in 1994 verschenen studio-album Face It het meest aansprekende bewijs was. In 1995 was er het tussendoortje [afgedwongen door de platenmaatschappij, omdat het nog lopende contract een album vereiste] van LOVE SWEAT, waarop de Earring een 13-tal nummers van grote en minder grote rockartiesten coverde met de persoonlijke smaak van de 4 groepsleden als leidraad.
1997 dus, toen verscheen NAKED 2, voor 90% bestaande uit een registratie van het unplugged concert in Luxor R’dam. Iedere Earring-fan krijgt onmiddellijk kippenvel bij het horen van de unplugged-versie van Going to the run, die daarop te horen is.
Naked 2 bevatte ook 2 studiotracks. Mood Indigo was er daar één van, een song geschreven door George en Barry om Anouk aan een hitje en een doorbraak te helpen. Uiteindelijk nam de Earring het zelf ook op en het is één van de minder bekende pareltjes van de Earring. Maar ik koos voor jullie de 2e studiotrack, omdat die ook als single werd uitgebracht en er dus een videoclip van bestaat. Dick Maas filmde in de “Flodder”- studio, Barry en Cesar hebben, naast wat vrouwelijk schoon, de hoofdrol in een clip, waar de humor duidelijk in aanwezig is. Go like a “Burning stuntman”. Go go!