DE PENSIOENSLOOP WORDT STOÏCIJNS VOORTGEZET

Het kabinet komt met de al eerder voorspelde volgende stap in het drama rond de sloop van vooral al lopende pensioenuitkeringen.
Stap 1 was, zoals bekend, de gefaseerde verhoging van de pensioenleeftijd.
Stap2 is de verlaging van de pensioenpremies.
Omdat we het hier met regelmaat over de pensioenkwestie hebben gehad volsta ik met een korte weergave van de effecten [al in de praktijk aanwezig] van stap 1 en de beoogde effecten van stap 2.
De verhoging van de pensioenleeftijd werkt uiteindelijk door naar elke Nederlander. Maar het hoeft geen uitgebreid betoog om duidelijk te maken, dat er soms tenhemelschreiende verschillen in die effecten aanwezig zijn.
Iemand die in de kracht van zijn leven [laten we zeggen 35 jaar] te horen krijgt, dat hij niet op zijn 65e maar 70e van zijn pensioen mag genieten wordt wel degelijk geraakt, maar heeft ruim de tijd [aanvullende pensioenverzekering e.d.] via een vorm van sparen die effecten te minimaliseren.
Iemand die al meer dan 30 jaar gewerkt heeft én premie heeft betaald en als midden vijftiger uitkijkt naar zijn pensioen heeft die mogelijkheid tot reparatie niet of in ieder geval veel minder. Onder de 60-ers in Nederland zijn er velen, die door stap 1 acuut met een pensioengat geconfronteerd werden, wat kan oplopen van een paar maanden tot enkele jaren. Dit kabinet had wel 4,5 miljard beschikbaar om 37 door weinigen onder ons gewenste vliegtuigen te kopen op basis van verplichte winkelnering in de USA, maar geld voor compensatie ter dichting van het pensioengat is er nauwelijks. Genoeg aanleiding voor mij om erg boos te zijn.

Nu werkt men aan stap 2. Vooral de koppige houding van de Europa aanbidders vanuit de grachtengordel en de Amish van Urk en omstreken [inderdaad: D66 en SGP] heeft het kabinet doen besluiten, dat de pensioenpremies omlaag moeten als gevolg van dat andere bizarre plan de opbouw van het pensioen te verlagen naar 1,75% per arbeidsjaar. Dat betekent, dat de jongere van nu als hij zoals altijd het geval was 100% aanvullend pensioen wil opbouwen zo’n 57 jaar daar voor nodig zal hebben.
Vergelijk dat eens met bijvoorbeeld bankjongens als Piet Moerland [net weg bij de Rabo na het Libor-schandaal] of Rijkman Groenink [heel Nederland moet hem inmiddels kennen]. Of vergelijk het desnoods met de man of vrouw, die bij u in het gebouw ergens boven zijn of haar tricks en trucs uithaalt.
Verlaging van de pensioenpremies kan op dit moment niet worden afgedwongen door de overheid. Vaststelling van die premies geschiedt namelijk onder verantwoordelijkheid van CAO-partijen [werkgevers en werknemers]. Maar het kabinet werkt aan regelgeving, die het mogelijk moet maken alsnog in te grijpen in dat premievaststellingsproces. Lees: pensioenfondsen c.q. partijen te dwingen die lagere premie te gaan heffen. En u hoeft werkelijk niet te rekenen op al te heftig verzet van werkgevers en vakbonden, want die hebben hun eigen andere belangen. U hoeft ook niet te rekenen  op de politiek, want die nieuwe coalitie , inclusief EU66 en de Amish hebben ook al hun eigen belangen.

Verlaging van de pensioenpremies levert voordeel op voor het aasgierenkabinet [meer brutoloon om belasting over te heffen, wat zo schat men 3+ miljard moet opleveren. Een forse plak van ons pensioenspaargeld, meent u niet?] Het levert ook de werkenden in Nederland een voordeel op [meer brutoloon = meer nettoloon]. De werkenden krijgen dus wel iets terug voor hun lagere pensioenopbouw. En dat gun ik hen van harte, laat dat duidelijk zijn. Want elke euro die naar werkende Nederlanders gaat is 1 euro minder speelgeld voor dat kluitje ellende in de top om in het casino te vergokken.
Maar, zo stelt dat kabinet, dat voordeeltje moeten de werkenden niet oppotten, maar onmiddellijk gaan uitgeven. Want doen ze dat niet dan zijn er andere wegen om dat af te 0tampondwingen. [Zoals een extra-heffing langs fiscale weg als inmiddels die via drinkwater]. Het kabinet denkt  aan een heffing op WC-papier. Eventueel gevolgd door heffingen  op tampons, maandverband e.d.
Waar winnaars zijn zijn er uiteraard ook verliezers. En die verliezers zijn de gepensioneerden. En dat is simpel te verklaren. Minder premie betekent minder geld in de pensioenpotten. Die colonne nerds, die bij de pensioenfondsen al die steeds helsere uitkomsten opleverende berekeningen maken over toekomstige pensioenen, moeten opnieuw aan het rekenen. Met een gegarandeerd negatieve uitkomst tot gevolg. Voor de gepensioneerden.
Tenzij men wakker schrikt, de stramme spieren spant, de kromme rug recht en laat horen en zien, dat men het niet meer pikt.
Het kabinet gaat haar plannen doorzetten, daar kan van worden uitgegaan. Slechts een verwoestende lokale superstorm rond het Binnenhof zou roet in het eten kunnen gooien. Maar daar op rekenen zou ik niet doen.
Veel eenvoudiger is het om de afkeer van en weerstand tegen de rooftocht van dit paarse kabinet duidelijk te maken via de stembus. Zij slopen uw en mijn pensioen steentje voor steentje, laten wij dit kabinet en haar volstrekt onbetrouwbare volgers in één keer slopen. In het voorjaar van 2014. Voor wat hoort wat, nietwaar?.

Advertenties

DE ENORME RENDEMENTEN en KORTINGEN VAN A&O SERVICES

De kwestie rond de pensioenkortingen, zoals A&O Services deze in de eerste week van dit kersverse jaar bij zowel haar medewerkers als de pensioengerechtigden van het zieltogende piepkleine ondernemingspensioenfonds bekend maakte, heeft inmiddels de media bereikt.
Persoonlijk ben ik er in principe geen voorstander van, dat dergelijke zaken breed uitgemeten in het nieuws komen. Onbedoelde “schade” is immers snel aangebracht.
Maar in dit geval kijk ik er anders tegenaan en ik zal trachten duidelijk te maken waarom.

Op het moment, dat A&O in februari 2012 een aankondiging deed van wat ik destijds “Kroniek van een pensioenamputatie” noemde heb ik de “confrontatie” met mijn pensioenfonds gezocht. In een uitvoerige brief ontvouwde ik mijn gevoelens t.o.v. het aangekondigde besluit tot korting van de pensioenen met toen nog 18%. En ik stelde een groot aantal vragen, gericht op het krijgen van aanvullende informatie.
Zoals ik dat altijd al gewend was reageerde men prompt. Er volgde een uitnodiging tot een persoonlijk gesprek met enkele bestuursleden van het fonds. Om voor mij moverende redenen heb ik dat geweigerd. Ik zou mij immers op zijn minst moeten laten vergezellen door een economisch en juridisch deskundige [ik beschouw mezelf niet als zodanig] om het tot een zinvol gesprek te kunnen laten komen. En helaas, beide deskundigen had ik niet in voorraad.
In april 2012 volgde alsnog een uitputtende schriftelijke reactie, waaruit zonder enige twijfel kon worden opgemaakt, dat het pensioenfonds vooral mijn vragen serieus bleek te nemen.
In  eerste aanleg werd de brief van het pensioenfonds mijnerzijds ter kennisgeving aangenomen. Er waren geen openingen of mogelijkheden om de discussie verder te voeren. De noodzaak ertoe ontbrak in feite ook, omdat het immers handelde om “voorgenomen kortingen”.
Tussen februari 2012 en december 2012 kon er nog van alles gebeuren, wat het beeld zou veranderen. De discussie over de rekenrente speelde en resulteerde in het najaar 2012 ook in een ministeriele beslissing, waarvan algemeen werd vastgesteld, dat de moeilijke positie van de pensioenfondsen er in positieve zin door zou worden beïnvloed.
Je zou kunnen zeggen, dat er wellicht tegen beter weten in nog enige hoop gloorde.

En toen viel in die eerste week van het nieuwe jaar die officiële kortingsbrief in de bus.  En die brief was noch in het Griekse geschreven noch gericht aan Kostas Jebentdepineutopolis. Nee, in het Nederlands en gericht aan ondergetekende. Met daarin de kille mededeling, dat 19% zelfs nog wel meer zou kunnen worden.
Daarmee was het een vaststaand feit geworden: mijn pensioen, wat ook mijn inkomen is, zou met een bedrag, waarvoor een middenklasser 2 maanden zou moeten werken, gaan worden verlaagd. Je zou kunnen zeggen, dat ik tientallen jaren lang elk jaar 2 maanden voor Jan met de korte achternaam had gewerkt. Met terugwerkende kracht. Nu heb ik heel lang veel warme gevoelens gekoesterd voor mijn toenmalige werkgever, maar ik ben nooit zover gegaan te zeggen “laat mijn salaris deze maand maar zitten”. Zo’n gedachte past trouwens ook helemaal niet bij de huidige arbeidsethiek, meen ik te mogen zeggen.

Omdat ik er van overtuigd was, dat het kortingspercentage van mijn pensioenfonds tot het hoogste [en dus meest pijnlijke] zou behoren achtte ik het correct, dat de wereld er van zou moeten horen. En tot mijn genoegen was het RTL-Z wat opnieuw [in februari 2012 bracht men het voorgenomen besluit tot korting van A&O ook al groot] het nieuws oppikte. En dat resulteerde vandaag in een item bij het nieuws, waarin bestuursvoorzitter de Soet een telefonische toelichting gaf bij het kortingsbesluit. [Inmiddels is dit gevolgd door een interview ten burele van de Soet.]

De berichtgeving van RTL-Z is hier te vinden. De kortingsbrieven van A&O kunnen worden aangeklikt.
Eveneens kan worden gelezen op welke wijze voorziter de Soet via zijn blog de medewerkers [niet de gepensioneerden] een extra toelichting geeft over het kortingsbesluit.

For the sake van de leesbaarheid van dit [mijn] blog houd ik het voorlopig even hierbij. Geïnteresseerden onder u hebben immers voor even genoeg te lezen, nietwaar.
In een volgend log zal ik een poging wagen inhoudelijk in te gaan op dat blog van de Soet.

WISSELENDE STEMMINGEN

Ik ben eigenlijk al mijn leven lang gek op bosvruchten. Als ik langs de schappen in de super loop grijp ik 9 van de 10 keer een pot bosvruchtenjam. En als ik een nieuw doosje Pickwick of Lipton “theevariaties” [meestal met de meest exotische namen] open maak haal ik er steevast altijd eerst het zakje bosvruchten uit.
En als ik langs de bakker loop en ik zie dit staan dan bezwijk ik onmiddellijk.Ook al geeft bijvoorbeeld deze bakker wel een heel ruime invulling aan het begrip “bosvruchten”. Kersen? Aardbeien? Ik kom ze nooit tegen op mijn boswandelingen.
Er hangt een soort waas van geheimzinnigheid om die bosvruchten. Wat zijn het eigenlijk? Bramen, frambozen, blauwe bessen, zo ver ben ik inmiddels wel.
Maar na vanochtend is de verwarring alleen maar toegenomen. Want toen constateerde ik heel duidelijk, dat mijn slok bosvruchten thee in vrijwel niets leek op de smaak van mijn stevig besmeerde bruine boterham met bosvruchtenjam. En op dit moment zit ik echt te aarzelen of ik een flinke punt uit mijn taart zal snijden. Want het risico dat de verwarring alleen maar groter wordt is heel concreet aanwezig.
En ik voel me al zo onzeker, omdat er blijkbaar al heel lang een enorme scheur in de damwand zit, die Explorer heet. Waardoor de zorgvuldig verzamelde en bewaarde hoeveelheid natuurzuiver digitaal water, die zich in mijn data stuwmeer bevindt, door dorstige lieden kan worden afgetapt zonder dat ik daar iets van merk. Dan verandert onzekerheid in flinke nervositeit. Gelukkig heb ik nog een 2e dam gebouwd die Firefox heet en lukt het me tot nu toe het digitale water sec naar het stuwmeer wat daarachter ligt te leiden. Maar de wetenschap, dat een enkele klik die ik al jaren en jaren frequent uitvoerde genoeg kan zijn om een echte damdoorbraak te laten plaatsvinden is best beangstigend.
Als ik niet beter wist zou ik denken, dat ik in de penopauze verzeild ben geraakt. Want in het tijdsbestek van nog geen uur wisselde mijn stemming via onzekerheid en nervositeit in boosheid.
Je zou dat niet verwachten als je de gulle lach van deze oudjes beziet. Maar zij wisten waarschijnlijk nog van niets of ze zijn goed betaald voor het maken van de foto, die zo alles zeggend is als het om het Grote Pensioenbedrog gaat. Bij heel veel van hun leeftijdsgenoten zullen de lippen inmiddels in neerwaartse positie zijn gegaan. De gulle lach is verruild voor een trek van afkeuring. Het “Zwitserleven-gevoel” gaat in sommige gevallen wellicht worden vervangen door het “Voedselbank-gevoel”.
Met 2,5 miljoen pensioentrekkers en 4,9 miljoen pensioenopbouwers als slachtoffers is de afstempeling van de pensioenrechten en -uitkeringen, die nu wel heel dichtbij is gekomen, met afstand [in vredestijd] de grootste financiële amputatie in de Nederlandse “sociale” geschiedenis. Nog nooit eerder werd een dermate grote groep Nederlandse burgers geconfronteerd met een ingreep, die een forse greep uit de pot met geld, die zij zelf via [soms heel lang] werken hebben doen ontstaan, betekent. Zwart-wit zou je mogen zeggen dat zij waar ze bijstaan worden beroofd.
WAO-ers die met afschatting werden bedreigd gingen de straat op, lieten van zich horen op het Binnenhof, ik zag ze op Het Plein en Het Buitenhof. Bijstandsmoeders, die de dreiging van de “huishoudinkomenstoets” op zich af zagen komen lieten van zich horen.
Mogelijke korting op de Kinderopvang riep protesten op, de “forenzentax” wordt vervloekt.
Ik ben echt benieuwd hoe, waar en in welke omvang die 2,5 miljoen pensioentrekkers hun ongenoegen gaan laten blijken. Een soort “Occupy for the Oldies”?

BEGRIJPEN

Soms mag je je afvragen of een nieuwslezer van het Journaal überhaupt begrijpt wat hij aan het volk voorleest. Gisteravond zag ik daar een sprekend voorbeeld van.
Eerst volgde het bericht, dat de grote pensioenfondsen alarm hebben geslagen, omdat het nog altijd beroerd[er] gaat met de dekkingsgraad. “Afstempelen” is niet langer een mogelijke dreiging, maar inmiddels 99% zeker.
Werknemers gaan meer premie betalen, gepensioneerden zullen [soms fors] op hun pensioen worden gekort. Een soms ingrijpende, maar in ieder geval merkbare aanslag op het inkomen van echt miljoenen Nederlanders, die nog boven op het inkomensverlies wat de komende overheidsmaatregelen gaan veroorzaken komt.

Direct daarna las Jeroen Tjepkema met een stalen gezicht zijn volgende bericht. Het consumentenvertrouwen was iets toegenomen.
Waarna even kort het bericht langs kwam, dat de werkloosheid weer met een paar duizend mensen was opgelopen.

Omdat bij elk normaal denkend mens al snel de gedachte op komt hoe en op grond waarvan dat consumentenvertrouwen kon zijn toegenomen, verwachtte je van Herman op zijn minst een poging tot duiding. Maar nee, duiding doet men bij het journaal niet aan.
Men maakt van het nieuws een soort “rollercoaster ride”, waarmee de kijker wordt heen en weer geslingerd tussen slecht en minder slecht nieuws zonder een poging te wagen een duidelijk zichtbaar verband tussen de verschillende items te willen zien, laat staan te verklaren.
Jeroen en zijn collega’s kun je gerust laten voorlezen, dat Willem II volgend jaar voor de Champions League gaat ondanks dat de club stijf onderaan zal gaan staan.
Ze lezen u ook graag voor, dat Bram Tankink nog steeds denkt de Tour te gaan winnen. En dat Jolanda Sap’s clubje straks in  september als grootste partij uit de bus denkt te gaan komen.

Herman [aardige man trouwens] maar ook Sacha [leuke vrouw trouwens] lezen gewoon voor wat op hun autocue voorbij komt en laten het denken aan u en mij over. Begrijpt u?
Dus nodig ik u uit daar eindelijk eens mee te gaan beginnen.

PAK UW PENSIOENFONDS …… DESNOODS BIJ DE BALLEN!

Opmerkelijk, maar ook geenszins onverwacht. Waar de pensioenfondsen u en mij anderhalf jaar van te voren laten weten, welke “haircut” er over pakweg een jaar [maar ik sluit niet uit dat de fondsbesturen al een prachtig verhaal hebben klaar liggen als  motivering voor een veel eerdere ingreep in ons pensioen] op ons pensioen wordt uitgevoerd, zijn ze tot nu toe doodstil gebleven als het gaat om ingrepen van overheidswege, die de financiële positie van de fondsen juist verbeteren.
Het inmiddels vakkundig de nek omgedraaide Pensioenakkoord lag er al een tijdje,  maar geen woord over mogelijke positieve effecten op de aangekondigde kortingen. Of zouden die er niet zijn geweest omdat die mogelijke of eigenlijk wel keiharde positieve effecten volledig zouden wegvallen tegen de kosten verbonden aan de administratieve implementatie van het akkoord? En zijn die kosten, uiteraard voor rekening van de pensioenverzekerden, nu het pensioenakkoord de nek is omgedraaid, onze zoveelste verliespost geworden?
Nu het “Lenteakkoord”, wat vreemd genoeg een beeld oproept van gure noordwesten winden, tegen de ruiten kletterende regen en veel, heel veel vallende bladeren, er is en de pensioenleeftijd versneld naar eerst 66 en vervolgens 67 jaar gaat,  zijn er opnieuw positieve effecten voor de vermogenspositie van de pensioenfondsen aan de orde.  En weer blijft het van de kant van de pensioenfondsen erg stil. Ik heb zojuist nog de site van mijn eigen pensioenfonds geraadpleegd, maar er is geen letter over zowel het inmiddels ter ziele gegane pensioenakkoord als over de “Lenteakkoord” pensioenparagraaf te vinden. So much voor adequate en tijdige informatievoorziening zullen we maar denken.
Omdat de in een periode van tientallen jaren gegroeide onderdanige opstelling van pensioenverzekerden naar hun fondsen ertoe heeft geleid, dat we met zijn allen in slaap werden gesust en vervolgens gehouden om in 2012 ruw te worden wakker geschud, kun je stellen dat wij een les zouden moeten hebben geleerd. Onaangename verrassingen met in sommige gevallen verregaande [financiële] consequenties moet je tot een minimum beperkt houden.
Dus adviseer ik u met klem zo snel mogelijk uw pensioenfonds te benaderen met het verzoek aan te geven, welke gevolgen in positieve zin zijn te verwachten voor de aangekondigde kortingen, als voortvoeisel van de versnelde verhoging van de AOW-leeftijd. Zet die “schatkistbewaarders” maar aan het werk. U betaalt er dik voor.

NIEUWS VAN HET PENSIOENAMPUTATIE FRONT

Via een tweetal blogs  [1] [2] heb ik jullie bijgepraat over dat specifieke geval, waarin een gepensioneerde werd geconfronteerd met de mededeling, dat zijn pensioen in 2013 waarschijnlijk met 17,8% gekort zal gaan worden. Er zijn heet van de naald wat ontwikkelingen in dit “dossier”, die ik graag even wil melden.

De bezwaarbrief, voorzien van een groot aantal prangende vragen, die door betrokkene werd opgesteld is door het betreffende pensioenfonds [A&O Ondernemingspensioenfonds in Rijswijk ZH] ontvangen en blijkt in behandeling te worden genomen.
Deze week werd “cliënt” telefonisch benaderd door een overigens zeer correcte medewerkster van het fonds. Hij werd uitgenodigd om ten kantore van het fonds een gesprek te hebben met een delegatie van het bestuur van het fonds.
Om voor hem zwaarwegende redenen heeft hij die uitnodiging beleefd afgewezen. Belangrijkste reden is, dat de in de bezwaarbrief aangekaarte zaken simpelweg een schriftelijke reactie van het fonds noodzakelijk maken.
Opmerkelijk genoeg werd “cliënt” op dezelfde avond telefonisch benaderd door een naar eigen zeggen op persoonlijke titel sprekend bestuurslid van het fonds.
De hoofdpunten van dat gesprek kunnen als volgt worden samengevat:
– er werd een hernieuwde uitnodiging voor een gesprek gedaan;
[opnieuw met dezelfde motivering afgewezen]
– men onderkende het risico, dat deze kwestie tot een langdurige correspondentie over en weer zou kunnen gaan leiden [!] en daar had men niet veel trek in;
– toen duidelijk werd, dat “client” zich niet naar de voorkeursconstructie van het bestuur wenste te voegen werd gesuggereerd “ok, klaag het bestuur dan maar aan”.
“Cliënt” is zo verstandig geweest dit gesprek niet alleen in aanwezigheid van een derde te voeren, maar het gesprek ook via die mooie functie die onze telefoon tegenwoordig kent ook hoorbaar te maken voor die derde.
Dat lijkt paranoide, maar is het niet. Vooral niet als je te maken hebt met een instantie, die per definitie vanuit een sterkere positie kan en zal handelen dan het individu.
“Cliënt” persisteerde in zijn voorkeur voor een schriftelijke reactie en het lijkt erop, dat het pensioenfonds hierin berust. Tot zover de kwestie van de inhoudelijke kant.

Maar er is nog iets anders en dat betreft mede de vaste groep respondenten op mijn blog.
Het vermoeden bestond bij mij al [het is immers vrij simpel als eigenaar van een blogsite te checken op welke items van buitenaf wordt gezocht] en in dat 2e gesprek met het bestuurslid werd het bevestigd. Men heeft “RadaRoligy” weten te vinden en ook kennis genomen van wat er hier allemaal wordt geschreven, ook over A&O Ondernemingspensioenfonds en de onderhavige pensioenafstempelkwestie.
Niet alleen wat ik er zelf over schrijf, maar ook de gelukkig vele reacties daarop.
En, beste respondenten, waar jullie met mij een uitgesproken mening hebben over dat A&O Ondernemingspensioenfonds [waarin vooral het opmerkelijke communicatiegedrag van het fonds in de persoon van haar voorzitter een rol speelt] kan ik jullie vertellen, dat het op persoonlijke titel sprekende bestuurslid ook een uitgesproken mening over jullie heeft.
“Wat een domme mensen zijn dat, wat een onzin schrijven die mensen” was de letterlijke mening, die werd gegeven.
Laat ik me haasten te stellen, dat ik die mening op geen enkele wijze deel. En daaraan de constatering koppelen, dat het in de praktijk niet onbekend is, dat wanneer een “tegenpartij” een dergelijk oordeel over je velt het best weleens zo zou kunnen zijn, dat er gevoelige zenuwen zijn geraakt. Beschouw daarom dat “waardeoordeel” maar als een aanmoediging om jullie te blijven uitspreken zoals je doet. Dan kunnen we de aankomende tijd nog veel lol beleven.

ONZE PRIVÉ CATSHUIS-SESSIE

Een paar dagen eerder deed ik u het [ware] verhaal over de man, die door zijn pensioenfonds A&O Ondernemingspensioenfonds op de hoogte werd gebracht, dat zijn pensioen in 2013, zoals de zaken bij dat pensioenfonds er nu voorstaan, met bijna 18% zou gaan worden gekort. Wilt u het nog even nalezen, dan kan dat hier. Omdat ik diefstal + het tot slachtoffer maken van onschuldigen nu eenmaal niet kan verteren heb ik betrokkene toegezegd waar mogelijk een helpende hand toe te steken. We hebben er niet 3 weken een kamer in het Catshuis voor gereserveerd, maar zijn gisteravond in zo’n gezellig knusse huiskamer bij elkaar gekropen. De stemming was er niet al te best. En gaande het gesprek werd me duidelijk, dat ik het soort real life soap meemaakte, zonder zweren en bulten en andere fysieke zaakjes en zonder dat er sprake was enig teken van wereldvreemdheid of welke vorm van gestoordheid dan ook waar dagelijks vele uren TV mee worden gevuld. Ook hebben we niet oeverloos zitten zwetsen over de kist, waar straks de laatste gang mee wordt gemaakt. Neen, deze real life soap ging over wanhoop en onbegrip. Die ik wel enigszins heb kunnen temperen maar zeker niet heb kunnen wegpraten.
Duidelijk werd wel, dat er meerdere gesprekken nodig zullen zijn het komende anderhalf jaar. Maar één concreet resultaat boekten we wel die avond; ik heb hem een conceptbrief aan de hand kunnen doen, die hij aan alle zakelijke relaties [bank,huisbaas,energieleverancier e.d.] gaat verzenden. Na wat gepuzzel en flink wat koffie kwamen we tot de volgende tekst:

“Zoals u weet gaat het slecht met de pensioenen. De situatie op dit moment is, ondanks allerlei pogingen waarvan het 40 jaar betalen van pensioenpremie wel als de zwaarwegendste kan worden gezien, ronduit zorgwekkend. En er moet terdege rekening mee worden gehouden, dat er op korte termijn geen significante verbetering valt te verwachten.
Het is om die reden, dat ik u moet mededelen, dat bij onveranderde situatie mijn debiteurendekkingsgraad in de loop van 2013 met 18% zal worden verminderd. Wat impliceert, dat u vanaf het moment dat bedoelde situatie optreedt voortaan 82% van uw vorderingen op ondergetekende zult gaan ontvangen.
Ik besef, dat u als mijn crediteur daar de gevolgen van zult ondervinden en die gevolgen kunnen ingrijpend zijn. Het spijt mij dan ook zeer u niet anders te kunnen berichten.

Voor de volledigheid wijs ik u nog wel op het volgende. Het zal u ongetwijfeld bekend zijn, dat onze overheid niet van zin is mij en personen in gelijke situatie de helpende hand toe te steken. Wat die overheid echter wel met enthousiasme en grote mate van ruimhartigheid doet is allerlei sectoren in het bedrijfsleven steunen [denk aan de banken als meest bekend voorbeeld]. Wellicht dat u langs die weg mogelijkheden zult vinden om uw schade [deels] te compenseren.
Mocht dit pad geen succes hebben dan hebt u nog de mogelijkheid de Europese weg te bewandelen. M.n doel ik op de Europese Centrale Bank, die zoals de europese regels voor schrijven dan wel geen landen en in het verlengde daarvan burgers mogen steunen, maar alle ruimte hebben om dat richting bedrijven [ook hier is het meest pregnante voorbeeld de bankensector] met gulle hand te doen. Deze alternatieve optie reik ik u dan ook graag aan.”

Beiden zijn we zeer benieuwd welke reacties hier op zullen komen. Voelt u zich a.u.b. vrij om, indien u er het nut van inziet en ook tot de categorie met een onthoofde debiteurendekkingsgraad behoort, deze tekst te gebruiken.
Er staat nog geen patent of copyright op, dus het is allemaal gratis.