AFTELLEN VAN 50 NAAR 0.

Klein50Mijn naam is  Norbert Klein en ik ben Kamerlid voor 50Plus.

 

 

 

 

Baay50Mijn naam is Martine Baay en ik ben Kamerlid voor 50Plus 2.0.

 

 

 

Nagel50Mijn naam is Jan Nagel en  ik leid, dement als ik ben, de partij 50Plus,in hoeveel varianten die partij er ook is.

 

 

Ik ben een nuchtere burger. Ik noem die partij, die volstrekt ridicule club van fossiel Nagel en rommelaar Krol  inmiddels 50 PlusMinus. En nu die “plus” en die “minus” van elkaar gescheiden door het politieke leven gaan,  kunnen we net zo goed het rekensommetje afmaken. En 50+ bij 50- levert 0 op. Alle aanleiding dus om een dikke streep door dat zooitje oude ruziemakers en scharrelaars te halen.

150 TINTEN GRIJS

Plasterk zegt eerst “de Yanks hebben het gedaan, wij doen zulke dingen nooit”.
Plasterk krijgt vervolgens een telefoontje met de boodschap “what the fuck are you doing, man? You know the deal don’t ya? Even if we did it you never tell anyone we did!!! Correct this complete mess up!!”.
Plasterk zegt vervolgens “het klopt, we waren het zelf. Maar we deden het voor de Yanks en hebben de metadata [klinkt als een hoempapa-orkest “me ta da ta da ta da ta “] ook aan de Yanks gegeven. Kijk maar, hier [haalt keurig opgevouwen papier uit de binnenzak] is de bevestiging van de Yanks” [papier verdwijnt weer schielijk in de binnenzak].
Toine Huys zegt keurig “dank u wel, minister” en Plasterk zorgt dat hij bliksemsnel weg komt om minstens een dag onvindbaar te blijven.

Vervolgens zien we media en politieke duiders zich breedsprakig gaan bezighouden met de vraag of Plasterk nu wel of niet gelogen heeft.
“Hij zei eerst toch wit en nu toch zwart?” probeerde men de kwestie te vereenvoudigen. “Nou, dat is te zwart/wit gesteld; volgens mij heeft de minister beide keren gezegd, dat het noch wit noch zwart was”. En “als dat zo is kan niet overeind worden gehouden, dat Plasterk heeft gelogen. Hoogstens dat er sprake is van onduidelijkheid in de informatieverstrekking.”
Vervolgens “kunnen we dan concluderen, dat de minister een waas van mist heeft laten hangen?”.
“Dat is een hele scherpe conclusie, waar ik aan toevoeg, dat de minister dus
bewust of onbewust voor de kleur grijs heeft gekozen. En laten we niet vergeten, er zijn onnoemelijke aantallen grijstinten.”

Grijs is de enige kleur die politici doet schitteren. Wie de moeite neemt om het debat over de Bijstand nieuwe stijl te volgen [op het moment van schrijven in “volle gang”] zal het bewijs van voornoemde stelling in naar keuze donker zwart of helder wit kunnen aanschouwen. En moet er rekening mee houden, dat het hem of haar de rest van de dag grijs voor de ogen zal blijven.

KOMT HET REFERENDUM ECHT TERUG?

De heren Baudet en Engelen breng ik graag mijn felicitaties over. Want hun geslaagde poging om het burgerinitiatief op de agenda van de 2e Kamer te krijgen heeft een verrassende uitkomst opgeleverd. Een [krappe] meerderheid schaarde zich achter het iniatief, wat het referendum als middel een forse stap dichterbij heeft gebracht. De Eerste Kamer buigt zich al over een ontwerp van wet, wat een Raadgevend Referendum [afhankelijk van die volume-eis van 300.000 ondersteunende burgers] werkelijkheid moet maken. Verwachting is, dat er in de Senaat een forse meerderheid vóór  zal zijn.
0Burgerinitiatief
Een tweede niet onbelangrijk winstpunt uit die actie van Baudet’s en Engelen’s Burgerforum EU is geweest, dat alle partijen uit de 2e Kamer met hun billen bloot moesten. Zij  moesten laten zien waar zij staan als het gaat om dat democratische Europa van hen, voor zover het om inspraak van de burger gaat bij beslissingen, die in Brussel en niet door Brussel, maar door de Raad van Regeringsleiders [zeg maar alle “Rutte’s” bij elkaar] tot op vandaag worden genomen, zonder zich iets aan de mening van die burger gelegen te laten liggen.
“De Sluipende Overdracht van Onze Soevereiniteit” stoppen, dat was het speerpunt. En zo nodig al door de Rutte’s en Balkenende’s van Nederland reeds stiekem weggegeven soevereiniteit terughalen. De burger zelf op nationaal niveau de keus laten over zijn kromme of rechte komkommer, zijn eigen aantal treden van zijn huishoudtrapje en al dat fraais meer. Maar ook over ja of neen overdragen van begrotingsmacht en – verantwoordelijkheid. En nog veel meer zaken, die in Brussel door onze leiders worden bekokstoofd.
Ik schets de toekomst, want zo ver zijn we op dit moment nog lang niet. Maar de realistische kans erop is zeker sterk gegroeid.

Een meerderheid was voor, dus was er ook een minderheid tegen.
De VVD, die zich zo graag aan ons presenteert als de partij, die eerder minder dan meer Europa wil. Maar dus het alleenrecht wil behouden over wat precies minder. Wat duidelijk wijst op een behoefte om in ieder geval de eigen zaakjes wel zelf te kunnen blijven regelen. Minder steun bijvoorbeeld voor de kleine burger, niet voor de grote multinational. De blote billen van de VVD zijn nog steeds onsmakelijk om te zien dus.
Het CDA, maar dat was in 2005 al tegen een referendum. En conservatief als die partij is geldt ook nu nog dat tegen. CDA-stemmers zijn per definitie dom, dus leggen zij ook hun Europse lot maar in handen van God. Die zich perfect vertegenwoordigd weet door het CDA.
Het SGP was ook tegen, niet tegen minder Europa haastte die zwarte sok uit de fractie [de man heette, hoe kon het toepasselijker, Bisschop] zich te verklaren, maar tegen referenda.
0pechtoldEn weet u welke partij ook tegen was? De partij die ooit als voorvechter van het referendum gold. Maar nu even niet: D66, inmiddels omgedoopt tot EU66!
De tegenstem werd onderbouwd met de opmerking, dat er een ernstige vervuiling van referenda zou kunnen gaan optreden. Zo af en toe een referendum wat simpel in de prullenbak te gooien is, geen punt.  Maar referenda over zaken, die momenteel even schielijk als gemakkelijk aan Europa worden verkocht in ruil voor een leuk baantje in een commissie of iets dergelijks, dat gaat EU66 te ver. Tot zover democratie de EU66-stijl.

De PvdA schaarde zich onder de voor-partijen. Blijkbaar heeft men ingeschat, dat “voor” met 2 naderende verkiezingen het meest oplevert. En laten we niet vergeten dat voor stemmen nu natuurlijk geen enkele garantie voor de toekomst biedt. Maar binnen is binnen zullen we maar denken.
Nu maar hopen, dat die referendumwet er een beetje snel komt. In ieder geval voor Rutte ons helemaal aan Europa heeft verkocht. Want dat referendum gaat wel voorzien in terugdraaimogelijkheden, maar de voorkeur moet toch nadrukkelijk liggen bij inspraak vooraf. Want inspraak achteraf, dat werkt niet zo goed. Zouden we moeten weten.

Stille Nacht voor Adri, Holy Night voor het kabinet

In het mausoleum van de politiek, in de stoffige, donkere vertrekken van de Senaat wordt de spanning opgevoerd. Doet-ie-ut-of-doet-ie-ut-niet ? Dat is de vraag, die de media al 2 dagen aan ons brengt. U wilt een antwoord?
Wel, tussen het vergaderen door gaan de wijze mannen aan een rijk Kerstdiner om het inspannende Senaatjaar 2013 feestelijk en een ietsepietsie aangeschoten af te sluiten.
De slaap zal de wijze mannen doen verlangen naar een lange rustige nacht. Niet in de banken van de kamer maar in het eigen bed.
U gelooft toch niet echt, dat zij er dan trek in hebben om …….. Juist!

APENKOOL????

Ze doen denken aan de 2e Kamer, bijeen in vergadering. Waar ze zeker niet aan doen denken is TROS-publiek bijeen op een plein. Daarvoor hossen ze te weinig. Ze doen ook denken aan Ajax-fans aan de vooravond van weer een Champions League-missie
0bavianen
Ruim 100 bavianen in zo maar een dierentuin in wereldstad Emmen. Ze zijn bang, althans dat maken kenners uit hun gedrag op. Ze eten en drinken nauwelijks, het zou dus ook een hongerstaking kunnen zijn.
Maar meer voor de hand ligt toch wel, dat die dieren doodsbang zijn dat:
– Nick en Simon toch weer een nieuw album gaan uitbrengen;
– het nieuwe TV-seizoen straks echt weer gaat beginnen
– de parlementaire enquete over de Fyra ook ontspoort
– de oppasser opnieuw stiekem in de nachtelijke uren in zijn blote kont een bezoekje komt brengen
– de 6 miljard bezuinigingen ook terugslaan op apennootjes en bananen
Of misschien is die bavianenangst gewoon een teken, dat hun consumentenvertrouwen tot een dieptepunt is gedaald. Één ding staat in ieder geval vast: apenkool zal het niet zijn.

STRONTPRAATJE

Het CBS poepte vandaag weer haar maandelijkse drolletje uit en dat bleek iets minder dunne ontlasting op te leveren. We zijn in Nederland nog wel aan de spoedpoep, maar 6 punten minder dan bij de laatste meting.
Prachtig toch hoe zo’n instantie als het CBS er weer in slaagt om elke keer op het juiste moment met cijfers te komen, die nodig zijn om de sprookjes en onzin uit de hoek van een kabinet een steuntje in de rug te geven. Rutte zegt “niet zo somber , mensen” en prompt komt het CBS met een licht gestegen consumentenvertrouwen.
De werkloosheid stijgt met een vol procentpunt naar het historisch hoge niveau van 8,1% en wij hebben daardoor meer vertrouwen gekregen. De faillissementen denderen maar door [gemiddeld per maand gaan er >700 bedrijven failliet] en ook daar worden wij minder somber van.
Waarbij we blijkbaar niet beseffen, dat de stijgende interesse om onze rol als consument weer op te pakken op één klein probleem stuit: we  kunnen met de euros in de aanslag wel weer richting winkels rennen, maar de kans is dan groot dat die winkel er niet meer is. Omdat die op de fles is gegaan.
Maar het is natuurlijk mogelijk, dat het CBS uit het feit, dat er mensen met een hongerige blik door half verlaten winkelcentra dwalen op zoek naar hun favoriete winkeltje wat het loodje heeft gelegd, de conclusie peurt, dat de Nederlander zonniger tegen zijn situatie aan kijkt.
Het is en blijft immers in de huidige tijd gewoon een kwestie van “duiden”.
En, om in de sfeer van mijn openingsregel te eindigen: zware buikkrampen is minder erg dan ondraaglijke buikkrampen. Waaruit het CBS dan met gezwinde spoed in haar maandelijkse strontpraatje concludeert, dat de “patiënt” voorzichtigjes weer lijkt toe te groeien naar het  moment, waarop hij zijn reet met de normale hoeveelheid WC-papier kan afvegen.
Overigens ter zijde nog dit: na het 13 uur durende debat over Teeven [wat is dat toch een weerzinwekkende man] heb ik gisteravond nog op de valreep een nieuw record spoed poepen en dus ook afvegen gevestigd. Net zoals in de 2e kamer het geval was gebeurde ook mij: de waterige stront bleef maar komen.

OVEREENKOMSTEN

Werd mij pakweg zo’n 20 jaar geleden gevraagd wat de overeenkomst was tussen

– een school en een ziekenhuis
– een bank en een zorginstelling
– een wooncorporatie en een ziekenhuis
– een bank en een school
ik zou erg snel klaar zijn geweest met mijn antwoord. Zou men mij naar de verschillen hebben gevraagd, ik zou aanmerkelijk meer tijd nodig hebben gehad om een flinke lijst te produceren.

In 2012 blijkt het precies tegengesteld te liggen. Dat maakt die crisis waarin we zitten overduidelijk. Al eerder heb ik eens langs mijn neus weg opgemerkt, dat de crisis in bepaalde opzichten ook een goede zaak blijkt te zijn. Omdat er veel  “branches” als het ware met de billen bloot moeten. Waar zelfs in de eerste jaren van de crisis [2008, 2009] wonende geldstromen nog volop in stand bleven zijn we inmiddels het punt gepasseerd waarop die geldstromen grotendeels zijn droog gevallen. En komt even onvermijdelijk als genadeloos in beeld, wat al die bovengenoemde instellingen [veelal gefinancierd vanuit enorme bassins gevuld met gemeenschapsgeld] in de afgelopen 5-10 jaar hebben uitgevoerd.
Ik ga niet uitgebreid voorbeelden uit de praktijk behandelen, want iedereen zou inmiddels voldoende daarover geïnformeerd moeten zijn. En de mensen, die dat zelfs nu nog niet zijn, daar schrijf ik mijn logjes niet voor. Zo simpel is dat.
Een paar namen noemen voor de herkenning wil ik wel. Amarantis, Vestia, Ruwaard, Philadelphia, Woonbron, InHolland. Er zijn er veel meer, maar laat ik hier maar bij laten.

Verschillen zijn op de vingers van één hand te tellen, overeenkomsten zijn er velen.
– men bouwt paleizen en glazen torens, die doen denken aan afgodsbeelden;
– men heeft de corebusiness afgezworen en ingeruild voor geld en luxe
– men verspilt en verkwist alsof het allemaal niet op kan
– men heeft zelfverrijking tot een religie verheven
Binnen al die branches, waar het narcisme en hedonisme welig tiert, frequenteert een relatief kleine, maar machtige kliek aan mensen, die verslaafd zijn aan het besturen. En bij het bevredigen van die verslaving optimaal worden bediend. Het ligt voor de hand te zeggen, dat die bediening in handen is van de overheid. In wezen is dat ook zo, maar “overheid ” is een abstract begrip. In feite een verzamelnaam voor een andere kliek bestuurders, die zich erop beroepen te doen wat ze te doen omdat de burger hen daartoe heeft geroepen. De politiek.

Belofte maakt schuld
Het is de politiek geweest, die vanaf begin deze eeuw en terwijl de jaren verstreken in steeds hoger tempo en met steeds dikkere oogkleppen op de privatiseringsgolf over Nederland [in navolging van overal in Europa] heeft laten stromen.
De “Holy Market” was de nieuwe God; alles en iedereen moest eraan geloven en er voor buigen. Prachtige vergezichten werden geschetst, die allemaal o.m. gemeen hadden de verzekering dat het allemaal voor ons aller “benefit” zou zijn.
Openbaar Vervoer, Zorg, Onderwijs, Wonen, Energie …. op al die terreinen zou het ontzettend veel beter gaan. Want concurrentie, het kenmerk van de Holy Market, zou het voor de burger beter maar vooral ook goedkoper maken.
Zo´n belofte maakt conform de wetmatigheid die daar nu eenmaal geldt schuld.

Schuld moet worden ingelost.
De betekenis van die vier woorden ondervinden wij anno 2012 dagelijks aan den lijve.
Zowel op Europees niveau [om het uur is er wel een politicus, die het over terugdringen van het begrotingstekort of het terugdringen van de staatsschuld heeft of over de noodzaak voor Europese “broederstaten” om hun financiële zaakjes op orde te brengen] als op individueel niveau [de term “onder water staande hypotheken” moet voldoende zijn].
De politiek heeft mede [ik laat het aan u over hier “hoofdzakelijk” te willen lezen] schuld aan de situatie van nu. Niet alleen omdat de prachtige vergezichten van destijds zijn veranderd in aarde donkere stormluchten. Niet alleen door die op niets gebaseerde projecties van een toekomst onder de privatiseringshemel.
Maar veel meer nog omdat ze op een schromelijke, welhaast onvoorstelbare wijze tekort is geschoten. Met name op het gebied van het houden van adequaat toezicht op wat er onder die privatiseringshemel allemaal voor streken werden uitgehaald.
En daarmee kom ik meteen uit bij de aanloop van dit log: de overeenkomst tussen banken, scholen, ziekenhuizen, zorginstellingen, vervoersbedrijven, wooncorporaties, energiebedrijven en alles wat er momenteel maar geprivatiseerd zijn gang gaat.
Die overeenkomst is , zo is inmiddels overduidelijk, naast de al eerder opgesomdeonderwijs het ontbreken van dat adequate toezicht. “Toezicht” was er wel [denk maar aan die brei aan clubs zoals de Inspectie voor de Gezondheid, Onderwijsinspectie en honderden anderen.
Al die clubs hebben,als ik het beschaafd uitdruk, gedisfunctioneerd. De praktijk van vandaag maakt dat onthutsend duidelijk. Geheel onverklaarbaar is dat overigens niet, omdat in al die Inspectieclubs, inclusief de Raden van Toezicht, het soort mensen werd neergezet wat ik al eerder omschreef als “verslaafd aan besturen”. In hoofdzaak niet om het besturen zelf, maar om de prettige bijkomstigheden die daaraan verbonden zijn.
Dat bij wooncorporaties, ziekenhuizen, scholen door die toezichthoudende verslaafdenziekenhuis werd gefaald impliceert, dat ook de politiek [niet alleen de uitvoerende tak, maar ook die 150 praalhansjes in de 2e Kamer die zichzelf zo graag profileert als de controlerende tak]
enorm heeft gefaald. Want daar rust de verantwoordelijkheid voor het aanstellen van die clubs vol verslaafde incompetente narcisten en/of hedonisten.

Toen ik de nieuwbakken minister Bussemaker een beetje bibberig en zweterig hoorde verklaren, dat ze vond dat moest worden bezien of vervolging van de graaiers van Amarantis mogelijk was voelde ik geen moment verbazing. “Ons dekt ons” is het credo en stel je toch eens voor, dat zo’n graaier voor de rechtbank dingen gaat openbaren, die we liever niet geopenbaard zien worden.
bussemakerMaar het zal u niet verbazen, dat er wel woede bij mij opborrelde. Want in die woorden van Bussemaker [maar haar naam staat voor al die andere mannen en vrouwen, die het stempel “grotesk gefaald” op hun voorhoofd verdienen]  is geen spoor te herkennen van het besef, dat al die beloftes uit de hoogtijdagen van het markt denken, die stuk voor stuk zijn uitgemond in drama’s, een schuld hebben gemaakt die ingelost moet worden.
Als dat werkelijk de houding is die de politiek [uitvoerende en controlerende macht] denkt te kunnen aannemen, wel,  doek dat hele zooitje wat mij betreft dan maar op.
Want het is dan echt geen knip voor de neus meer waard en ik voel er niets voor me door hen vertegenwoordigd te moeten voelen.
En wie mij kent weet dat die conclusie mij meer zeer doet dan welke andere ook als het om de politiek gaat.