BELEVING

Bij het zoveelste sportweekeinde was nu eens niet de voor gesneden koek aangenomen ruime zege van Oranje op Kazachstan de troost voor een in een andere sport gemiste zege. Het was zo waar eens andersom.
Want het weekeinde zat weer eens boordevol sport, zoals:
– pijltje gooien in Dublin met toppertje van Gerwen e.a.; men was daar al de hele week bezig en in het weekeinde [zondag] stond de finale gepland;
– in het Chinese Nanking zou Epke Zonderland zondagmorgen een greep gaan doen naar de wereldtitel rekstok;
– vrijdagavond werd van Oranje verwacht, dat ze met Robben back on the job 10 lantaarnpalen uit Kazachstan dronken zouden spelen. Volgens coach Guus Geluk zou de wedstrijd “winst+” moeten gaan opleveren. Te volgen door een maandag af te leggen bezoek aan het al winterse IJsland, waar ons Oranje een kluif van jewelste wacht[!?!?].
– zondag zou met Parijs – Tours het wielerseizoen 2014 worden afgesloten.
2 Grote sporten dus om uit te kiezen [voetbal + fietsen], aangevuld met 2 “kleine” sporten [turnen + darts.]
Het kan geen toeval zijn, dat Nederland juist op die kleine sporten het best presteerde. epkeIn China was Epke Zonderland in één woord magistraal.
En dat leverde sportland Nederland goud op. En geen nare gebaartjes van Epke in wiens richting dan ook, louter echte sportvreugde, omlijst door wederzijdse bewondering bij de deelnemers voor elkaars prestatie.
Epke compenseerde de matige vertoning van RVP c.s. in de Arena; voor de zoveelste keer in successie had ik na de eerste helft meer dan genoeg van het breed en terug schuiven met de bal en de desondanks nog steeds kinderlijke fouten, die Oranje maakte. In Dublin was veel meer spektakel te vinden, een perfect samenspel tussen razendsnel rekenende darters en dolenthousiast publiek. Met die pijltjes wordt niet geschoven, die worden met een dodelijke precisie in dubbels of triples gegooid; met Guiness wordt niet gerommeld, dat gaat met sloten tegelijk door de kelen van het publiek naar binnen. Bij darten “schaakt” men niet, men houdt zijn sport in ere.
Parijs – Tours kan ik kort over zijn. Steeds vaker vraag ik me af hoe ik vroeger moeiteloos uren naar pedaleurs heb kunnen  kijken. Dat is er inmiddels wel van af bij me. Zo saai!!!!!
Zo rond het tijdstip waarop Oranje voet aan de grond zette op IJslandse bodem [de Rötetötemöteflöt schijnt niet op uitbarsten te staan, het IJslandse team wél] begon Michael van Gerwen aan zijn opwarming voor de finale van de World Grand Prix, waarin hij het tegen James Wade moest opnemen. En terwijl Guus Geluk nog bezig was om onder het genot van IJslandse lavakoffie de pers uit te leggen hoe hij deshrek Huntelaar-RVP strubbelingen had opgelost, stond van Gerwen in Dublin een glazen bokaal omhoog te houden, met daarin een cheque van 100.000 Engelse ponden. “Niet lullen, maar poetsen” was daar het motto. Zou Oranje ook eens moeten proberen!

KRUIS EROVER!!

Wat me het meeste opviel na de oorwassing, die Oranje zaterdag aan een opnieuw heel armzalig Brazilië had gegeven, was dat men blijkbaar vastbesloten was om de hongerige wolven van de media tot de laatste snik te bedienen.
De eerste bijdragen van de spelers aan de tafel van Sjaak van Gelder waren voorspelbaar. “Trots op het team” was de inmiddels bekende one liner en die trots was aan alle kanten terecht. De  prestatie van Oranje [met 0-3 het thuisland in een nog diepere crisis storten] was imponerend, net als het spel van vrijwel alle individuele spelers.
Was het maar bij die one liner gebleven! De media moeten Robin van Persie heel dankbaar zijn geweest. Want aan het eind van het nabeschouwen verscheen een hels pi airvalse  [vals helse] van Persie aan tafel bij Sjaak om een persoonlijke vete met Pi Air van Hooydonk uit te vechten. Een vete nota bene, die van 10 jaar her stamt.
Ik sta daar overigens heel neutraal in, want vetes tussen meestal niet zo slimme mensen als voetballers interesseren mij “geen bal”. En toen van Persie zijn verontwaardiging uitsprak over het feit, dat Pi Air bij de NOS een platform kreeg om zijn kritiek op het spel van RVP te spuien schoot ik in de lach. Want Robin was zich blijkbaar niet bewust, dat hij met zijn kokosnoot ook voor een camera zat te zwetsen. Maar de media smulden en vrijwel meteen ontstonden de eerste artikelen  voor de kranten van zondag. En nog weken zal er worden geanalyseerd over de RVP – Pi Air vete. Hadden de commerciëlen de gefingeerde en zielige clash tussen de manisch depressieve Gijp en de manisch onbeschofte Derksen, de NOS had haar frontale botsing tussen een part time analist en een voetballer met een deuk in zijn ego. Let op mijn woorden: daar gaan een boek en een nieuwe aflevering van “Andere Tijden Sport” van komen! En dat gaat u kopen en zien!!
Het is hoog tijd om een stevig kruis te zetten over dat WK 2014. Ik geef toe, ik ga de brasil2beelden vanuit Brazilië missen. Want die waren, voorzover ze niet voetbal betroffen, hartverwarmend en regelmatig vertederend tegelijk. Maar voor het overige ben ik het heel snel weer vergeten. Zelfs de teleurstelling, dat er tussen die 200 miljoen Brazilianen er geen bleek te lopen, die een man-to-man  gesprek met Blatter is aangegaan, krijgt een plekje.
Een blik naar buiten vertelt me, dat het oranje uit mijn straatbeeld is verdwenen. Kruis er over …. het is wel mooi geweest zo!

Voor mijn regelmatige bezoekers nog het volgende. Het is tijd voor een “break”. Gelukkig kan ik voor die periode rekenen op vaste gast en co writer Paul. Die zal, waar relevant maar zeker niet dagelijks, onderwerpen aan de orde stellen. Ik ga even “lozen” en herladen. Iedereen prettige zomerse weken toegewenst.:)

KANTJE BOORD

Ik schop een open deur in als ik vaststel, dat de Louis XI het zichzelf gisteren bijzonder moeilijk maakte. Bijvoorbeeld door de wedstrijd tegen Costa Rica 120 i.p.v. 90 minuten te laten duren.  Dat extra half uur, gestopt onder de noemer “verlenging”, had Oranje nodig om aan het vereiste quotum “achteruit voetballen” te komen. Vooral de als een kameel over het veld bewegende BMI en Blind produceerden meer dan een uur lang louter ballen breed of terug. De Vrij en Vlaar waren een goede 2e. Tel daarbij op de “oude mannetjes-manier” waarmee Cilessen zijn uittrappen pleegt te nemen en je komt al aardig in de buurt van dat half uur extra. Maar ook voorin leverde men stug zijn aandeel. Want de voor Depay ingevallen Lens [geen idee wat die binnen de lijnen kwam doen] en de steeds meer dodelijk vermoeid ogende van Persie speelden hun eigen wedstrijdje “wie loopt het meest buitenspel”. Glansrijk gewonnen door van Persie overigens.
KrulMaar, om de aloude mantra weer eens boven tafel te halen, elk nadeel heeft zijn voordeel. Door dat half uur extra kwam Louis tot zijn volgende truc uit zijn blijkbaar onuitputtelijke trukendoos. Hij bracht een Haagse jongen i.p.v. een woedende, want duidelijk aangebrande Cilessen om de strafschoppen van  de Costa Ricanen uit het doel te houden. En Tim Krul deed ook al wat van hem verwacht werd. Een Haagse held i.p.v. de gebruikelijke surrogaat Amsterdammers als Blind of Cilessen, het maakte die ruim 2 uur peultjes zweten en gevloek ineens tot een renderende investering.
bouchardTerwijl ik in de loop van de zaterdagmiddag in opperbeste stemming was geraakt. Eugenie Bouchard won dan wel Wimbledon niet, maar in haar eerste Grand Slam-finale [na al 2x de halve finale in zowel Australië als Parijs te hebben gehaald] zit de belofte verborgen, dat de  opvolgster van Maria Sjarapova werkelijk is gearriveerd. En dat maakt me blij.
Die zaterdag was toch een dag van wisselende stemmingen aan mijn kant. Vroeg in de middag had ik de start van La Grande Boucle [The Great Buccle] gevolgd. Geen proloog, want daar valt qua ceremonieel te weinig van te maken. Een etappe van 190 km door het fraaie Yorkshire.
En dat begon met 20 km geneutraliseerd fietsen door het peloton tot een fraai landgoed werd bereikt, waar de meute halt diende te houden.
Om King William, met zijn Keetje Middleton aan zijn zijde en Prince [niet de artiest maar de Harry] als chaperonne de kans te geven even een bekakt woordje met de gedwee wachtende fietsgrootheden te wisselen.
TourstartExposure, that’s what it’s all about. Engeland had weer flink wat te twitteren. Exposure, want iedereen moet kunnen zien hoe die kakballen interesse tonen in die sport van “the common man”.
Het ontbrak er nog maar aan, dat England’s favorite muffin Adèle of de Britse slagroomsoesjes One Direction een liedje kwamen kwelen.
Ceremonieel, ik weet het, is een noodzakelijk kwaad, maar ik blijf er voor pleiten om het zijn juiste plek te geven. Vooraf of achteraf, maar niet tijdens. Voor je het weet zien we Froome na etappe 2 optreden bij Brittain got talent.
Omdat Kittel won en Cavendish op zijn platte muil ging na zijn zoveelste vieze streek, kwam het toch nog goed. Maar het was kantje boord. Net als later bij Oranje.

PROTESTSONG

Als zelfs een TV-mijder als ik het zag dan mag worden aangenomen, dat velen van jullie hét ook gezien hebben. Neen, niet dat viaduct in Belo Horizonte, wat zo “niet op tijd klaar” bleek, dat het op een bus en wat auto’s instortte, met fatale gevolgen. Dat lijkt me overigens aanleiding genoeg voor een  luide Braziliaanse protestsong.
Maar waar ik natuurlijk op doel is de “protestsong” van dat 15-jarige Mexicaanse meisje, waarin ze Oranje en vooral Robben flink de mantel uitveegt. Ik kende al de Spaanse uitdrukking “hijo de puta” [hoerenjong] en heb daar “puto” [homo] en “cabron” [o.a. klootzak] aan kunnen toevoegen. Altijd makkelijk voor een weekend Barcelona.
En ik stelde vast, dat waar wij onze kinderen bedelven onder vrachtwagenladingen Ritalin om ze rustig te houden, men in Mexico zo’n kind gewoon de gelegenheid geeft om haar hartje te luchten. Met die protestsong als resultaat. Waarvan ik persoonlijk vind dat hij beter klinkt dan wat hier lokaal als WK-liedjes is verschenen. Hier steken een paar “puto’s” de ene vinger in hun hol en de andere vinger in een oor, om vervolgens de polonaise te doen op de afgezaagde tonen van “Rio” of “Sambabal”. En het klootjesvolk, uiteraard oranje uitgeslagen, host mee.
De “protestsong” heeft dankzij dat Mexicaanse meisje een revival bij mij veroorzaakt. Hij gaat ergens over [het soort mensen, dat we allemaal vrijwel dagelijks tegenkomen] en is dus herkenbaar. Iets wat ik met die “puto”-liedjes van nationale bodem compleet niet heb. En ik ben verdraaid benieuwd waar de  Costa Ricanen mee gaan komen, als ze zaterdag door Oranje in het pak zijn gestoken.
Verder wil ik niet gestoord worden vandaag, want er ligt een indrukwekkend lijstje aan protestsongs klaar om te draaien. Puto!!!!!!!!!!!!

TUSSEN AFKEER EN BEWONDERING

Meer nog dan de eerdere 3 wedstrijden voltrok Nederland – Mexico zich volgens het bekende scenario. Zo’n 60 minuten lang zagen we een Oranje [dan wel gehinderd door enerzijds Lowie’s volgende merkwaardige truc Janmaat te vervangen door Verhaeg en anderzijds door het al na 9 minuten uitvallen van de Jong] met de overbekende tekortkomingen.
Wel meer balbezit, hoewel hoofdzakelijk op de eigen helft, maar behoudens de niet gegeven penalty met nauwelijks kansen.
Mijn twijfels over Cilissen staan nog recht overeind [de wijze waarop hij bij de ultieme redding van Vlaar en de Vrij door zijn strafschopgebied dwaalde was onthutsend], Blind is ook als centrale middenvelder een overschatte schutteraar, Martens Indi [verrassend  toch fit] is op dit niveau doodsbang om enig eigen initiatief te nemen en leverde alle ballen in bij vooral Sneijder, die dat eerste uur weer als een drol speelde.
Toen dan Dos Santos had aangetoond hoe onder de maat zowel Blind [als een mietje probeerde hij Dos Santos te stoppen] als Cilissen zijn en die 0-1 er stond, was er weer het moment waarop alle remmingen van dat belachelijke 5-3-2 werden losgegooid.
Met een hoofdrol voor veteraan Kuyt [petje af] en het vertrek van de tegenvallende RVP en de komst van Depay en Huntelaar veranderde het scenario drastisch. Mijn bewondering voor de “nieuwe elf”, maar vooral voor Arjen Robben, groeide enorm. In de hitte van Fortaleza gooide hij er rush na rush uit, waarbij terecht de kanttekening kan worden geplaatst dat te vaak zo’n rush eindigde in de Robben-schwalbe. Maar los daarvan was Robben absolute wereldklasse. En de “nieuwe elf” persten er in die bakoven een offensief uit wat weinigen voor mogelijk zullen hebben gehouden. En mijn NedMexPenbewondering werd absoluut, toen via de weergaloos ingeschoten Sneijder-goal en de ijskoude penalty van Huntelaar Oranje de boel compleet omgooide en Mexico verdwaasd achterliet.
Ik ben nog niet om, ik ben ook nog niet euforisch, ik heb nog steeds niets oranje aan het lijf zitten. Maar die laatste 20 minuten van Nederland – Mexico behoren wel tot zo niet de beste dan toch wel de meest enerverende minuten WK-voetbal, die ik ooit meemaakte.
De afkeer van de eerste 60 minuten werden vervangen door grote bewondering voor de de laatste 20 minuten. En daar kan ik wel mee leven.

LEEG

Het klinkt volstrekt idioot, maar desondanks werd er gisteren uitgebreid over bericht. Na nog geen 2 jaar aan het bewind te zijn geweest, blijkt het kabinet Rutte II al haar via het “kwartetten van Wouter Bos” gekozen taken al gerealiseerd te hebben. “Gerealiseerd” in de betekenis van:
– het met wie maar wil, maar in hoofdzaak toch D66, CU en SGP, sluiten van akkoorden, zodat het voornemen tot wetgeving door de Kamers kon worden gehaald;
– het nauwelijks ontmoeten van enig maatschappelijk verzet van betekenis in relatie tot de voorgenomen wetgeving, die één nadrukkelijke eigenschap gemeen heeft: het gaat om wetgeving, die een duidelijke verslechtering van het restant van de verzorgingsstaat betekent.
Soepel dealen met “de constructieve oppositie” + “geen noemenswaardig verzet” brachten Rutte II na 20 maanden regeren tot de hen zelf zeer verbazende conclusie, dat de “To Do”-agenda inmiddels was leeggelopen.
De eerste reactie op zo’n vreemd fenomeen [een regering, die niets meer te doen heeft, terwijl de problemen in den lande voor het opscheppen liggen?] is “mooi, 2 jaar eerder ophoepelen dan maar!!!”
Maar zo simpel werkt het niet. Een kabinet met veel tijd maar geen agendapunten werkt als elk politiek lichaam. Ze gaat die agendapunten vanuit de losse pols verzinnen. Zo was Rutte erop te betrappen, dat hij als kakbal een voetbalkenner ging uithangen en iets over Oranje’s prestaties ging zeggen. Daarnaast werkt hij aan een expositie van de Ruttebootjemooiste selfies, die hij de afgelopen 20 maanden met groten der aarde maakte [Guus Meeuwis, Racoon, Ieltje, Jort, Geer & Goor, Angela in een roeiboot e.d]. Te sponsoren door Albert Heijn.
Ander voorbeeld was één van de meest geliefde manvrouwen van Nederland, Frau Jetta Klijnsma. Die kwam met een plan om verplichte deelneming aan een pensioenfonds te vervangen door de wettelijke verplichting tot het aanschaffen van een volkse moestuin. En is er die VVD-er die zich bemoeit met de vakantieplanning van bijstandsgerechtigden.
Vooral de laatste 2 smaken smerig, maar zijn desondanks voorspelbaar. Men weet immers, dat het volk vrijwel alles pikt. Speciaal nu de run op Roy Donders kinder juichpakken is geopend.
Normaliter zou je kunnen verwachten, dat het vullen van die lege agenda beide coalitiepartijen + die o zo constructieve oppositie er toe verleidt om plannen in te dienen, die puur de bediening van de eigen achterban zal betreffen. Maar ja, de PvdA waterhoosheeft vrijwel geen achterban meer. Daarom schijnt Samsom vandaag bij de Waddeneilanden te zijn gesignaleerd om dat fenomeen van die waterhozen te bestuderen. Zou tot een spraakmakend energieplan kunnen leiden. [Ik hoop alleen maar dat zo’n waterhoos “slurp” zegt en we vervolgens van Samsom zijn verlost.] En D66 wil hetzelfde als de VVD. En Arie Slob lult meer dan  dat hij wat doet. En Holy Kees verzint alleen maar aardige dingen voor zijn knusse  ‘Bible Belt”.
Dus de resterende periode van Rutte II loopt grote kans net zo te worden als het eerste deel. Kut met peren! Stiekem hoop ik ,dat Rutte c.s., op weg om de triomfen van Oranje in Brazilië mee te maken, zal vliegen met Air Malasya. En dus zal verdwijnen in de  Bermuda Triangle. En we 2 jaar niets anders van hem horen, dan het piepsignaal van de black box. Hallelujah!!!

[ON]GELIJKE LIGGERS

Hoewel ongelijk hebben niet leuk is, zit er desondanks een soort gevoel van satisfactie in je ongelijk toegeven. Eerlijk gezegd snap ik er geen [voet]bal van waarom ik ongelijk blijk te hebben. Maar er is meer dan voldoende tijd om daar de gedachten eens over te laten gaan. Prioriteit ligt bij dat ongelijk toegeven.
oranjefans  Het “zooitje ongeregeld” onder de naam Oranje [Leeuwen inmiddels volgens Robben] komt nog niet naar huis. Sterker nog, men cruisete via 3 overwinningen op achtereenvolgens de no. 1, de no. 5 en de no. 62 van de wereldranglijst naar de 1/8 finale, waar zondag Mexico wacht. En steeds breder worden die Leeuwen als titelkandidaat genoemd.
4 helften niet aan te gluren voetbal en 2 helften acceptabel, neen hogeschool countervoetbal waren genoeg voor 9 punten en 10 doelpunten.  Wat me daarbij heeft getroffen is het volgende.
Sinds 1974 is de Nederlandse voetballiefhebber steevast aanhanger geweest van dat typische Hollandse voetbal, ontstaan via het grote Ajax, gecultiveerd en geëxporteerd door “grote” trainers en spelers. Tot aan 2010, dat WK waarin Bert van Marwijk de verontwaardiging van het voetbalvolk over zich afriep door de zakelijke, kille, puur op rendement gerichte speelwijze van Oranje. 40 jaar verwachtten de supporters het Oranje, wat ons Oranje was.
Nu , in 2014, waar van Gaal om voor hem geldige redenen een pur sang counterploeg bouwde, waarbij 80% van de tijd en energie wordt gestoken in het slopen van enige aanvalsdrift bij een tegenstander en 20% resteert om vaker met lange lellen naar voren oranjefans2dan met gerichte passes de absolute topklasse spitsen van Persie en Robben te bereiken, nu in 2014 blijkt een meerderheid van de fans de voorliefde voor de Hollandse School te hebben losgelaten. Het is het resultaat wat telt, hoe behaald is niet langer interessant. Ik begrijp die veranderde houding wel, want hij past immers naadloos bij de tijd en wereld waar we inmiddels in leven. Maar die houding maakt me ook ongerust. We lijken er geen enkel probleem in te zien op te geven wat nodig is om een resultaat na te streven. Wat me doet denken aan die postbode Dirk Schieringa, die hele bevolkingsgroepen vol pompte met leningen, zonder zich over ethische kwesties druk te maken. Zijn bank floreerde jarenlang.
Het doet me ook denken aan die nog steeds aanhoudende verslaving aan de “selfie”. Een meestal stupide, vrijwel waardeloos digitaal fotootje. Maar omdat alle gelegenheid wordt geboden via de media om dat onbenullige kiekje aan den lande te tonen doet het er niet meer toe, dat 80% ervan meteen rijp voor de klikko is en hooguit 20% er mee door kan. Het “hoe” en “wat” [net als bij  Oranje] doen er niet meer toe: alleen het resultaat telt.
oranjefans3Met je dronken kop of je obesitashoofd en zo idioot mogelijk uitgedost op een digitaal kiekje en uitgekozen worden door een BN-ertje van inferieure kwaliteit als “de beste”. Dat is waar het om gaat!!
Ja, het klopt allemaal prima. Wat Louis zijn mannen laat doen en hoe de fans daarop reageren, het valt het best te typeren als “going with the flow”. Waarin chronisch gebrek aan creativiteit en kwaliteit wordt gecompenseerd door beide eigenschappen gewoon te verzinnen. Zoals 5-3-2 zonder een spier te vertrekken ineens een aanvallend systeem wordt genoemd. Zoals zelfs nu nog Sneijder, die er keer op keer naadje van bakt en in een normale situatie zijn plek al kwijt was geweest, nog steeds als lid van die “Gouden Driehoek” wordt gezien. Welk goud???
vioranjeDe media, met Voetbal International voorop, halen alles uit de kast. Het aantal “artikelen” over Oranje als potentiële wereldkampioen rijst de pan uit. Slechte kwaliteit, haast kinderlijk geschreven, maar wie maalt erom? Ze houden immers het gewenste beeld in stand? En over een maand, als de Oranje-hype voorbij is en geslachtsrijpe apinnen Bauke Mollema hun selfie sturen, praat immers niemand meer over al die onzin, die in en over Brazilië werd verkocht? Ik weet zeker, dat ik daar wél gelijk in ga krijgen.