KALF VERZOPEN, DEMPEN DIE PUT

Als er iets duidelijk werd bij de uitreiking van de “Nederlandse oscars” aan de “absolute top” van film producerend Nederland afgelopen vrijdag, dan was dat wel dat er een belooncategorie ontbreekt.
Over al die anderen, waar een kistkalf aan werd opgehangen, zult u van mij weinig luciahoren, omdat beste film, beste acteur enzovoort een kwestie van [wan]smaak is. Ik beperk me slechts tot de opmerking, dat “Lucia de B.” terecht werd beloond met een kalf.
Het Nederlandse kroonjuweel bleek de film “Aanmodderfakker” te zijn. “Briljante”vondst die titel, die je doet vermoeden, dat Eubank de OST wel zal hebben gemaakt en Ali Baba B. wel ergens in die film zal opduiken.
Het “wereldje” was er in ieder geval lyrisch over.
Maar terug naar die gemiste belooncategorie, waarmee ik doel op de presentatie van het kistkalf festijn. Omdat ik het voor de eerste keer bekeek sinds men begonnen is het awardfenomeen in de polder formidabel op te pompen, viel het mij op, dat het geheel voor 100% op de Amerikaanse leest is geschoeid. Met de bijbehorende Nederlandse aftreksels van de Niro [Tygo Huppelepup], Di Caprio [ene Benja met mooie krullen en hagelwitte tanden], Scarlet Johansson [Verbaantje] en Al Pacino [die verkeerde helft van Jurk, ook wel bekend als de omhoog gevallen Bossche Bol]. Alles was er, van glamour overlopende stage, publiek met de glimlach in het gezicht gebeiteld, iedereen kende zijn of haar rol. Zelfs Jet Bussemaker, die MC-trekjes vertoonde.
koefnoen kalfMaar hoe goed de snedige tekstjes ook waren ingestudeerd, het was een complete aaneenschakeling van gestuntel, harkerig gedoe en humorloze humor. Tenenkrommend Hollands, za’k¬† maar zeggen.
Waar je , steeds vaker tegenwoordig heb ik het gevoel, met plaatsvervangende schaamte naar kijkt.
Wat voor de top van de Nederlandse “filmsterren” moet doorgaan, is niet meer dan een middelmatig gezelschap bij elkaar geharkte nobody’s, die maar wat “aanmodderfakken”. En elkaar elk jaar zo’n kalf in de anus stoppen. Het enige positieve gevoel wat ik aan het eind van de kwelling overhield, was dat me gelukkig de verschijning van de twee-eiige tweeling Carice van Houten – Holladijee Rijn [bij insiders bekend als de Betty Boop uit de Polder en Het Paard van Ome Willem [Ik zag ze van de week toevallig in Valkyrie kwijlen richting Cruise]] bespaard is gebleven.
Awardembola raast over Nederland; volgende week zal er vast ook wel weer wat uit te reiken zijn. Het “kistkalf” is in ieder geval weer verzopen, daar kan voor een jaar de deksel overheen. Voor je het weet komt die luis met zijn glazen huis er aan. ūüôā

VERDWAASD

Het begint er nu toch echt op te lijken, dat Nederland zijn mogelijkheden overschat. Als het om hypen, bang zijn, tochten, condoleances plaatsen, herdenkingen organiseren e.d. gaat. Rek en ruimte lijken er uit, waardoor er dubbelloop gaat ontstaan. En dan gaan betrokkenen in Nederland aan het kiften. Wat gaat er voor op 10 november a.s.? In Heerlen is op 10-11 de start van het pr√©-Hosseizoen geprogrammeerd en inmiddels is men er in het bronsgroen eikenhout achter, dat de elite in Den Haag op die datum iets anders heeft geagendeerd. Ik ruik al van ver een Facebookpagina “Handen af van ons Carnaval”, die “likes” moet gaan slurpen.
Ander signaal dat de gemiddelde Nederlander het allemaal niet zo meer uit elkaar kan houden ving ik zojuist op bij mijn bakker. Iemand bracht Monster Truck Madness [ trouwens een heel vermakelijke videogame, die Microsoft ooit uitbracht eind jaren 90, waarin je zonder risico door wereldsteden kon razen, ondertussen alles en iedereen aan barrels rijdend] in Haaksbergen onder de aandacht.

Het vrouwtje, met een duidelijke angstblik in haar [blauwe] ogen, stelde plompverloren de vraag “denken jullie dat het zo’n aanslag van zo’n Johad-figuur is geweest?” Als dat geen bewijs is, dat mensen dingen door elkaar beginnen te halen!
De bakker, goedgemutst als altijd, stelde haar gerust. “Dan zou Rutte of Opstelten al op TV zijn geweest om ons gerust te stellen en om waakzaamheid hebben verzocht. Neen, Haaksbergen was gewoon een lokaal feestje”.¬† Ik hoorde in de koffiehoek een stoel naar achter schuiven; een soort Ziggo-installateur type mompelde “Feestje? Volgens mij is Haaksbergen de eerste gemeente, die de stille tocht heeft vervangen door “een brullende tocht”. Sommige mensen kunnen dingen zo hard zeggen. “En voor Haaksbergen begint de nieuwe week met tot nu toe 3 doden en een condoleanceregister om te tekenen.” Tja, je zou dat er nog maar bij krijgen naast al dat andere gedoe.
Ik vroeg me af, of er inmiddels een condoleanceregister Top 100 zou bestaan. NPO 2 zou daar een mooi programma van kunnen maken. En het bedrijfsleven zal best bereid zijn daar een mooie award voor beschikbaar te stellen.

Nederland raast verdwaasd via bult, buil, vleeswond, geplet permanentje, duidelijke afdrukken van reuzebanden op het voorhoofd, al ingeslagen vaten Brandbier, angst oproepende tram- en metrostellen en bussen, door naar 10 november.¬† Een krappe 6 weken, waar nog zo veel in kan gebeuren. [Patty Brard zwanger, Jeroen Pauw ontkent, Heel Nederland Bakt aan, discussie over het dragen van een kogelvrij vest door de Sint, Nationale Monstertruckers Bond demonstreert tegen te harde sancties vanuit de politiek etc.].¬† En in die periode krijgt de Nederlander ook nog eens te maken met de nieuwe Zorgpolis. Om gek van te worden …. als we dat al niet waren.
Ik bied jullie dan ook graag de gelegenheid even tot rust te komen. [bij voorkeur in het donker te beluisteren bij een potje Lapsang-thee en volume op 10]

HAKKUH OP DE 90’S

Nog een beetje duffig hoorde ik die stem, zoals dagelijks 150 keer gebeurt, mij indringend toe lispelen “Come together”. Het enige wat rond 7 uur ’s morgens bij mij¬† “together” moet komen zijn dat kopje met gekookt water en het theezakje, daar heb ik al meer dan genoeg werk aan. Dus ontschoot me voor ik het besefte “ach mens, val dood; ga een vak leren”. Ja, ik kan ’s morgens vroeg knap grof zijn.
Die stem hoorde bij NPO XYZ VVV P38H Radio 2 [ de flitsende nieuwe naam van de zender]. Radio 2 staat bij mij voorgeprogrammeerd, omdat er voordat Nederland begint te sms’n, appen en bellen naar die publieke chatbox nog net redelijke muziek te horen is. Betere pop, zeg maar. Zo rond een uur of 8 moet je weg wezen, tenzij je natuurlijk fijn wakker wordt met je mobieltje aan je oor om te horen, waar je je gratis bakje koffie [zorgt Radio 2 voor door tankstations af te bellen] kan ophalen. Lekker knus allemaal, toch? Bijna kneuterig zelfs. Gratis de spoedpoep dankzij Radio 2 en koffie van de Texaco.
Waar ik eigenlijk naar toe wil [excuus voor de sidestep] is, dat op die zender, die een naam in dat verband heeft hoog te houden, het “lijstjesseizoen” weer is begonnen. Voor de liefhebbers is eind deze week de Top 100 van de Nineties te horen en daar kan vanaf vandaag op worden “gestemd”.
En toen ik eenmaal een beetje wakker was besefte ik, dat muziek uit de jaren 90 [met wat andere persoonlijke zaken, waar we het dus niet over gaan hebben] er de oorzaak van is geweest, dat er een fors hiaat in mijn muzikale kennis én mijn muzikale archief is ontstaan.
Voor de helderheid: ik doel dan op in die periode opgekomen muziekstijlen en daaraan verwante muzikanten. Want wat in de jaren 90 werd gemaakt door de gevestigde orde [Fleetwood Mac, Pink Floyd, Earring, Genesis e.d.] werd allemaal keurig in het archief gezet.
Als wel vaker begon ik naar bewijs van mijn eigen stelling te zoeken. Omdat ik alle muziek in de categorie “charthits” keurig naar decennia heb gesplitst was dat bewijs eenvoudig te vinden. Het aantal bewaarde charthits uit de 90’s bleek slechts een fractie te zijn van het aantal¬† uit de eerdere decennia. Veel- zo niet alleszeggend. En niet zo vreemd eigenlijk, omdat vooral de 2e helft van de 90’s werd geteisterd door de uitbraak van house. Ik herinner me nog hoe een kennis in de auto mij vol trots het cassettebandje liet horen wat hij voor zijn zoon had aangeschaft. Met daarop o.a. houseversies van Sinterklaas Kapoentje en No more bolero’s.
Hakkuh werd nooit mijn ding.
Ter geruststelling: vanaf het volgende decennium heb ik de draad weer opgepakt, vooral dankzij Parachutes van Coldplay en Mutter van Rammstein [da’s geen hakkuh, maar beuken en rammen].
Ik vond de jaren 90 dus grotendeels een muzikale ramp. Maar is dat terecht?,¬† vraag ik mezelf af zo’n 15-20 jaar verder.
Ook daarvoor is een manier voorhanden om te onderzoeken. En dat zijn die verdraaide lijstjes waar o.a. Radio 2 zijn bestaansrecht aan ontleent.
Kijk even met me mee naar een vergelijking van de 10 best verkochte singles [toch beeldvormend voor de muziek van dat moment] uit 1993 [de hakkuhloze periode] en 1983.
1993                            1983
1¬† 4Non Blondes – What’s up¬†¬† ¬†¬†¬† ¬†¬†¬† ¬†1¬† Starsisters – Stars on 45
2  Haddaway РWhat is love            2  Shorts РComment ca va
3  2 Unlimited РNo limit                3  Michael  Jackson РBeat it
4  Ace of Base РAll that she wants            4  Lionel Richie  All night long
5¬† UB40 – I can’t help falling in love¬†¬† ¬†¬†¬† ¬†¬†¬† ¬†5¬† Mike Oldfield – Moonlight shadow
6  Culture Beat РMr Vain                6 UB40 РRed red wine
7 Leila K РOpen Sesame                7  Rocksteady Crew РHey you
8  René Klein РMr Blue                8  Berdien Stenberg РRondo russo
9  Freddy Mercury РLiving on my own        9  Irene Cara РFame
10 Meat loaf – I’d do anything for love¬†¬† ¬†¬†¬† ¬†10 David Bowie – Let’s dance

[De 10 best verkochte singles over 2013 heb ik puur uit zelfbescherming even uitgesloten].
Eigenlijk zit er niet veel anders op om toe te geven, dat er niet zo gek veel verschil in die 2 lijstjes is. Of het zou moeten zijn, dat in 1983 nadrukkelijk meer “groten” het beeld bepalen.¬† Charthits zijn in meer dan 70% plaatjes, die je licht vergeet. Net als de artiesten die ze maakten. Vooral die uit de 90-ties. Terwijl ik er zeker 6 uit ’83 meteen meezing.
Ik krijg zo langzamerhand het gevoel, dat chartshits geen goede graadmeter zijn om een bruikbare vergelijking te maken. Omdat het jaar na jaar, decade na decade feitelijk hetzelfde afgezaagde beeld oplevert van in meerderheid matige middle of the road plaatjes, ge√ęnt op de op dat moment heersende stijl[en]. En wat dat betreft hebben de jaren 90 geen mazzel gehad. Want ze werden gedomineerd door diverse house-stijlen, waarvan ikzelf de mellowvariant [Snap e.d.] te pruimen vond. En “2 Ongelimiteerd” kon er af en toe ook best mee door.
Maar conclusie mag zijn, dat, alhoewel om een andere reden dan ik aanvankelijk aannam, er weinig aanleiding aanwezig is om naar die Top 100 v.d. 90’s te gaan luisteren. Want de middle of the road zal overheersen.
Nog een “teaser”?
1973                            2013
1 Sharif Dean РDo you love me  1 Avicii РWake  me up
2 Rolling Stones РAngie                2 Robin Thicke РBlurred lines
3  Redbone РWounded at Wounded Knee        3 Daft Punk РGet lucky
4¬† Gerard Cox – Het is weer voorbij …¬†¬† ¬†¬†¬† ¬†4 Pink – Just give me a reason
5  Demis Roussos РMy friend the wind        5 Pharrell Williams РHappy
6  Freddy Breck РRote rosen            6 Stromea РPapaoutai
7 Golden Earring РRadar love            7 Armin van Buuren РThis is what it feels like
8  Nick McKenzie РOne is one            8 Mr Probz РWaves
9  Sweet РBlockbuster                9 Willem & Spears РScream & shout
10 Chi Coltrane РGo like Elijah            10 Maaike Roomboter РDat ik je mis
Hoor ik u zeggen “het is er niet beter op geworden”?

MEEUWENLIEFDE

Ooit verhuisde mijn werkplek [en die van mijn collega’s] naar een “bedrijventerrein”. Pas jaren later, toen de grote jongens er zich mee gingen bemoeien en de bruinbeige en blauwgrijze glazen torens uit de grond schoten, werd het bedrijventerrein een “kantorenpark” met exotische naam.
Maar toen het nog gewoon een bedrijventerrein was [waar overigens compleet nada te beleven was, het was een soort woestijn van saaiheid] bevond zich aan de overkant van ons kantoor, in hetzelfde straatje, een vestiging van toen één van de bekendste slagers uit de regio, van misschien wel Nederland.Ik geloof, dat het bedrijf één van de eerste Keurslagers van het land was. Het ging om een vleesverwerkingsunit. Men sneed daar de runderlappen en hamlappen, de karbonades en de magere speklappen van de door vrachtwagens aangeleverde karkassen.
meeuwenJe kon daar niets van zien, dus ik kon ongestoord míjn werk doen: bedrijven uit de Afwerkingssector te woord staan, brieven schrijven en meer van die dingen.
Maar al snel werd mij en anderen een vaste procedure van dat bedrijf aan de overkant duidelijk. Rond 1 uur werd elke dag door een paar in bloederig wit geklede mannen [ er werkten toen geen vrouwen, want in die tijd was verfijnd vlees als de entrecote,ossehaas, ribeye nog niet populair bij Jan 2x Modaal] een container naar een vaste plek geduwd, met daarin vleesafval. De klep van de container werd opengezet en de mannen maakten dat ze weg kwamen. Wij namen toen aan omdat de stank niet te harden was. Maar nee, het bleek om iets heel anders te gaan. Als bij radar gestuurd verschenen binnen enkele minuten meeuwen, die zoals ze gebruikelijk doen eerst een goed uitzicht plekje zochten. Een paar nerveuze types cirkelden rond boven het straatje.
Het duurde niet lang of het aantal meeuwen was gegroeid tot een divisie en wie het was weet ik niet, maar √©√©n van de vogels moet het teken “aanvalluuuuh” hebben gegeven. De meute dook in scheervlucht op de inhoud van de container. Spectaculair om te zien. En zo leerde ik de reinigende werking van de meeuw kennen. Met de jaren ging ik er zelfs een paar herkennen en die noemde ik dan George, Barry, Rinus of Cesar.

Diverse malen kwamen ze op de vensterbank van mijn uitzichtraam zitten en allemachtig, wat zaten er een reuzen tussen. En brutaal als de neten! Soms bleef 1 van de reuzen mij door het glas minutenlang in de gaten houden en die kreeg dan de naam van mijn chef, want die deed dat namelijk ook.
Maar op de √©√©n of andere manier bouwde ik in die tijd een soort band op met die meeuwen. En soms hoorde ik Kate Bush zingen “The bird with the child in his eyes”.
Na verloop van jaren was de Keurslager zo groot geworden, dat hij rijp was om opgeslokt te worden door een nog grotere butcher. En vertrok het bedrijf naar een andere vestigingsplaats. 1 van de recalcitrante eigenaars schijnt nog een eigen bedrijf te zijn begonnen; ergens in de buurt van Oss, geloof ik.
Nog een korte periode hebben meeuwen boven hun oude voederplek rond gezwoven , een beetje verwezen, in de war. Maar op een gegeven moment waren ze weg, ook George, Barry, Rinus en Cesar.
Dat gevoel van toen bekroop me nu weer, toen ik nog eens las over die kakbal van de VVD, die in steden wil toestaan, dat er openlijk op meeuwen mag gaan worden geschoten. Ik zou tegen mijn oude vrienden willen zeggen “nog een keer alle ballen verzamelen en aanvalluuuh!!!!”
Die kakbal heet Rutmer [what’s in a name!!] Heerema en ik zou zeggen alle snavels richten op de platte weke billen van deze idioot. En doorgaan tot op het bot .

HEK

Een hek van 460.000 euro om een stuk grond met een waarde van 35.000 euro?
Wat zouden Alex en  Max in hemelsnaam van plan zijn in die vakantiewoning  in Griekenland?
Volgens Big Ivo Opstelten is dat hek heel belangrijk voor de veiligheid van The Royal Two + Kids.
Zou er niet doorheen kunnen worden gekeken? Dan is het eerder een muur dan een hek, lijkt me. En veiligheid waarvan?¬† We kunnen natuurlijk allerlei geintjes maken over de mogelijke ondeugende spelletjes, die het duo Ma[le]x gaan spelen achter de veilige bescherming van dat hek. Ik zou zeggen laat de fantasie maar de vrije loop. Maar persoonlijk denk ik dat Alex meer ge√Įnteresseerd is in het aanleggen en bewaken van een koninklijke biervoorraad dan in spannende lichaamsbeweging. En hij is natuurlijk zeker geen Dutch Silvio. Dergelijke types hebben we nauwelijks in Nederland, een paar misschien nog in de Sint Jan of de Westerkerk. Of Urk natuurlijk.
tuinhekNee, ik gok op een rijke vooraad aan Heineken special brand en die stop je niet achter een tuinhek met koninklijke boog.
Wie wat mij betreft zeker achter een heel hoog op 10.000 volt staand hek mogen zijn The Golden Oldies. Nee, niet die plaatjes uit de jaren 50 en 60 van de vorige eeuw, maar die rollator popgroep uit toevallig diezelfde periode. Na het eerste tenenkrommende succes met schoolconcerten [ja, zelfs ik heb daar iets van meegekregen, met open mond en rommelende ingewanden overigens] brengt de baggerpijp der baggerpijpen BNN een nieuwe reeks, waarin rollatorpop Duitsland moet gaan veroveren. Nederlandse omroepen zijn uitblinkers als het om het vinden van nieuwe markten gaat waar bagger [zou Boskalis¬† de Goldies trouwens sponseren?] naar kan worden ge√ęxporteerdhoogspanning. Natuurlijk begrijp ik best¬† waarom BNN met die kwal als snelle presentator nog voor een seizoen gaat. Wat vorig jaar niet is gelukt moet dit seizoen wel kunnen. √Č√©n van de oudjes, die onder het krijsen van “I want to live forever” rochelend ter aarde stort en daarmee de AOW iets betaalbaarder en houdbaarder maakt. En ik maar blijven hopen, dat die lolbroek van een Nicolai zelf …… nou ja, dat moment komt ooit.
Trouwens, ik zag iets van dei Goldies [een trailer] omdat ik zat te wachten op de herhaling van een aflevering van Tegenlicht uit november 2013 met de titel “Persoonlijke data zijn goud waard”. Die bracht mij trouwens op het idee om in dit blog dataminingHEK als centraal onderwerp te kiezen. Want als jullie [alsnog?] naar die Tegenlicht aflevering zouden kijken dan zouden jullie waarschijnlijk net als ik de gedachte voelen opkomen “waarom staat er geen hek van bijna 5 ton om onze persoonlijke data”?¬† Want daar is het al jaren hoog tijd voor, want als √©√©n ding duidelijk wordt dan is dat wel dat er een hele goede boterham is te verdienen met het puur persoonlijk managen van onze eigen data. Maar Big Ivo zal dat wel als uiterst onveilig gedrag bestempelen. Ten opzichte van al die grote bedrijven, die elke scheet, die we laten, beheren als ware het een goudstaaf uit Fort Knox. Die goedzak.

DIRTY OLD LIVING DOLL

Living doll, The Young Ones, Bachelor Boy, Lucky Lips, Wind Me Up, I’ll Come [Runnin]… zo maar een greep uit de indrukwekkende lijst hits en hitjes, die Sir Cliff Richard in een periode van 30 jaar scoorde.
Nu bekend is geworden, dat ook Sir Cliff praktiserend lid is geweest[?] van het zogenaamde Jimmy Saville-genootschap [u weet wel die club Engelse artiesten, die als motto “minstens elke dag een kleuter aan mijn leuter” aanhing] zullen die ooit zo onschuldig klinkende popliedjes van Harry Webb [ zo heet Sir Cliff in vrijetijdskleding] nooit meer hetzelfde klinken. Wat zeg ik, ik zal ze nooit meer draaien, want alleen de gedachte al bezorgt me een vieze smaak in de mond. Het Britse alternatief voor Elvis, dat fris ogende knulletje met de spuuglok, blijkt al als 50-er in de jaren 80 een viespeuk te zijn geweest. En nu waarschijnlijk een hoogbejaarde “Dirty Old Man” te zijn.

WEERWARTAAL

Het was gisteren toch zo’n druildag, dus leek het me wel passend om ’s avonds eens FeijBesnaar Feijenoord te kijken. Wel, ik hield er schele hoofdpijn aan over. En de Rotterdammers? Die brachten het record “struikelend en blunderend ergens uitvliegen” op nog hoger niveau. De stand is trouwens 0-2 op dit moment. FC Groningen was de eerste, die ging tegen Aberdeen. En nu dus Feijenoord. Tel daarbij op de wijze, waarop PEC de ‘sterren” van Frank de Boer [“we gaan die 1-5 van de bekerfinale uitwissen”] de JC Fruitschaal ontfutselden en het is duidelijk: we gaan een enerverende, hoofdzakelijk nationale competitie tegemoet.
Wat die druildag betreft overigens: begin deze week [1e week augustus dus] hoorde ik weerman en prop Marco Verhoef uitvoerig aankondigen, dat in Nederland de herfst was aangekomen. Die klimaatverandering toch! Niets lijkt meer zeker. Augustus was toch niet zo lang geleden nog gewoon een zomermaand, waarin de temperatuur met regelmaat tropische waarden kon bereiken. Maar Marco had ergens een spin gezien en weerkuikenwat mist boven een weiland, en dat soort dingen triggeren hem en zijn immer groeiende leger aan weercollega’s [zoals die weirdo Peter “Kuiken” Munneke, de nieuwste aanwinst van het Journaal] onmiddellijk.
En omdat profileren ook voor de nieuwe generatie weerlieden een must is, worden in diverse media meteen allerlei beschouwingen [zeg maar eens dat het weer geen big business is tegenwoordig, er blijken zelfs mensen te zijn die verslaafd zijn aan het bekijken van alle mogelijke “weerradars”] op ons losgelaten. Achteraf blijkt 90% niet te kloppen, maar een kniesoor die daar op let. Beter 15 weeralarms code geel, oranje of rood te veel dan te weinig, nietwaar?
Inmiddels gaat het gerucht, dat de gezamenlijke warenhuizen op het punt staan hun  herfstcollecties in de markt te zetten. En dan is het altijd handig als er een weerman is, radlerdie in de eerste week van augustus de herfst aankondigt, nietwaar?
En effect heeft dat altijd, zelfs op mij. Zo betrapte ik mezelf er op, dat ik veel minder bier koel zet ineens. En geloof me: dat is een veeg teken!!