SPRONGEN VAN DE RODE KAT IN HET NAUW

Het lijkt wel of er een niet aflatende stroom kritiek [soms bikkelhard] over de PvdA blijft uitstromen. En ik ben eerlijk: ik kan daar geen traan over laten.
Meer dan de helft van de PvdA-stemmers van 2012, wat met terugwerkende kracht een inktzwart jaar voor Samsom c.s. lijkt te zijn geworden, geeft aan de partij de rug toe te keren. Dat zou zo’n 20 zetels betekenen. En dreigend verlies vanuit andere gelederen van het electoraat schroeft dat komende echec tot apocalyptische hoogten op.
Tegen die niet te stoppen stroom in zijn er natuurlijk PvdA-ers , die proberen alvast op papier het tij te keren.  Door er op te wijzen, dat de PvdA voorafgaand aan die verkiezingen 2012 ook in een kansloze situatie verkeerde. Introductie van het plastic artikel Samsom in de verkiezingsrace bleek om naar is gebleken volstrekt onjuiste gronden de redding van de partij te zijn.
Die groep schrijvende PvdA-ers spreidt het soort naïef optimisme ten toon, die doet denken aan de wanhoop, die een man staande voor een vuurpeloton moet voelen. Een identiek soort bewegingen herken je bij [nu nog] kamerleden van de PvdA-fractie. Neem ene Bouwmeester, die dingen mag zeggen over de zorg. Velen onder ons hebben met woede vernomen van de miljardenwinsten, die zorgverzekeraars weigeren om in de vorm van een premieverlaging terug te geven aan de verzekerden.
Met als door de coalitiepartijen gesteunde verklaring, dat de verzekeraars terecht zo hoog mogelijke buffers aanleggen.
En dan verschijnt ineens die Bouwmeester in beeld, die komt vertellen, dat wat de PvdA betreft zo’n 4-5 miljard uit die buffers kunnen worden gehaald. Mochten de verzekeraars niet meewerken dan is de PvdA van plan een en ander in wettelijke vorm te regelen. Een puntgaaf voorbeeld van het komen tot inkeer, ingegeven door electorale paniek. En eens te meer het bewijs, dat onder hoge druk vrijwel alles vloeibaar wordt.
De hoop, dat via profilering van de eigen partij en haar ware, inmiddels zwaar beschadigde uitgangspunten, de val tijdig kan worden gestopt doet haast kinderlijk aan. Vooral omdat men 3 majeure zaken bewust onbenoemd laat.
a. de PvdA vertrouwt er blijkbaar op, dat de kiezer straks een identieke draai [lees: enorme fout] zal maken als hij pal voor de verkiezingen 2012 deed. Veel wijst erop, dat dit vertrouwen op niets is gebouwd;
b. het is de PvdA, die bij de decentralisatie van de zorg de hoofdrol heeft gegrepen in de persoon van Martin van Rijn. Na een aanvankelijk schuchtere aanloopperiode is het protest vanuit de burger 3 maanden voor de decentralisatie inmidddels fors aangezwollen en richt zich vanuit die hoofdrolpositie van van Rijn voornamelijk op de PvdA. Minister Schippers [VVD] blijft als eindverantwoordelijke vreemd genoeg vrijwel buiten schot;
c. de PvdA heeft in 2012 op volkomen absurde gronden Jetta Klijnsma een plaats in het kabinet gegund, die ongetwijfeld als het “sociale gezicht” van de partij dienst moest doen. Klijnsma werd naast van Rijn gezet als staatsecretaris SZ en kreeg “de pensioenregelingen” en “de bijstand” als taakgebieden.
In de afgelopen 2 jaar is de aanstellling van Klijnsma een schot in de eigen beide voeten van de PvdA gebleken. “Moedertje Jetta” bleek al snel zo uit te zijn op een glansrol in het sociaal-liberale kabinet, dat de burger in haar een stasi-achtige persoonlijkheid begon te herkennen. Met haar bekende [ en inmiddels even weerzinwekkende als huiveringwekkende] flemende stemgeluid heeft zij vooral op het gebied van de bijstandsregeling de meest kille en a-sociale wijzigingen tot wetten weten te transformeren. Nederland [het VVD-legioen uitgezonderd] geloofde zijn oren niet, reden waarom daadkrachtig, georganiseerd verzet tegen Klijnsma’s aanpassingen niet van de grond is gekomen.
Klijnsma werkt momenteel aan mutaties in de pensioenregelingen. Het verkrijgen van een beeld van waar dat op gaat uitdraaien is mogelijk door de aflevering van maandag 29-09 jl. van TROS Radar te bekijken. Daarin worden namelijk de effecten voor de drie belangrijkste groepen, t.w jongeren t/m 30 jaar, de groep t/m 50 jaar en de gepensioneerden, helder uit de doeken gedaan. Om een tipje van de sluier op te lichten: alle groepen staan na de aanpassingen van Klijnsma forse koopkrachtverliezen te wachten. Die gepensioneerden meteen zullen ondervinden, voor beide andere groepen blijven die koopkrachtverliezen nog in het vat zitten. Hoofdoorzaak: door de verplichte dekkingsgraad voor pensioenfondsen van 105% naar 110% te brengen wordt indexatie van de lopende én toekomstige pensioenen vrijwel zeker een fata morgana. En koopkrachtverliezen van 10-20% in de aankomende jaren een zekerheid. De verwachting is, dat Klijnsma binnen enkele maanden met haar aanpassingsvoorstellen gaat komen.
Zo er nog een restje begrip voor Klijnsma’s aanpak [ het is tenslotte nog steeds crisis] bij mij bestond, dan heeft Jetta dat afgelopen dinsdag wel verspeeld. In het NCRV [of heet die omroep tegenwoordig PO7?] programma “Altijd wat Monitor” werd verslag gedaan van de resultaten t.a.v. het naar de arbeidsmarkt terugbrengen van moeilijk reïntegreerbare “gevallen”, bij de Gemeenten meestal aangeduid als “de Kaartenbakkers”. Ook hier kan ik alleen maar aanbevelen dat programma van 30-9 terug te kijken.
Kort samengevat bleken die resultaten er op neer te komen, dat inderdaad een aantal langdurig werkzoekenden en bijstandsgerechtigden voor een bepaalde periode aan werk [de woorden passend en zinvol laat ik hier graag onbesproken] konden worden geholpen. Lokale overheden gebruiken daarvoor het zogenaamde aanbestedingsproces en koppelen daar de voorwaarde aan, dat bedrijven [meestal in de kleinere groepen], die werk aanbesteed krijgen verplicht zijn een aantal “kaartenbakkers” voor bepaalde tijd in dienst te nemen. En geloof het of niet, dat kan er op uitdraaien, dat een klein hoveniersbedrijfje een ex-bakker en een ex-stratenmaker krijgt “aangeboden”.
Dat is op zich al erg vervelend, maar in de praktijk, zo bleek, is het vaak nog erger. Zo’n klein bedrijfje heeft niet de kapitaalkrachtigheid om meer personeel aan te houden dan voor voorradig werk nodig is. Wat tot gevolg kan hebben [en vaak ook heeft] dat het eigen personeel moet wijken voor die verplicht af te nemen “kaartenbakkers”. Op de arbeidsmarkt noemt men dat wel het “verdringingseffect”. Door de lokale overheden opgelegd en met een grote kans, dat het met een hoge frequentie meerdere malen optreedt.  [Volgende aanbesteding – weer verplichting kaartenbakkers aan te nemen – weer ontslag bestaand personeel ….. een soort everturning wheel]

Klijnsma werd door “Altijd wat Monitor”naar haar mening gevraagd over dat “verdringingseffect” en waar de “winst” ligt als er om 2 kaartenbakkers aan het werk te krijgen 2 werkenden werkloos worden.
Jetta koos de aanval. “Gaat u me nu zeggen, dat volgens u mensen die al jaren buiten het arbeidsproces zijn gehouden niet de kans mag worden geboden om aan dat arbeidsproces te gaan deelnemen?”
De interviewer was perplex. Maar wist nog net te mompelen “niet als dat werkenden hun baan kost. Of vindt u van wel?”

Zelf was ik net zo perplex van Klijnsma’s  van grote visie getuigende repliek. Met zo’n “Feldwebel” op Sociale zaken is een keiharde nederlaag bij komende verkiezingen en de teloorgang van je partij gewoon een gegeven. Het is dat het “verdringingseffect”feitelijk niets ander is dan administratieve handel in mensen en in menselijke ellende waar ik me onwel bij voel, want anders had ik Jetta’s laatste woorden met een grimlach beloond. Zo’n grimlach, die betekent “jij komt nog aan de beurt, tante”.

Advertenties

HET PLAN “ENSCHEDE”

Als er ergens lering uit kan worden getrokken dan is dat wat mij betreft uit wat de Gemeente Enschede heeft geprobeerd. T.w. aanvragers van een bijstandsuitkering dwingen om, alvorens voor zo’n uitkering in aanmerking te kunnen komen, hun pensioenpotje leeg te eten.
Je kunt legio vraagtekens zetten bij een dergelijk in mijn ogen van de [pensioen]pot gerukt plan. Om het ’n beetje beknopt te houden laat ik het bij een paar opmerkingen.

Aanvrager is altijd een jobhopper geweest.
“Joop” heeft qua arbeidsverleden een avontuurlijk leven geleid. Zo is hij stratenmaker, timmerman, schilder, boerenknecht, slachter, tuindersknecht, tandartsassistent [niet echt een succes geweest, maar dat terzijde] en winkelbediende bij Jumbo geweest. Veel verschillende branches, waardoor als hij überhaupt iets heeft opgebouwd aan pensioen dat gespreid is over diverse [ ik schat een stuk of 5] pensioenfondsen. Zou hij nu dat pensioen moeten gaan opeten dan moet hij bij alle fondsen kleine schepjes gaan halen om zijn bord enigszins gevuld te krijgen. Hij krijgt in dit geval minimaal 5 uitkerinkjes via 5 verschillende pensioenpotjes. Wat meteen al duidelijk maakt, dat over de uitvoerbaarheid van het Enschedese plan niet al te lang en goed is nagedacht. En die uitvoerbaarheid een flinke kostenpost voor de fondsen en dus alle pensioenverzekerden oplevert.

Vooruit opeten maakt de pot voor anderen leger.
De situatie in Nederland is en blijft in de toekomst ook zo, dat dit land over een fors contingent bijstandsgerechtigden beschikt, want wat er aan de ene kant soms verdwijnt groeitt meestal aan de andere kant weer aan. En in de huidige tijden groeit er meer aan dan er verdwijnt.
Als het Enschedese plan [landelijk] zou worden ingevoerd ontstaat de situatie, dat honderden zo niet duizenden nieuwe aanvragers gaan worden “uitgenodigd” om eerst hun pensioentje op te eten.
Noem het maar alvast een puntje uit de appeltaart snijden, voordat het ding op tafel wordt gezet om door alle eters te worden genuttigd.
En dat brengt zogenaamde eerlijk delen problemen met zich mee. De andere eters kunnen best op een groter stuk van de taart hebben gerekend, maar wat de “Jopen” al hebben moeten opeten is weg en groeit niet meer terug. Zo werkt dat niet bij een appeltaart. En bij pensioenen ook niet trouwens. Waardoor de magen van die anderen, als zij de leeftijd hebben bereikt om de vork in hun pensioen te zetten, minder gevuld kunnen worden dan terecht verwacht.
Voortijdig pensioen opeten maakt de pot voor anderen dus leger.
Nu eten, maar wat straks?
Als mensen wordt verplicht om voortijdig hun pensioen op te peuzelen, wat dan als ze straks de pensioengerechtigde leeftijd bereiken? Of gaat Enschede er vanuit, dat die mensen dan allang dood zijn? Akkoord, die kans is groter dan dat ze werk zullen hebben gevonden. Of denkt Enschede “ach, dan krijgen ze toch vanaf hun 75e [als Rutte c.s. de kans krijgen wordt dat de nieuwe AOW-leeftijd] AOW en blijven in ieder geval in de buurt van de armoedegrens”. Je kunt tegenwoordig met die compleet doorgedraaide bestuurders in dit land niets meer uitsluiten.

Het “plan-Enschede” is inmiddels, nadat eerst Roemer’s SP zich er van distantieerde en Klijnsma zich uit electorale overwegingen gedwongen zag om naar het achterlijke Oosten te boemelen, afgeschoten. Voorlopig, besef dat wel. Want zodra de tijd daar rijp voor is en er nergens verkiezingen op komst zijn, zal het plan, in ongetwijfeld verder uitgewerkte vorm opnieuw op tafel komen.
Want besef wel, al die miljarden in die pensioenpotten, al die miljarden waarvan wij met zijn allen minimaal de helft hebben opgebracht, ze zullen uit die potten moeten komen. Is het niet linksom dan wel rechtsom. Of in de terminologie van dit kabinet te spreken: is het niet rechtsom dan wel rechtsom.

DE VERLOEDERING

Een gevoel van onpasselijkheid schoot door mij heen. Omdat mijn oog viel op 2 vrijwel gelijktijdig in mijn blikveld opdoemende berichten.

Bericht 1 betrof de ouderen, die niet hoeven te rekenen op die 0,25% groei in koopkracht, waar ik al eerder over schreef. Integendeel zelfs, door een hogere zorgpremie + verhoging van de belastingheffing op de AOW blijven de ouderen de melkkoe bij uitstek van dit kabinet. “Blijven” ja, want vergeet niet, dat die groep door kortingen op de pensioenen in combinatie met het meerdere jaren achterwege blijven van het aanpassen van die pensioenen aan de inflatie [indexeren] een  koopkrachtverlies heeft mogen noteren, die schommelt tussen  10 en 20%. Om nog maar te zwijgen over de verhoging van de AOW-leeftijd.  Ouderen [ik hanteer graag de werkelijke “maatman” i.p.v. die ons vaak wordt voorgehouden van de “gegoede oudere”] hebben na meestal een lang en vruchtbaar arbeidsleven een grof soort schuurpapier over zich heen gehad, die dat van de baanverliezende jongere landgenoot vrijwel evenaart. En die oudere van tegenwoordig, bestempeld met het in de media en politiek vaak gebruikte “70 is het nieuwe 60”, heeft in tegenstelling tot die jongere landgenoot nauwelijks zicht op herstel van dat koopkrachtverlies.
Het lijkt mij geen pretje om in dit land nog een oudere te moeten zijn.
Capitalism1Neen, dan kun je [bericht 2] veel beter een op grote schaal malverserende bestuurder zijn als mijnheer Staal van Vestia. Die aan de parlementaire enquête commissie koeltjes heeft kunnen uitleggen hoe 1,5 miljard aan geld van Vestia huurders “down the drain” is gegaan. Staal heeft inmiddels te horen gekregen, dat hij zijn vertrek”premie” van ruim 3 miljoen mag houden!
Nu is die 3 miljoen slechts een druppel op de gloeiende plaat in verhouding tot die 10-20% koopkrachtverlies bij die ouderen. Maar u begrijpt ongetwijfeld dat het mij om het principe gaat.
Er is iets goed, fundamenteel mis in het Nederland van nu. Te vaak inmiddels is gebleken [ik zal u niet vermoeien met voorbeelden] , dat in Nederland zo niet misdaad dan toch misdrijf [oplichting en fraude] loont. En dat is te danken aan een verregaande verloedering van vrijwel alle belangrijke pijlers, waarop ons land rust.
– De politiek kent inmiddels een ellenlange en groeiende rij namen van rotzooiende lokale en  nationale politici;
indiansummer– De rechtspraak kraakt al jarenlang en steeds vaker in zijn voegen [het was bijv. een rechter, die besloot, dat Staal zijn 3,5 mj mocht houden]. Denk aan de zaak Lucia de B, denk aan het naakte feit, dat er nog altijd geen bestuurder, waar flink wat mis mee was, in de cel zit.
– De samenleving lijkt in een proces van desintegratie terecht te zijn gekomen [ het “jihaddebat” van gisteren was daar een voorbeeld van] en de wetgevende macht lijkt nauwelijks in staat dat proces te stoppen, laat staan om te keren.
Ja, lieve mensen, die “Indian summer” waarvan we genieten strookt niet echt met de stand van Nederland. Augustus deed ons meer eer aan met zijn blubber.

HET GERUSTSTELLENDE GEVOEL VAN 2014

Zoeken naar verbanden is iets wat ik graag doe. Verbanden helpen om dingen, die op het eerste gezicht moeilijk te vatten zijn, te verklaren. Van het leggen van verbanden gaat ook heel vaak een geruststellende werking uit.
Beiden merkte ik niet voor de eerste keer, toen ik naar een plausibele verklaring zocht voor het feit, dat een aanzienlijk deel [geen meerderheid] van de Nederlanders het nog steeds ziet zitten met Mark Rutte. Met regelmaat kom ik mensen tegen, die enthousiast blijven beweren, dat het bezuinigings- annex sloopbeleid van Rutte II voor Nederland dé manier is om er bovenop te komen. Voor de onderbouwing van die mening wordt in 99,9% van de gevallen vrolijk na gepapagaaid wat er uit de Haagse krochten komt.
Geloven in Rutte komt dus over het algemeen neer op niets anders dan zijn leer én zijn persoon verheerlijken. En vooral niet zelf nadenken.
Kerstgroet
Zoeken naar een verband, een analogie is geen al te zware klus. Ligt min of meer voor de hand zelfs.
Het eerste decennium van die ooit als Nieuwe Gouden Eeuw omschreven 21e eeuw werd Nederland “geleid” door CDA-er Jan-Peter Balkenende. Hij en zijn partij profiteerden electoraal handig van de moord op Fortuyn. De woedende aanhangers van El Pim, die verrassenderwijs toen wel de straat opgingen, richtten hun kanonnen op de elite in de gedaante van PvdA en VVD. Wat er toen volgde is al vaker en veel uitgebreider beschreven.
Binnen 6 maanden was het die nog maar zo kort verketterde elite [Gerrit Zalm] probleemloos gelukt om de “troepen van Fortuyn” uit Den Haag te verwijderen en werd het weer business as usual. Een premier [Balkenende] en een kabinet [CDA-VVD-D66] vanuit de elite.
En het gepeupel, waar de elite het even echt dun door de broek van liep, werd meewarig nagewezen. “Ach, kijk ze nou toch; ze leggen weer bloemetjes en poppetjes en zetten weer mooie kaarsjes neer bij het graf”.
En Balkenende kon aan de slag. Nee, ik ga het niet hebben over de letterlijke uitglijders als dat ontbijt in Washington of dat skateboard gedoe. Het wordt tijd om de analogie met Rutte in beeld te brengen. Puntsgewiijs en overzichtelijk. En op hoofdpunten, want anders wordt de lijst veel te lang.
[B. is Balkenende, R. is Rutte]

B. huurde Rita Verdonk [al net zo’n gevallen ster als wijlen-Fortuyn inmiddels] om de ontmenselijking en dé-socialisering van Nederland ter hand te nemen.
R. ging een kort kabinetje bij Wilders in de leer en heeft inmiddels zijn Teeven en Opstelten om het proces verder af te maken.
B. werd de man van “eerst het zuur en daarna het nooit verkregen zoet”.
R. is de man van het “hakken en zagen en de nooit uitbetaalde 1.000 euro voor iedereen”.
B. nam de burgers de VUT en het prépensioen af. R. steelt in principe 5 jaar AOW en staat op het punt om stevig in de pensioenpotten te graaien.
B. maakte ons onderdeel van de Irak- en Afghanistan-oorlogen. R. verkocht ons een oorlog in Afghanistan als een politiemissie en uit angst dat we ons gaan vervelen volgt de Mali-missie.
B. veegde zijn gereformeerde billetjes af met de referendumuitslag Europese Grondwet en tekende namens ons het Verdrag van Lissabon. R. verkondigt aan iedereen die het wil horen, dat er geen soevereiniteit aan Brussel wordt overgedragen. Om vervolgens zonder uitzondering mee te gaan met elke Brusselse eis om pootjes te blijven geven.

Vijf hoofdpunten, waarbij je bij gescheiden beoordeling per persoon/premier al kunt concluderen, dat het niet de besten zijn. Onbetrouwbare sujetten [om het maar niet in Tokkie-taal te zeggen] is zonder overdrijving een terecht oordeel. Maar dat is niet eens het punt wat ik wil maken.
Ik sprak eerder van de verklarende en geruststellende werking, die uitgaat van het leggen van verbanden.
Dat verklarende element zit wat mij betreft heel duidelijk in het feit, dat de Nederlander er geen enkel probleem in ziet om keer op keer dezelfde [electorale] fout te blijven maken. Poppetje Balkenende was versleten, een nieuw poppetje uit de identieke serie met dezelfde kunstjes werd in zijn plaats aangeschaft.
Als klapje op het vuurpijltje werd de partij, die net 10 jaar geleden voor haar politieke kopstukken bunkers moest laten bouwen [de PvdA], als partner voor dat nieuw poppetje aangewezen.
Het kan met te weinig herseninhoud te maken hebben, vergeetachtigheid, extreme vergevingsgezindheid. Feit is wel, dat op dit moment veel Nederlanders langzaam [het moet vooral niet te snel gaan] door beginnen te krijgen, dat ze zichzelf weer in het pak hebben laten steken. En dus houd ik het maar op te weinig herseninhoud. Want zelfs die ezel stoot zich niet 2 keer aan dezelfde  politieke club. De Nederlander doet het al voor de 8e of 9e keer.  Guiness Book of Records werk dus.
Rest het geruststellende aspect. En dat zit in mijn beleving in het volgende.
Door dat verschijnsel van het hardnekkig immer dezelfde fout[en] blijven maken kost het nauwelijks enige inspanning om de [nabije]  toekomst te voorspellen. Verleden en heden [of we onszelf nu wijs maken of niet dat er ongewisheid in het spel zou zijn] bepalen het morgen, de toekomst. De ontzagwekkende groei in kuddegedrag maakt voorspellen tot een bezigheid, die bijna met speels gemak  kan worden verricht.
Een paar tastbare voorbeelden? Begin december stond al vast dat Serious Request nog groter zou zijn als voorgaande jaren. Deze week staat al vast wat de nieuwe no.1 in Nederland zal zijn. Al maanden staat vast, dat Boer zoekt vrouw nog meer  kijkers zou halen. Enfin de lijst met voor velen van u heel herkenbare voorbeelden is eindeloos.
Evenzo vast staat, dat het eerste kwartaal 2014 bol zal gaan staan van de positieve nieuwtjes over de economie, werkgelegenheid, zorgkosten, export, koopkracht etc. Omdat er 2x verkiezingen aankomen. Om even de herinnering aan te scherpen: verkiezingen worden per definitie voorafgegaan door zogenaamde “kietel de kiezer – momenten”. En  als de kiezer maar vaak genoeg wordt gekieteld [zie 2012] en politieke leiders er voor zorgen er op hun verkiezingsbest uit te zien, dan gaat diezelfde kiezer vanzelf lachen. Want lachen, daar heb je geen hersens voor nodig, zo weet men.
Ergo, het 1e kwartaal 2014 wordt ondanks bijna 3 miljoen Nederlanders onder de armoedegrens en 9 miljoen hersenlozen, een positief kwartaal. En dus gaat de Nederlander positief gestemd de verkiezingen in. En dat is een heel geruststellend gevoel. Want we weten inmiddels welke prachtige resultaten een positief gestemde Nederlandse kiezer oplevert. Klagen, janken, dreinen, daar hebben we het hele 2e halfjaar 2014 nog voor.

DE NIEUWSBAGAGE VOOR DEZE WEEK

Met welke “nieuwsbagage” gaan we de laatste novemberweek in? Ik weet, Sinterklaas nadert met rasse schreden en dat heeft hoge, zo niet hoogste prioriteit. En daar is weinig mis mee, want even aan “gezelligheidstherapie” doen kan geen kwaad. Zelfs al zijn de middelen daarvoor niet overal even ruim aanwezig. Bedenk dat het de Sint niet om de grootte van een cadeau gaat, maar dat de gedachte en de beleving alleen al zwaar wegen.

Maar terwijl Nico en zijn mannen al “legeroefeningen” doen om de operatie van 5 december zo vlekkeloos mogelijk te laten verlopen draait de wereld wel gewoon door.

0snowdenTot nu toe lijkt Matthijs van Nieuwkerk de enige Nederlander  die ,zo bleek vrijdag, opgewonden is geraakt van het feit, dat NRC Handelsblad is begonnen met publicatie van het Nederlandse hoofdstuk van”The Snowden Files”. Vrijwel niemand lijkt zich verder druk te maken over het bericht, dat al vanaf 1946 spiedende Amerikaanse ogen e.d. onze bewegingen, plannen, standpunten, meningen enzovoort nauwlettend volgen. Ongetwijfeld is het een gewenningsproces, wat de laatste 10-20 jaar is ontstaan.

Het wordt steeds belangrijker om als loonslaaf c.q. werknemer op een of andere manier georganiseerd te zijn. Want de werkgevers worden brutaler en inhaliger by the minute. Zo 0geldpotwillen de bazen de verlaging van de pensioenpremies, die uit de boze plannen van het kabinet voortkomen, volledig in eigen zak steken. Verwonderlijk is dat niet, want toen de miljarden in het niet zo verre verleden echt over de randen van de pensioenpotten klotsten, waren het ook de werkgevers, in nauwe samenwerking met de politiek, die de poen met vrachtwagens tegelijk kwamen ophalen. De loonslaven kregen “de premiepauze”.
Verder ,het wekt nauwelijks verbazing, zijn de werkgevers mordicus tegen links en rechts bepleite loonsverhogingen. Die nodig zijn om ons weer vaker op koopjesjacht te kunnen laten gaan. Op zich niet zo’n gekke gedachte, want in een normaal draaiende economie komt van elke euro loonsverhoging het overgrote deel via de gebruikelijke weg weer bij de werkgevers én de staatskas terecht. Het gaat dus feitelijk om een soort voorschieten, maar de werkgevers voelen daar niets voor. Die hebben hun eigen Sipko Schat’s om rekening mee te houden.
Als alternatief zien de werkgevers veel meer in lastenverlichting, waarmee ze hun drol dus op het bordje van het kabinet deponeren. En zich even niet meer bewust tonen te zijn van het gegeven, dat de hobby van dit kabinet juist lasten verzwaren is. Het vergt dus een alerte, assertieve, de rangen sluitende loonslaafhouding om te voorkomen, dat je wordt opgevreten in dit spel tussen de twee hongerigste wolven van Nederland.

En dan is er ook nog Melanie Schultz, mijn Miss Piggy van dit kabinet, die aan asfaltverslaving blijkt te lijden. Daar hebben de meeste VVD-ers trouwens last van. Melanie’s kwaal dwingt haar tot alles wat mogelijk is om aan haar drift om bomen en 0schultzbossen, groene harten en longen weg te asfalteren te voldoen. En dus produceerde ze cijfers over de groei van het gemotoriseerd verkeer in Nederland, die ontstellend werden genoemd.
En dacht daarmee flink aan de gang te kunnen gaan. Volgens Melanie zou ik over een aantal jaren 3 auto’s, 2 motorfietsen en een scooter in gebruik hebben, waarmee ik al of niet met de wind in de haren over gloednieuw aangelegde hollandse asfaltdreven moest kunnen rijden. En liefst zo hard mogelijk natuurlijk. Ik heb Melanie gemaild en haar duidelijk gemaakt, dat ik alleen een fiets heb. Prompt vulde mijn mailbox zich binnen de kortste keren met allerlei aanbiedingen van autodealers. Blijkbaar had iemand meegelezen toen ik mijn mailtje opstelde.

Als laatste [anders wordt het te gek] puntje wil ik nog brengen, dat ik de prachtige documentaire van Katinka de Maar, getiteld “De echte jongens film” heb bekeken en daar bijzonder van onder de indruk ben geraakt. En zo vrij ben om elke ouder met een ADHD- of ADD-kind, al of niet aan de Ritalin, aan te raden de docu ook te bekijken. Hier en hier  kunt u terecht voor wat info over de docu.

DE PENSIOENSLOOP WORDT STOÏCIJNS VOORTGEZET

Het kabinet komt met de al eerder voorspelde volgende stap in het drama rond de sloop van vooral al lopende pensioenuitkeringen.
Stap 1 was, zoals bekend, de gefaseerde verhoging van de pensioenleeftijd.
Stap2 is de verlaging van de pensioenpremies.
Omdat we het hier met regelmaat over de pensioenkwestie hebben gehad volsta ik met een korte weergave van de effecten [al in de praktijk aanwezig] van stap 1 en de beoogde effecten van stap 2.
De verhoging van de pensioenleeftijd werkt uiteindelijk door naar elke Nederlander. Maar het hoeft geen uitgebreid betoog om duidelijk te maken, dat er soms tenhemelschreiende verschillen in die effecten aanwezig zijn.
Iemand die in de kracht van zijn leven [laten we zeggen 35 jaar] te horen krijgt, dat hij niet op zijn 65e maar 70e van zijn pensioen mag genieten wordt wel degelijk geraakt, maar heeft ruim de tijd [aanvullende pensioenverzekering e.d.] via een vorm van sparen die effecten te minimaliseren.
Iemand die al meer dan 30 jaar gewerkt heeft én premie heeft betaald en als midden vijftiger uitkijkt naar zijn pensioen heeft die mogelijkheid tot reparatie niet of in ieder geval veel minder. Onder de 60-ers in Nederland zijn er velen, die door stap 1 acuut met een pensioengat geconfronteerd werden, wat kan oplopen van een paar maanden tot enkele jaren. Dit kabinet had wel 4,5 miljard beschikbaar om 37 door weinigen onder ons gewenste vliegtuigen te kopen op basis van verplichte winkelnering in de USA, maar geld voor compensatie ter dichting van het pensioengat is er nauwelijks. Genoeg aanleiding voor mij om erg boos te zijn.

Nu werkt men aan stap 2. Vooral de koppige houding van de Europa aanbidders vanuit de grachtengordel en de Amish van Urk en omstreken [inderdaad: D66 en SGP] heeft het kabinet doen besluiten, dat de pensioenpremies omlaag moeten als gevolg van dat andere bizarre plan de opbouw van het pensioen te verlagen naar 1,75% per arbeidsjaar. Dat betekent, dat de jongere van nu als hij zoals altijd het geval was 100% aanvullend pensioen wil opbouwen zo’n 57 jaar daar voor nodig zal hebben.
Vergelijk dat eens met bijvoorbeeld bankjongens als Piet Moerland [net weg bij de Rabo na het Libor-schandaal] of Rijkman Groenink [heel Nederland moet hem inmiddels kennen]. Of vergelijk het desnoods met de man of vrouw, die bij u in het gebouw ergens boven zijn of haar tricks en trucs uithaalt.
Verlaging van de pensioenpremies kan op dit moment niet worden afgedwongen door de overheid. Vaststelling van die premies geschiedt namelijk onder verantwoordelijkheid van CAO-partijen [werkgevers en werknemers]. Maar het kabinet werkt aan regelgeving, die het mogelijk moet maken alsnog in te grijpen in dat premievaststellingsproces. Lees: pensioenfondsen c.q. partijen te dwingen die lagere premie te gaan heffen. En u hoeft werkelijk niet te rekenen op al te heftig verzet van werkgevers en vakbonden, want die hebben hun eigen andere belangen. U hoeft ook niet te rekenen  op de politiek, want die nieuwe coalitie , inclusief EU66 en de Amish hebben ook al hun eigen belangen.

Verlaging van de pensioenpremies levert voordeel op voor het aasgierenkabinet [meer brutoloon om belasting over te heffen, wat zo schat men 3+ miljard moet opleveren. Een forse plak van ons pensioenspaargeld, meent u niet?] Het levert ook de werkenden in Nederland een voordeel op [meer brutoloon = meer nettoloon]. De werkenden krijgen dus wel iets terug voor hun lagere pensioenopbouw. En dat gun ik hen van harte, laat dat duidelijk zijn. Want elke euro die naar werkende Nederlanders gaat is 1 euro minder speelgeld voor dat kluitje ellende in de top om in het casino te vergokken.
Maar, zo stelt dat kabinet, dat voordeeltje moeten de werkenden niet oppotten, maar onmiddellijk gaan uitgeven. Want doen ze dat niet dan zijn er andere wegen om dat af te 0tampondwingen. [Zoals een extra-heffing langs fiscale weg als inmiddels die via drinkwater]. Het kabinet denkt  aan een heffing op WC-papier. Eventueel gevolgd door heffingen  op tampons, maandverband e.d.
Waar winnaars zijn zijn er uiteraard ook verliezers. En die verliezers zijn de gepensioneerden. En dat is simpel te verklaren. Minder premie betekent minder geld in de pensioenpotten. Die colonne nerds, die bij de pensioenfondsen al die steeds helsere uitkomsten opleverende berekeningen maken over toekomstige pensioenen, moeten opnieuw aan het rekenen. Met een gegarandeerd negatieve uitkomst tot gevolg. Voor de gepensioneerden.
Tenzij men wakker schrikt, de stramme spieren spant, de kromme rug recht en laat horen en zien, dat men het niet meer pikt.
Het kabinet gaat haar plannen doorzetten, daar kan van worden uitgegaan. Slechts een verwoestende lokale superstorm rond het Binnenhof zou roet in het eten kunnen gooien. Maar daar op rekenen zou ik niet doen.
Veel eenvoudiger is het om de afkeer van en weerstand tegen de rooftocht van dit paarse kabinet duidelijk te maken via de stembus. Zij slopen uw en mijn pensioen steentje voor steentje, laten wij dit kabinet en haar volstrekt onbetrouwbare volgers in één keer slopen. In het voorjaar van 2014. Voor wat hoort wat, nietwaar?.

DE D VAN DUBIEUS

Nieuws van de afgelopen dagen [want mogelijk met vergaande gevolgen] is voor mij zonder twijfel het bericht, dat de curatoren in het DSB-faillissement via de gerechtelijke weg een [schade]claim van zeer forse omvang gaan deponeren bij De Nederlandsche Bank. De grond voor deze miljoenenclaim is het als volkomen falend geduide toezicht van DNB op de speelgoedwinkel van Ome Dirk.
Dat bericht van die claim is in meerdere opzichten en voor meerdere partijen  belangrijk.
– de slachtoffers van Ome Dirk’s woekerpraktijken [in de afgelopen jaren zijn de beelden daarvan met regelmaat ons gepasseerd] hebben wellicht alsnog een mogelijkheid om iets van hun geld en schade te trachten te verhalen;
– er zullen weinig burgers zijn, die DNB als een rots in de branding tegen de wizards in de financiële wereld en het financiële systeem als geheel beschouwen. Daarvoor is de naar buiten gekomen informatie over de rol van DNB in de IceSave- en ABN/Fortis-zaken duidelijk en onthutsend genoeg geweest. En daarnaast kun je je afvragen waar DNB was toen de Rabo-bank als onderdeel van een gretige groep internationale banken besloten om met de Libor- en Euriborrente te gaan rommelen. Het is kortom voor banken en bankiers prettig werken onder een toezichthouder als DNB;
– DNB is een koninkrijk binnen de bananenrepubliek, waar u en ik in leven. Het kan geen enkel kwaad, dat er eens met fors geschut op dat bastion gaat worden geschoten in de vorm van een claim op basis van [vermeend] falen.

Ik nam dan ook met genoegen kennis van het besluit van de curatoren van DSB om die claim bij de rechtbank aan te gaan kaarten. Het levert namelijk altijd “winst” op. Want zelfs als die claim wordt verworpen komt er zonder twijfel meer duidelijkheid over de rol van DNB in de zaak-DSB. Meer duidelijkheid over de wijze waarop het toezicht werd uitgeoefend.

Eerder sprak ik van mogelijk verregaande gevolgen, voortvloeiend uit de behandeling en de afloop van die claim. Daarbij doelde ik op het volgende.
DNB is ook de toezichthouder op de pensioenfondsen in Nederland. En zoals er met De Scheringa Bank iets compleet mis is gegaan, zo is er ook bij de pensioenfondsen wel het een en ander misgelopen in de laatste 5+ jaren. En wie weet opent de claim-zaak van de DSB-curatoren wegen om iets dergelijks ook vanuit de wereld van de pensioenverzekerden te overwegen, mochten de curatoren in het gelijk worden gesteld.
De mogelijkheid op zich is al zeker een overweging waard. Omdat zoveel mogelijk duidelijkheid over de rol van DNB bij het ontstaan van het pensioendeficit een zeer betekenisvolle zaak zou zijn.
Mijn advies aldus is goed te volgen hoe de claim van de curatoren gaat aflopen.