WISSELENDE STEMMINGEN

Ik ben eigenlijk al mijn leven lang gek op bosvruchten. Als ik langs de schappen in de super loop grijp ik 9 van de 10 keer een pot bosvruchtenjam. En als ik een nieuw doosje Pickwick of Lipton “theevariaties” [meestal met de meest exotische namen] open maak haal ik er steevast altijd eerst het zakje bosvruchten uit.
En als ik langs de bakker loop en ik zie dit staan dan bezwijk ik onmiddellijk.Ook al geeft bijvoorbeeld deze bakker wel een heel ruime invulling aan het begrip “bosvruchten”. Kersen? Aardbeien? Ik kom ze nooit tegen op mijn boswandelingen.
Er hangt een soort waas van geheimzinnigheid om die bosvruchten. Wat zijn het eigenlijk? Bramen, frambozen, blauwe bessen, zo ver ben ik inmiddels wel.
Maar na vanochtend is de verwarring alleen maar toegenomen. Want toen constateerde ik heel duidelijk, dat mijn slok bosvruchten thee in vrijwel niets leek op de smaak van mijn stevig besmeerde bruine boterham met bosvruchtenjam. En op dit moment zit ik echt te aarzelen of ik een flinke punt uit mijn taart zal snijden. Want het risico dat de verwarring alleen maar groter wordt is heel concreet aanwezig.
En ik voel me al zo onzeker, omdat er blijkbaar al heel lang een enorme scheur in de damwand zit, die Explorer heet. Waardoor de zorgvuldig verzamelde en bewaarde hoeveelheid natuurzuiver digitaal water, die zich in mijn data stuwmeer bevindt, door dorstige lieden kan worden afgetapt zonder dat ik daar iets van merk. Dan verandert onzekerheid in flinke nervositeit. Gelukkig heb ik nog een 2e dam gebouwd die Firefox heet en lukt het me tot nu toe het digitale water sec naar het stuwmeer wat daarachter ligt te leiden. Maar de wetenschap, dat een enkele klik die ik al jaren en jaren frequent uitvoerde genoeg kan zijn om een echte damdoorbraak te laten plaatsvinden is best beangstigend.
Als ik niet beter wist zou ik denken, dat ik in de penopauze verzeild ben geraakt. Want in het tijdsbestek van nog geen uur wisselde mijn stemming via onzekerheid en nervositeit in boosheid.
Je zou dat niet verwachten als je de gulle lach van deze oudjes beziet. Maar zij wisten waarschijnlijk nog van niets of ze zijn goed betaald voor het maken van de foto, die zo alles zeggend is als het om het Grote Pensioenbedrog gaat. Bij heel veel van hun leeftijdsgenoten zullen de lippen inmiddels in neerwaartse positie zijn gegaan. De gulle lach is verruild voor een trek van afkeuring. Het “Zwitserleven-gevoel” gaat in sommige gevallen wellicht worden vervangen door het “Voedselbank-gevoel”.
Met 2,5 miljoen pensioentrekkers en 4,9 miljoen pensioenopbouwers als slachtoffers is de afstempeling van de pensioenrechten en -uitkeringen, die nu wel heel dichtbij is gekomen, met afstand [in vredestijd] de grootste financi√ęle amputatie in de Nederlandse “sociale” geschiedenis. Nog nooit eerder werd een dermate grote groep Nederlandse burgers geconfronteerd met een ingreep, die een forse greep uit de pot met geld, die zij zelf via [soms heel lang] werken hebben doen ontstaan, betekent. Zwart-wit zou je mogen zeggen dat zij waar ze bijstaan worden beroofd.
WAO-ers die met afschatting werden bedreigd gingen de straat op, lieten van zich horen op het Binnenhof, ik zag ze op Het Plein en Het Buitenhof. Bijstandsmoeders, die de dreiging van de “huishoudinkomenstoets” op zich af zagen komen lieten van zich horen.
Mogelijke korting op de Kinderopvang riep protesten op, de “forenzentax” wordt vervloekt.
Ik ben echt benieuwd hoe, waar en in welke omvang die 2,5 miljoen pensioentrekkers hun ongenoegen gaan laten blijken. Een soort “Occupy for the Oldies”?

GEBAKKEN LUCHT

Het lijkt langzamerhand een echte serie te worden, dat even komische als meelijwekkende gedoe waarmee in de Nederlandse politiek wedstrijdjes worden gespeeld om uit te maken wie het lijsttrekkertje mag zijn straks.
De PvdA begon ermee en bracht het achteraf gezien er ook het beste van af.
Het CDA volgde en dat was al nauwelijks om aan te gluren. Gelukkig zag men bij het CDA al in de eerste ronde in van Haarsma Buma in meerderheid de nieuwe Messias en dus kon ook het Mona-toetje, telg uit de onuitroeibare Volendamse Keizer-dynastie [ Oh… Mon Amour ….. je t’aime …..kent u ze nog ūüôā ] , terug in het koelvak.
En nog maar net is Groen Rechts er in geslaagd aan te tonen, waar ook een marginale, kleine partij groot in kan zijn: inderdaad,  de Groene Komedie.
Vakkundig ingeluid en toegelicht door een voorzitter, die al is het jaar dan nog redelijk jong nu al verzekerd is van de titel Muts van het Jaar. En in die hoedanigheid een mooi koppeltje vormt met de doos, die de afgelopen dagen in de media wel heel veel woorden nodig bleef hebben om uit te leggen dat ze klaar was voor de strijd met Tofik Dibi. En met duidelijke tegenzin moet ik daar aan toevoegen, dat die strijd zich de komende week al ook op de platte buis gaat afspelen.
Wat dat lijsttrekker-gedoe betreft kun je dus niet langer meer spreken van een hype; het is gewoon een trend geworden.
En niet vergeten: u mag allemaal twitteren tot u blauw .. sorry, groen ziet.
Zo tussen de diverse komedies door heeft de Nederlandse politiek, gelijk haar internationale collegae, nog wat tijd over om over de situatie in Griekenland in de ruimte te lullen. Maar zoals gebruikelijk is er geen politicus in Nederland [één uitzondering daargelaten] op een duidelijk standpunt over Griekenland te betrappen. Wat wel duidelijk is, dat tegen een steeds maar groeiende weerstand tegen Europa in een brede meerderheid van de politiek de Europese droom, die allang het uiterlijk van een nachtmerrie heeft aangenomen, blijft koesteren. Dat kan dus nog lollig worden straks in september.
Even nog een woordje over de internationale aanpak van het probleem Griekenland. Angela Merkel toonde aan, dat zij de kunst van het 180 graden draaien ook volledig beheerst. Toen ex-premier Papadopoulos in november 2011 de euvele moed had om voor te stellen de Grieken in een referendum de hamvraag [should I stay or should I go in the Euro?] voor te leggen ontstak Merkel, toen nog ondersteund door petit Nicolas Bling Bling, in grote woede.
“Mach das, Papado, und du k√∂nnst aufsodemietern mit ihr Griechenland” zo liet Merkel in een amicaal telefoongesprek weten, wat Nicolas gniffelend en handenwrijvend tot de verzuchting “Quelle femme!!!!” bracht.
Nu, nog geen 6 maanden later, waarschijnlijk nog enigszins in de war door de aftocht van haar slippendrager Nicolas, is het diezelfde Merkel die aan de volgende Kostas, die even premier van Griekenland is, voorstelt om tegelijk met de 2e verkiezingsronde een referendum uit te schrijven, waarin de Grieken alsnog ja of neen tegen aan het infuus van de euro blijven zouden kunnen zeggen. Voortschrijdend inzicht? Of gewoon “besoffen”? Wie het weet mag het zeggen.

Na enige aarzeling wijd ik ook nog een woordje aan Occupy Nederland. Of beter; ik geef ze een gratis advies. En dat luidt: “Kap er toch mee, lieve mensen”.¬† Op 12 mei, ook door Occupy Nederland zelf heel trots als d√© dag gebracht, zag¬† ik grote mensenmassa’s in de grote steden van Spanje, in Engeland. Gisteren zag ik 20.000 Duitsers in Frankfurt richting ECB trekken.
In Utrecht zag ik op 12 mei 50 mensen, in andere steden vrijwel niets.
Let wel: ik heb respect voor wat jullie hebben geprobeerd te doen, ik sta ook achter jullie doel. Maar inmiddels moet toch wel overduidelijk zijn, dat Occupy in Nederland geen voedingsbodem heeft kunnen vinden. Als oprecht naar een andere wereld strevende organisatie kunnen jullie toch niet serieus menen, dat met in hoofdzaak een nimmer aflatende stroom tweets, die ook nog eens veelal betrekking hebben op buitenlandse feiten en gebeurtenissen, waarbij de activiteiten van Occupy Nederland [sorry] schril afsteken, bij de Nederlander een bewustwordingsproces op gang kan worden gebracht? Die Nederlander zal kunnen bewegen zich bij Occupy aan te sluiten?
Dus wees verstandig, omdat het risico steeds groter wordt dat Occupy straks alleen zal blijken te hebben uitgeblonken in dezelfde activiteit, waar de heersende klasse in deze maatschappij het patent op heeft: het produceren van gebakken lucht.

TWOCCUPY

Mooi plekkie voor een spandoek

Een blog of wat terug liet ik mijn licht schijnen over Occupy in Nederland. In het verlengde daarvan raakte ik in “getweet” met wat mensen uit die hoek. En jullie weten hoe dat gaat: ineens zit je middenin een discussie over van alles en nog wat maar vooral [en dat vond ik wel de moeite waard] het ESM.
Ook daarover schreef ik al het een en ander.
Uit de Occupy-hoek is de vrijwel algemene klacht, dat men bij de media geen gehoor vindt voor haar mening over dat ESM. Een mening overigens, die vooral in Duitsland, maar ook Belgi√ę en nog wat andere Europese landen in toenemende mate wordt gedeeld. ESM is een directe en keiharde aanval op zowel de democratie als op de Nederlandse soevereiniteit, zo luidt die mening. Die ook ik volledig onderschrijf.
Het is waar, dat de media Occupy allesbehalve serieus nemen. Eerder al heb ik een poging gedaan duidelijk te maken, dat Occupy hier ook zelf debet aan is. Men brengt het verhaal niet op de wijze, die nodig is om media-aandacht op te wekken. En men heeft geen draagwijdte en achterban, die het zouden rechtvaardigen om grote koppen op de voorpagina’s te halen.
Kortom, Occupy is gewoon niet interessant genoeg voor de media. Vind ik en die mening “tweette” ik ook door.
Als oud-“verzetsstrijder” en “barricadesbeklimmer” [neen, daar wijd ik niet verder over uit] stroomt er al weer enige tijd militant bloed door mijn nog net niet dichtgeslibde aderen. En vanuit die situatie leek het me wel nuttig een lesje “media lokken” aan die blijkbaar nog overwegend jonge en groene Occupisten te geven. Zoals de les, dat de media pas jouw kant op gaan kijken als je iets echt opvallends te bieden hebt. Bijvoorbeeld een rookbom naar een verguld rijtuig gooien of een openbaar gebouw bezetten. Enfin, voorbeelden te over, die mijn generatiegenoten maar al te goed uit hun herinnering zullen kunnen opdiepen.
Omdat mijn meestal goed werkende inschattingsvermogen me had verteld, dat veel Occupy-sympathisanten niet, zoals wel wordt verondersteld en gesuggereerd, van het type Provo o.i.d. zijn, maar in tegendeel juist keurige studentjes en keurige 9 to 5-ers blijken, geheel geassimileerd in de digitale sociale media wereld, en slechts een kleine minderheid behoort tot wat wij destijds “de alternatievelingen” pleegden te noemen, besloot ik mezelf een beetje in te houden. Geen rookbommen, geen bezettingen van banken, geen pseudo-zelfverbrandingen .. niets van dat alles. Dus stelde ik als mogelijkheid om de media te lokken voor om een 10m bij 10m spandoek te maken met de tekst “40 miljard ESM …. en dat is nog maar het begin”. Kleur van het spandoek, kleur en grootte en font van de letters liet ik helemaal aan mijn discussiegenoten over. Wel adviseerde ik dat spandoek aan de toegangspoort van het Binnenhof te bevestigen, zodat Ferry Mingelen het al snackend aan de kar die zich daar bevindt ook zou opmerken.
Tevreden met mezelf leunde ik achterover. “A first step for mankind but a giant step for Occupy zo’n spandoek” dacht ik bij mezelf.
Sinds ik mijn advies twitterde is het doodstil gebleven. Is men geschrokken van het geweldadige karakter van mijn advies? Of is men sinds mijn tweet werd ontvangen in vergadering bijeen? Of [en dat lijkt mij het meest waarschijnlijk] is men driftig aan het zoeken naar manieren om dat spandoek naar de toegangspoort van het Binnenhof te twitteren? Op Facebook past het in ieder geval niet, zo heeft men al ontdekt.

VOOR WIE VOLGT DE AFSTRAFFING?

Republikeinse politici in Amerika roepen hen op zich eens flink te gaan wassen en daarna een baan te gaan zoeken.
De VVD-fractie in Den Haag, inmiddels gesteund door haar landelijke collega’s, dringt aan op het afnemen van hun sociale uitkeringen, want “als je kunt kamperen in de frisse buitenlucht ben je ook in staat te werken”.
Tot mijn spijt moet ik concluderen, dat dergelijke uitlatingen uit de elitaire hoek, uit de hoek die sinds september jl. op vreedzame wijze wordt “bestreden”, zo langzamerhand konden worden verwacht.
Nu de elite inmiddels door heeft, dat de Occupy-beweging zich blijft gedragen als de leeuw zonder tanden en de tijger zonder klauwen opent zich de mogelijkheid zelf de publieke opinie of in dit geval vooral de onderbuikgevoelens bij het aanzienlijke deel van het volk, waaraan Occupy volledig is voorbij gegaan, te gaan bespelen.
Want opnieuw wordt er hautain, maar waarschijnlijk ook terecht geredeneerd, dat weinigen dit gedrag van in ons geval de VVD [laten we eerlijk zijn: uit welke andere hoek zou een dergelijk geluid anders kunnen komen?] zullen linken aan het nog steeds geldende gemak waarmee financi√ęle instellingen hun gang kunnen blijven gaan zonder daarbij al teveel last te hebben van beperkende regeltjes.
Regeltjes, die zijn er voor de paupers, om die paupers als ze niet in het gelid lopen hun uitkering af te pakken. “We zullen ze krijgen” zo moet ongeveer de gedachte bij het VVD-smaldeel zijn geweest.
“We sturen een paar sociale rechercheurs op ze af en gaan een ton euro terugverdienen!”.
Het wordt tijd, dat de Occupy-beweging gaat inzien, dat strijden met de handschoen aan nooit effect zal ressorteren. Men zal ernstig moeten gaan nadenken over een verandering van strategie en filosie, die gebaseerd zal zijn op het uitgangspunt, dat het bestrijden van die elite slechts dan succes zal kunnen hebben als het met dezelfde wapens wordt gedaan.
Doet men dat niet dan wordt men het lachertje van de politieke elite. Voorzover men dat, gezien de VVD-uitlatingen, al niet al is.
De elite raakt er steeds meer van overtuigd, dat de paupers geen werkelijk middel hebben. Wel een doel, maar geen middel. En dus als machteloos terzijde zullen kunnen worden geschoven. En zelfs aangepakt waar nodig.
Ik kan me over deze hele gang van zaken zeer opwinden, gelooft u dat maar.
Van den beginne af heb ik wie wilde luisteren aan de zijde van Occupy proberen te overtuigen van de zinloosheid. Niet van het doel, o nee dat zeker niet. Daar sta ik 150% achter. Maar wel van de strategie, omdat die niet kan werken. Het zal anders moeten, dat is onontkoombaar. Want anders rest uiteindelijk niets meer dan weer aan te schuiven bij de willoze kudde en afgestompt door te schuifelen richting de eigen afgrond.
Mijn opwinden geldt ook de in arrogantie verpakte domheid van de [politieke] elite. De politiek is een bedrijfstak waarvan velen inmiddels weten dat niet leren van gemaakte fouten het grootste goed is.
In de jaren ’70 onderschatte men uiteindelijk ook de onvrede binnen specifieke kaders van de Europese samenleving. Het gevolg was het ontstaan en actief worden van o.a. de Rote Armee Fraction. Velen van u zullen zich die naam nog wel herinneren.
Ook nu is het onvermijdelijk zo, dat er binnen de onder een forse ontevredenheid gebukt gaande gestaalde kaders van de vele protestgroepen de kiem van gewelddadig verzet aanwezig zal zijn.
Als de elite meent het zich te kunnen veroorloven het huidige vreedzame en volgens velen volkomen terechte verzet te kunnen ridiculiseren en frustreren dan zal slechts radicalisering van dat verzet het gevolg zijn.
Ik meen namens veel gelijkdenkende mensen te mogen spreken als ik zeg, dat onder de burgers de weg van de radicalisering niet de eerst gewenste is.
Maar gezien de opstelling van de elite op dit moment zou radicalisering weleens de enig begaanbare weg kunnen worden. Die de elite dan over zichzelf zal hebben afgeroepen.
Linksom of rechtsom: één partij zal een afstraffing krijgen. Het klinkt negatief, ja welhaast destructief, maar ik hoop dat dat de elite zal zijn.