PAUW VERRAST EN BEVALT ME WEL

Als er iemand verbaasd over is dan ben ik dat zelf wel. Maar het is ook een beetje eigen schuld dikke bult. Omdat een eigen gewoonte er de oorzaak van is.
Aan het eind van elke “normale dag”, wat inhoudt op een tijdstip, waarin we in de kleine uurtjes zijn beland, mijn drankje uit de eigen voorraad zijn bodem begint te bereiken en het dekbed al uitnodigend opengeslagen ligt, maak ik steevast een laatste rondje “langs de velden”. Wat bestaat uit een bezoekje aan de vaste nieuwssites, sportsites en de NPO-stream. Ik doe dat haast zonder nadenken, maar wel met reden.
pauwNamelijk om up to date onder het dons te kruipen. Ik behoor niet tot de mensen, die als ze een kussen voelen door de slaap overmand worden. Ik heb altijd even nodig om te “unwinden” en dat doe ik door een deel van mijn hersencapaciteit op een niet te zwaar boek te richten, terwijl het andere deel van mijn grijze cellen begint met de informatie/infotainment, die die dag tot en met dat laatste rondje langs de velden over me is uitgestort, te ordenen. En daarbij komt verhoudingsgewijs een ruime hoeveelheid vrij snel in “my mind’s prullenbak” terecht. Niet zo opmerkelijk, want er wordt dagdagelijks een flinke hoeveelheid non-nieuws aan ons doorgesluisd, wat linea recta die prullenbak in kan. Op goede dagen blijft er echter wel wat over en dat leidt er niet zelden toe, dat een blogje mijnerzijds zich al redelijk gedetailleerd begint te vormen, voordat de echte nachtrust begint.
En de volgende morgen, na een bescheiden doch voedzaam ontbijt, de zinnen uit mijn keyboard beginnen te rollen, omdat die zich al “unwinding” reeds vormden.
Dat “rondje langs de velden” heeft zich dus tot een vaste gewoonte ontwikkeld. En toen ik daar een stukje evaluatie overheen haalde, kwam ik tot de vaststelling, dat ik de laatste weken veel meer dan verwacht blijf hangen bij “Pauw”, de solo tour de force van krullebol en “womanizer” Jeroen. Omdat er een ruime schakering van onderwerpen wordt behandeld op een wijze, die mij wel aanstaat. Onderwerpen, die mij interesseren ook. Zoals de Koerdenkwestie, de IS-kwestie, nu weer de Wilders-kwestie, de Zorgkwestie, de PvdAkwestie enzovoort. Er wordt doorgaans verstandig gepraat en daar hou ik nu eenmaal van.
Dus “Pauw” heeft bij mij wat terrein teruggewonnen, wat een jaar geleden definitief verloren leek.
En als leeftijdsgenoot van die middelbare puber in zijn overgetailleerde pak, die zoveel gehijg tussen zijn teksten stopt, heeft “Pauw” er brutaalweg voor gekozen om ook plek in te ruimen voor muziek. Zo voelde de gastheer zich gisteren prima, toen er samen ziggymet de heren Ad Visser en Buwalda tijd werd besteed aan David Bowie. Het was een beetje jammer, dat het jankorgel van Dik Hout de Bowieklassieker “Ziggy Stardust”mocht verminken. Maar de andere 3 heren haalden met glanzende oogjes mooie Bowie-schetsjes boven tafel. En dat werden 10 hele leuke minuten televisie, vond ik.
Overigens heb ik onder dat dons na rijp beraad besloten het op één punt niet met de 3 heren eens te zijn. “The Rise and Fall of Ziggy Stardust and The Spiders from Mars” is een juweel van een album vol ijzersterke songs, maar de titelsong [heerlijke riff] is wat mij betreft niet de beste. Dat blijft voor mij altijd deze!

ROYAAL

Het debatje van gisteren tussen de ondanks de qua intensiteit niet te missen Koerden-problematiek buitengewoon jolige en bijdehante Rutte en het Playmobil gezelschap aan de andere kant van het spreekgestoelte kan ik niet anders dan als achter de feiten aanlopen categoriseren. Niets ongewoons eigenlijk, want daar blinkt het gezelschap in Den Haag in uit.
Toen ik een maand geleden iets schreef over dat peperdure hek, wat de koning om zijn laatst aangeschafte vakantieverblijf heeft laten plaatsen, deed ik dat m.n. om de verspilling, blijkbaar royalty eigen, aan de kaak te stellen. 4 ton euro uitgeven, waar een beetje Hollandse koopman met slechts 1/10e had kunnen, nee, behoren te volstaan gaf daar alle aanleiding toe.
Het Playmobil gezelschap zat er een maand geleden niet echt mee en dus meende ik, dat verdere discussie achterwege zou blijven. Vooral omdat er zo veel andere prangende zaken op het bordje lagen. Zo had ik me goed kunnen voorstellen, dat de dames en heren van ons parlement met enorme hangsloten op alle toegangsdeuren zouden worden opgesloten om eindelijk eens een niet clowneske, maar volwassen beslissing te nemen over steun aan die Koerden, die openlijk als kanonnenvlees worden gebruikt in het conflict met IS. Want wat er rond het schilderachtige Kobani gebeurt mag men zelf dan wel als een voorbeeld van een politiek schaakspel duiden, het heeft in werkelijkheid alles weg van het terugbrengen van Koerdische “boots on the ground”, tot door de gehaktmolen te halen vlees.
Wat dat betreft werden er gisteravond bij Pauw veel menselijker en zinvoller dingen gezegd, met Karabulut [SP] in een prima rol, dan in dat parlement. En dan doel ik even niet op die militair, die 20 minuten nodig had om ons te vertellen, dat er 2[!] rood-wit-blauwe JSF’s in de weer waren geweest om 2 pickup trucks weg te bombarderen. Het zat daarbij een beetje tegen, want 1 van de bommen bleek een Ruttetje te zijn. Een losse flodder,die nu ergens in die zandbak ligt.
Waar men blijkbaar in het parlement meer waarde hechtte aan het gesmijt met [ons] geld door de koning, hield men het aldaar op een goed gesprek over een speedboot van 800.000 euro, een prijzige aanlegsteiger, een verbouwing van 35 miljoen om die koning op zijn werkpaleis met zijn laptop te kunnen laten spelen én , vers van de pers,
het plaatsen van 35 meter roestvrij staal a raison van 4 ton euro om terwijl die verbouwing van dat werkpaleis loopt, die koning een paar keer Armin van Buuren uit te laten nodigen om een Eikhorst Dance Party te verzorgen.
Rutte noemde die 35 meter grinnikend “Dance containertjes”. Wie is in de stemming om “een muurtje van 35 meter hoog” om het Torentje te komen helpen metselen?
Laat ik niet vergeten zowel mooi en leuk te eindigen. Waarvoor ik terugga naar “Pauw” [Captain Peacock is ook goed] . Want daarin verscheen Hans Dorresteijn met Zazi, een trio erg mooie meiden [was het nou Jeroen Pauw of was ik het die als eerste ineens rechtop in zijn stoel zat?]
In dit clipje zingt het trio een Dorresteijn-chanson getiteld “Lente”.

Dorresteijn is een briljante malloot, die enorm op mijn lachspieren werkt. En dat heb ik net even nodig na dat slappe gezever in het parlement. Dus de heren Dorresteijn en van Dijk, die even de staalborstel halen over de ouderdom. Waarmee mijn dag toch goed is begonnen.

ALGEMEEN BESCHOUWD

Door de buitentemperatuur was het prima te doen en dus zaten we daar, met onze achtersten in het gras. Beetje dromerig kijkend naar de nog steeds bloeiende campanula’s en vinca. De geur van lavendel streek langs onze neusvleugels. Een campanulagevoel alsof de Provence nog voor één keer zijn adem over die poldertuin liet gaan. De koffie had al gesmaakt als een “grande tasse au lait” en ik betreurde, dat er Pernod ontbrak. Maar ja, wie rekent er ook op zo’n septemberavond als gisteren, op de dag waarop het Circus Van de Leugen zich 13 uur in het zweet debatteert?
Slechts één keer was dat dromerige gevoel en de daarbij behorende loomheid tot dat moment geweld aangedaan Dat was toen vanaf het tuinterras niet “Merde” klonk, maar gewoon “zakkenwasser”. Boilesen maakte een van zijn gebruikelijke capriolen, waarmee Ajax op een 0-1 achterstand kwam te staan. Maar omdat zulks volkomen met de verwachting strookte haalde ik mijn schouders op.
Duisternis en het “optrekken” van de kouwe grond maakten, dat we rond half 10 ook het terras opzochten. Waar we drie kwartier niet al te hoogstaand, maar wel heel vermakelijk CL-voetbal zagen, iets wat helemaal paste bij de “quality-evening”, die we beleefden.
“Algemeen beschouwd” was de 1-1 dik verdiend. De opperbeste stemming, die daarvan het gevolg was, dreigde heel even verstoord te worden, toen vanuit wat tuinen verderop “Dit is een nacht” opklonk. Kennelijk werden daar voorbereidingen getroffen voor komende schermutselingen.  Op onze gezichten verscheen die guitige trek, die al jaren dezelfde 4 woorden uitstraalt: “Effe poepie laten ruiken?”
different shades of blueEven later werd Bolle Guus tot niets gereduceerd via “Different shades of blue” en kreeg de septemberdag zijn afsluiting die hij meer dan verdiende.
Als het goed is wacht er vandaag nog zo’n septemberdag en ik kan ieder van u slechts aanraden daar zoveel mogelijk van te profiteren. Ikzelf,nog naluimend van gisteren, heb mijn eerste plezierige activiteit voor vandaag al gekozen. Om half elf begint Mark de Staatsman aan zijn aandeel leugens en loze beloften. Ik zal dan op scherp staan; zodra de woorden “mevrouw de voorzitter” klinken wordt de tronie van Mark van mijn scherm verwijderd en zal er een zucht van opluchting klinken. Want wie zit er “algemeen beschouwd” te wachten op “Different shades of trash”?

APPELMOES VOOR DE ONNOZELEN

Ruwweg 1/3 van ons zal in lichtelijk opgewonden staat zijn ontwaakt vanochtend. Want tijdens de nachtelijke uurtjes is het beeld van die buitenaards spectaculaire vondst, die van de appelboom gaat vallen, niet van het geestesoog af geweest. Nog even en men kan zijn hartslag meten, apps gebruiken,liken of dissen, kijken hoe laat het is, de iwatchcreditcard gebruiken via de  I-Watch. Als men in het bezit is van een I-Phone 5 of nieuwer tenminste. En wel heel bijzonder is, dat de I-W kan worden voorzien van een bandje in een kleur naar wens.
Ja, als ik zeg buitenaards dan bedoel ik ook buitenaards. Een horloge van Appel, it almost makes your brains explode. Met digitale klok! En de gadget-boomgaard van Appel blijft maar nieuwe vruchten produceren om ons buiten de dampkring te houden. Hadden die duizenden parels der mensheid, die de Appel-meet&greet meemaakten, geweten dat heer Tim Cook hard werkt om rond de feestdagen de I-Vibrator in de markt te zetten, de “roar” zou nog oorverdovender zijn geweest.
En eerlijk is eerlijk, Appel had ook voor mij nog een cadeautje in petto. De meet&greet werd namelijk opgeluisterd door de Ierse band I2, welk gezelschap net het nieuwe album Songs of Innocence gereed had gekregen. En op kosten van Appel [lucratieve business, die I-handel] en tot groot genoegen van Bono, kon het I-volk voor een korte periode dat nagelnieuwe album gratis via I-Tunes opslurpen. En wie heeft er geen I-junkie in familie of kennissenkring? Dus pronken er nu in een vers mapje 11 nieuwe songs van I2 en op de eerste die ik beluisterd heb [Song for someone] ben ik spontaan deeply in love gevallen. Dank, Appeltje!
Ruwweg 1/2 van ons zal een slechte nacht hebben gehad, geplaagd als ze zullen zijnguus door de herinnering aan een Nederlandstalig plaatje wat zo goed past bij het beeld van gisteren van een duivelse coach Hiddink na de zeperd van Oranje in Tsjechië. Hoe heette dat plaatje ook alweer?
Ruwweg 1/6 van ons zal lekker geslapen hebben, wat ik ze van harte gun. Want zo groot is de groep onder ons bij benadering, die echt gelooft wat via RTL4 Nieuws is doorgelekt vanuit de Miljardennota 2015.
“Bijna iedereen gaat erop vooruit in 2015” kopten de kranten gisteren.
Emile Roemer meldde vanochtend niet zonder reden, dat wat er “gelekt”
is sec het goede nieuws is. En we kennen vriend Rutte en kaalkopje Samsom goed genoeg om te weten, dat het echte aapje pas uit de mouw komt op een moment, dat hen het beste uitkomt.
rijtoerMaar als 16% van ons rust in het hoofd wil houden tot de knollen weer schijtend van Noordeinde naar Ridderzaal galopperen, ik gun hen dat.
Ik heb zojuist genoten van een bewonderenswaardig betoog van zo’n 2 uur van Renske Leyten [SP] tijdens het debat over [het genadeloos hakken in] de langdurige zorg. Fleur Agema [PVV] doet nu haar best het niveau van Leyten te halen, maar dat trek ik niet.
Dus haast ik me om de 10 resterende appeltjes van I2 te gaan beluisteren. Er zit een song met de titel Volcano bij; zou na de “troonrede” zo maar een hit kunnen worden.

HAKKUH OP DE 90’S

Nog een beetje duffig hoorde ik die stem, zoals dagelijks 150 keer gebeurt, mij indringend toe lispelen “Come together”. Het enige wat rond 7 uur ’s morgens bij mij  “together” moet komen zijn dat kopje met gekookt water en het theezakje, daar heb ik al meer dan genoeg werk aan. Dus ontschoot me voor ik het besefte “ach mens, val dood; ga een vak leren”. Ja, ik kan ’s morgens vroeg knap grof zijn.
Die stem hoorde bij NPO XYZ VVV P38H Radio 2 [ de flitsende nieuwe naam van de zender]. Radio 2 staat bij mij voorgeprogrammeerd, omdat er voordat Nederland begint te sms’n, appen en bellen naar die publieke chatbox nog net redelijke muziek te horen is. Betere pop, zeg maar. Zo rond een uur of 8 moet je weg wezen, tenzij je natuurlijk fijn wakker wordt met je mobieltje aan je oor om te horen, waar je je gratis bakje koffie [zorgt Radio 2 voor door tankstations af te bellen] kan ophalen. Lekker knus allemaal, toch? Bijna kneuterig zelfs. Gratis de spoedpoep dankzij Radio 2 en koffie van de Texaco.
Waar ik eigenlijk naar toe wil [excuus voor de sidestep] is, dat op die zender, die een naam in dat verband heeft hoog te houden, het “lijstjesseizoen” weer is begonnen. Voor de liefhebbers is eind deze week de Top 100 van de Nineties te horen en daar kan vanaf vandaag op worden “gestemd”.
En toen ik eenmaal een beetje wakker was besefte ik, dat muziek uit de jaren 90 [met wat andere persoonlijke zaken, waar we het dus niet over gaan hebben] er de oorzaak van is geweest, dat er een fors hiaat in mijn muzikale kennis én mijn muzikale archief is ontstaan.
Voor de helderheid: ik doel dan op in die periode opgekomen muziekstijlen en daaraan verwante muzikanten. Want wat in de jaren 90 werd gemaakt door de gevestigde orde [Fleetwood Mac, Pink Floyd, Earring, Genesis e.d.] werd allemaal keurig in het archief gezet.
Als wel vaker begon ik naar bewijs van mijn eigen stelling te zoeken. Omdat ik alle muziek in de categorie “charthits” keurig naar decennia heb gesplitst was dat bewijs eenvoudig te vinden. Het aantal bewaarde charthits uit de 90’s bleek slechts een fractie te zijn van het aantal  uit de eerdere decennia. Veel- zo niet alleszeggend. En niet zo vreemd eigenlijk, omdat vooral de 2e helft van de 90’s werd geteisterd door de uitbraak van house. Ik herinner me nog hoe een kennis in de auto mij vol trots het cassettebandje liet horen wat hij voor zijn zoon had aangeschaft. Met daarop o.a. houseversies van Sinterklaas Kapoentje en No more bolero’s.
Hakkuh werd nooit mijn ding.
Ter geruststelling: vanaf het volgende decennium heb ik de draad weer opgepakt, vooral dankzij Parachutes van Coldplay en Mutter van Rammstein [da’s geen hakkuh, maar beuken en rammen].
Ik vond de jaren 90 dus grotendeels een muzikale ramp. Maar is dat terecht?,  vraag ik mezelf af zo’n 15-20 jaar verder.
Ook daarvoor is een manier voorhanden om te onderzoeken. En dat zijn die verdraaide lijstjes waar o.a. Radio 2 zijn bestaansrecht aan ontleent.
Kijk even met me mee naar een vergelijking van de 10 best verkochte singles [toch beeldvormend voor de muziek van dat moment] uit 1993 [de hakkuhloze periode] en 1983.
1993                            1983
1  4Non Blondes – What’s up            1  Starsisters – Stars on 45
2  Haddaway – What is love            2  Shorts – Comment ca va
3  2 Unlimited – No limit                3  Michael  Jackson – Beat it
4  Ace of Base – All that she wants            4  Lionel Richie  All night long
5  UB40 – I can’t help falling in love            5  Mike Oldfield – Moonlight shadow
6  Culture Beat – Mr Vain                6 UB40 – Red red wine
7 Leila K – Open Sesame                7  Rocksteady Crew – Hey you
8  René Klein – Mr Blue                8  Berdien Stenberg – Rondo russo
9  Freddy Mercury – Living on my own        9  Irene Cara – Fame
10 Meat loaf – I’d do anything for love        10 David Bowie – Let’s dance

[De 10 best verkochte singles over 2013 heb ik puur uit zelfbescherming even uitgesloten].
Eigenlijk zit er niet veel anders op om toe te geven, dat er niet zo gek veel verschil in die 2 lijstjes is. Of het zou moeten zijn, dat in 1983 nadrukkelijk meer “groten” het beeld bepalen.  Charthits zijn in meer dan 70% plaatjes, die je licht vergeet. Net als de artiesten die ze maakten. Vooral die uit de 90-ties. Terwijl ik er zeker 6 uit ’83 meteen meezing.
Ik krijg zo langzamerhand het gevoel, dat chartshits geen goede graadmeter zijn om een bruikbare vergelijking te maken. Omdat het jaar na jaar, decade na decade feitelijk hetzelfde afgezaagde beeld oplevert van in meerderheid matige middle of the road plaatjes, geënt op de op dat moment heersende stijl[en]. En wat dat betreft hebben de jaren 90 geen mazzel gehad. Want ze werden gedomineerd door diverse house-stijlen, waarvan ikzelf de mellowvariant [Snap e.d.] te pruimen vond. En “2 Ongelimiteerd” kon er af en toe ook best mee door.
Maar conclusie mag zijn, dat, alhoewel om een andere reden dan ik aanvankelijk aannam, er weinig aanleiding aanwezig is om naar die Top 100 v.d. 90’s te gaan luisteren. Want de middle of the road zal overheersen.
Nog een “teaser”?
1973                            2013
1 Sharif Dean – Do you love me  1 Avicii – Wake  me up
2 Rolling Stones – Angie                2 Robin Thicke – Blurred lines
3  Redbone – Wounded at Wounded Knee        3 Daft Punk – Get lucky
4  Gerard Cox – Het is weer voorbij …        4 Pink – Just give me a reason
5  Demis Roussos – My friend the wind        5 Pharrell Williams – Happy
6  Freddy Breck – Rote rosen            6 Stromea – Papaoutai
7 Golden Earring – Radar love            7 Armin van Buuren – This is what it feels like
8  Nick McKenzie – One is one            8 Mr Probz – Waves
9  Sweet – Blockbuster                9 Willem & Spears – Scream & shout
10 Chi Coltrane – Go like Elijah            10 Maaike Roomboter – Dat ik je mis
Hoor ik u zeggen “het is er niet beter op geworden”?

GOED NIEUWS SHOW

Vreemde gewaarwording. In augustus 2014, de maand van “Nederland Waterland[ers]”, op de ochtend van deze 27e schijnt de zon naar binnen. Gratis accu’s opladen dus. En dat is ook hard nodig, want ik herkende bij mezelf de duidelijke kenmerken van een november-verkoudheid. Misschien is die nog weg te drukken.
Gisteren al ontwikkelde zich een positief gevoel bij ondergetekende. Het begon [uiteraard zou ik bijna zeggen] met het bericht, dat Ciley Myrus de US videoaward had gewonnen. En terecht, want wat is dat snolletje goed, zeg! Dat beeld, waarop zij slechts gekleed in een paar laarzen op die sloopkogel zit te soppen, out of this world! Weergaloos!!! Onovertrefbaar!!!!!
Zelf was ik ook lichtelijk aan het soppen geslagen door de melding in de kranten, dat Rutte ons [gemiddeld] 0,25% aan koopkracht erbij gaat geven in 2015. Je zou het een soort “heitje voor een karweitje” kunnen noemen. En dat karweitje is natuurlijk de verwerking van de pijn, die Rutte met zijn gebruikelijke glimlach links en niet rechts uitdeelt. Het gaat druk worden in de “malls” in 2015, dat staat wel vast.
BreakinBadEn het goede nieuws bleef maar stromen. Na 5 seizoenen kreeg “Breaking Bad” eindelijk de prijs [een Emmy], die de serie al veel eerder verdiende. De belevenissen van Walter White en Jesse Pinkman zijn een voorbeeld van hoe je een goed gevonden scenario uitwerkt tot een soms keiharde, soms ontroerende en soms verdraaid grappige TV-serie. Hulde! T.z.t. kom ik nog verder op BrBa terug, want in de eerste episode van de 3e serie viel me iets op, wat ik even met jullie wil delen.
En daar was Rutte weer, die met ditmaal de bijpassende uitgestreken knar Nederland verraste met de mededeling, dat er voor de eerste keer in een zelfde jaar een 2e The Passion komt. In de RAI in Amsterdam op 10 november [ zei ik het niet al eerder; november was de grootste kanshebber] De RAI moet nog worden gereinigd en verbouwd, waar Braziliaanse ervaringsdeskundigen voor komen overgevlogen. Mogelijk wordt, afhankelijk van de kosten, een nieuwe act met deze keer 500 donkere auto’s met chauffeur uitgevoerd.  Waar ik persoonlijk nogal nieuwsgierig naar ben is of op die 10e november, 4 maanden na de ramp[?], aanslag [?], het bedrijfsongeval [?] iets bekend zal zijn en worden gemaakt over de ware toedracht. Ik ben dan wel geen direct gedupeerde, maar zelfs ik begin me steeds nadrukkelijker af te vragen wanneer er eindelijk eens iets aan duidelijkheid wordt gegeven. Al was het maar voor die door analisten zo belangrijk gevonden “closure”.
Maar Rutte kennende zal hij het op advies van Big Ivo laten bij een gepassioneerd optreden van Anita Meijer en Ruth Jacott. “Blijf bij mij” en “Why tell me why” zullen ongetwijfeld op de setlist voorkomen. En de aandelen van Kleenex zullen pieken.
Terwijl de zon nog steeds schijnt en de lucht zowaar blauwig begint te worden nog even mijn laatste krabbeltje. Na 35 jaar afwezigheid is de inmiddels 56-jarige Kate Bush begonnen aan haar 2e tournee ooit, “Before the dawn”. Logischerwijs is de pers daar lyrisch over en in dit geval eens terecht. Kate gaf mij jarenlang een warm gevoel en zodra de DVD er is zal dat ongetwijfeld opnieuw het geval zijn.

Wie had dat kunnen verwachten? Dat 27 augustus, na meer dan 2 weken van kou en vocht, iets als een goed nieuws show zou kunnen zijn?