KALF VERZOPEN, DEMPEN DIE PUT

Als er iets duidelijk werd bij de uitreiking van de “Nederlandse oscars” aan de “absolute top” van film producerend Nederland afgelopen vrijdag, dan was dat wel dat er een belooncategorie ontbreekt.
Over al die anderen, waar een kistkalf aan werd opgehangen, zult u van mij weinig luciahoren, omdat beste film, beste acteur enzovoort een kwestie van [wan]smaak is. Ik beperk me slechts tot de opmerking, dat “Lucia de B.” terecht werd beloond met een kalf.
Het Nederlandse kroonjuweel bleek de film “Aanmodderfakker” te zijn. “Briljante”vondst die titel, die je doet vermoeden, dat Eubank de OST wel zal hebben gemaakt en Ali Baba B. wel ergens in die film zal opduiken.
Het “wereldje” was er in ieder geval lyrisch over.
Maar terug naar die gemiste belooncategorie, waarmee ik doel op de presentatie van het kistkalf festijn. Omdat ik het voor de eerste keer bekeek sinds men begonnen is het awardfenomeen in de polder formidabel op te pompen, viel het mij op, dat het geheel voor 100% op de Amerikaanse leest is geschoeid. Met de bijbehorende Nederlandse aftreksels van de Niro [Tygo Huppelepup], Di Caprio [ene Benja met mooie krullen en hagelwitte tanden], Scarlet Johansson [Verbaantje] en Al Pacino [die verkeerde helft van Jurk, ook wel bekend als de omhoog gevallen Bossche Bol]. Alles was er, van glamour overlopende stage, publiek met de glimlach in het gezicht gebeiteld, iedereen kende zijn of haar rol. Zelfs Jet Bussemaker, die MC-trekjes vertoonde.
koefnoen kalfMaar hoe goed de snedige tekstjes ook waren ingestudeerd, het was een complete aaneenschakeling van gestuntel, harkerig gedoe en humorloze humor. Tenenkrommend Hollands, za’k¬† maar zeggen.
Waar je , steeds vaker tegenwoordig heb ik het gevoel, met plaatsvervangende schaamte naar kijkt.
Wat voor de top van de Nederlandse “filmsterren” moet doorgaan, is niet meer dan een middelmatig gezelschap bij elkaar geharkte nobody’s, die maar wat “aanmodderfakken”. En elkaar elk jaar zo’n kalf in de anus stoppen. Het enige positieve gevoel wat ik aan het eind van de kwelling overhield, was dat me gelukkig de verschijning van de twee-eiige tweeling Carice van Houten – Holladijee Rijn [bij insiders bekend als de Betty Boop uit de Polder en Het Paard van Ome Willem [Ik zag ze van de week toevallig in Valkyrie kwijlen richting Cruise]] bespaard is gebleven.
Awardembola raast over Nederland; volgende week zal er vast ook wel weer wat uit te reiken zijn. Het “kistkalf” is in ieder geval weer verzopen, daar kan voor een jaar de deksel overheen. Voor je het weet komt die luis met zijn glazen huis er aan. ūüôā

Advertenties

GOED NIEUWS SHOW

Vreemde gewaarwording. In augustus 2014, de maand van “Nederland Waterland[ers]”, op de ochtend van deze 27e schijnt de zon naar binnen. Gratis accu’s opladen dus. En dat is ook hard nodig, want ik herkende bij mezelf de duidelijke kenmerken van een november-verkoudheid. Misschien is die nog weg te drukken.
Gisteren al ontwikkelde zich een positief gevoel bij ondergetekende. Het begon [uiteraard zou ik bijna zeggen] met het bericht, dat Ciley Myrus de US videoaward had gewonnen. En terecht, want wat is dat snolletje goed, zeg! Dat beeld, waarop zij slechts gekleed in een paar laarzen op die sloopkogel zit te soppen, out of this world! Weergaloos!!! Onovertrefbaar!!!!!
Zelf was ik ook lichtelijk aan het soppen geslagen door de melding in de kranten, dat Rutte ons [gemiddeld] 0,25% aan koopkracht erbij gaat geven in 2015. Je zou het een soort “heitje voor een karweitje” kunnen noemen. En dat karweitje is natuurlijk de verwerking van de pijn, die Rutte met zijn gebruikelijke glimlach links en niet rechts uitdeelt. Het gaat druk worden in de “malls” in 2015, dat staat wel vast.
BreakinBadEn het goede nieuws bleef maar stromen. Na 5 seizoenen kreeg “Breaking Bad” eindelijk de prijs [een Emmy], die de serie al veel eerder verdiende. De belevenissen van Walter White en Jesse Pinkman zijn een voorbeeld van hoe je een goed gevonden scenario uitwerkt tot een soms keiharde, soms ontroerende en soms verdraaid grappige TV-serie. Hulde! T.z.t. kom ik nog verder op BrBa terug, want in de eerste episode van de 3e serie viel me iets op, wat ik even met jullie wil delen.
En daar was Rutte weer, die met ditmaal de bijpassende uitgestreken knar Nederland verraste met de mededeling, dat er voor de eerste keer in een zelfde jaar een 2e The Passion komt. In de RAI in Amsterdam op 10 november [ zei ik het niet al eerder; november was de grootste kanshebber] De RAI moet nog worden gereinigd en verbouwd, waar Braziliaanse ervaringsdeskundigen voor komen overgevlogen. Mogelijk wordt, afhankelijk van de kosten, een nieuwe act met deze keer 500 donkere auto’s met chauffeur uitgevoerd.¬† Waar ik persoonlijk nogal nieuwsgierig naar ben is of op die 10e november, 4 maanden na de ramp[?], aanslag [?], het bedrijfsongeval [?] iets bekend zal zijn en worden gemaakt over de ware toedracht. Ik ben dan wel geen direct gedupeerde, maar zelfs ik begin me steeds nadrukkelijker af te vragen wanneer er eindelijk eens iets aan duidelijkheid wordt gegeven. Al was het maar voor die door analisten zo belangrijk gevonden “closure”.
Maar Rutte kennende zal hij het op advies van Big Ivo laten bij een gepassioneerd optreden van Anita Meijer en Ruth Jacott. “Blijf bij mij” en “Why tell me why” zullen ongetwijfeld op de setlist voorkomen. En de aandelen van Kleenex zullen pieken.
Terwijl de zon nog steeds schijnt en de lucht zowaar blauwig begint te worden nog even mijn laatste krabbeltje. Na 35 jaar afwezigheid is de inmiddels 56-jarige Kate Bush begonnen aan haar 2e tournee ooit, “Before the dawn”. Logischerwijs is de pers daar lyrisch over en in dit geval eens terecht. Kate gaf mij jarenlang een warm gevoel en zodra de DVD er is zal dat ongetwijfeld opnieuw het geval zijn.

Wie had dat kunnen verwachten? Dat 27 augustus, na meer dan 2 weken van kou en vocht, iets als een goed nieuws show zou kunnen zijn?

NAJAARSGEDRAG

Het roept een hartgrondig vloeken en tegelijkertijd een meewarig gevoel bij mij op. Dat merkbaar korter worden van de dagen. Mede “dankzij” de aanhoudende woede van Pluvius [het is lang geleden, dat ik in augustus zoveel regenwater op mijn ruiten heb zien kletteren] en de¬† niet aflatende stroom aan viesgrijze wolken, die hij mijn kant op blijft sturen, is het regelmatig genieten van het avondzonnetje [ we haalden hier 2 weken geleden met gemak nog 21.30 uur, voordat de eerste schim van schemer opdook] heel snel veranderd in wat ik het “brrrr november” gevoel noem.
De vaste wandeling naar het terras bij ons plaatselijke sluisje heeft ook al weken weinig zin, omdat het een troosteloze aanblik biedt. En dat klemt des te meer, omdat het in juli zo compleet anders was.
En misschien is nog wel het treurigste, dat ik mezelf er op betrap in een soort november-modus te zijn geschoten. Zo kijk ik haast onbewust in de vooravond al vaker naar buiten, in de verwachting de enorme vluchten vogels te zien, die zoals elk jaar rond begin oktober zich verzamelen om te trainen voor hun aankomende trek. Niks te zien! Waarbij ik met de vraag blijf zitten of die klimaatverandering die vogels nu wel of niet in de war zullen maken.  Mij wel in ieder geval.

Donkerte, regen en wind maken mij doorgaans namelijk huiselijker. Ik ga dan veel meer dingen binnen tussen de eigen muren doen. Natuurlijk zijn er die aanbiedingen om gezellig bakjes koffie te komen doen. Recent kreeg ik zelfs aangeboden om erwtensoep te komen scheppen.
Daarentegen zijn de vragen of ik zin heb in een “walk on the beach” drastisch teruggelopen. En gelukkig maar! Want Schevenings vuurwerk is leuk, maar niet als het hoost en je uit je flanelletje wordt geblazen.
Meer binnen dingen doen betekent o.a. het oppakken van de inmiddels vaste gewoonte om films te gaan kijken [over compensatie voor de schier hopeloze bagger die de tv ons biedt, hoef ik denk ik niets meer te zeggen. Alle Tv-zenders zijn bij mij rechtstreeks aangesloten op het afvoerputje.]
De combinatie donker – regen en wind is ideaal om lekker te gaan zitten voor “the odd movie”. Blijkbaar zijn mijn hormonen nog in de [beschaafde] zomerstand, want ik koos haast automatisch voor flims met vrouwen in de hoofdrollen. Zo kwamen direct al “Eyes wide shut” en “Cold Mountain” met de even engelachtige als sexy Nicole Kidman aan de beurt. En dat beviel zo goed, dat ik er meteen de thriller “The Interpreter” met Kidman en Sean Penn achter plakte. Een aanrader trouwens, met Kidman als tolk bij de VN die een complot bij toeval afluistert.
flightplanEn van Kidman kwam ik terecht bij Jodie Foster, die in “Flightplan” een vrouw in rouw speelt, die samen met haar dochtertje haar overleden echtgenoot naar Amerika vliegt en tijdens de vlucht haar dochtertje kwijt raakt. Sean Bean, Peter Sardsgaard en Brett Sexton [beiden inmiddels bekend van The Killing US 3 en 1/2] zijn er ook in te zien. Sterk acteerwerk van Foster [ik ga toch nog eens Panic Room bekijken] in een sterke thriller.
Maar vanaf vandaag wordt het tijd om film even terzijde te schuiven om naar The Bridge 2 te gaan kijken. Blonde Saga en lobbes Martin gaan weer aan de bak. Geen lijk op de brug deze keer, maar een van de vaargeul afwijkende vrachtboot, die op één van de pijlers van The Bridge kleunt. En in die boot een verrassingspakket voor het blondje en Bridge2de lobbes.
Milieu en farmaceutische industrie draait het om en het eindigt allemaal op een grote internationale conferentie met een hoofdrol voor Martin’s collega. En als toegift heeft Saga nog een verrassing voor Martin in petto. The Bridge 2 is beter dan 1, dus is kijken voor de liefhebber aan te raden. Vanaf vanavond alle 10 afleveringen op weekdagen achter elkaar.
Getver, het regent alweer ūüė¶

HET ICOON EN DE MALLOOT

Er krulde een lach om mijn mond, terwijl ik wat later dan anders mijn ontbijt wegwerkte. Ik zag namelijk een aantal heren om nog geen 10 uur ’s ochtends in een regenachtig en dus redelijk troosteloos ogend Z√ľrich als eenden waggelend van punt A naar punt B gaan. Die “lost souls” waren, terwijl ik nog het niet onprettige gevoel van mijn warme bed voelde, aan het snelwandelen op het EK Atletiek. En omdat Dione “Dikbil” de Graaf al dagen zoveel kouwe drukte maakt over dat EK en het 43 koppige contingent Nederlandse atleten, die uiteraard grote kanshebbers voor eremetaal zijn [sinds Soitsji zijn we niet alleen van God los, maar ook vrijwel overal en altijd¬† [verrek, die eenden waggelen gewoon door een rood stoplicht, zie ik, met een Spaanse eend aan kop] een topland] had ik even de moeite genomen om naar die topsporters te kijken. Maar eigenlijk ben ik alleen maar ge√Įnteresseerd in Dafne Schippers en Nadine Visser, vooral omdat die een stuk leuker zijn om naar te kijken dan die eenden.

Weg er mee dus en terug naar mijn vaste routine, de krant. Waar ik vrijwel meteen opmerkte, dat er weer een Hollywood-icoon definitief was vertrokken. Hoe zou¬† Nederland daar mee omgaan? Nog maar net Williams, en nu was de voormalige bijslaap van ‘Bogey” [neen, niet Michael ‘Dopey”Boogert, maar Humphrey “Play it again, Sam” Bogart] Lauren Bacall op hoge leeftijd ingeslapen.¬† De VK had er niet eens een artikel voor over, ook een Bacall-poll ontbrak. Onbekend is ook of mevrouw Bacall wel op Facebook zat. Dus bestaat bij mij de nodige onzekerheid of Nederland er wel aan toe zal komen om Lauren Bacall te herdenken. Misschien helpt het als ik aangeef, dat haar filmoeuvre dat van Williams verre overtreft met daar tussen klassiekers als The Big Sleep en Key Largo. Een klein stil wandelingetje zou er toch in moeten zitten?

Maar het kan natuurlijk net zo goed zijn, dat Nederland het veel te druk heeft met het volgen van de trektocht van die 280 vrachtwagens van Moskou naar Oost-Oekra√Źne. Mooie witte trucks vol met humanitaire hulp [een soort Poetin’s Stille tocht dus] in een lange rij, trekkend over Moeder Ruslands wegen. Je zou mogen verwachten, dat daar niets mis mee zou zijn. Maar dan vergissen we ons toch. Een¬† Nederlandse generaal-majoor in ruste, naar eigen zeggen nadrukkelijk gevraagd om zich te focussen op paniekscenario’s en doemdenken, mocht komen vertellen wat er allemaal mis zou kunnen gaan gaan met dat konvooi. “Wat als dat konvooi straks door “bandieten” [mogelijk doelt hij op De Zware Jongens uit de Donald Duck] wordt aangevallen? Zoiets is heel eenvoudig te ensceneren!”¬† Ik hield mijn adem meteen in. Het scenario deed me denken aan een missie uit een computerspel, die ik al ettelijke malen speelde, dus ik weet wat er allemaal mis kan gaan.
En die generaal-malloot in ruste wees er nog maar even fijntjes op, dat er 20.000 Russische troepen aan de oostgrens van Oekra√Įne bezig waren met de regionale kampioenschappen snelwandelen. En dat sportschoenen heel snel verruild kunnen worden voor “armyboots”.
En ineens begreep ik waarom ik vanochtend zo laat voor mijn doen wakker werd. Ik had natuurlijk erg liggen woelen en dat is allemaal de schuld van die generaal-malloot. Ondertussen rijden die vrachtwagens gewoon door.

THE KILLING 4: TRUE DETECTIVES MEET

Ik spreek liever niet te vaak over hoogte- en of dieptepunten. Daar zijn meerdere redenen voor. Mijn echte hoogtepunten gaan jullie geen reet aan ūüôā en dieptepunten stop ik weg in het vakje “leermomenten”.
Een andere reden is, dat te vaak van hoogtepunten of dieptepunten spreken een zgn. inflatoir effect heeft. Een hoogtepunt¬† wordt dan net zo alledaags als een Big Mac verorberen [wat, zo besef ik terdege voor sommigen ook echt een hoogtepunt is. Dat bijten in die van kopvlees gedraaide burger met een plakje plastic toxische Poolse kaas erop.] En daar is het woord destijds niet voor uitgevonden! Daarom ga ik er prudent [geen tandpasta overigens] mee om en kies bij voorkeur voor het gebruiken van “iets bijzonders”.
Mijn week bevat iets bijzonders, omdat [ik meldde het al voorzichtig eerder] a.s. vrijdag 1-8 Netflix start met streamen van The Killing 4, de US-serie, die werd afgeleid van het Deense Forbrydelsen.
K4 posterEen 6-delige finale van de serie, waarvan elke US TV-recensent inmiddels 3x de dood al heeft aangekondigd. The Killing US blijkt een kat, met minstens 4 levens en gelukkig maar. Want de serie heeft een zeer volhardende en trouwe fanbase, waar ik mezelf graag bij reken.
Als er √©√©n opvallend verschil is met de brij¬† aan andere series, waar Amerika mee wordt overstroomd, dan is het dat TK constant de nadruk legt op wat het koppel Linden – Holder als [politie]mensen voor de kiezen krijgt. Met de 2 alom als topacteurs geprezen Mireille Enos [no babe at all, wat een harde klap moet zijn voor kijkende pubertjes] en Joel Kinnaman¬† is er ook alle gelegenheid om aan karakterverdieping te doen. En dat gebeurt zeker niet zachtzinnig. Waar je de ene keer de behoefte voelt Linden te huggen, omdat het haar in haar priv√©leven zo tegenzit, kun je een andere keer je woede nauwelijks bedwingen door haar schier eindeloze koppigheid. Gelukkig is daar Stephen Holder, die met een verbale kwinkslag [ze zijn inmiddels vermaard] het krabbende katje Linden weet te neutraliseren. Vrijwel altijd, maar als zelfs dat niet lukt gaat het pas goed los. Die chemie maakt Linden – Holder tot een uniek koppel detectives. Dat geen zaken langs de neus weg binnen 50 minuten oplost [dat voorrecht hebben de babes en de goedgekapte Ken’s, die via een one liner en wat rondschieten een zaak fluks “solven”], maar in een perfect geschikte omgeving [Seatle met zijn nimmer aflatende regen en de daarbij horende troosteloosheid] van een moordzaak ook echt een moordonderzoek maken. En geen stripverhaal/comic!
Wat dat betreft kan TK eerder worden beschouwd als behorend tot de categorie “True Detectives” waarmee Woody Harrelson [Marty Hart] en¬† Mathew McConaughey [Rust Cole] in winter 2014 een nieuwe, torenhoge standaard neerzetten. Een standaard, die je op zijn minst het label “detectives voor volwassenen” kunt meegeven. Met als belangrijkste elementen echte acteurs en een plot, wat de kijker op het puntje van zijn stoel houdt.
TK4Enos6 afleveringen TK4, maar wel in “True Detectives-format”. Dus met een duur van vrijwel een uur per episode.
Natuurlijk heb ik gezocht naar recensies van previews. Ik¬† vond er een http://variety.com/2014/tv/reviews/review-the-killing-the-final-season-1201259780/ hier en die is zeker niet lovend. Ik vond daar ook 25 reacties van volgers van TK,¬† waarbij me opviel die van “miriam 23-7 5:49”. Na lezing kreeg ik een soort “soulmate”-ervaring. En ik besloot [uiteraard met alle courtesy] die reactie integraal op te nemen. Omdat daarin in het meest brede verband hele rake dingen worden gezegd over de afstompende “serieterreur”, waaraan we allemaal bloot zouden worden gesteld als True Detectives √©n The Killing er niet waren geweest om ons te tonen, dat het ook heel anders kan.
Wat te denken van de zin “There are no homely women on the force, no men with miserable marriages or migraine, no out of control booze issues to blur their days, no drugs, no dregs, in short, no baggage at all. And when they age, surely they‚Äôll be a spot for washed-up former action star detectives in the ‚ÄúEXPENDABLES, PART 56. it‚Äôs all so predictably boring.” waarin “miriam” haar genadeloze licht laat schijnen over de babes en Ken’s, met hun lege rollen en de toekomst die hen zeker wordt geboden.
Maar goed, laat ik de reactie maar in zijn geheel plaatsen, want hij is het lezen [al was het maar om de herkenbaarheid] meer dan waard.
“I totally agree with Kristine who posted her comments on July 22nd. VARIETY‚Äôs review is unfair as THE KILLING portrays police work as it is ‚Äď grinding, often dull and too often unrewarding in leads that lead nowhere on streets filled with grime, poverty and oh the rain, the constant beating of rain on the windows of cars waiting and watching with nothing but the silence, cigarettes and stale coffee.
American crime drama is fueled by action filled minutes, hostile, but always beaten down witnesses trapped by the lies they tell so obligingly to detectives who outsmart, outwit and outrun the bad guys every time. Who needs intelligence with star detectives sorting it all out in less than fifty minutes. These guys and the lady detectives who serve in the second slot always there in their five inch heels, uplifted breasts revealed to raise the spirits of the men in command and always that fine ass in view for added viewing pleasure.
There are no homely women on the force, no men with miserable marriages or migraine, no out of control booze issues to blur their days, no drugs, no dregs, in short, no baggage at all. And when they age, surely they’ll be a spot for washed-up former action star detectives in the “EXPENDABLES, PART 56. it’s all so predictably boring.
Joel Kinneman and Mireille Enos are exceptional both as actors who are who are flawed human beings so incredibly people we recognize in ourselves. We journey with them and in this, we share as best we can, as much as we can, their wounds, the weight of the baggage they carry, their sense of needs unfulfilled and just like the rest of us, we understand the failure that is the job and as we rejoice in the occasional victory that comes with a stake-out gone-right.
THE KILLING is for mature audiences and comes without the CGI that bang, bang action boys and girls need.
I am committed to this series, to the low-keyed darkness that envelops Enos and especially to the amazing Joel Kinneman whose intelligence and wit makes that skinny frame absolutely, mind-blowingly sexy.”

Niet vergeten: vanaf 1-8 The Killing 4!!! And of course many thanks to “miriam”.

VOOR DE LIEFHEBBERS

Vrijdag Zaterdagavond/-nacht belooft het weer smullen te worden voor de liefhebbers van detectives. En KRO’s Detective nacht heeft deze keer wel heel veel kwaliteit te bieden.
Begonnen wordt met de 1e aflevering van de 4-delige Engelse serie Hinterland. Gesitueerd in Wales [wat aan de lopende band adembenemende beelden van deze Hinterlandonherbergzame puist aan de linkerzijde van Engeland oplevert] krijgen Tom Mathias [een gekwetst man door een vechtscheiding, die het hem onmogelijk maakt zijn 2 jonge dochters te zien] en Marit Rhys [het toonbeeld van de Keltische vrouw] te maken met de moord op een oude vrouw, die voorheen een weeshuis runde. Het blijkt vooral om Devil’s Bridge te draaien, een prachtig woest stukje natuur wat zijn geheim blijkt te hebben.
Hinterland boeit van de eerste tot de laatste minuut.
DC Banks is bij de kenners al genoteerd als een prima detective; Wednesday’s Child is een nieuwe aflevering, die als no. 2 op de rol staat.
Vanaf 02.10 uur [het doorbijten begint, maar het maal is er dan ook naar] is er de premiere van deel 1 van de tweede¬† 4-delige van Endeavour. De eerste 4-delige serie werd door de KRO met horten en stoten uitgezonden in 2012/2013. Serie 2 rond de Endeavourjonge Morse heb ik inmiddels in zijn geheel gezien en ik kan er in alle objectiviteit van zeggen, dat¬† Endeavour zijn prequel Morse inmiddels in kwaliteit evenaart. Shaun Evans’ Endeavour uit de jaren 60 heeft als persoonlijkheid dezelfde impact als John Thaw had als Morse in de jaren 80/90.
In “Trove” krijgt Morse, net hersteld van een schotwond, te maken met de industrie van de schoonheidswedstrijden. Via een lijk wat op het dak van een auto landt en de verdwijning van een jong meisje komen Morse en zijn baas Fred Thursday in aanraking met de wereld van bedrog en manipulatie. Met een ontknoping, die helemaal past¬† bij Colin Dexter’s originele werk.

Ik maak van de gelegenheid gebruik om even een sidestep te maken naar de speelfilm. Wie houdt van een spannende highjack-movie, die zich voor 90% in de lucht afspeelt kan wat mij betreft “Non-Stop” met Liam Neeson noteren. Prima spanningsopbouw, enkele heel verrassende wendingen en geweldige shots van zowel wat zich in het vliegtuig afspeelt als welk lot dat toestel uiteindelijk is beschoren. En, niet te vergeten, naast Leeson is er een prachtige rol weggelegd voor de smartphone.

WONDERFUL KOPENHAGEN

Voor hen, die met enige regelmaat hier komen lezen, is het helder dat ik een nogal uitgesproken mening heb over de muziek van nu. Ik schroom niet, die mening waar van toepassing hier te laten horen.
Dit betekent echter niet, dat ik alle hoop wat dat betreft definitief heb verloren. Teleurstelling op teleurstelling loop ik tegen het lijf, maar desondanks blijven mijn oren gespitst.
En in die zin deed ik een zowel verrassende als moed gevende ontdekking. Was het in het recente verleden een enkele keer [Abraham’s daughter van Arcade Fire in de OST van The Hungergames], in de actualiteit kom ik steeds vaker [vele malen vaker dan op de radio] bij het bekijken van films muziek tegen, die mijn muzikale smaakpapillen¬† doen tintelen.

Om het Songfestival dinsdag te ontwijken trakteerde ik mezelf op een 2e keer bekijken van “Safe House”. Een geweldige film over de [smerige] wereld van de CIA, die bij herbekijken net zo geweldig was.¬† Denzel Washington als ex-CIA agent Toben Frost, die zijn voormalige bazen wil ontmaskeren als corrupte smeerlappen. Ryan Reynolds als “keeper” van het safe house, waar Frost wordt onderworpen aan “waterboarding” spelletjes. En het filmdebuut van Joel Kinnaman [The Killing USA]. Opnieuw werd ik meegesleept in het moordende tempo van de film vol met achtervolgingen en keiharde confrontaties. Zelfs voor Ajax-fans is er wat te beleven, want √©√©n van die confrontaties vindt plaats tijdens een wedstrijd van Ajax Capetown.
Maar anders dan de eerste keer stopte ik niet met kijken toen Reynolds de taak van Washington had verricht en de CIA-bazen aan het kruis had genageld. Terwijl Ryan in Parijs kwijnend zonder woorden definitief afscheid nam van zijn lief begon de slotmuziek te spelen. En toen hoorde ik dit, totaal niet mijn soort muziek of artiest, maar ik hoorde de volle 4 minuten uit.

Waarvan overigens een offici√ęle video op de Tube te vinden is, die knap heftig is.

En omdat het zulk kutweer is besloot ik gisteravond in plaats van een terrasje [brrrr] om nog even¬† een “loose end” weg te werken. Ik schoof “The truth about¬† Emanuel” in het spelertje.
Een film, die te veel ruimte vraagt om te beschrijven. Laat ik volstaan met “dark” en de opmerking, dat ik er voor het eerst Jessica Biel echt in heb zien acteren.
En alweer was het goed, dat ik het tot het eind uitzat. Niet alleen om de pakkende slotscene, maar ook om dat ik alweer iets hoorde wat ik af moest luisteren.  En dat was dit.

Wat zo perfect paste bij de film. Agnes blijkt dus meer te kunnen dan één leuk album uitpoepen.

En het mag misschien vreemd klinken, maar die 2 liedjes [hoe average normaal gesproken misschien, maar door de link naar die films opeens met veel meer lading behangen] zorgden er voor, dat die prut daar in Kopenhagen me veel minder deed jeuken dan daarvoor.
Blijft wel de vraag, waarom er meer dan 3 miljoen Nederlanders er toch naar kijken en luisteren en volstrekte nobody’s als Cornald Maas, Dani√ęl Dekker en Jan Hoe heet ie ook al weer er vrijwel dagelijks op radio, tv en in de pers uren over uit hun nek mogen lullen.
Maar die vraag zal wel nooit een bevredigend antwoord  krijgen.