GEWICHTIG DOENDE NITWIT

Het was ronduit verbijsterend met welk een opperbeste stemming VVD-er Elias [in zijn hoedanigheid van voorzitter van de commissie Elias] een rapport presenteerde aan VVD-er van Miltenburg [in haar hoedanigheid van voorzitter 2e Kamer], waarin wordt geconstateerd, dat het “Rijk” eigenlijk al vanaf het moment waarop de eerste personal computer de burelen werd ingereden zijn ICT-projecten niet onder controle heeft.
Het eerste wat van Miltenburg deed nadat ze het rapport in ontvangst had genomen was her en der informeren naar de betekenis van de afkorting ICT.
Ik schreef al eerder een korte bijdrage over de ICT-ramp, die overheid heet. En noemde toen ook al de jaarlijkse schadepost, die het ICT-gerommel jaarlijks oplevert: tussen 1 en 5 miljard. En in de wetenschap, dat over dergelijke flaters liegen de overheid is aangeboren, kunt u gerust aannemen, dat de werkelijke schade die 5 miljard flink zal overstijgen.

Hoewel dus het plaatje wel duidelijk is en uit de wijze waarop de commissie Elias het rapport officieel presenteerde, waarna zo’n rapport in recordtempo ergens diep verstopt in een archiefkast terecht komt, kan worden opgemaakt, dat er bij betrokkenen nauwelijks sprake is van enige schaamte of bedruktheid, what’s new? zou je zeggen, is er toch een reden om nog even op dat ICT-onderzoek terug te komen.
Omdat er wat journalisten dieper in de materie zijn gedoken, zoals bijvoorbeeld bij NRC.
Ik liep tegen dit artikel aan http://www.nrcq.nl/2014/10/19/hoe-het-uwv-ingepakt-werd-door-ibm-en-logica. Waarin specifiek de ICT-perikelen bij het UWV aan de kaak worden gesteld. UWV heeft kapitalen uitgegeven om haar “troetelkind” werk.nl te laten bouwen, aanpassen, verbeteren, optimaliseren, gebruikersvriendelijk te maken, altijd bereikbaar te doen zijn, actuele informatie over vacatures te laten bieden.
Enfin, gezien de arbeidsmarktposities van de laatste jaren zullen flink wat van u een verplicht bezoek aan werk.nl hebben afgelegd, schat ik zo in.
Lees in dat NRC-artikel hoe sterk de overheid de eigenschap heeft gecultiveerd om op een eenmaal gekozen dood spoor voort te denderen.  En hoe miljarden aan gemeenschapsgeld verhuizen naar ICT-bedrijven, die van de incompetentie, stupiditeit en vooral natuurlijk de altijd beschikbare geldbronnen van het Rijk gebruik maken om hun bedrijf te laten floreren.
De journalist verdient die aandacht ten volle.

NOOITNOOITELIJKS

Frans Weekers gebruikte het woord bij mijn weten voor het eerst openbaar tijdens zijn onvergetelijk gestuntel over de manier waarop de fiscus gemeenschapsgeld met gigantische bakken tegelijk over de schutting gooide. Frans moest er destijds enorm van stotteren, dus kwam het woord er enigszins verminkt uit.
“Ik uh. . ik  heb uh… de dag uh…. de dagdagelijkse cijfers nu niet paraat”.
Het betekende meteen “the political exile” voor oliekontje Weekers.
Maar geen zorg: zijn VVD-vriendjes hebben allang wat leuke klusjes voor Fransje gevonden. O, en voor ik het vergeet, de fiscus klooit bijna een jaar later nog gewoon door. Want Weekers opvolger, een zekere Kwiebes van ook al de VVD, heeft al enige tijd terug gerapporteerd, dat er miljarden aan mislukte ICT-projecten konden worden gemeld.

kramersIk was dat woord dagdagelijks alweer vergeten, omdat destijds bij naslaan van mijn woordenboek [wat nog geheel gevrijwaard is van al die vondsten van de laatste jaren, die als een verkrachting van de Nederlandse taal gelden] dagdagelijks niet werd aangetroffen. Net zo min als weekwekelijks, maandmaandelijks, jaarjaarlijks e.d.
Wist u trouwens, dat dagelijks en dagdagelijks verkracht worden precies hetzelfde betekenen? Net als dagelijks en dagdagelijks liegen, uit je nek lullen?
Bij het koffie zetten ving ik het woord ineens weer op. Omdat ik minuutminutelijks moest opletten, dat de koffie goed doorliep ontging mij in welk verband het woord werd gebruikt, maar bij het horen er van reageerde ik als door een adder gebeten. Het bestond dus nog en dat terwijl het feitelijk niet bestaat.
Wat zijn “ze” toch kopkoppiglijks in het blijven uitkramen van onzin!! En vrijwel altijd gaat het om zgn. modewoorden. Zo herinner ik van de jaren 80, dat dankzij de stormachtige groei van het aantal clowns, die als organisatieadviseurs bedrijven bestormden, ineens het woord terugkoppelen erg populair werd. Iedereen koppelde van feedbackalles terug. Gelukkig bestond toen dagdagelijks nog niet. Dus je mocht zelf kiezen wanneer en met welke frequentie je aan het terugkoppelen sloeg. En je was hot als je de Engelse variant [feedback] gebruikte.
Het verschil was wel, dat terugkoppelen wel keurig in het woordenboek voorkwam, zij het in een definitie die niet helemaal klopte met het praktisch gebruik. Maar in die jaren 80 was modewoord niet synoniem aan lulkoek en onzin. Die hobby is men pas later gaan beoefenen en cultiveren.
En ik heb me toen ik die lulkoekbui zag hangen vanaf aanvang al voorgenomen nooitnooitelijks daaraan mee te gaan doen.

THE KILLING 4: TRUE DETECTIVES MEET

Ik spreek liever niet te vaak over hoogte- en of dieptepunten. Daar zijn meerdere redenen voor. Mijn echte hoogtepunten gaan jullie geen reet aan 🙂 en dieptepunten stop ik weg in het vakje “leermomenten”.
Een andere reden is, dat te vaak van hoogtepunten of dieptepunten spreken een zgn. inflatoir effect heeft. Een hoogtepunt  wordt dan net zo alledaags als een Big Mac verorberen [wat, zo besef ik terdege voor sommigen ook echt een hoogtepunt is. Dat bijten in die van kopvlees gedraaide burger met een plakje plastic toxische Poolse kaas erop.] En daar is het woord destijds niet voor uitgevonden! Daarom ga ik er prudent [geen tandpasta overigens] mee om en kies bij voorkeur voor het gebruiken van “iets bijzonders”.
Mijn week bevat iets bijzonders, omdat [ik meldde het al voorzichtig eerder] a.s. vrijdag 1-8 Netflix start met streamen van The Killing 4, de US-serie, die werd afgeleid van het Deense Forbrydelsen.
K4 posterEen 6-delige finale van de serie, waarvan elke US TV-recensent inmiddels 3x de dood al heeft aangekondigd. The Killing US blijkt een kat, met minstens 4 levens en gelukkig maar. Want de serie heeft een zeer volhardende en trouwe fanbase, waar ik mezelf graag bij reken.
Als er één opvallend verschil is met de brij  aan andere series, waar Amerika mee wordt overstroomd, dan is het dat TK constant de nadruk legt op wat het koppel Linden – Holder als [politie]mensen voor de kiezen krijgt. Met de 2 alom als topacteurs geprezen Mireille Enos [no babe at all, wat een harde klap moet zijn voor kijkende pubertjes] en Joel Kinnaman  is er ook alle gelegenheid om aan karakterverdieping te doen. En dat gebeurt zeker niet zachtzinnig. Waar je de ene keer de behoefte voelt Linden te huggen, omdat het haar in haar privéleven zo tegenzit, kun je een andere keer je woede nauwelijks bedwingen door haar schier eindeloze koppigheid. Gelukkig is daar Stephen Holder, die met een verbale kwinkslag [ze zijn inmiddels vermaard] het krabbende katje Linden weet te neutraliseren. Vrijwel altijd, maar als zelfs dat niet lukt gaat het pas goed los. Die chemie maakt Linden – Holder tot een uniek koppel detectives. Dat geen zaken langs de neus weg binnen 50 minuten oplost [dat voorrecht hebben de babes en de goedgekapte Ken’s, die via een one liner en wat rondschieten een zaak fluks “solven”], maar in een perfect geschikte omgeving [Seatle met zijn nimmer aflatende regen en de daarbij horende troosteloosheid] van een moordzaak ook echt een moordonderzoek maken. En geen stripverhaal/comic!
Wat dat betreft kan TK eerder worden beschouwd als behorend tot de categorie “True Detectives” waarmee Woody Harrelson [Marty Hart] en  Mathew McConaughey [Rust Cole] in winter 2014 een nieuwe, torenhoge standaard neerzetten. Een standaard, die je op zijn minst het label “detectives voor volwassenen” kunt meegeven. Met als belangrijkste elementen echte acteurs en een plot, wat de kijker op het puntje van zijn stoel houdt.
TK4Enos6 afleveringen TK4, maar wel in “True Detectives-format”. Dus met een duur van vrijwel een uur per episode.
Natuurlijk heb ik gezocht naar recensies van previews. Ik  vond er een http://variety.com/2014/tv/reviews/review-the-killing-the-final-season-1201259780/ hier en die is zeker niet lovend. Ik vond daar ook 25 reacties van volgers van TK,  waarbij me opviel die van “miriam 23-7 5:49”. Na lezing kreeg ik een soort “soulmate”-ervaring. En ik besloot [uiteraard met alle courtesy] die reactie integraal op te nemen. Omdat daarin in het meest brede verband hele rake dingen worden gezegd over de afstompende “serieterreur”, waaraan we allemaal bloot zouden worden gesteld als True Detectives én The Killing er niet waren geweest om ons te tonen, dat het ook heel anders kan.
Wat te denken van de zin “There are no homely women on the force, no men with miserable marriages or migraine, no out of control booze issues to blur their days, no drugs, no dregs, in short, no baggage at all. And when they age, surely they’ll be a spot for washed-up former action star detectives in the “EXPENDABLES, PART 56. it’s all so predictably boring.” waarin “miriam” haar genadeloze licht laat schijnen over de babes en Ken’s, met hun lege rollen en de toekomst die hen zeker wordt geboden.
Maar goed, laat ik de reactie maar in zijn geheel plaatsen, want hij is het lezen [al was het maar om de herkenbaarheid] meer dan waard.
“I totally agree with Kristine who posted her comments on July 22nd. VARIETY’s review is unfair as THE KILLING portrays police work as it is – grinding, often dull and too often unrewarding in leads that lead nowhere on streets filled with grime, poverty and oh the rain, the constant beating of rain on the windows of cars waiting and watching with nothing but the silence, cigarettes and stale coffee.
American crime drama is fueled by action filled minutes, hostile, but always beaten down witnesses trapped by the lies they tell so obligingly to detectives who outsmart, outwit and outrun the bad guys every time. Who needs intelligence with star detectives sorting it all out in less than fifty minutes. These guys and the lady detectives who serve in the second slot always there in their five inch heels, uplifted breasts revealed to raise the spirits of the men in command and always that fine ass in view for added viewing pleasure.
There are no homely women on the force, no men with miserable marriages or migraine, no out of control booze issues to blur their days, no drugs, no dregs, in short, no baggage at all. And when they age, surely they’ll be a spot for washed-up former action star detectives in the “EXPENDABLES, PART 56. it’s all so predictably boring.
Joel Kinneman and Mireille Enos are exceptional both as actors who are who are flawed human beings so incredibly people we recognize in ourselves. We journey with them and in this, we share as best we can, as much as we can, their wounds, the weight of the baggage they carry, their sense of needs unfulfilled and just like the rest of us, we understand the failure that is the job and as we rejoice in the occasional victory that comes with a stake-out gone-right.
THE KILLING is for mature audiences and comes without the CGI that bang, bang action boys and girls need.
I am committed to this series, to the low-keyed darkness that envelops Enos and especially to the amazing Joel Kinneman whose intelligence and wit makes that skinny frame absolutely, mind-blowingly sexy.”

Niet vergeten: vanaf 1-8 The Killing 4!!! And of course many thanks to “miriam”.

KRUIS EROVER!!

Wat me het meeste opviel na de oorwassing, die Oranje zaterdag aan een opnieuw heel armzalig Brazilië had gegeven, was dat men blijkbaar vastbesloten was om de hongerige wolven van de media tot de laatste snik te bedienen.
De eerste bijdragen van de spelers aan de tafel van Sjaak van Gelder waren voorspelbaar. “Trots op het team” was de inmiddels bekende one liner en die trots was aan alle kanten terecht. De  prestatie van Oranje [met 0-3 het thuisland in een nog diepere crisis storten] was imponerend, net als het spel van vrijwel alle individuele spelers.
Was het maar bij die one liner gebleven! De media moeten Robin van Persie heel dankbaar zijn geweest. Want aan het eind van het nabeschouwen verscheen een hels pi airvalse  [vals helse] van Persie aan tafel bij Sjaak om een persoonlijke vete met Pi Air van Hooydonk uit te vechten. Een vete nota bene, die van 10 jaar her stamt.
Ik sta daar overigens heel neutraal in, want vetes tussen meestal niet zo slimme mensen als voetballers interesseren mij “geen bal”. En toen van Persie zijn verontwaardiging uitsprak over het feit, dat Pi Air bij de NOS een platform kreeg om zijn kritiek op het spel van RVP te spuien schoot ik in de lach. Want Robin was zich blijkbaar niet bewust, dat hij met zijn kokosnoot ook voor een camera zat te zwetsen. Maar de media smulden en vrijwel meteen ontstonden de eerste artikelen  voor de kranten van zondag. En nog weken zal er worden geanalyseerd over de RVP – Pi Air vete. Hadden de commerciëlen de gefingeerde en zielige clash tussen de manisch depressieve Gijp en de manisch onbeschofte Derksen, de NOS had haar frontale botsing tussen een part time analist en een voetballer met een deuk in zijn ego. Let op mijn woorden: daar gaan een boek en een nieuwe aflevering van “Andere Tijden Sport” van komen! En dat gaat u kopen en zien!!
Het is hoog tijd om een stevig kruis te zetten over dat WK 2014. Ik geef toe, ik ga de brasil2beelden vanuit Brazilië missen. Want die waren, voorzover ze niet voetbal betroffen, hartverwarmend en regelmatig vertederend tegelijk. Maar voor het overige ben ik het heel snel weer vergeten. Zelfs de teleurstelling, dat er tussen die 200 miljoen Brazilianen er geen bleek te lopen, die een man-to-man  gesprek met Blatter is aangegaan, krijgt een plekje.
Een blik naar buiten vertelt me, dat het oranje uit mijn straatbeeld is verdwenen. Kruis er over …. het is wel mooi geweest zo!

Voor mijn regelmatige bezoekers nog het volgende. Het is tijd voor een “break”. Gelukkig kan ik voor die periode rekenen op vaste gast en co writer Paul. Die zal, waar relevant maar zeker niet dagelijks, onderwerpen aan de orde stellen. Ik ga even “lozen” en herladen. Iedereen prettige zomerse weken toegewenst.:)

BAALDAG

Ik neem [noodgedwongen] een baaldag. En dat is allemaal te wijten aan de “onovertroffen” KPN.  Mijn provider, al jaren en jaren.
Nadat ik wat maanden geleden mijn TV-gerelateerde diensten had “gekilld”
[geen verwijt aan KPN, want zij sponsoren en leveren slechts de bagger, ze maken het [nog] niet] en alles [internet en telefoon] gewoon zoals verwacht verder naar behoren bleef functioneren, gaat er nu ineens van alles mis. Vier verstoringen in 2 dagen, waarbij internet en de telefoon niet beschikbaar waren. En dat leidt niet alleen tot vrij groot ongemak, maar stemt mij op zijn zachtst gezegd niet vrolijk.
De oorzaak was vrij snel te achterhalen, KPN blijkt namelijk haar abonnees van nieuwe TV-ontvangers [ dat kastje wat op je remote hoort te reageren] te voorzien. Een zogenaamde uitrol van nieuwe hardware, om het in vakjargon te zeggen.
En dat brengt, zo werd mij laconiek medegedeeld, enig ongemak met zich mee [!!!!!]. Het ongeluk wil, dat ik net een probleemsituatie met mijn andere provider, waar ik mijn website laat hosten, achter de rug had. Ook al veroorzaakt door die provider. Je wordt dan gedwongen in een situatie, waarbij bellen met en mailen aan die lui onvermijdelijk is. En je per definitie nooit het antwoord krijgt wat je zou moeten krijgen.
Kort en goed, de hoeveelheid stoom, die uit mijn oren komt heeft alarmerende proporties aangenomen.
Nu internet het weer even doet kan ik het van mij afschrijven.
Maar serieus bloggen, dat komt er niet van. In mijn stemming van nu zou ik onbehoorlijke dingen gaan schrijven over mijn favoriete slachtoffers. En dat doe ik dus maar even niet. Vandaar die baaldag.

HET OPENBARE HONDENTOILET

Soms moet je jezelf in bescherming nemen tegen de onafzienbare en bijna onmetelijke oppervlakkigheid  van de “sociale media” en de eikels, leeghoofden en de quasi intellectuelen, die daar rondhangen. Soms ook lukt dat niet helemaal. En doe je een poging om dergelijke mensen zo ver te krijgen om de kreten die ze slaken te onderbouwen met feiten. Al was het er maar één.
Ik liet me verleiden tot zo’n poging, tegen mijn gewoonte in overigens want ik ben na jarenlange ervaringen al geruime tijd geleden tot de conclusie gekomen, dat ook en misschien wel vooral in die wereld van de sociale media een lul gewoon een lul is, . Waaruit het vocht druppelt wat inderdaad nergens anders voor geschikt is dan doorgetrokken te worden. En waarvan je hoopt, dat de geur van de toiletverfrisser sterk genoeg is om elk spoortje van dat gezeik te laten verdwijnen.
Het is leuk om discussies aan te gaan op sociale media. Ik herinner me de beginjaren, toen dergelijke discussies vaak vruchtbaar waren en uitwisseling van standpunten voor meedere deelnemers een meerwaarde konden opleveren. Maar met de komst van heer Zuckerberg’s smoelenboek veranderde dat drastisch. Plaatjes plakken en kijken en van duimpjes omhoog [al waren het de meest afstotelijke koppen die je te zien kreeg] voorzien, nietszeggend gelul in de ruimte, van stupiditeit overlopende kretologie uitbraken, aantoonbare onjuistheden debiteren en meer van dat hoogwaardigs werden usance en vervolgens de norm. Lullen die gewoon doen waar ze in uitblinken: uit hun nek lullen.

En elke poging om daar iets positievers uit te verkrijgen strandt al snel.
Zoals mij onlangs weer eens duidelijk werd. Maar ook ik ben een lerend mens. En in die hoedanigheid heb ik leren herkennen wanneer het moment daar is, dat je tegen lullen zit te “praten”, die allang bezig zijn om over iets anders te zeiken en hun eerdere vochtafscheidingen al lang vergeten zijn. Ze hebben hun pamper reeds verschoond en zijn ergens anders reeds bezig om die vol te pissen. Omdat ze over eerdere plasjes gewoon niets meer te zeggen hebben. Die plasjes zijn, u kent ze ongetwijfeld, zoals hondjes die doen tegen een vuilniszak of lantaarnpaal: om hun territorium af te bakenen. Een territorium, waarvan de bezoekers stilzwijgend met elkaar afspreken, dat ze alleen aan die plasjes snuffelen, die geurtjes verspreiden die hen aanstaan. En komt er een hond langs, die gewoon effe lekker wil stoeien over de geur van die plasjes, dan houdt de rest zich muisstil en wacht tot de ongewenste gast weer vertrekt. Om vervolgens weer van die kleine straaltjes pis af te gaan scheiden, waar ze lekker aan kunnen snuffelen.
Wat dat betreft mag je sociale media [in toenemende mate] gerust een openbaar hondentoilet noemen.

But life goes on en er komen steeds meer zeer interessante onderwerpen vrij om over te schrijven. Over wat populisme eigenlijk is en hoe het misbruikt wordt [vooral op die sociale media], over de vliegende start van de PvdA-campagne voor de Gemeenteraadsverkiezingen [Spekman heeft al iets als  “blijf verder af van de sociale voorzieningen” gezegd, waar Klijnsma niets van weet], over het lijstduwerschap van Mister Doom van EU66, over het Burgerinitiatief, wat a.s dinsdag in de Kamer komt, teveel om op te noemen.
En daar ga ik in alle rust mezelf maar eens op voorbereiden. En tot 1 van mijn gewaardeerde vaste gasten zeg ik “Neen, over NEC – ADO zit ik niet in, het staat al vast hoe dat gaat aflopen”.

BLOED SERIEUZE ZAKEN

Meteen moest ik denken aan dat zomerhitje uit 1970 van één van die van de lopende band komende Britse popgroepjes: Christie. Dat liedje heette Yellow river [wat ik jullie zal besparen] en de associatie daarmee ontstond [nogal voor de hand liggend overigens] toen ik hoorde van dat groepje Nederlanders, wat over die Gele rivier een 2 daagse schaatstocht van in totaal 200 kilometer heeft gereden.
We hoeven echt niet lang te wachten of er komt iemand met het idee om een wedstrijd uit te schrijven, die zich op de poolkap van Mars zal gaan voltrekken. “Dutch skaters conquer the 0NutsGalaxy” lijkt me daar een passende projectnaam voor. Op Mars, het klinkt een beetje Nuts. “Maak dat de KitKat wijs” werd er zojuist door een meelezer gniffelend opgemerkt.
Toch moeten we dat niet onderschatten, vind ik. Want zoals één van de deelnemers het gepassioneerd zei: “Als het thuis niet kan zoeken we gewoon een andere plek. Want schaatsen, dat zit elke Nederlander in het bloed”.
Van het ene sportgebeuren naar het andere is stapsgewijs vrij snel te doen.
Dus komen we vanzelf bij Soap 2022 terecht, het WK Voetbal in Quatar.Vrijwel meteen al toen Quatar als podium bekend werd ontstond de roering over het spelen van [voetballers], maar ook kijken naar voetbal bij een temperatuur tussen de 40 en 50 graden Celsius.
Gevreesd werd, dat het vermaarde Oranjelegioen een paar weken verblijf [want natuurlijk halen “onze miljonairs” de finale] op een camping bij dergelijke temperaturen zonder bier niet zou waarderen en wellicht in grote aantallen zou wegblijven. En dat zou vreselijk zijn. Want ook Oranje én voetbal zitten elke Nederlander in het bloed.

Dat bloed kruipt regelmatig waar het niet gaan kan. Zelfs op middelbare of oudere leeftijd. En naar plaatsen waar het bij voorkeur zo weinig mogelijk gesignaleerd zou moeten worden. Dus gaan zo’n 800.000 Nederlanders tussen 55 en 75 jaar worden uitgenodigd om deel te nemen aan een bevolkingsonderzoek naar darmkanker. Wat niet geheel zonder risico is, zo blijkt zowel uit de bijsluiter als uit een reportage in Nieuwsuur van gisteren. Even lezen of terugkijken dus lijkt mij niet onverstandig.
Deelnemers aan dat onderzoek worden geacht 4x in hun “hoopje” te prikken met een geleverd meetstokje. 4x? Hè bah, zullen velen onder u denken. Maar als u het bovenstaande0rodebieten gelezen hebt zal het u inmiddels duidelijk zijn. 1x om te zoeken naar dat “schaatsbloed”, 1x snuffelend naar “Oranjebloed”, 1x speurend naar resten van onvoldoende verwerkte rode bieten. En ook nog 1x naar bloed.

Als ik tenslotte dit verhaal teruglees, kan ik niet om de conclusie heen. Deze grijze, winderige en natte donderdag 9 januari 2014 is een echt bloed serieuze dag.