HAKKUH OP DE 90’S

Nog een beetje duffig hoorde ik die stem, zoals dagelijks 150 keer gebeurt, mij indringend toe lispelen “Come together”. Het enige wat rond 7 uur ’s morgens bij mij  “together” moet komen zijn dat kopje met gekookt water en het theezakje, daar heb ik al meer dan genoeg werk aan. Dus ontschoot me voor ik het besefte “ach mens, val dood; ga een vak leren”. Ja, ik kan ’s morgens vroeg knap grof zijn.
Die stem hoorde bij NPO XYZ VVV P38H Radio 2 [ de flitsende nieuwe naam van de zender]. Radio 2 staat bij mij voorgeprogrammeerd, omdat er voordat Nederland begint te sms’n, appen en bellen naar die publieke chatbox nog net redelijke muziek te horen is. Betere pop, zeg maar. Zo rond een uur of 8 moet je weg wezen, tenzij je natuurlijk fijn wakker wordt met je mobieltje aan je oor om te horen, waar je je gratis bakje koffie [zorgt Radio 2 voor door tankstations af te bellen] kan ophalen. Lekker knus allemaal, toch? Bijna kneuterig zelfs. Gratis de spoedpoep dankzij Radio 2 en koffie van de Texaco.
Waar ik eigenlijk naar toe wil [excuus voor de sidestep] is, dat op die zender, die een naam in dat verband heeft hoog te houden, het “lijstjesseizoen” weer is begonnen. Voor de liefhebbers is eind deze week de Top 100 van de Nineties te horen en daar kan vanaf vandaag op worden “gestemd”.
En toen ik eenmaal een beetje wakker was besefte ik, dat muziek uit de jaren 90 [met wat andere persoonlijke zaken, waar we het dus niet over gaan hebben] er de oorzaak van is geweest, dat er een fors hiaat in mijn muzikale kennis én mijn muzikale archief is ontstaan.
Voor de helderheid: ik doel dan op in die periode opgekomen muziekstijlen en daaraan verwante muzikanten. Want wat in de jaren 90 werd gemaakt door de gevestigde orde [Fleetwood Mac, Pink Floyd, Earring, Genesis e.d.] werd allemaal keurig in het archief gezet.
Als wel vaker begon ik naar bewijs van mijn eigen stelling te zoeken. Omdat ik alle muziek in de categorie “charthits” keurig naar decennia heb gesplitst was dat bewijs eenvoudig te vinden. Het aantal bewaarde charthits uit de 90’s bleek slechts een fractie te zijn van het aantal  uit de eerdere decennia. Veel- zo niet alleszeggend. En niet zo vreemd eigenlijk, omdat vooral de 2e helft van de 90’s werd geteisterd door de uitbraak van house. Ik herinner me nog hoe een kennis in de auto mij vol trots het cassettebandje liet horen wat hij voor zijn zoon had aangeschaft. Met daarop o.a. houseversies van Sinterklaas Kapoentje en No more bolero’s.
Hakkuh werd nooit mijn ding.
Ter geruststelling: vanaf het volgende decennium heb ik de draad weer opgepakt, vooral dankzij Parachutes van Coldplay en Mutter van Rammstein [da’s geen hakkuh, maar beuken en rammen].
Ik vond de jaren 90 dus grotendeels een muzikale ramp. Maar is dat terecht?,  vraag ik mezelf af zo’n 15-20 jaar verder.
Ook daarvoor is een manier voorhanden om te onderzoeken. En dat zijn die verdraaide lijstjes waar o.a. Radio 2 zijn bestaansrecht aan ontleent.
Kijk even met me mee naar een vergelijking van de 10 best verkochte singles [toch beeldvormend voor de muziek van dat moment] uit 1993 [de hakkuhloze periode] en 1983.
1993                            1983
1  4Non Blondes – What’s up            1  Starsisters – Stars on 45
2  Haddaway – What is love            2  Shorts – Comment ca va
3  2 Unlimited – No limit                3  Michael  Jackson – Beat it
4  Ace of Base – All that she wants            4  Lionel Richie  All night long
5  UB40 – I can’t help falling in love            5  Mike Oldfield – Moonlight shadow
6  Culture Beat – Mr Vain                6 UB40 – Red red wine
7 Leila K – Open Sesame                7  Rocksteady Crew – Hey you
8  René Klein – Mr Blue                8  Berdien Stenberg – Rondo russo
9  Freddy Mercury – Living on my own        9  Irene Cara – Fame
10 Meat loaf – I’d do anything for love        10 David Bowie – Let’s dance

[De 10 best verkochte singles over 2013 heb ik puur uit zelfbescherming even uitgesloten].
Eigenlijk zit er niet veel anders op om toe te geven, dat er niet zo gek veel verschil in die 2 lijstjes is. Of het zou moeten zijn, dat in 1983 nadrukkelijk meer “groten” het beeld bepalen.  Charthits zijn in meer dan 70% plaatjes, die je licht vergeet. Net als de artiesten die ze maakten. Vooral die uit de 90-ties. Terwijl ik er zeker 6 uit ’83 meteen meezing.
Ik krijg zo langzamerhand het gevoel, dat chartshits geen goede graadmeter zijn om een bruikbare vergelijking te maken. Omdat het jaar na jaar, decade na decade feitelijk hetzelfde afgezaagde beeld oplevert van in meerderheid matige middle of the road plaatjes, geënt op de op dat moment heersende stijl[en]. En wat dat betreft hebben de jaren 90 geen mazzel gehad. Want ze werden gedomineerd door diverse house-stijlen, waarvan ikzelf de mellowvariant [Snap e.d.] te pruimen vond. En “2 Ongelimiteerd” kon er af en toe ook best mee door.
Maar conclusie mag zijn, dat, alhoewel om een andere reden dan ik aanvankelijk aannam, er weinig aanleiding aanwezig is om naar die Top 100 v.d. 90’s te gaan luisteren. Want de middle of the road zal overheersen.
Nog een “teaser”?
1973                            2013
1 Sharif Dean – Do you love me  1 Avicii – Wake  me up
2 Rolling Stones – Angie                2 Robin Thicke – Blurred lines
3  Redbone – Wounded at Wounded Knee        3 Daft Punk – Get lucky
4  Gerard Cox – Het is weer voorbij …        4 Pink – Just give me a reason
5  Demis Roussos – My friend the wind        5 Pharrell Williams – Happy
6  Freddy Breck – Rote rosen            6 Stromea – Papaoutai
7 Golden Earring – Radar love            7 Armin van Buuren – This is what it feels like
8  Nick McKenzie – One is one            8 Mr Probz – Waves
9  Sweet – Blockbuster                9 Willem & Spears – Scream & shout
10 Chi Coltrane – Go like Elijah            10 Maaike Roomboter – Dat ik je mis
Hoor ik u zeggen “het is er niet beter op geworden”?

Advertenties

18 thoughts on “HAKKUH OP DE 90’S

  1. @Lottie:
    Niet boos worden, Lottie, maar U2 ligt inderdaad nogal voor de hand als keuze 🙂 Omdat het dé grote band was. die in de 90’s stevig aan de weg timmerde met albums en singles[ denk aan One].
    Als het om popplaatjes gaat [ ik zei al zoiets in het blog] is er gewoon niet zo gek veel wat voor een top 100 of the 90’s geschikt is.
    Veel interessanter is het natuurlijk om naar albums uit de 90’s te kijken. Want terwijl kaalgeschoren scheermesjesfanatici al headbangend nieuwe boots aan het uitzoeken waren, ging wat ik “de gevestigde orde” noem gewoon door met hun niet door de waan van het moment beinvloede albums maken.
    Laat ik weer even “de groten” buiten beschouwing en focus ik mijn mindset ten behoeve van het proces [sorry, ik heb net naar een gesprek met Frank de Boer op de radio geluisterd 😉 ] op de zgn. pop[rock]categorie dan kom ik tegen [uiteraard op basis van mijn smaak gekozen popalbums]:
    Bands:
    Alan Parsons met 3 [hele goede] 90’s albums
    Crowded House met 4 albums
    Depeche Mode
    Heart 4 albums
    K’s Choice 3 albums
    Texas 3 albums
    Dames:
    Annie Lennox 2x
    Eva Cassidy 5x
    Jewel [haar debuutalbum 1998]
    Madonna, Sade, Sarah McLachlan 7[!]x, Tori Amos
    Heren:
    Adams, Ferry, De Burgh, Rea, Michael, Jackson, Simon, Collins, Prince Seal, Sting
    Uit de polder:
    Ilse brak door met World of hurt [98]
    Krezip met Goovearts als Hollands knuffeldwergje [99]
    Er was meer geruis uit de polder, maar dat behoort niet tot mijn interesse.
    Hiermee wil ik maar zeggen, dat er naast die ellendige charthits meer dan genoeg aanvaardbare popmuziek werd gemaakt. Die vooral op albums te vinden was.
    Zullen we er eentje doen? Een mooie, die past in het proces 😀

    • Je hebt er zo te zien weer aardig wat spitwerk aan besteed. En levert ook uit die brij van de jaren 90 iets moois voor ons aan.
      Weet je, ik vraag me af of die die houseCULTUS van de jaren 90 iets heeft toegevoegd aan ons Cultuurerfgoed 🙂 Gezien de korte levensduur van de vermoed ik van niet.
      Die van Snap vind ik trouwens ook lekker klinken.

      • House heeft zich stapsgewijs [ met vooral de mellowvariant als stuwende kracht] ontwikkeld tot “trance”. Met ook daar in het begin twee hoofdstromingen, hard core en soft po… core. 😉
        Daar zijn al die “DJ’s” uit voortgekomen, met opvallend internationaal succes. Soft core [zeg maar Radio 2 trance] is nu de hoofdstroming. En dat is vooral gebeurd, omdat “de industrie” er greep op kreeg en het verdienmodel herkende.
        De trance van nu [van Buuren c.s.] kun je vergelijken met de poppulp.
        Uitstekend voer voor de kuddes en daardoor meteen oninteressant. DJ’s als van Buuren zijn zoiets als de Romeinse trommelslagers, die in het Circus Maximus de horde opzweepte tot grote honger naar bloed en lijken. En om dat laatste te bereiken heeft men nu de beschikking over kleine gekleurde pilletjes.
        Wie zei er ook weer laatst dat de geschiedenis zich blijft herhalen?
        Trouwens, trance is iets van vooral de jaren 00 en daarna, dus dat ga je niet tegenkomen in die bij voorbaat al uienlijst van R2.

  2. Met de jaren 90 zijn we wel helemaal buiten mijn scoop beland. Dus ik doe er wat dat betreft wijselijk mijn mond bij toe. Ik kijk en luister wel mee, als het goed is 🙂

    • Lotje, U2 behoort tot die groep “groten”, die over de decades heen zijn blijven scoren. Als ik het goed begrijp is RadaR juist op zoek naar in de 90 opgekomen GOEIE groepen. Zoals bijvoorbeeld The Verve en Blur e.d.
      Veel daarvan zul je denk ik niet vinden als single hit, want Nederland was toen al muzikaal de weg kwijt 😉

  3. Die 10 uit 2013 betreft allemaal plaatjes van a. gehypte pulppop artiesten b. die dankzij de steeds grotere bloedarmoede in de muziek bijna een jaar in de charts zijn gehouden [het is een hele klus om een Nederlandse top100 in de vaart te houden. Of 2e rangs piratenartiesten kopen zelf 15 exemplaren van zichzelf om een plekje te veroveren of plaatjes waarvan de houdbaarheidsdatum allang verstreken is worden door de samenstellers van de lijst gewoon als “re-entry” opgevoerd. Pas als de talentenjachtpleuris weer uitbreekt is er voldoende materiaal om de lijst te vullen. 20 plaatjes van Voice-zangertjes en -zangeresjes in die lijst is dan redelijk normaal] De Hollandse artiesten die het wat langer in die lijst uithouden zijn schaars. Vandaar [vermoed ik] dat er bij die beste 10 van 2013 geen aanwezig is.
    Overigens, in de single top 100 van 1993 komen in totaal 12 Nederlandse producten voor, van 2Unlimited tot Paul de Leeuw. Sick en Nimon visten toen nog als knulletjes op kikkervisjes; Barsoto verkocht toen nog ijs aan de deur.

  4. @Jeanette: de boog hoeft niet altijd gespannen te staan. Maar als ik het in Buitenhof van gisteren door Teulings vertelde verhaal voor de geest haal dan komt er het eerstkomende half jaar genoeg over ons heen. 🙂

  5. Het voordeel van deze periode[hoewel die niet te lang meer gaat duren vrees ik] is, dat het aantal politiek getinte blogs merkbaar minder is. Zo wordt ook Paul een verdiende rustige periode geboden 🙂
    Muziek van de 90’s, tja…… wat moet je over zeggen? Wat me in dat lijstje over 93 opvalt is, dat er relatief weinig Nederlandstalig werk in staat. Wat merkwaardig genoeg nog in sterkere mate geldt voor 2013. Terwijl mijn gevoel toch zegt, dat rond die tijd die puist toch aan het doorbreken was. Of heb ik de geschiedenis verkeerd?

Nice and easy to work with

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s