WINSTZORG

Al eens eerder roerde ik het punt in het verleden aan. Toen de eerste geluiden naar buiten kwamen, dat de nog altijd aan marktdenken verslaafde en dus gebonden 0Schipperspolitieke kopstukken bij monde van minister Schippers voorzichtig wat aas uitgooiden om de sfeer te proeven.
Reacties waren over het algemeen lauw te noemen. En dus zagen Schippers c.s. de weg vrij om hun plannen te concretiseren. Na allereerst het toestaan van winst streven door de zorgverzekeraars via hen toegang tot dat jachtterein te gunnen. Inmiddels weten we, dat die zorgverzekeraars de 1 miljardgrens aan winst hebben overschreden.
Inmiddels is de 2e slag m.b.t. het introduceren van winstjacht in de zorg ook gemaakt. Na winst op de premie is nu winst op het verlenen van zorg werkelijkheid aan het worden.
Er gaat dus winst worden gegenereerd op wat wij betalen voor zorg én op het verlenen van die zorg zelf.
Wederom zijn de reacties op dat 2e plan zeer lauw. Het lijkt er op, dat velen van ons niet lijken te [willen] begrijpen, wat er de aankomende jaren gaat gebeuren. “Velen van ons”, dat zijn net als u en ik de mensen, die:
– al een zodanige hoge premie betalen, dat het de zorgverzekeraars prima mogelijk is hun beoogde winst binnen te halen;
– straks zorg behoeven, waarvan bij de leverancier het voornemen bestaat ook daar winst op te behalen.
Zouden mensen wel beseffen wat winst eigenlijk is [in materiële zin] en hoe het kan worden bevorderd en vervolgens binnengehaald? En waar winst grosso modo terecht komt?
Laat ik het met een eenvoudig voorbeeld proberen te verduidelijken.
Albert Heijn houdt zijn prijzen zo laag mogelijk en adverteert daar ook luidruchtig mee. Wat Heijn echter niet zegt, maar voor het bedrijf net zo logisch is als ademhalen voor ons is, dat er ook nadrukkelijk naar maximale winst wordt gestreefd. Die attitude zit het grote bedrijfsleven nu eenmaal al 20 jaar in het bloed. En Heijn haalt die maximale winst moeiteloos door vlees, groente, fruit met water vol te spuiten, door lendelappen als entrecôtes, taaie biefstuk als kogel te verkopen, jaren opgeslagen en ingevroren citrusvruchten met chemische smaakversterkers te “verversen” e.d.
mangoOok ik behoor tot de groep mensen, die diverse malen de aangeprezen “eetrijpe” mango kreeg geleverd om te constateren, dat er een betonnen vrucht [want keihard ingevroren] bij mij was aangeland. Het zijn maar kleine voorbeelden, maar ze staan wel voor de realiteit.
En ik vrees, dat het moment niet meer ver weg is, dat iets soortgelijks gaat plaatsvinden in een winstgedreven zorg. Want winstmaximalisatie is nu eenmaal slechts te behalen door “te rommelen” met de kwaliteit en/of de prijzen. Winst is het best te halen door de “klant” wijs te maken, dat hij iets goeds gaat krijgen om vervolgens, via een net zo oncontroleerbaar traject als Heijn met zijn vlees e.d. doorloopt, het produkt zodanig te manipuleren, dat die “klant” het gevoel krijgt tegen een schappelijke prijs prima te zijn bediend. Je zou dat het ABC-tje van het grootschalig ondernemen kunnen noemen.
Voor de zorg geldt nog een specifieke situatie. Wij zijn sinds 2006 gehersenspoeld, dat de zorg onbetaalbaar aan het worden is. Laat dat even inwerken en vrij snel komt dan de vraag boven “hoe kan het mogelijk zijn om op een onbetaalbare dienst [waar overigens elke burger altijd recht op zou moeten hebben, eerder dan op 37 JSF’s om maar iets te noemen] winst te genereren?” Op die onbetaalbare dienst winstopslag leggen zou alleen maar tot nog onbetaalbaarder leiden toch?
zustersDe oplossing is niet zo moeilijk te vinden. Die winst kan er alleen maar komen als een deel van die onbetaalbare zorg wordt omgezet [in geld] naar winst. En er daarmee een stuk van de zorg als produkt wordt verwijderd [10 miljard zorgdiensten worden 10 miljard winst]. M.a.w. het behalen van winst op de zorg zal in zijn geheel ten koste gaan van die zorg. Met alle voor de hand liggende consequenties van dien.
En, ook een nauwelijks herkend risico, zoals Heijn met zijn produkten rommelt zal de winstgedreven investeerder in de zorg ook als ondernemer naar die zorg laten kijken. Waar valt de meeste winst te behalen? In welke behandelingscategoriën? Bij welk soort mensen [rokers, drinkers, vreters] is er sprake van weggegooid geld?
Net als u zelf constateert, dat het oude Opeltje nieuw leven inblazen eigenlijk onverantwoord is, zal straks een winstgedreven zorgleverancier zeggen, dat een ander hart weinig tot geen soelaas gaat bieden. Vooral als de investeerder van die zorgleverancier een pensioenfonds is. Want laten we elkaar niets wijsmaken: een pensioenfonds is er geenszins bij gebaat, dat u de 100 gaat halen.
Tot slot nog de bijna stereotiepe opmerking van mijn kant: u wordt geacht te hebben geleerd de afgelopen 10 jaar, dat winst in de vorm van geld nooit het algemeen nut ten goede komt, maar altijd de investeerders. Het zou goed zijn als u in relatie tot het zoveelste vervloekte zorgplan van Schippers c.s. zich realiseert, dat een winstgedreven zorg totaal niets aan die situatie zal veranderen. En u voor minimaal dezelfde prijs als nu met water volgespoten zorg gaat ontvangen. Tenzij u lid en financieel ondersteuner van de VVD bent en zich “the real thing” kunt veroorloven.

Advertenties

12 thoughts on “WINSTZORG

  1. Ik heb even de tijd genomen om op een rij te krijgen welke van de “major” publieke voorzieningen nog niet onder het neo liberale mes zijn gevallen. Hoe ik ook mijn best doe, ik kom niet verder dan 1. water 2. gevangeniswezen.
    En uit alles blijkt, dat men voornemens is het werk wel degelijk af te maken. Over “het water” hadden we het al eerder. Het ziet er naar uit, dat dit de laatste mijlpaal van het neo liberale uitverkoopproject lijkt te gaan worden.
    Zoals Schippers [RadaR verwijst er naar in het blog] eerst proefballonnen opliet om “de temperatuur van het burgerwater te voelen”, doen andere politici hetzelfde. Wat voor de oplettende burger meteen een vingerwijzing zou moeten zijn voor wat er aan komt.
    Ik herkende dat m.b.t. het gevangeniswezen, wat Teeven al enige tijd onder zijn sloophamer heeft liggen, zodat het klaar wordt gemaakt voor privatisering.
    Politici zijn even vindingrijk als voorspelbaar. Vrijwel in alle gevallen, die voor privatisering worden aangemerkt, hanteert men als reden “de kosten, die uit de bocht vliegen”. Het was dus niet onverwacht, dat diezelfde Teeven een paar dagen terug met het bericht kwam, dat er in het gevangeniswezen een “tegenvaller” van enkele tientallen miljoenen was geconstateerd. De voor de hand liggende reactie zou dan moeten zijn “je doet het dus niet goed, Fred”. Maar gevreesd moet worden, dat het om een opstapje gaat naar de later te maken vaststelling, dat het gevangeniswezen “onbetaalbaar” wordt. Het vervolg kan iedereen [zelfs uit Urk] wel raden.
    @Willem: toeval of niet, ik had recentelijk dezelfde ervaringen met gasten uit het buitenland. In dit geval ex-Nederlanders. Die zich afvroegen wat er in Nederland gebeurt en wat er met die Nederlander aan de hand is.
    Na enkele diepe zuchten heb ik getracht, niet zonder schaamtegevoel overigens, uitleg te geven.

    • Nee Paul dat is geen toeval meer te noemen, het zegt simpelweg dat onze samenleving in ernstige mate onderhevig is geworden aan een niet te stoppen verval op bijna ieder gebied.

  2. Geheel en al toevallig afgelopen week twee personen gesproken, onafhankelijk van elkaar, die beide gemeen hadden een langere periode in het verre buitenland te hebben gewoond en gewerkt.

    De een als docent bouwkunde en techniek op een universiteit in Chili, de ander als ambassademedewerkster belast met KNIL oorlogsuitkeringen in Indonesie.

    De docent heeft 15 jaar en de ambassademedewerkster heeft 18 jaar daar gewoond en gewerkt, het grappige was dat beide in deze periode voor familie/vriendenbezoek maximaal 3 weken naar Nederland zijn geweest en uiteraard in die relatief korte periodes hun aandacht en tijd niet echt aan de ontwikkeling van de Nederlandse samenleving konden en hebben besteed.

    Een andere overeenkomst was dat beide medio januari 2014 zijn teruggekomen wegens trieste familieomstandigheden, de docent had nog 1 broer die hij nu aan het verzorgen is en de ambassademedewerkster toevallig ook.

    Laat ik het eens voorzichtig zeggen, deze twee mensen zijn zich werkelijk de pleuris geschrokken over deze samenleving en hoe die zich heeft ontwikkeld in de periode van hun afwezigheid, beide hadden in hun periode van afwezigheid altijd zich dit land herinnerd en geprezen vanwege de zorgzaamheid ten opzichte van anderen, de vrijheid die hier was, de pragmatische opstelling ten aanzien van gerezen problemen, de openheid en vriendelijkheid van de bevolking, maar ook de afwezigheid van echte armoede en de relatief eerlijke verdeling van de welvaart, en vooral de wijze en manier waarop mensen met elkaar omgaan.

    Er is van alles wat deze mensen zich wisten te herinneren over dit land bijna niets meer over vonden zij en eerlijk gezegd waren ze daar beide niet allen maar verbaasd over maar vooral verbijsterd over hoe dit land en deze samenleving in zo een relatief korte tijd zo een enorme verandering konden ondergaan.

    Laat ik kort samenvatten wat hun in die korte tijd van zes maanden zoal was en is opgevallen,
    het enorme woud van regels wat er nu is, de armoede die zij wel hebben kunnen en willen zien, het respectloze en egoistische gedrag van mensen naar elkaar, het langs elkaar in plaats van met elkaar leven, het bijna totale gebrek aan begrip of menselijkheid bij o.a. overheidsinstanties maar ook bij de buren, de enorme beperking in vrijheid die hier heerst op bijna ieder terrein, enzovoort enzovoort.

    Maar wat hun het meeste nog opviel was de totale lethargie die er is in deze samenleving en het totaal afwezig zijn van de wil en de moed om dingen te veranderen of zelfs maar te bespreken, de zin die zij in de laatste zes maanden het meeste hebben gehoord was “tsja, het is nu eenmaal zo, daar kunnen we nu toch niks meer aan doen” het zal geen verbazing wekken dat deze twee mensen onafhankelijk van elkaar tegen mij hebben gezegd dat zo gauw de zorg voor hun familielid over was zij het eerste de beste vliegtuig terug naar respectievelijk Chili en Indonesie zouden nemen..

    De docent heeft in de afgelopen periode uiteraard vrienden en oud-collega’s opgezocht en was zich ook daar de pleuris geschrokken zowel van de structuur van ons huidige onderwijssysteem
    als van de aanwezige kennis, “er waren afgestuurde bouwkundigen en zelfs docenten die niet eens in staat waren een bouwkundige casus die ik in het eerste jaar al aan mijn studenten in Chili gaf foutloos te maken voornamelijk door gebrek aan vooral theoretische kennis” en “grote god wat een waterhoofd hebben al die scholen en universiteiten hier gekregen, daarbij vergeleken is het in Chili een wonder van effectiviteit.en stroomlijning”.

    De ambassademedewerkster dacht dat in Indonesie de papierwinkel die zij beheerde al krankzinnig veel was en te ingewikkeld gemaakt, maar dat was niets vergeleken met de hoeveelheid papier en benodigde hoeveelheid stempels en vergunningen die in dit land benodigd zijn voor het aanvragen en toestemming krijgen van een stukje zorgverlening voor haar broer.

    Het is vond ik wel grappig om tijdens deze gesprekken te merken dat deze twee relatieve buitenstaanders deze samenleving een niet zo fraaie spiegel voorhielden, omdat wat zij daarin konden zien eigenlijk hetzelfde is als waar wij in dit stukje van de virtuele wereld het ook al vaak over hebben gehad en wat eigenlijk ook de kern van alles is.

    Neem nu dit blog over dat vreselijke mens van een Schippers en haar idioterie, wat je ook verder zegt of doet schijnbaar is het merendeel der natie, “druk als zij is met god mag weten wat maar vermoedelijk zullen zij druk bezig zijn om andere mensen het leven nog onmogelijker te maken”, daar niet van onder de indruk, althans men lijkt en schijnt het allemaal wel best te vinden, het is die lethargie in de samenleving welke het echte kernprobleem is, al die waanzinnigen die alles maar slikken en pikken en daarbij niet veel verder komen dan het fraaie zinnetje Tsja, het is nu eenmaal zo, daar kunnen we nu toch niks meer aan doen, als zelfs mensen die vroeger op de barricaden stonden al zo reageren, ja dan is de hoop bijna verloren.

    • “Tsja, het is nu eenmaal zo, daar kunnen we nu toch niks meer aan doen”

      Je herhaalt dat zinnetje een paar keer en dus is het blijven hangen. En ben ik gaan zoeken waar ik dat ook al weer van ken. En al snel had ik het gevonden.
      Zo’n onderdanige, slaafse, lethargische houding kwam je begin vorige eeuw tegen bij mijnwerkers, die onder erbarmelijke omstandigheden steenkool en mergel e.d. uitgroeven. In bijv. de film “De Bende van Oss” komt het ook opvallend naar voren.
      Ongetwijfeld heeft die lethargie van nu [een eeuw later, wat zijn we opgeschoten?????] een andere grondslag dan die van een eeuw terug.
      In de jaren 1900 was de oorzaak vooral onderontwikkeldheid in combinatie met het moeten stoempen voor de dagelijkse boterham. Men was ook gewoon fysiek te moe om buiten het afgebakende terrein van de simpele arbeider te treden.
      Nu is de meerderheid van de mensen beter opgeleid [wat lang niet altijd gelijk is aan beter ontwikkeld en slimmer], stoempen zoals een eeuw terug is niet meer aan de orde, er is in principe meer dan voldoende tijd om dat afgebakende terrein te verlaten.
      Toch is er die lethargie, die afgestomptheid, omdat men die tijd veel te veel besteed aan banale, platte dingen. Een soort vlucht om maar niet te hoeven nadenken over de aansturing en ontwikkeling van onze samenleving.
      Waar vorige eeuw lethargie [overigens tot op zekere hoogte] het gevolg was van het vrijwel niet anders kunnen uit letterlijk lijfsbehoud, geldt nu dat het voortkomt uit een soort angst om te verliezen wat men heeft. Als je duidelijk herkenbare bedreigingen [waaronder die zorgplannen gewoon vallen, want Schippers is simpelweg bezig het Amerikaanse model verder door te duwen en de zorg stukje bij beetje aan de commercie uit te leveren] maar ver genoeg weg duwt, bestaan ze gedurende een zekere periode ook niet. Tot het moment komt, dat men in de praktijk gaat merken wat er is gebeurd.
      Ik kan me levendig voorstellen, dat de mensen, waar jij mee sprak hun ogen niet konden geloven, eenmaal terug in wat ooit Nederland was. [De euro? de EU?]
      Identieke ervaringen hebben sommigen van ons ook, wanneer er vanuit retrospectief oogpunt naar ons Nederland en haar samenleving wordt gekeken.
      Is die lethargie de vertaling van het ooit bestaande blinde vertrouwen, dat de Samsom’s, Rutte’s, Buma’s, Pechtold’s, Slob’s van dit land ons welzijn zullen bewaken en onze welvaart garanderen? Zoals 60 jaar geleden dat blinde vertrouwen bestond in bijv. Drees en 40 jaar geleden in bijv. van Agt, Den Uyl, van Mierlo? Weigert men in te zien, dat ook toen al maar vooral nu met onze belangen wordt gesjoemeld?
      Je zou het wel denken, want waarom blijft men anders geloven in de huidige generatie politieke kooplieden?
      Je ziet soms beelden uit verre landen, waar mensen in grote armoe leven, nauwelijks inkomen hebben, nauwelijks onderwijs krijgen. Die mensen worden soms voor de camera gesleept om te vertellen over het erbarmelijke leven wat ze hebben. Die mensen stralen ook al een vorm van lethargie uit, ze dragen hun lot, vertrouwen vaak op die politicus van boven met die vele bijnamen.
      Het is wellicht cru om te stellen, maar bij het zien van die mensen [in Afrika, de Philippijnen e.d.] dringt zich steeds vaker de vergelijking met de Nederlander op. Uit Drente, Venlo, Weert, Volendam, Urk enz. En misschien is dat wel de meest schokkende conclusie.

      • @Radar
        Wat kan ik meer zeggen dan dat je hier precies de spijker vol, heel erg vol,en kneiter knalbunkerhard op de kop slaat en raakt.

        Dat zijnde gezegd rest er de vraag wat nu??

        Meegaan met de meute en ook wegzakken in die lethargie soms??

        Het zou natuurlijk de makkelijke weg zijn en de meest simpele, echter als ik voor mijzelf mag spreken dan zeg ik “over my dead body” dat ik meega in die kritiekloosheid, dat slaafse ja knikken, dat constante moeten nadenken of je wel politiek correct bezig bent, of je wel mag zeggen wat je wil kortom voor mij geen lethargie en ergens heb ik zo maar het vermoeden dat jij als gastheer dat ook al verdomd te doen.

        Overigens heb ik soms iets gemist de afgelopen maanden?? toevallig net gekeken naar die beer uit Oss in de Derksen/Gijp show en ik zag een overtuigende zelfverzekerde man met een bijzonder vriendelijke uitstraling die echter niet naliet om diverse steken onder en boven water te geven en ik kon niet na laten te denken dat hier best wel eens de beste niet regerende politieke leider van de EU te zien en te horen was die nu beschikbaar is laten we maar hopen dat het huidige neo-fascistische zooitje alsnog ergens over gaat struikelen zodat we weer een echt mens als premier krijgen.

        Ondanks mijn eerdere kritiek vind ik dat je ook moet zeggen als er wel iets goed zit of gaat en dat zag ik dus gisteren op de buis en tot mijn verbazing eerlijk gezegd.

    • Als je dagelijks een natte droom hebt over een wereldtitel voor Oranje, kan dat je seksleven beïnvloeden. Ook dan is lethargie niet ver meer weg.

  3. Je kunt veel van onze neo-liberale grootheden zeggen, maar doorzettingsvermogen hebben ze wel! Ze blijven vastbesloten alle fouten te maken, die er maar te verzinnen zijn. Soms maak ik me wel ongerust over wat onze nazaten van ons zullen vinden later. Van dat willoze klootjesvolk, waar onze generatie zo rijkelijk mee bedeeld is. Die nazaten van ons krijgen de niet te benijden taak om van het klerenzooitje wat wij er van hebben laten maken, al snurkend voor de platte buis en al vingerend op ons keyboardje, weer iets behoorlijks en vooral menselijks te gaan maken. Ik schaam me nu al 😦

  4. Net als u zelf constateert, dat het oude Opeltje nieuw leven inblazen eigenlijk onverantwoord is, zal straks een winstgedreven zorgleverancier zeggen, dat een ander hart weinig tot geen soelaas gaat bieden.

    Het ligt toch meer in de rede, dat de winstjagers juist wel die hopeloze gevallen gaan behandelen? Om daaruit een deel van de winst te trekken.

    • Je vergeet een niet onbelangrijk onderdeel, nl. dat de budgettering door het rijk van kracht blijft. Dus men kan niet in alles snijden wat men wil, want dan gaan de prestatiecijfers wrikken.
      Je moet de eerste jaren van winststreven in de zorg m.i. zo zien, dat de externe investeerders een goed beeld krijgen van de markt in Nederland.
      Zodat na een paar jaar dit plan verder kan worden uitgewerkt tot wat het feitelijk is bedoeld te worden: een goed gefundeerd verdienmodel voor investeerders. Zo rond 2020 moet het wel zo ver zijn, lijkt me. En dan kunnen winst maken en onrendabele risico’s keurig van elkaar gescheiden blijven en komt er een abrupt eind aan de vergrijzing in Nederland. 🙂

  5. Op de één of andere manier [hoe weet ik nog niet] slaagt dit kabinet erin alle plannen, hoe controversieel soms ook, er door te krijgen. Zie ook de participatiewet van Klijnsma. Het wordt onderhand wel erg zorgwekkend, die apathie in dit land.

  6. Je hebt toch maar weer de moeite genomen 🙂 Zou het niet zo zijn, dat een meerderheid van de mensen het allemaal wel goed vindt wat mensen als Schippers met ons uithalen? Want ook nu valt er erg weinig te merken van tegengeluiden.

Nice and easy to work with

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s