PUSHEN IN KYOCERA

Sinds lange tijd weer een dagje hockey ontsluierde een “geheim”waar ik ook al enige tijd een verklaring voor zocht. Daarover zo meer, laat ik eerst even iets over Kyocera WK Kyocerazeggen. Wat als stadion met zijn aanpalende percelen knap werd getransformeerd tot een hockeytempel. Een 2e kleiner stadion [Greenfields, iets met ierse runderlappen te maken, denk ik], B2B-faciliteiten, gastronomische hoeken en hoekjes, fanshops, uitleefplekken voor de jeugd, kortom een totaal hockeypakket. En het bruistuh as de plûrus, om het maar in het lokale dialect te zeggen.
In het Kyocera-stadion bruiste het trouwens ook stevig, het oranje deed weer eens pijn aan de ogen. Net als die aaneengesloten rij “commercial boards” met daarop de tekst ‘Deel je selfie #samenmet”, een initiatief van de Rabobank, dé sponsor van het hockey en dus ook het WK. Zolang Fatima M de M, in Den Haag de analist van het fatimavrouwenteam en in levende lijve echt wel een bonbon, zwijgt over dopinggebruik kan de Rabo het hockey rustig blijven sponsoren. Hoewel Fatima uit de kast zien komen m.i. een nadrukkelijk prettiger ervaring zal zijn als destijds Boogey-man. Vooral als ze uit die kast komt in een aansprekend kledingstuk. Achter me op de tribune werd zelfs “geen kledingstuk” acceptabel genoemd.
Terug naar het hockey! Bruisen zei ik en dat deed Oranje ook. Nu hadden ze wel het geluk, dat Japan een elftal Smurfinnen op het kunstgras bracht. Zonder uitzondering kleine, gedrongen, dikbenige vrouwtjes met wat mij betreft veel te dikke konten. En, zo leek het, allemaal hetzelfde masker op. Het eeuwige probleem met Aziatische vrouwen, ze zien er allemaal bijna hetzelfde uit. Of niet uit in dit geval. Zou ik een selfie hebben gemaakt van “Ik en Takiro Masjimoto” dan zou dat het beeld van 2 konten hebben opgeleverd. Omdat die kont de meest in het oog springende feature van de Japanse smurfinnen was.
Bij die Japansen stak Oranje natuurlijk extra goed af. Het rende en het vloog over het kunstgras en schoot er 6 in. Het hadden er ook 16 kunnen zijn. En daarbij deed zich een opmerkelijk feit voor. Voor de wedstrijd had ik de oranje hockeybabes vrij goed kunnen opnemen en kwam ik tot de teleurstellende constatering, dat het met de schoonheid van de speelsters niet echt meeviel. Zesjes en wat zeventjes, enige uitzondering was Ellen Hoog [dikke acht]. De meiden liepen wel allemaal met hun bit in, wat invloed zal hebben gehad op de score. Ik betrapte me erop, dat ik bij het zien van dat bit automatisch begon te zoeken waar het zadel verborgen zat. Dat was voor de wedstrijd.
Hoe anders was dat tijdens de wedstrijd. De Japanse smurfinnen werden opgerold door een machine van hoofdzakelijk razendsnel over het veld bewegende vrolijk wippende blonde paardestaarten. En als je dat ziet bekruipt je ineens een gevoel van [gezonde] opwinding, je krijgt het gevoel naar “eyecandy” te mogen kijken. Het oogt zeer smakelijk allemaal.
Één van de vermeende oranjebabes moet ik specifiek noemen. Toen ze destijds doorbrak noemde ik haar altijd “het veulen”. Dat je na de wedstrijd een zak haver naomiomhangt. Nu is ze routinier en haar naam viel regelmatig bij de obesitas-sletjes achter me op de tribune. En tegen die smurfinnen viel ze meer op dan ooit. 2 koppen groter als haar tegenstanders rende en vloog ze hen voorbij. Naomi van As leek een vakkundig opgetuigd zeilschip, laverend langs de vloot Japanse jonken. Een even fraaie als amusante aanblik.
Het “geheim” van de hockeyvrouwen blijkt dus simpelweg te zitten in de kracht van het collectief aan blonde paardestaarten. Dat heb ik geleerd zaterdag. En daarin ligt ook de verklaring, dat ik geen selfies heb gemaakt. Want de spelregels schrijven immers voor dat je nooit een selfie maakt met een compleet team, toch?

Advertenties

13 thoughts on “PUSHEN IN KYOCERA

  1. Het geeft toch wel een gevoel van genoegdoening te zien, dat wat op het WK Voetbal niet gaat lukken door de hockeydames vakkundig wordt geregeld. 4-0 werd België ingepakt. Vooralsnog maken de meiden hun favorietenstatus waar! Enig minpuntje: ze missen enorm veel open kansen.

  2. Ik krijg toch echt heel andere visioenen als ik denk aan kortgerokte blonde paardenstaartjes die gelijk jonge veulens als ware huppelkutjes met een stick op een kunstgrasveld ergens in een stadion lopen te zwieren en te zwaaien.

    • Mijn beeld werd wel vertroebeld door de Japanse smurfinnen, Willem. Maar ik geef toe, ik heb meer gewoeld de laatste dagen dan normaal 😀

  3. Na die leuke pot van “les babes” heb ik gisteren in mijn relaxhouding [Suus maakte de tuin gereed voor een zonsessie] gekeken naar USA – Engeland.
    Daar figureerde een [volgens mij Australische] ref en daar werd ik compleet gek van. Ze floot elke 30 seconden en bij elke keer fluiten, maar ook gewoon tijdens het spel leverde ze voor iedereen hoorbaar commentaar. “Tackle is ok” en “play on” en “don’t do that” en “it was your foot” etc. Wie op het idee is gekomen om het geluid voor toeschouwers en kijkers hoorbaar te maken moet ernstig worden toegesproken.
    Trouwens, mooi dat Kyocera voor de gelegenheid een Bed2Breakfast heeft neergezet. Dat moet wel leuke, spannende selfies gaan opleveren 😛

    • Die video-referee vind ik trouwens een prima faciliteit. Meteen invoeren bij het voetbal 🙂 En doe dan gelijk die blonde vrolijk wippende paardenstaarten er ook maar bij.
      @RadaR: hou je het weer voor komend weekend een beetje in de gaten. San wil al koteletjes en worst gaan inslaan 😀

  4. Smakelijk verslag van een dagje hockey 🙂 Als het weer daar net zo goed is geweest als hier moet je het prima naar je zin hebben gehad. Meer als bij het voetbal?

Nice and easy to work with

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s