GETTING THE PICTURE

Het ding blijkt vooral voor jongeren [maar zeker niet alleen voor hen] inmiddels een soort eerste levensbehoefte te zijn geworden. Ik vind dat merkwaardig, omdat voor mij en gelukkig meer dan voldoende mensen in mijn omgeving dat gevoel in het geheel niet bestaat.
Als wij “in onze tijd” bijvoorbeeld in een tent aan het bier zaten voelden we echt nooit de behoefte om een foto te maken  van ons hoekje van de bar, gevuld met zoveel mogelijk teilen bier.
Wie ging dat aan behalve onszelf? Sterker nog, wie was er geïnteresseerd, behalve de barkeeper?
snolselfieAls een gelukkige  onder ons vertelde, dat hij “een lekker wijf” had versierd maalde niemand om een foto. We geloofden elkaar op ons woord [wat weleens verrassende uitkomsten bij real life ontmoetingen met “dat lekkere wijf” opleverde].
Wanneer iemand tijdens een feestje wat foto’s langs liet gaan was de interesse maar matig. En de verklaring daarvoor ligt voor de hand: een foto is maar een foto, die het nooit haalt bij de werkelijkheid. Overigens waren het vrijwel altijd foto’s van omgevingen in een aantrekkelijk vakantieland of foto’s, die door A genomen waren van B. Kiekjes noemden we die meestal. Leuk voor het eigen fotoalbum.

Hoe anders is de status van “de foto” inmiddels geworden. Met als belangrijkste ontwikkeling, dat de nadruk is komen te liggen op het “zelfportret”, bij voorkeur te maken bij het verrichten van een aansprekende activiteit. Er zijn buitensporig ijdele politici, die een foto van zichzelf maken bij het uitbrengen van hun stem; er zijn de snollen van de samenleving, de BN’ers, die zichzelf zonder enige remming laten kieken in gezelschap van hun fanatiekste fans. Sporters hebben daar inmiddels ook een handje van. To be “kieked”or not to be “kieked”, dat is niet langer “the question”, maar “a must”.
Ik gebruikte het woord merkwaardig om mijn gevoel bij die opleving van de foto in het leven van velen onder ons  te benoemen.  Want het ding bestaat al meer dan een eeuw en nooit eerder werd er zo veel gekiekt in de vorm van het zelfportret. Wellicht is een niet te onderschatten verklaring, dat het in de huidige tijd geen enkel probleem meer is om die foto naar eigen wens te upgraden.
We waren al langer bekend met het gegeven, dat een lekker wijf of een smeuige toyboy op de foto de werkelijkheid fors geweld konden aandoen.
Al enige tijd is het ook geen probleem meer om jezelf via wat kunstgrepen op een plek te plaatsen, waar je nooit was.  Wat op zich geen probleem hoeft te zijn. Vroeger vertelden we dingen, die nogal op gedwongen voet met de waarheid stonden, die ook niemand kon controleren.

RembrandtBij alles geldt waar ligt de grens? Dat geldt ook voor het maken van dat zelfportret. Zelfs Rembrandt heeft wel eens zitten rommelen om het mooier voor te stellen dan het was. Maar die gebruikte de kwast en het palet; dan is het dubbel moeilijk je in te houden.
Die vraag over de grens krijgt langzamerhand meer body, wordt urgenter. Zo blijkt er vandaag bij de rechtbank een zaak te dienen, waarin door klagers gevraagd wordt om het zelfportret van de stemmende politicus a.k.a. “stemfie” te verbieden. Ik heb de foto in kwestie bekeken en kan me dat gevraagde verbod wel voorstellen. Het blijkt om een “kwalfie” te gaan.
Serieuzer nog zijn de geluiden, die komen van medewerkers van de NS [of is het Prorail?], die steeds luider en heftiger worden. In toenemende mate willen jongeren zichzelf met een trein portretteren. Niet een geparkeerde trein maar een langs scheurend vehikel.
treinselfieDe “piloten” , die het toch al moeilijk genoeg hebben met de met regelmaat voor hun trein springende medemensen, staan doodsangsten uit. Wie daar om malen, niet de trotse zelfportretters.
Het wachten is waarschijnlijk op een puistenkopje, wat zichzelf op de polderbaan met een bijna opstijgende Airbus wil vereeuwigen.  Terwijl we allemaal toch zouden moeten weten welke beelden een in de motor belande gans oplevert.

Het zelfportretteren en de vlucht die dat neemt heeft inmiddels ook de aandacht getrokken van onderzoekers. Hoewel ze ongetwijfeld niet naar me zullen luisteren kan ik hen een manier aan de hand doen om het onderzoek te bekorten.
Kijken op de sociale media moet genoeg kunnnen zijn. Want daar wordt het gros van die zelfportretten onder spannende omstandigheden gestald. En ook daar worden veel ideeën geboren voor nieuwe zelfportretten. Zoals Wesley naast een oude vrouw, die net op een uiterst pijnlijke manier op straat onderuit is gegaan. Of Michael naast een verkreukelde fiets, waarvan de eigenaar jammer genoeg al met de ambulance is weggebracht.
Nieuw is het allemaal niet, want ik kende ooit een mannetje wat er de gewoonte van maakte om via de mobilofoon afgevangen branden met een bezoek te vereren. Hij trok daar zijn speciale outfit [de inspecteur van politie look] bij aan. Hij maakte er alleen geen selfies bij; alleen maar “burnies”.
Thrillseekers zijn van alle tijden, ze tenderen alleen wel naar steeds extremer worden.

Advertisements

18 thoughts on “GETTING THE PICTURE

  1. Nu de naam van Baalen toch opduikt, ik heb niet echt de indruk gekregen dat het debat tussen de lijsttrekkers uit het EP gisteren wat kijkers heeft getrokken. Zou dat komen omdat geen van de kopstukken een treinselfie heeft gemaakt?

    • Lijsttrekkers of beeldschermwankers, wat is het verschil, P.? Daar gaat toch niemand met goed fatsoen naar zitten kijken. Nee, dan liever Gers Pardoes, die na Jaspers is komen vertellen hoe blij hij is met de vrijheid die hij in Nederland heeft om wanneer hij maar wil bagger op een cdtje te zetten. Dat zijn jongens, waar je naar kijkt! En als je hetzelfde niveau hebt naar opkijkt. 😉


      • Ik zit, puur uit lijfsbehoud, hoofdzakelijk in de muziek uit de good old days te grasduinen. En overleven lukt zo waar moeiteloos 🙂
        En nu Leon de naam Pardoes laat vallen kan ik de kans grijpen om nog maar eens een oudje van stal te halen.
        Eind jaren 60 hadden tekstschrijver Pete Sinfield en gitaarvirtuoos Robert Fripp al een beeld van wat de toekomst zou brengen. “Epitaph” schetste de apocalyps, “Pictures of a city” gaf een beeld van de wijze waarop metropolen zouden veranderen in onleefbare woestijnen van beton en afgestompt voortrazende mensen. De het hardst binnenkomende song is echter 21st Century Schizoid man [een klassieker bij de echte muziekliefhebbers]. Daarin tekenen Sinfield en Fripp langs messcherpe lijnen de mens van de 21e eeuw. Iedereen moet voor zichzelf maar uitmaken hoe hij er over denkt. Persoonlijk, al in de jaren 70 ongedurig gemaakt door dat toekomstbeeld, herken ik heel veel.
        Ik ga geen vergelijking trekken met de morsdode meuk, die tegenwoordig voor muziek moet doorgaan. Sterker nog, het is zelfs mogelijk dat er mensen zijn, die denken “wat een pleurisherrie”. Te meer, omdat de song langer duurt dan de nu gebruikelijke 3 minuten muzak. Dus ik ga het ook niet hebben over het adembenemende drumspel van Michael Giles [wat een snelheid] of de razende behandeling die Fripp zijn gitaar geeft [wat een virtuositeit].
        Jullie luisteren gewoon maar; ik ga Pardoes een tweet sturen. 😉

      • Grappig @RadaR dat mijn gedachtekronkels zich langs dezelfde paden banen en wat een heerlijke fantastische plaat blijft dat toch…

        Nou vooruit dan nog maar wat lekkers uit die oude doos voor diegene die dit nog niet kennen (iets wat mij onmogelijk lijkt, maar goed) zou ik zeggen “ogen dicht, oortjes open” en laat dit je onderdompelen en onderga dit gewoon ook nog in een geweldige liveversie btw.

      • Tja, wat moet … neen, wat kun je hiervan zeggen? Jaren 60 op zijn allerbest.
        Waar vind je nog een kanaal waar ze een song als deze van deze lengte tonen?

      • @RadaR: ik heb even bij King Crimson zitten doorklikken op wat nummers. En daar kwam ik opeens dat alles overtreffende In The wake of Poseidon tegen. Ik heb zelden iets mooier gehoord, muziek maar ook tekst.
        @Willem: Jim Morrison is onvergetelijk en dit The End is hallucinerend goed.

  2. In mijn ogen is de nieuwe gekte rond “foto’s” [hoewel het wel om een specifiek soort foto’s gaat] een tegengestelde ontwikkeling, een soort stap terug in de tijd.
    Ga maar na: in de jaren 50 van de vorige eeuw begonnen mensen, met dank aan wat de Yanks op de markt brachten, foto’s of kiekjes te maken. De kwaliteit van apparaten verbeterde, dus ook de foto’s, waar je overigens relatief fors voor moest betalen om ze ontwikkeld te krijgen.
    De volgende stap werd de videocamera; geen vakantiefoto’s meer, maar vakantiefilms. En films van de kleine in de tuin met de poes e.d.
    Anno nu zitten fotoapparaat zowel als camera vervat in dat “wonder van techniek”, de smartphone. En niet te vergeten, het is voor iedereen van zeer jong tot minder jong beschikbaar. Op elk moment kan overal van onverschillig wie foto zowel als filmpje worden geschoten.
    Als we bedenken welk soort filmpjes veelal worden geschoten [ik hoef jullie niet te vertellen waar een mooie dwarsdoorsnede te vinden is en/of regelmatig wordt vertoond] kan het nauwelijks verbazing wekken, dat het soort foto’s daar aardig mee spoort [om het maar bij die “treinselfies” te houden].
    Het lijkt vreemd, die opleving van de foto met video bij de hand. Maar is het niet, omdat als zo vaak het om een “afgedwongen” opleving blijkt te gaan. Het plaatsen van je foto op de sociale media is, zo luidt de boodschap, de manier om jezelf aan je “vrienden” te presenteren. En van het een [een doorsneefoto] komt het ander [de actie-selfie].
    En RadaR stipt terecht aan, dat het een stuk eenvoudiger is om een foto naar eigen behoeven bij te werken dan idem met een videoclip te doen.

    • Het voordeel van een smartfoto is, Paul, dat die niet alleen heel snel maar vooral ook onopvallend kan worden gemaakt. Met een smartvideo is dat toch wel wat anders. [tenzij je met beeldschermwankers te maken hebt natuurlijk; die kunnen rustig de tijd nemen, want ma [al of niet met pa] zit toch naar Het Familiediner te kijken] 🙂

      • Ik zou graag een treinselfie van die kwal van van Baalen willen zien. En dan niet geraakt door een NS-schoen, maar door zo’n paal die tussen de rails staat 🙂

      • Kwal van Baalen maakt geen selfies [met zo’n kop is dat nogal logisch]. Deze oud-militair van de VVD [wat stond hij heldhaftig naast Verhofstadt in Kiev] is een fanatiek “beeldschermwanker”. 😛

  3. Die foto van die eikel, die een enorme kick krijgt van een NS-man op de trein, is hilarisch. Fotootjes maken [van de “ie” – categorie] behoort tot de grote liefhebberij. Ze hebben immers die gsm constant binnen handbereik en er is altijd wel iets om op af te drukken. Meestal tot leedvermaak. Gewoon één van de onderdelen van het totaalpakket “brood & spelen” ter voorkoming van verveling. Er zal straks wel weer een dode vallen bij dat treinselfie gedoe, want zo gaat het toch altijd.

    • Jullie zullen me niet willen geloven, maar de foto van die immense bilpartij is puur random gekozen. Daarbij moet ik toegeven, dat bij nadere bestudering je best weleens gelijk zou kunnen hebben 🙂 Ik gebruik in mijn tekst niet voor niks het woord “snol”. “Overjarige” ontbreekt, dat klopt!

      • Volgens mensen die pretenderen het te weten is foto 1 níet snol Paay. Het zou kunnen gaan om een wat merkwaardig [vooral at the rear end] gebouwd familielid van Bejonzee 🙂

Nice and easy to work with

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s