EEN KOUDE JAMBOREE

Vooropgesteld: de prestaties van de Oranje schaatselite wil ik niets aan af doen. Zij verdienen onze en dus ook mijn bewondering.
Wat ik me wel al veel langer afvraag is wat er eigenlijk zo speciaal is aan die Olympische medaille in vergelijking tot bijvoorbeeld de medaille die al eerder werd gewonnen op het WK Afstanden. Tegen grotendeels dezelfde tegenstanders als waar nu tegen wordt ge[st]reden. Het onderscheid ontgaat me. Is die om de 4 jaar opdoemende extra mogelijkheid om nog eens te winnen echt reden tot de soort euforie, die zich nu van iedere betrokkene meester maakt? Of is het simpelweg het feit, dat wintersporters vanuit vele verschillende disciplines bij elkaar komen om elk hun ding [soms in mijn ogen erg opgepompte en overschatte dingen, zoals die halfpipers met hun circusacts] te komen doen?
Het contact met mensen achter de sporters i.p.v. met de sporters als concurrenten alleen?

Zou dat zo zijn, dan dringt zich het beeld van een ” jamboree” op, het in de kerk veelvuldig gezongen ” Komt allen te samen”  [gangbang-style uitvoering] hoor ik bijna. Een ” jamboree” van 51 miljard [17 miljoen [!!!!!!] per deelnemende sporter], die sporters en vooral ook zij, die er verslag van mogen doen, in een ultieme staat van euforie brengt.
Dat ” komt allen te samen” is ook maar relatief trouwens. Het geldt voornamelijk voor ” The Holland Heineken House Sessions”, waarvoor ik zeker niet op zoek zal gaan naar mogelijk te downloaden beelden.
Voor het overige betekent full time coverage van Oranje sporters het zien van
– Sven op de fiets
– Irene aan het twitteren o.i.d
– Michel met koptelefoon
– Ronald op de hometrainer
– Margo in gesprek met die kale knikker van de NOS
Een heel dure, vreemde jamboree is aan de gang. Zelfs de prima prestaties [Wennemars kreeg een orgasme toen Nederland heel even 1 stond op de
medaillespiegel] voorkomen niet, dat ik die onaangename smaak in mijn mond blijf houden. Alsof ik iets gegeten heb wat niet helemaal koosjer was.
Maar dat laat Putin uiteraard Siberisch koud. Net als het onze sporters Syrisch koud laat.

Advertenties

11 thoughts on “EEN KOUDE JAMBOREE

  1. Persoonlijk vind ik, dat de heren die het commentaar leveren bij shorttrack een persprijs verdienen. Die mannen, onvermijdelijk gesteund door een mij volledig onbekende en daardoor dus onbeduidende analist in de studio, presteren het om met veel gelul elke Oranje shorttracker tot een potentiële winnaar te bombarderen. Ik heb een half uurtje gekeken [de stream hikte voor de verandering eens niet] en zag stuk voor stuk de Oranje-kanonnen worden weggereden.
    Die prijs? Gewoon een beloning voor een van de beste optredens, waarin niets als iets geweldigs wordt verkocht. Puur kijkersbedrog in zijn meest optimale vorm. En daar word je in Nederland nu eenmaal groot mee 😀
    @ Willem:
    Frankrijk – Engeland, altijd al een “clash of the titans” en in deze wedstrijd meer dan ooit. SPORT in één van zijn beste gedaantes. Zelfs Gijp slaagt er niet in mijn mening te beïnvloeden 🙂

  2. Vooropgesteld die hele O.S. laten mij heel eerlijk gezegd volslagen koud een belachelijk veel te duur geworden spektakel om de massa maar bezig te houden met ja met wat eigenlijk??

    Als men echter echte SPORT wenst te zien (inderdaad met SPORT met HOOFDLETTERS) dan adviseer ik te doen wat ik ook nooit zou doen en toch gedaan heb, en dat is een advies van Rene van de Gijp opvolgen.

    Ga naar de geplaatste link alhier en geniet met volle teugen van hele echte sport, bijna 2,5 uur ademloos en sprakeloos genieten, dit zien is de O.S. meteen vergeten, geniet ze…

    • Dit onderstreept precies wat eerder werd bedoeld met het verschil tussen echte sport en die circusacrobatiek,die nu als Olympische sport wordt gezien. Kijk 10 minuten naar elk van de sporten en je snapt het meteen.
      Prachtige wedstrijd trouwens, Willem, en inderdaad SPORT!!!

  3. Hele mooie van Groothuis!!!! En uiteraard weten die ingehuurde mutsen er weer het emotionele verhaal bij te vinden. En daar heb je meteen het echte probleem bij de kladden. Mutsen als Wennemars maken zichzelf wijs, dat wij hongerige kijkertjes al die emoverhalen moeten horen en weten. Terwijl het wat mij [maar ik meen ook de meesten van ons] slechts gaat om die prestatie. Daar zal ik altijd respect voor kunnen blijven opbrengen. Niet voor verhalen over de zieke moeder of zwangere zuster van zo’n schaatser. Maar constateerden we al niet veel vaker, dat alles versoapt moet worden? En de NOS huurt daar uit hun eigen soap weggelopen nitwits als huilebalk W. voor in. En Dione zit erbij als de opkomende “godmother of speedskating”. Zullen we haar maar de nickname “Madronna” geven?

  4. Ik vond schaatsen altijd een leuke kijksport en eigenlijk vind ik dat in basis nog steeds. Maar niet voor de eerste keer krijg ik nu, al kijkend naar de 1000 meter, het niet te negeren gevoel alsof ik naar iets kunstmatig groots zit te kijken. Ik moet het mooi, prachtig, goed, fantastisch vinden want anders ben ik een buitenbeentje. Maar hoe ik mijn best ook doe, ik zie niets anders dan in dit geval mannen, die gewoon zo hard mogelijk schaatsen. Meer is het ook niet en dus is het al die kouwe drukte én zeker die 51 miljard, die eraan zijn besteed, niet waard.
    Maar wat moeten “we” tegenwoordig met ons leven als er niet voortdurend nieuwe hoogtepunten voor ons worden verzonnen?

  5. Het meeste zal me compleet aan mijn reet roesten. Effe de 1000 meter bekijken en voor de rest wordt het een gewone dag als altijd. Niet kijken naar het randgebeuren voorkomt, dat je je al te veel gaat ergeren aan dat inderdaad zeer onbenullige commentaar van die blijkbaar van de straat geplukte eikels. Nog maar 1,5 week, moet te doen zijn.

  6. Het lukt me prima om slechts het schaatsen zelf te bekijken. De eerste dagen heb ik ook wat andere sporten [skiën, dat circus met die halve pijpen, bulten en schansjes en zo] bekeken. Maar vooral het onthutsend kinderlijke verslag wat van die wedstrijden wordt gedaan heeft me al snel doen afhaken. Mijn kijkagenda bevat alleen nog de belangrijke ijshockeywedstrijden. Zonder wijlen Frans Henrichs, de kans is dus groot dat zelfs ijshockey me tegen zal komen te staan. 🙂

  7. Een extreem duur feestje is het zeker. En iedere gast geeft maar al te graag gehoor aan het dringende verzoek om zich alleen bezig te houden met dat feestje. Alles wat buiten de compound gebeurt bestaat voor 14 dagen niet. Eerst een medaille halen, daarna word je vanzelf ambassadeur van de een of andere NGO en mag je voor de camera laten zien wat een diep meevoelend mens je kunt zijn. Maar nu even niet!!
    Net als jij kijk ik nauwelijks, maar het weinige wat ik er toch van mee moet krijgen maakt me onwel. Goddank duurt het maar 14 dagen + een paar dagen onze “helden” vereren.
    Ik verlang naar een klein onbewoond eiland 🙂

    • Als ik zou willen kijken, Jurgen, ben ik aangewezen op de NOS-stream. En die valt om de minuut weg 😛 Je begrijpt zeker wel, dat ik een dergelijke ergernis graag ontloop. Waarmee ik ook het stuitende slappe geouwehoer van Dione en haar gasten keurig ontloop. Wat ik heb gezien de afgelopen dagen [bij elkaar een uurtje of wat] heb ik slechts als gast gedaan. Maar dat is meer dan genoeg om de stem van Dione en de Stotteraar niet meer te kunnen verdragen. Het badinerende toontje, de zelfverheerlijking zijn me al teveel.
      @Arno: ik lees wel wie die 1000m heeft gewonnen. 😉

Nice and easy to work with

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s